IV SAB/Wr 135/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2021 r. sprawy ze skargi S. C. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 23 stycznia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kierunku studiów wyższych ukończonych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku, II. stwierdza bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. w rozpatrzeniu wniosku skarżącej w zakresie wskazanym w punkcie I wyroku, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. oddala dalej idącą skargę, IV. zasądza od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. na rzecz skarżącej S. C. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 23 stycznia 2021 r. S. C. zwróciła się za pośrednictwem poczty elektronicznej do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w L. o udostępnienie w formie elektronicznej następującej informacji publicznej: czy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny ukończył studia wyższe, a jeżeli tak, to jakie i z jaką oceną końcową na dyplomie. W dniu 3 lutego 2021 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. za pośrednictwem poczty elektronicznej poinformował wnioskodawczynię, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. Pani H. S. posiada tytuł zawodowy magistra i uzyskała dodatkowe kwalifikacje, mające zastosowanie w realizacji zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 195, art. 13 ust. 1 pkt 1). Ocena końcowa na dyplomie nie jest informacją publiczną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej skarżąca zarzuciła naruszenie art. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez przyjęcie, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej oraz wniosła o zobowiązanie organu do wniosku skarżące, stwierdzenie bezczynności organu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca wskazała, że informacja o kierunku ukończonych studiów oraz ocenie końcowej ze studiów stanowią informację odzwierciedlającą kompetencje funkcjonariusza publicznego i wskazują na poziom jego zdatności do wykonywania władzy publicznej. W odpowiedzi na skargę z dnia 23 lutego 2021 r. organ wniósł o jej oddalenie, wskazując że informacje dotyczące wykształcenia lub doświadczenia zawodowego osób pełniących funkcje publiczne, jako informacje wskazujące na kompetencje (kwalifikacje) osób pełniących funkcje w organach administracji publicznej do wykonywania funkcji i zadań publicznych, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Co do zasady, rodzaj lub typ wykształcenia nie pozostaje bowiem bez wpływu na jakość wykonywanej przez urzędnika funkcji publicznej. Informacje dotyczące rodzaju ukończonych szkół czy kierunków studiów odzwierciedlają poziom kompetencji pracowników, wykonujących funkcje publiczne, wskazując bezpośrednio na ich kwalifikacje i związany z tym poziom zdatności do wykonywania powierzonej władzy publicznej. Odpowiedź organu w pełni odzwierciedla zapis ustawy systemowej, co świadczy o fakcie wymaganych prawem kwalifikacji przez organ. Natomiast informacja dotycząca oceny końcowej na dyplomie ukończenia studiów wyższych nie stanowi informacji publicznej, a wniosek skarżącej w tym zakresie traktować należy jako nadużycie prawa do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4. Kontroli sądu w przypadku skarg na bezczynność poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. J. Woś, wyd. LexisNexis, Warszawa 2009 r., s. 103). W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganego ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.) - zwanej dalej u.d.i.p., jak i wówczas, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na zasadach u.d.i.p. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jest podmiotem zobowiązywanym do udzielenia informacji publicznej, jako organ władzy publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie jest sporne w sprawie, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jest jako organ władzy publicznej, osobą pełniącą funkcje publiczne. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca zdefiniował w art. 1 ust. 1 u.i.d.p., zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei, w art. 6 u.d.i.p. wymieniono przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ww. ustawy, o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02 - dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. informacją publiczną jest informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 cytowanej ustawy, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Z tego względu informacje o kierunku studiów lub szkole oraz specjalności, ewentualnie kierunku studiów podyplomowych, ukończonych przez osoby pełniące funkcje publiczne, stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Informacje te niewątpliwie odzwierciedlają bowiem poziom kompetencji pracownika sprawującego funkcję publiczną (jego kwalifikacji) i wskazują na poziom jego zdatności do wykonywania władzy publicznej, a zatem są informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 739/15; wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. II SA/Kr 1349/16, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 sierpień 2018 r., sygn.. akt II SAB/Gd 56/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto przepisy ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2021 r. poz.195) szczegółowo określają wymagania w zakresie kwalifikacji, które powinna posiadać osoba sprawująca funkcję państwowego inspektora sanitarnego. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej państwowym inspektorem sanitarnym może być osoba, która jest: a) jest lekarzem i uzyskała, w trybie przewidzianym w odrębnych przepisach, specjalizację przewidzianą w wykazie specjalizacji określonym na podstawie art. 8 ust. 7, b) posiada tytuł zawodowy magistra i uzyskała dodatkowe kwalifikacje mające zastosowanie w realizacji zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej, które określi, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw zdrowia mając na względzie zadania i zakres działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał że organ zobowiązany powinien udzielić skarżącej konkretnej informacji o kierunku studiów wyższych ukończonych przez osobę zajmującą stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Natomiast organ ograniczył się jedynie do wskazania, że osoba ta spełnią wymagania w zakresie kwalifikacji, przewidziane w art. 13 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, przytaczając treść tego przepisu. Z przepisów u.i.d.p. wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie informacji w formie czynności materialno – technicznej albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.i.d.p., bądź decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym, zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1), a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W konsekwencji Sąd uznał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny na dzień wniesienia skargi w niniejszej sprawie pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia 23 stycznia 2021 r. w zakresie kierunku studiów ukończonych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Pracy i stan ten nie uległ zmianie aż do chwili wydania wyroku. Z uwagi na powyższe Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącej w zakresie kierunku studiów ukończonych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Pracy w terminie 14 dni od dnia otrzymania wyroku ze stwierdzeniem jego prawomocności, o czym orzekł w punkcie I sentencji wyroku. W ocenie Sądu bezczynność w powyższym zakresie organu nie wyczerpywała przesłanki rażącego naruszenia prawa, gdyż wynikała z błędnej oceny prawnej organu, nie zaś celowego działania, mającego uniemożliwić uzyskanie wnioskowanej informacji. Sąd uwzględnił w tym zakresie fakt, że organ odpowiedział na wniosek skarżącej w ustawowym terminie, informując o posiadaniu przez Inspektora kwalifikacji wymienionych w ustawie o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Mając powyższe na względzie i działając na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd orzekł, że bezczynność organu w tym zakresie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku). Natomiast, w ocenie Sądu, informacja o ocenie końcowej na dyplomie nie stanowi informacji publicznej. O ile bowiem informacja o kierunku ukończonych studiów wyższych jest informacją publiczną z uwagi na wymagane kwalifikacje osoby piastującej stanowisko kierownicze w jednostce budżetowej, to z uwagi na to, że przepisy prawa nie wymagają dla możliwości objęcia takiego stanowiska uzyskania określonej oceny na dyplomie ukończenia studiów wyższych, informacje w tym zakresie nie mogą zostać uznane za informację publiczną. Uzyskanie określonej oceny na dyplomie ukończenia studiów wyższych nie jest wymogiem z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Sąd stwierdził, że organ rozpoznając wniosek w odniesieniu do tych informacji, które nie stanowiły informacji publicznej – ocena końcowa na dyplomie, nie był zobowiązany do ich udostępnienia, zatem zarzut bezczynności w tym zakresie nie ma uzasadnionych podstaw. Z tych względów skarga na bezczynność w zakresie podania oceny końcowej na dyplomie skarżącej podlegała oddaleniu (punkt III sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 597 zł (wpis sądowy od skargi 100 zł, koszty zastępstwa procesowego 480 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł).