II SA/Gd 858/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie WSA Mariola Jaroszewska (spr.) WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja 2021 r. sprawy ze skargi Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Wojewody z dnia 17 września 2020 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. A. (dalej jako "Spółka") wniosła skargę na decyzję Wojewody (dalej jako "Wojewoda") z dnia 17 września 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty (dalej jako "Wojewoda") z dnia 25 czerwca 2020 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dnia 16 kwietnia 2020 r. do Starosty wpłynął wniosek Spółki o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [..], wieża typu BOT E-3/54 o wysokości całkowitej 55,95 m, wraz z projektem zasilania elektrycznego instalacji radiokomunikacyjnej [...], na działkach nr [...] i [...] w P., gmina P. W toku postępowania organ zobowiązał inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wysokości obiektu oraz do ujednolicenia projektu budowlanego branży konstrukcyjnej z projektem budowlanym branży teletechnicznej w zakresie projektowanych anten radioliniowych. Następnie, decyzją z dnia 25 czerwca 2020 r., Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę inwestycji objętej wnioskiem. Według Starosty inwestor nie doprowadził projektowanego zamierzenia do zgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy z dnia 30 maja 2019 r. nr VI/85/2019 (Dz. U. Woj. poz. 3294 z dnia 10 lipca 2019 r.) w zakresie określonej w planie dopuszczalnej wysokości zabudowy. Plan dopuszcza bowiem lokalizację budowli nie wyższych niż 15 m, a projektowana wieża kratowa przekracza tę wartość. Organ wyjaśnił, że plan miejscowy nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem, może jednak wprowadzać ograniczenia w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia, rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczenia z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania ograniczeń, wartości. Starosta powołał się na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lutego 2020 r. sygn. II SA/Gd 541/19, którym oddalono skargę skarżącej Spółki na uchwałę Rady Gminy z dnia 30 maja 2019 r. nr VI/85/2019. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki Wojewoda decyzją z dnia 17 września 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jak stwierdził Wojewoda, w każdym przypadku dotyczącym wniosku o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej należy indywidualnie rozpatrywać sprawę i konkretne zapisy planu miejscowego. Istotny jest zasięg bowiem planu – gdy ogranicza wysokość zabudowy do kilkunastu metrów lub całkowicie zakazuje zabudowy na dużym terenie - istnieją przesłanki do stwierdzenia naruszenia art. 46 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 777 ze zm.), dalej jako ustawa o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych. Natomiast jeśli plan tylko dla konkretnej działki ustala pewne ograniczenia, jak w niniejszej sprawie, wówczas nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia tych przepisów i nie można uznać, że wprowadzając ograniczenie w odniesieniu do wysokości zabudowy, plan wprowadza zakazów lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej. Stosownie do art. 46 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Planowana inwestycja narusza ograniczenia określone w planie dotyczące dopuszczalnej wysokości, w konsekwencji nie jest możliwe wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem. Nie ma natomiast przeszkód, aby na przedmiotowym terenie zrealizować inną infrastrukturę z zakresu inwestycji telekomunikacyjnych o mniejszej wysokości. Za niezasadny uznano również zarzut skarżącej Spółki wskazującej, że w zapisach planu występują dwa sprzeczne i praktycznie wykluczające się przepisy, czyli zakaz lokalizacji budowli wyższych niż 15 m (§ 6 ust. 1 pkt 2) oraz nakaz zgłoszenia wszystkich obiektów o wysokości wyższej lub równej od 50 m n.p.t. do Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych. Organ odwoławczy uznał, że nie jest uprawniony do oceny prawidłowości zapisów planu miejscowego, uznać natomiast musi, że zamieszczenie w planie zapisów odnośnie nakazu zgłoszenia wszystkich obiektów o wysokości wyższej lub równej od 50 m n.p.t. do Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych nie może przesądzać o ustaleniu prawa do sytuowania takich obiektów, jeżeli w planie wprost sformułowano zakaz lokalizacji budowli wyższych niż 15 m. W skardze Spółka wniosła o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty i zarzuciła organowi naruszenie art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w zw. z art. 46 ust. 1, 1a i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych w zw. z § 6 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 4 ust 8 uchwały Rady Miejskiej Gminy z dnia 30 maja 2019 r. nr VI/85/2019 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru działki nr [...], obręb ewidencyjny P., gmina P. poprzez bezpodstawną odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu usług telekomunikacyjnych wyraźnie nakazuje niestosowanie ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, jeżeli inwestycja przedsiębiorcy telekomunikacyjnego jest zgodna z przepisami odrębnymi. Spółka twierdzi, że przepis § 4 ust. 8 przywołanego wyżej planu wskazuje, że miejscowy plan przewiduje jednak możliwość budowy obiektów wyższych niż 15 m, ponieważ w takim przypadku należy uzyskać zgodę właściwych służb lotniczych. Jest to niezgodność przepisów, którą należy rozważyć w świetle inwestycji skarżącej. Wojewoda powołał się jedynie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 lutego 2020 r. w sprawie II SA/GD 541/19. Jednak po wniesieniu skargi w sprawie II SA/GD 541/19 zmienione zostały przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw i art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych zyskał ust. 1a, który przewiduje, że nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W konsekwencji przywołany wyrok wydawany był w innym stanie prawnym, co Wojewoda powinien rozważyć wydając zaskarżoną decyzję. W przedmiotowej sprawie nie ma przepisów odrębnych, które uniemożliwiałyby inwestycję, w związku z czym organ zatwierdzający projekt budowlany powinien dokonać interpretacji postanowień miejscowego planu w świetle zapisów art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w szczególności ust. la, co nie zostało dokonane. Natomiast analizując przepisy miejscowego planu organy powinny pominąć zapis o wysokości zabudowy. Zdaniem skarżącej przedmiotowy miejscowy plan został uchwalony tylko w celu uniemożliwienia inwestycji skarżącej, ponieważ dotyczy tylko działki [...], a przecież uprawnienia przewidziane prawem nie zostały nie zostały przyznane organom administracji w celu utrudniania obywatelom podejmowania działań zgodnych z prawem. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują bowiem oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola sądowa obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Przy tym, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sądowej kontroli w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody z dnia 17 września 2020 r., którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji dotyczącej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na działkach nr [...] i [...] w P., gmina P. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), dalej jako Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W razie spełnienia powyższego, a także innych wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). Natomiast w przypadku stwierdzenia naruszeń w wyżej określonym zakresie, organ ten nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). Jak wynika z akt sprawy teren określony we wniosku inwestora objęty jest postanowieniami uchwały Rady Gminy nr VI/85/2019 z dnia 30 maja 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru działki nr [...], obręb ewidencyjny P. gmina P. i znajduje się w jednostce oznaczonej symbolem "U,MN" - teren zabudowy usługowej oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W karcie terenu w § 6 ust. 1 pkt 2 w ustaleniach dotyczących zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego zakazano lokalizacji budowli wyższych niż 15 m. Z kolei w ustaleniach ogólnych w § 4 ust. 8 uchwała przewiduje, że wszelkie projektowane obiekty o wysokości równej i wyższej od 50 m nad poziom terenu podlegają zgłoszeniu do Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z projektem budowlanym, stacja bazowa ma mieć wysokość całkowitą 55,95 m n.p.t., a w związku z przekroczeniem wysokości dopuszczonej planem organy uznały, że niezgodność z prawem miejscowym stanowi przeszkodę do wydania pozwolenia na budowę. Spółka natomiast kwestionuje możliwość zastosowania ww. postanowień planu w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji ze względu na treść art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych. Zdaniem sądu stanowisko Spółki jest nieprawidłowe. W pierwszej kolejności należy bowiem zauważyć, że w niniejszej sprawie organy winny uwzględnić zarówno przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych, jak też prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/GD 541/19. Zgodnie bowiem z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W wyroku tym natomiast sąd poddał kontroli m.in. § 6 ust. 1 pkt 2 lit. a planu miejscowego dla działki nr [...] w zakresie zakazu lokalizacji budowli wyższych niż 15 m w związku z treścią art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych i uznał, że wprowadzone planem ograniczenia, które mogą wpływać pośrednio na realizację jednego rodzaju inwestycji, np. masztu, o parametrach ustalonych w planie, nie oznaczają braku możliwości lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności. Przeciwnie, § 5 ust. 1 pkt 1 lit. b tiret trzecie planu dopuszcza jako formę zabudowy infrastrukturę techniczną, natomiast gmina, działając w ramach władztwa planistycznego, była uprawniona do wprowadzenia pewnych ograniczeń w tym zakresie. Powyższe przesądza, że postanowienia planu, z którymi niezgodność stwierdził organ administracji architektoniczno-budowlanej rozpatrujący złożony projekt budowlany, nie naruszają art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych, a niezgodność ta mogła być podstawą odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem sądu, oceny wyrażonej w ww. wyroku, wbrew twierdzeniom skargi, nie zmienia fakt, że z dniem 25 października 2019 r. do art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych dodano ust. 1a, który przewiduje, że nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wprowadzenie tej regulacji było odpowiedzią na przeważającą praktykę sądów dotyczącą wykładni postanowień planów zagospodarowania przestrzennego w kontekście inwestycji telekomunikacyjnych, zgodnie z którą dyspozycja istniejącego art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych w związku z uchyleniem przepisu przejściowego w art. 75 ust. 2 ustawy nie ma zastosowania do planów miejscowych uchwalonych przed dniem wejścia w życie ustawy w 2010 r. Sądy, zdaniem ustawodawcy, zdawały się nie dostrzegać, że wciąż obowiązującym przepisem ustawy jest przepis przejściowy art. 75 ust. 1, zgodnie z którym art. 46 ust. 1 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Uzasadnionym było zatem dookreślenie poprzez art. 46 ust. 1a, że ewentualne istniejące zakazy telekomunikacyjne w planach zagospodarowania przestrzennego z mocy prawa są nieważne i nie podlegają stosowaniu. Regulacja ta ma więc zapewnić, iż ewentualnie istniejące jeszcze w niektórych miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zakazy czy ograniczenia w zakresie lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej z mocy prawa nie mają zastosowania (zob. s. 53 uzasadnienia projektu ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw, druk sejmowy nr 3484, Sejm VIII kadencji). W konsekwencji, wprowadzony do art. 46 ust. 1a nie zmienił sytuacji planów uchwalonych po dniu wejścia w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych, gdyż w tym zakresie nie było wątpliwości co do stosowania do nich art. 46 ust. 1 i 2 ustawy. Taka wykładania ust. 1a ma również uzasadnienie logiczne. Skoro bowiem już ust. 1 zakazuje uchwalania rozwiązań, które mogłyby uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a naruszenie tego zakazu wiąże się z nieważnością takich zapisów aktu planistycznego, to pozbawionym racjonalnego uzasadnienia byłoby wprowadzenie kolejnej regulacji, która przewidywałaby dodatkowo jeszcze rygor braku stosowania zapisów planistycznych prowadzających zakazy uniemożliwiające realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności. Mając zatem na względzie racjonalność działania prawodawcy trzeba przyjąć, że art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych odnosi się do niestosowania zapisów planów obowiązujących przed rokiem 2010, które zawierałyby tego rodzaju zakazy, natomiast do uchwalanych po tej dacie planów kluczowe są regulacje art. 46 ust. 1 i 2 tej ustawy. Takim planem jest przywołany wyżej plan obowiązujący na terenie objętym inwestycją, a zatem w odniesieniu do jego postanowień zastosowanie znajdzie wyłącznie art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych. Te z kolei zostały poddane kontroli sądowej, która nie stwierdziła naruszeń prawa skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały skarżonej przez Spółkę. Również sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko, że wprowadzony w § 6 ust. 1 pkt 2 lit. a planu zakaz lokalizacji budowli wyższych niż 15 m nie stanowi naruszenia art. 46 ust. 1 ww. ustawy, gdyż nie zakazuje on – jak wymaga tego art. 46 ust. 1 – lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności, a jedynie wprowadza dopuszczalne w ramach władztwa planistycznego ograniczenia w realizacji określonego rodzaju zabudowy – budowli, w tym także masztów stacji bazowych i to na ograniczonym obszarze gminy, a nie całym jej terenie. Fakt, iż tego typu ograniczenia kolidują z konkretnym zamierzeniem Spółki nie powoduje, że postanowień planu nie można stosować w niniejszej sprawie lub są one sprzeczne z przepisami, które – jak wykazano – odnoszą się do innych planów, tj. istniejących, a nie dopiero uchwalonych. Powyższej oceny nie może zmienić powoływane w skardze orzecznictwo, albowiem jak wynika z przytoczonego wyroku NSA z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1778/17, przepisy planu miejscowego, które zostały uznane za naruszające art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych obejmowały zwrot "ustala się zakaz budowy nowych masztów wolnostojących", co wprost świadczy o wprowadzeniu zakazu uniemożliwiającego realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności. Tymczasem w niniejszej sprawie plan takowych zapisów nie zawiera, a jedynie wprowadza pewne ograniczenia w zabudowie, ale nie dotyczącej wyłącznie masztów. Dlatego też powyższa argumentacja skargi nie jest zasadna, gdyż odnosi się do innego stanu faktycznego, niż zaistniały w niniejszej sprawie. Mając to na uwadze sąd stwierdził, że prawidłowo orzekające w sprawie organy zbadały zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji tej analizy stwierdziły, że zamierzenie to narusza prawo miejscowe w zakresie dopuszczalnej wysokości obiektu. Ta zaś okoliczność powoduje, że organ nie mógł zatwierdzić przedłożonego projektu budowlanego i udzielić inwestorowi pozwolenia na budowę. W konsekwencji więc wydane decyzje nie naruszają prawa, a poprzedzające ich wydanie postępowanie administracyjne należy ocenić jako zgodne z regułami k.p.a. Organy bowiem zebrały materiał dowodowy niezbędny do ustalenia stanu prawnego i faktycznego oraz poddały go wnikliwej ocenie, która nie nosi znamion dowolności. Dokonały też prawidłowej wykładni zarówno przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usług telekomunikacyjnych, jak i postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwzględniając w tym zakresie wywody sądu zawarte w wyroku sygn. akt II SA/Gd 541/19. Powyższej oceny nie zdołały natomiast podważyć zarzuty skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Sąd wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały powiadomione. Ponadto, dopuszczalność rozpoznania przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie powołanego wyżej przepisu potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale składu 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).