II SA/Go 382/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2018 r. przy udziale Prokuratora Okręgowego w Gorzowie Wlkp. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy kat.B oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] Starosta odmówił J.B. wydania krajowego prawa jazdy kat. B. Decyzja wydana została na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (DZ.U. z 2017 r. poz. 978) zwana dalej ustawą oraz na podstawie art. 104 i art. 107 kpa. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 19 maja 2017 r. J.B. złożyła wniosek o wydanie polskiego prawa jazdy kat. B. Weryfikując przedłożone dokumenty ustalono, że J.B. jest obywatelką Niemiec, w związku z tym na podstawie art. 4 pkt 2 ustawy, w celu sprawdzenia czy w.w. nie posiada niemieckiego krajowego prawa jazdy organ wstąpił z zapytaniem do Federalnego Urzędu Transportu w Niemczech. W piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. Federalny Urząd Transportu poinformował, że J.B. nie posiada obecnie ważnego niemieckiego prawa jazdy, gdyż w dniu [...] marca 2017 r. została ona pozbawiona uprawnień do kierowania pojazdami z powodu uzależnienia od narkotyków. Warunkiem odzyskania niemieckiego prawa jazdy jest pozytywny wynik badań lekarsko – psychologicznych przeprowadzonych w Niemczech, co warunkuje to dopuszczenie J.B. do kierowania pojazdami mechanicznymi po drogach publicznych. Organ wskazał, że w związku z informacją zawartą w piśmie Federalnego Urzędu Transportu o cofniętych uprawnieniach do kierowania pojazdami oraz możliwości ich odzyskania przez J.B. spełnione zostały przesłanki art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy. Odnosząc się do treści pisma z dnia [...] grudnia 2018 r., w którym strona podnosiła fakt spełnienia wymogów z art. 11 ust. 1 ustawy, organ stwierdził że nie może mieć ono wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie. Od powyżej decyzji J.B., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła odwołanie. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła błąd w ustalenia faktycznych dotyczących przyjętych podstaw braku spełnienia warunków niezbędnych do uzyskania wnioskowanego prawa jazdy, gdy tymczasem strona spełnia wszystkie warunki określone w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy. W uzasadnieniu skarżąca przytoczyła treść art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy podkreślając, że przepis ten wymaga wykazania, że strona w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami znajduje się w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Brak wystąpienia tej negatywnej przesłanki do uzyskania prawa jazdy powoduje jednocześnie ustalenie o spełnieniu wymogów z art. 11 ust. 1 ustawy. Skarżąca podniosła, że żaden przepis prawa polskiego w zakresie uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami kat. B nie wymaga poddania się przez ubiegającego się o to prawo jazdy szczegółowym badaniom lekarsko – psychologicznym. Zakres obowiązków jaki musi spełnić ubiegający się o uzyskanie prawa jazdy kat. B określa art. 11 ust. 1 ustawy. Ewentualne wymaganie przeprowadzenia szerszych badań lekarskich na gruncie prawa polskiego nie ma podstaw ustawowych. Dalej skarżąca podtrzymała twierdzenia zawarte w swoim piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r., w którym podnosiła, że podstawowy dokument w sprawie jakim jest pismo Federalnego Urzędu Transportu nie zostało prawidłowo przetłumaczone z języka niemieckiego na język polski, bowiem nie jest przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego. Według twierdzeń skarżącej nie jest prawdą, aby występowała ona w rejestrze prowadzonym przez Federalny Urząd Transportu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO wskazało, że J.B., która jest obywatelką Niemiec, w dniu 19 maja 2017 r. złożyła do Starosty wniosek o wydanie polskiego prawa jazdy kat. B. Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy, w celu sprawdzenia czy skarżąca nie posiada niemieckiego krajowego prawa jazdy, Starosta wystąpił z zapytaniem do Federalnego Urzędu ds. Komunikacji. W piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. Federalny Urząd ds. Komunikacji poinformował, że J.B. nie jest w posiadaniu ważnego niemieckiego prawa jazdy, gdyż [...] marca 2013 r. została pozbawiona uprawnień do prowadzenia pojazdów z powodu uzależnienia od narkotyków, warunkiem odzyskania niemieckiego prawa jazdy jest pozytywny wynik badań lekarsko – psychologicznych przeprowadzonych w Niemczech, co warunkuje dopuszczenie J.B. do kierowania pojazdami mechanicznymi po drogach publicznych. Dalej organ II inst. wskazał, że podstawę materialnoprawną decyzji stanowi art.12 ust. 1 pkt 5 ustawy, w myśl którego prawo jazdy nie może być wydane osobie która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Obowiązująca ustawa wdrożyła przy tym Dyrektywę 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie prawa jazdy (DZ.U. UE L 2006 403 18). Stosownie do treści art. 11 ust. 4 w.w. dyrektywy państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. SKO podniosło, że po myśli art. 4 ust. 2 ustawy kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Z kolei zgodnie z ust. 3 art. 4 na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest uznawane za ważne prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo jazdy zostało zatrzymane lub czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem. Organ wskazał, że Konwencja o ruchu drogowym sporządzona we Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r., której stroną jest Polska oraz Niemcy (DZ.U. z 1998 r. Nr 5 poz. 40 i 44) przewiduje w art. 41 wzajemne uznawanie "każdego krajowego prawa jazdy", podobnie stanowi Dyrektywa 2006/126/WE w art. 2 ust. 1. Pozytywne przesłanki wydania prawa jazdy uregulowane zostały w art. 11 ust. 1 ustawy, natomiast przesłanki negatywne określono w art. 12 ust. 1 tej ustawy. Organ wskazał, że w toku postępowania administracyjnego Starosta wystosował w dniu 23 maja 2017 r. do Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego za pośrednictwem Europejskiej Sieci Praw Jazdy, zapytanie o informacje dotyczące posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami przez J.B.. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r., przetłumaczonym przez tłumacza przysięgłego na język polski, niemiecki organ odpowiedział, że J.B. nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy, gdyż w dniu [...] marca 2017 r. została ona pozbawiona uprawnień do kierowania pojazdami z powodu uzależnienia od narkotyków. Organ te przekazał również znajdujące się w niemieckim rejestrze informacje o wcześniejszych wykroczeniach drogowych popełnionych przez J.B.. Warunkiem odzyskania niemieckiego prawa jazdy jest pozytywny wynik badań lekarsko – psychologicznych. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że z dokumentów przedłożonych przez Federalny Urząd ds. Ruchu Drogowego wynika, że w dniu [...] marca 2017 r. stronie wstrzymane zostało prawo jazdy z powodu uzależnienia od narkotyków. Niemiecki organ orzekł jednomiesięczny zakaz prowadzenia pojazdów w okresie od [...] sierpnia 2013 r. do [...] września 2013 r. Zgodnie z obowiązującymi w Niemczech przepisami prawo jazdy podlega następnie zwrotowi pod warunkiem jednak przedstawienia odpowiednich orzeczeń medycznych potwierdzających dobry stan zdrowia psychicznego i fizycznego kierującego pojazdem. Powyższe zatem oznacza, że niemieckie prawo jazdy J.B. jest nada ważne, a pozostaje jedynie zatrzymane. Strona nadal posiada uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, nie posiada natomiast dokumentu prawa jazdy. Może je odzyskać po przedłożeniu orzeczenia medyczno-psychologicznego. Niemieckie prawo jazdy podlega zatem zwrotowi pod warunkiem jednak przedstawienia odpowiednich orzeczeń medycznych potwierdzających dobry stan zdrowia psychicznego i fizycznego kierującego pojazdem. SKO wskazało, że wymóg przedstawienia badań psychologicznych stwierdzających brak przeciwskazań do kierowania pojazdem w celu wydania prawa jazdy kategorii B nie jest obcy również polskiemu ustawodawstwu. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 6 ustawy dodatkowym warunkiem wydania prawa jazdy osobie, wobec której została wydana decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest uzyskanie orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Zdaniem organu powyższe oznacza, że niemieckie prawo jazdy J.B. jest nadal ważne, a pozostaje jedynie zatrzymane z powodu skłonności do narkomanii i kierowania pojazdem pod wpływem narkotyków. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołana organ wyjaśnił, że pisma kierowane do Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego oraz odpowiedzi tegoż organu, jak również pozostałe dokumenty zostały przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego. Od powyższej decyzji J.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy przez nie mające podstaw faktycznych i błędne, w zakresie oceny materialno – prawnej, uznanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że ubiegając się o wydanie polskiego prawa jazdy strona skarżąca posiadając na terenie Niemiec uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi wypełnia tym samym negatywną przesłankę określoną w w.w. przepisie ustawy, gdy tymczasem z dokumentów dołączonych do akt prowadzonego przez Starostę postępowania administracyjnego w przedmiocie rozpoznania wniosku strony o wydanie jej prawa jazdy, w tym w szczególności z informacji Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego wynika, że skarżąca nie posiada na terenie Niemiec ważnego prawa jazdy, a ponowne uzyskanie przez stronę (na terenie Niemiec) uprawnień do kierowania pojazdami może mieć miejsce po wykonaniu i przedłożeniu przez stronę badań lekarsko – psychologicznych, co tym samym nie sprzeciwia się możliwości ubiegania się przez stronę o wydanie polskiego prawa jazdy po spełnieniu wymogów określonych w art. 11 ustawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji I inst. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Badając legalność zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) zwanej p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. Rozstrzyga jednak tylko w granicach danej sprawy co oznacza, że nie może oceniać innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w sytuacji naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, na mocy art. 151 p.p.s.a., skarga podlega natomiast oddaleniu. W niniejszej sprawie, przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą odmówiono J.B. wydania prawa jazd kat. B. Skarga nie była zasadna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do treści art. 4 ust. 2 ustawy kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że Konwencja o ruchu drogowym, sporządzona w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r., której stroną jest Polska oraz Niemcy (Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40 i 44), przewiduje w art. 41 wzajemne uznawanie "każdego krajowego prawa jazdy". W konsekwencji tego należy przyjąć, iż w sytuacji, w której dokumenty prawa jazdy wystawiane są w różnych państwach, mamy do czynienia z tym samym uprawnieniem do kierowania pojazdami. Przepis art. 4 ust. 2 ustawy nie dotyczy jednak międzynarodowego prawa jazdy, co oznacza, że można posiadać jednocześnie ważne prawo jazdy oraz międzynarodowe prawo jazdy. Ponadto zakaz nie dotyczy krajowego prawa jazdy wydawanego szefom i cudzoziemskiemu personelowi przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych i misji specjalnych państw obcych oraz organizacji międzynarodowych, korzystających z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych. Osoby te mogą zatem posiadać więcej niż jedno prawo jazdy (np. prawo jazdy wydane w Polsce oraz prawo jazdy wydane we własnym państwie). Należy zwrócić uwagę, że powyższe regulacje odnoszą się do dokumentów określanych jako "ważne". Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.k.p., nie jest uznawane za ważne prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim UE, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo jazdy zostało zatrzymane lub posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem zostało cofnięte czasowo albo na stałe. Można zatem przyjąć, iż przez ważne prawo jazdy należy rozumieć prawo jazdy pozostające w mocy, obowiązujące, potwierdzające aktualnie istniejące i niezwieszone uprawnienie. Musi to być prawo jazdy, dla którego nie upłynął jeszcze wskazany w nim okres ważności. Chodzi przy tym o dokument istniejący w sensie materialnym, legalny, mający wszystkie właściwe dla niego cechy i zabezpieczenia, a przy tym niezniszczony, nieprzerobiony i niepodrobiony (por. Maciej Dębski komentarz do art. 4 ustawy o kierujących pojazdami, Lex). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca nie posiada ważnego niemieckiego prawa jazdy. Ze względu na stwierdzoną skłonność do narkomanii odebrane jej zostały uprawnienia do prowadzenia pojazdów, przy czym ponowne uzyskanie prawa jazdy przez skarżącą może nastąpić po przedłożeniu pozytywnej ekspertyzy medyczno – psychologicznej. Z dokumentów dołączonych do pisma Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. wynika, że orzeczono wobec skarżącej odebranie uprawnień do prowadzenia pojazdów oraz zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 miesiąca tj. do [...] września 2013 r., zatarcie skazania nastąpi – [...] marca 2028 r. A zatem do tego czasu wydanie prawa jazdy może nastąpić po przejściu procedury przewidzianej dla uzyskania prawa jazdy oraz po przedłożeniu pozytywnej ekspertyzy medyczno – psychologicznej. Powyższe oznacza, że skarżąca uzyskała prawo jazdy za granicą, ale uprawnienia do kierowania pojazdami zostały jej cofnięte i to do czasu przedstawienia pozytywnej ekspertyzy medyczno – psychologicznej, a to z kolei oznacza iż ziściła się przesłanka z art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy. W tej sytuacji zwrócenie się o wydanie prawa jazdy z powołaniem się art. 11 ust. 1 ustawy z dni 5 stycznia 2011 r. o kierującym pojazdami stanowiłoby obejście wymogu przedłożenia przez stronę ekspertyzy medyczno – psychologicznej, do czego była zobowiązana na gruncie odpowiednich przepisów prawa niemieckiego. Skoro do czasu zatarcia orzeczonego środka odebrania uprawnień do prowadzenia pojazdów uzyskanie go przez skarżącą w Niemczech jest możliwe jedynie po spełnieniu dodatkowego wymogu przedłożenia ekspertyzy medyczno – psychologicznej, to uzyskanie tych samych uprawnień w oparciu o przepisy prawa polskiego, ale bez spełnienia warunku dodatkowego, stanowiłoby ominięcie rygorów wynikających z prawa wspólnotowego. W myśl art. 11 ust. 4 Dyrektywy nr 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 grudnia 2006 r. państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie odmawia uznania ważności jakiegokolwiek prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa członkowskiego. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione. Przepisy Dyrektywy nr 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady zostały w całości implementowane do prawodawstwa krajowego. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, że w prawie polskim wprowadzone zostały rozwiązania podobne do rozwiązań w tym miejscu analizowanych. Mianowicie zgodnie z art. 11 ust. 6 ustawy dodatkowym warunkiem wydania prawa jazdy osobie, wobec której została wydana decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w trybie art. 103 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest uzyskanie orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Stosownie zaś do treści art. 103 ust. 1 starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku: 2) ponownego przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie 5 lat od dnia wydania skierowania na kurs reedukacyjny, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a; 3) popełnienia w okresie próbnym trzech wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji lub jednego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Powyższe prowadzi do wniosku, że analizując wniosek o wydanie skarżącej prawa jazdy na podstawie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami organ nie mógł pominąć okoliczności, że w innym państwie członkowskim skarżącemu zostało odebrane prawo jazdy, a wydanie mu ponownego prawa jazdy jest uzależnione od przedłożenia pozytywnej ekspertyzy psychologiczno – medycznej. Analizując sprawę trzeba mieć na uwadze, że omawiany przepis art. 12 ust. 1 ustawy wymienia przesłanki, które uniemożliwiają wydanie prawa jazdy, nawet wówczas gdy kandydat spełnia wymagane warunki, do których zalicza się wiek, brak przeciwwskazań zdrowotnych, odbycie przeszkolenia, zdanie egzaminu. Uzależnienie od alkoholu lub innego podobnie działającego środka (pkt 1) jest stanem patologicznym, powstałym w wyniku bardziej lub mniej długotrwałego, nałogowego używania alkoholu. Lekarze potwierdzają, że raz nabyte uzależnienie, np. od alkoholu, pozostaje do końca życia, nawet jeśli osoba, której dotyczy, nie spożywa już tego środka. Jest to forma bierna uzależnienia. Przeciwwskazanie do wydania prawa jazdy może wynikać tylko z aktywnej formy uzależnienia, a więc nałogowego spożywania środków uzależniających w okresie ubiegania się o prawo jazdy. Uzależnienie to może być stwierdzone na podstawie badania lekarskiego. Wobec powyższego zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione. Zebrany w sprawie materiał dowodowy daje wystarczające podstawy do przyjęcia, że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy. Z pisma Federalnego Urzędu ds. Ruchu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. wynika, że skarżącej odebrane zostały uprawnienia do prowadzenia pojazdów, a ponowne wydanie prawa jazdy jest uzależnione od przedłożenia pozytywnej ekspertyzy medyczno – psychologicznej, natomiast z dołączonych do tegoż pisma dokumentów wynika okres, w jakim wydanie prawa jazdy jest uzależnione od spełnienia owego dodatkowego warunku. Powyższe należy interpretować w ten sposób, że prawo jazdy zostało skarżącej cofnięte, a w okresie w okresie obowiązywania cofnięcia, na podstawie przepisów prawa polskiego, prawo jazdy nie może zostać skarżącej wydane. Dokumenty na podstawie których ustalono powyższe okoliczności przetłumaczone zostały przez tłumacza przysięgłego. Z podanych powyżej przyczyn skarga nie była zasadna. Organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę, nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane w wyniku ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów oraz po zastosowaniu prawidłowej wykładni prawa. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, zawiera rozstrzygnięcie zgodne z przepisami prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.