I FSK 2036/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 241/21 w sprawie ze skargi G.G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G.G. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Dominik Mączyński Małgorzata Niezgódka-Medek Arkadiusz Cudak Zaskarżonym wyrokiem z 20 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 241/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę G.G. (dalej "Strona" lub "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej "organ") z 27 stycznia 2021 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, Sąd pierwszej instancji wskazał, że u podstaw pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia był brak udzielenia przez Skarżącego odpowiedzi na jedno z pytań skierowanych do niego przez organ w celu doprecyzowania opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Sąd zauważył przy tym, że wątpliwości Skarżącego wywołały wskazane we wniosku przepisy art. 86a ust. 1–4, 6, 13-15 oraz art. 90b ust. 1 i 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 106, ze zm.), dalej "ustawa o VAT". W kontekście tych przepisów organ wezwał Skarżącego - pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia - do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez udzielenie informacji na sformułowane w punktach od 1 do 10 pytania, na które w zakreślonym terminie Skarżący udzielił odpowiedzi, z wyjątkiem pytania nr 5, tj. czy pojazd będzie garażowany w godzinach pracy i po godzinach. Wprawdzie organ nie wyjaśnił, dlaczego odpowiedź na to pytanie stanowiła istotny element przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, jednakże, w ocenie Sądu, z punktu widzenia wywołujących wątpliwości Strony przepisów ustawy o VAT, nie miało to wpływu na wynik sprawy. Obowiązkiem bowiem organu było dokonanie pełnej oceny stanowiska wnioskodawcy na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego, która musiała uwzględniać wskazane we wniosku przepisy ustawy o VAT, w szczególności dyspozycję art. 86a ust. 4 pkt 1 cytowanej ustawy, który wymaga wykluczenia użycia samochodu osobowego (przedmiotu umowy leasingu), wykorzystywanego wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. 2. Skarga kasacyjna Od powyższego wyroku Strona wywiodła skargę kasacyjną, w której zarzuciła: a) naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.), dalej "P.u.s.a.", w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 146 § 1 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), dalej "P.p.s.a.", gdyż poprzez wadliwie wykonaną funkcję kontrolną nie uchylił postanowienia wydanego przez organ oraz oddalił złożoną skargę w całości; b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 146 § 1 i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 i art. 14b § 3 i art. 14g § 1 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, ze zm.), dalej "O.p.", poprzez uznanie, że organ prowadzący postępowanie w sposób uprawniony działał w celu uzupełnienia stanu faktycznego sprawy oraz w sposób uprawniony wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia; c) błędną wykładnię regulacji art. 86 ust. 3 pkt 1 lit. a) i art. 86 ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT, poprzez którą Sąd uznał za zasadne badanie kazuistycznych przesłanek miejsca parkowania pojazdu w sytuacji, gdy ani przepisy ustawy o VAT ani stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji nie wskazywał na taki element. W kontekście tak sformułowanych podstaw kasacyjnych Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu. 3.2. Bez wątpienia skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. W tym zakresie zmian nie wprowadziła uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), w której stwierdzono, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. 3.3. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy wskazać, że przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Orzeczenie to zostało wydane na skutek niewykonania w pełni wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Podstawą prawną tego wezwania był art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. Następstwem braku uzupełnienia wniosku było wydanie przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, stosownie do treści art. 13 § 2a, art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h O.p. Tym czasem w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 169 § 1 i § 4 O.p. Uniemożliwia to kontrolę instancyjną w zakresie oceny prawidłowości istnienia w pierwotnym wniosku braków formalnych, odnoszących się do wskazania pełnego stanu faktycznego. Ponadto czyni niedopuszczalnym badanie prawidłowości zastosowanego trybu postępowania w postaci pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. 3.4. Odnosząc się szczegółowo do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej należy wskazać, że nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 146 § 1 i art. 151 P.p.s.a. Pierwszy z wskazanych przepisów ma charakter ustrojowy i odnosi się do zakresu sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. Natomiast trzy ostatnie przepisy regulują sposoby orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny. Normy te mogą zostać naruszone jedynie w sytuacji wadliwego rozstrzygnięcia co do zasadności skargi, które jest efektem naruszenia określonego przepisu prawa materialnego lub procesowego. 3.5. Nie jest zasadny także zarzut naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 146 § 1 i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 i art. 14b § 3 i art. 14g § 1 i art. 14h O.p. Jak wcześniej wspomniano, brak przywołania zarzutu naruszenia art. 169 § 1 i 4 O.p. w zw. z art. 14h O.p. uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku w zakresie odnoszącym się do przyczyn pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. 3.6. Także bezzasadny, a przede wszystkim przedwczesny, jest zarzut błędnej wykładni regulacji art. 86 ust. 3 pkt 1 lit. a) i art. 86 ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku nie dokonywał wykładni tych norm prawnych. 3.7. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw. 3.8. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej określono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018, poz. 265). Dominik Mączyński Małgorzata Niezgódka-Medek Arkadiusz Cudak