VII SA/Wa 2218/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. E. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszewie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2020 r. znak [...], wydaną w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżąca w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przed Wojewodą [...] oraz Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego występowała jako pełnomocnik Z. B., nie będąc stroną postepowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej: p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnienie do wniesienia skargi uzależnione jest więc od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie przymiotu strony w określonej sprawie, zdaniem Sądu, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie za stronę. Stroną jest ten podmiot, którego własny interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Od tak pojmowanego interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, to jest stan, w którym podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Ustawodawca, definiując pojęcie strony postępowania administracyjnego, wskazał wyraźnie na powiązanie danego podmiotu z konkretnym interesem prawnym. Chodzi tu zatem nie o interes faktyczny dający się nawet racjonalnie uzasadnić, ale o interes prawny, to jest taki, który wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Ponadto wspomniany interes prawny musi być interesem indywidualnym strony postępowania, musi zatem dotyczyć jej bezpośrednio. Tak więc o tym, czy określonemu podmiotowi będzie służyło prawo strony w tym konkretnym postępowaniu administracyjnym, decydować będzie norma prawna, z której będą wynikały wprost określone prawa i obowiązki. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że decyzje organów w niniejszej sprawie wydane zostały przy uczestnictwie w postępowaniu w charakterze strony Z. B. Natomiast skargę w niniejszej sprawie wniosła E. B.. Oznacza to, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przez osobę, która nie jest stroną w niniejszym postępowaniu, gdyż zaskarżona decyzja nie dotyczy jej interesu prawnego. Podkreślenia wymaga, że problem powyższy był już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 2574/17, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że z akt administracyjnych przedmiotowego postępowania wynika wprost, że skarżąca działała w sprawie jako pełnomocnik Z. B., a nie jako strona postępowania administracyjnego. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że z treści wniesionej przez skarżącą skargi, jak i z pisma z dnia [...] grudnia 2020 r. uzupełniającego braki formalne skargi nie wynika, by działała w imieniu Z. B., co pozwalałoby Sądowi wezwać ją do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie stosownego pełnomocnictwa. Taką samą ocenę Sąd odnosi do pism skarżącej, wnoszonych w trakcie postępowania prowadzonego w przedmiocie przyznania prawa pomocy pod sygn. akt VII SPP/Wa 439/20. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.