II SAB/Po 82/21

Dnia 2 czerwca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2021 roku sprawy ze skargi M. B. – G. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy M. G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I.zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy M. G. do rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2021 roku w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku, II.stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzeniu postępowania, III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV.zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy M. G. na rzecz Skarżącej kwotę [...]- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. W dniu [...] kwietnia 2021 r. (data wpływu do Urzędu Miasta i Gminy M. G.: [...] kwietnia 2021 r.) M. B. (zwana dalej "wnioskodawcą" lub "Skarżącą") złożyła wniosek do Burmistrza Miasta i Gminy M. G. o udostępnienie w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zmianami, zwanej dalej "u.d.i.p."): kopii sprawozdań z wykonania zadania publicznego przedłożonego przez G. Stowarzyszenie Seniorów za 2020 r., Bank Żywności (Stowarzyszenie Wspierania Rozwoju Aktywna Rodzina) za 2019 r. i 2020 r. wraz z ewentualnymi załącznikami. W piśmie z [...] kwietnia 2021 r. (odebranym przez wnioskodawcę w dniu [...] kwietnia 2021 r.) Burmistrz Miasta i Gminy M. G. (zwany dalej "Burmistrzem" lub "organem") wezwał wnioskodawcę do wykazania w terminie 14 dni, że uzyskanie informacji zawartych we wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego pod rygorem wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jednocześnie poinformowano wnioskodawcę, że informacje zawarte we wniosku są informacją publiczną przetworzoną oraz, że we wniosku nie znaleziono wystarczającego uzasadnienia, dlaczego uzyskanie informacji przetworzonej jest istotne dla interesu publicznego. Jednocześnie poinformowano, że przygotowanie takiej informacji musi być poprzedzone usunięciem danych chronionych prawem. Nadto poinformowano wnioskodawcę, że w przypadku niewykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, wydana zostanie decyzja odmowna. Jednocześnie wskazano, że zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. termin załatwienia sprawy zostanie przedłużony do dwóch miesięcy, z uwagi na konieczność uzyskania dodatkowych informacji od wnioskodawcy, od których uzależnione będzie dalsze działanie podmiotu zobowiązanego do rozpatrzenia wniosku tj. konieczność przygotowania żądanej informacji lub przygotowania decyzji administracyjnej. Skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie organu i [...] kwietnia 2021 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza w zakresie rozpatrzenia wniosku z [...] kwietnia 2021 r. zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Burmistrza do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że pełni funkcję radnej Rady Miejskiej w M. G. i uzyskała informację, że Burmistrz wydał polecenie, aby utrudniać radnym opozycyjnym dostęp do informacji, w tym opóźnia załatwianie wniosków do dwóch miesięcy. Zdaniem Skarżącej, organ żeby udzielić odpowiedzi na jej wniosek musiałby wykonać jedynie kopie sprawozdań zawierających kilka kartek, co może wykonać jeden pracownik. Wskazała, że Burmistrz nie uzasadnił swojego stanowiska, dlaczego uznaje żądanie informacje za przetworzone. Wskazała nadto, że w zakresie odroczenia terminu na udzielenie informacji niedopuszczalne jest stosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jedynie w celu "odroczenia" na okres dwóch miesięcy obowiązku udostępnienia żądanej informacji. Podała także, że prawo złożenia skargi na bezczynność nie wymaga wyczerpania środków zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na jej przedwczesność i niewniesienie przez skarżącą ponaglenia, ewentualnie wniósł o oddalenie skargi oraz o odstąpienie od obciążania organu kosztami postępowania. Odnosząc się merytorycznie do skargi organ wskazał, że w jego ocenie nie doszło do bezczynności, gdyż podejmował działania mające na celu załatwienie sprawy. Przed upływem terminu wezwał stronę do uzupełnienia wniosku i wydłużył termin na jego załatwienie. Nie był w stanie rozpoznać wniosku, skoro oczekiwał na odpowiedź ze strony skarżącej, której nie uzyskał. Podkreślił, że wbrew twierdzeniom Skarżącej wskazał w wezwaniu dlaczego uznaje wnioskowane informacje za przetworzone uzasadniając to tym, że udzielenie informacji publicznej musi zostać poprzedzone przeprowadzeniem odpowiednich działań polegających na usunięciu danych chronionych prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania." Niewątpliwie wniesiona skarga dotyczy bezczynności Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z tych względów zarządzeniem z dnia [...] maja 2021 r. Przewodniczący Wydziału II. tut. Sądu wyznaczył termin posiedzenia niejawnego na dzień [...] czerwca 2021 r. zaznaczając, że sprawa ma skierowana do rozpoznana w trybie uproszczonym. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Podkreślenia wymaga legitymacja Skarżącej do wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Jest ona wywodzona z art. 21 u.d.i.p., w której wskazuje się, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Należy zatem uznać, że skarga na bezczynność Burmistrza mogła zostać wniesiona i podlegała rozpoznaniu przez tut. Sąd. Przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w związku z wnioskiem Skarżącej z dnia [...] kwietnia 2021 r. Sąd w składzie orzekającym stwierdził, że Burmistrz dopuścił się bezczynności. Twierdzenie Sądu wynika z następującej argumentacji. W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności skargi jako wniesionej przedwcześnie ze względu na brak ponaglenia. W kontrolowanej sprawie Skarżąca domagała się udostępnienia informacji w trybie u.d.i.p., która reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Do postępowania w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 zwanej dalej "k.p.a."). Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia informacji bądź umorzenia postępowania (art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p.), a nie do całego postępowania w sprawie. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). Tymczasem organ powoływał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które dotyczyło przewlekłości na prowadzenie postępowania, jednakże skarga na przewlekłość nie została wniesiona w trybie u.d.i.p., a w trybie k.p.a. Niniejsza skarga dotyczy udzielenia informacji publicznej w trybie u.d.i.p. Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Na wstępie koniecznym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie, czy żądane dokumenty są informacją publiczną oraz czy organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia takiej informacji. W sprawie niekwestionowanym jest to, że żądane przez Skarżącą informacje stanowią informacje publiczne w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tejże ustawie. Udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, a zwłaszcza aktów administracyjnych oraz innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p.). Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż dokumenty – kopie sprawozdań z wykonania zadania publicznego przedłożonego przez G. Stowarzyszenie Seniorów za 2020 r., Bank Żywności (Stowarzyszenie Wspierania Rozwoju Aktywna Rodzina) za 2019 r. i 2020 r. żądane przez Skarżącą posiadały status informacji publicznej. Świadczy o tym chociażby fakt, że na mocy zarządzenia nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy M. G. z dnia [...] marca 2020 r. ogłoszono konkurs na realizację zadania publicznego, którą następnie powierzono G. Stowarzyszeniu Seniorów realizację zadania publicznego pn. "Działania na rzecz zwiększenia dostępu seniorów do różnych form aktywności" realizowanego w okresie maj-grudzień 2020 za kwotę [...]tys. zł. Realizacja zadań publicznych niezależnie czy przez podmioty administracji publicznej, czy też podmioty spoza jej struktury czyni sprawozdania z ich wykonania informacją publiczną podlegającą obowiązkowi udostępnienia w trybie u.d.i.p. Dokumentacja znajdująca się aktach realizacji zadania publicznego, w tym sprawozdanie końcowe, którego wzór był także dołączany podczas składania aplikacji w związku z ofertą stanowią informacje publiczne, które są w posiadaniu organu, gdyż to stanowiło podstawę do rozliczenia z podmiotem realizującym to zadanie. W związku z tym organ nie miał obowiązku wytwarzania nowych informacji. Należało zatem uznać, że wnioskowane informacje mają charakter informacji prostej podlegającej udostępnieniu na zasadach ogólnych przewidzianych w u.d.i.p. W orzecznictwie przyjmuje się, że takie dokumenty jak faktury, rachunki i inne dokumenty, które stanowiły podstawę do wydatkowania ze środków publicznych, w tym z majątku jednostek samorządu terytorialnego, stanowią informację o sprawie publicznej (wyrok NSA z dnia 3 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2157/11, dostępny w CBOSA). "Choć żądane dokumenty nie zostały wytworzone przez organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, to stanowiły podstawę rozliczenia wydatkowania środków publicznych. Dokumenty załączone do sprawozdania końcowego z wykonania udzielonej dotacji celowej, mimo że nie są dokumentami urzędowymi, stanowią zatem informację o sprawie publicznej. Informację publiczną stanowią bowiem nie tylko dokumenty wytworzone bezpośrednio przez organ ale także te, których organ używa do realizowania powierzonych zadań. Kwestia dysponowania bądź niedysponowania przez organ w danym momencie oryginałami żądanych dokumentów nie ma znaczenia w sprawie." (wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 24/20, dostępny w CBOSA). Nadto nie kwestionowano również, że Burmistrz jest w myśl przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. organem zobowiązanym do udostępnienia informacji mających charakter informacji publicznej będącej w jego posiadaniu, bądź też do wydania decyzji odmownej w tym zakresie. Mając na względzie powyższe należało uznać, że żądane informacje miały charakter informacji publicznej, a organ był podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia. Przechodząc do analizy bezczynności Burmistrza w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stan bezczynności oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy, bądź nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (wyrok NSA z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 39/15, dostępny w CBOSA). W myśl natomiast art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od dnia złożenia wniosku. Skarżąca zarzuciła organowi bezczynność polegającą na niewywiązaniu się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku z dnia [...] kwietnia 2021 r. Z kolei w ocenie organu nie doszło do przekroczenia 14-dniowego terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Organ wskazał, iż pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. wezwał Skarżącą do wykazania interesu publicznego oraz poinformował zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., że załatwienie sprawy nastąpi w terminie dwóch miesięcy. Odnosząc się do zarzutu Skarżącej odnośnie niedochowania przez organ 14-dniowego terminu wskazać należy, iż udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje w formie pisma. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) – to jest, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Jakkolwiek przepis art. 2 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie można żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, to jednak, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w przypadku informacji przetworzonej prawo to podlega ograniczeniu w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że fakt, iż do uwzględnienia wniosku konieczne jest wytworzenie z posiadanych informacji prostych informacji przetworzonej uruchamia postępowanie polegające na ustaleniu czy wnioskodawca spełnia przesłankę wskazaną w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. warunkującą uzyskanie informacji publicznej przetworzonej, tj. czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1938/10, dostępny w CBOSA). Należy wówczas przyjąć, że najbardziej odległym terminem, w jakim powinno nastąpić udzielenie informacji zgodnie z żądaniem, bądź wydanie decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji, jest termin dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Jednocześnie w orzecznictwie oraz w doktrynie utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym, gdy podmiot dysponujący informacją publiczną nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powinien zastosować procedurę, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. tj. zawiadomić wnioskodawcę, w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku, o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu, w którym udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od dnia złożenia wniosku. (za I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LEX, wyrok NSA z dnia 18 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1209/04, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wr 57/05, dostępne w CBOSA). Jak wynika zatem z dokumentów przedłożonych do akt sprawy, Skarżąca złożyła wniosek do organu o udzielenie informacji publicznej w dniu [...] kwietnia 2021 r. i dopiero pismem z [...] kwietnia 2021 r. doręczonym jej w dniu [...] kwietnia 2021 r. a zatem już po upływie 14 dni od złożenia wniosku organ wezwał Skarżącą do wykazania, iż uzyskanie informacji jest istotne dla interesu publicznego. Zobowiązanie to, w związku z oceną przez organ żądanej informacji jako przetworzonej, zostało do Skarżącej wystosowane prawidłowo, gdyż przepis prawa uzależnia udostępnienie informacji przetworzonej od takiej przesłanki, a złożony wniosek nie zawierał okoliczności wskazujących na to, że uzyskanie informacji ma szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego, jednakże czynność ta nastąpiła już po terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Organ pozostawał zatem w bezczynności albowiem w przewidzianym w ustawie terminie nie wystosował ani wezwania do wykazania okoliczności, o których mowa art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., ani nie wydał decyzji w sprawie, nie dochowując tym samym 14-dniowego terminu na udzielenie informacji publicznej zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o powodach i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1781/18, dostępny w CBOSA). Następnie należy wskazać, że organ powołując się na art. 13 ust. 2 u.d.i.p. zawiadomił wnioskodawcę o przedłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek, uzasadniając to koniecznością uzyskania dodatkowych informacji od wnioskodawcy, od których uzależnione będzie dalsze działanie podmiotu zobowiązanego do rozpatrzenia wniosku tj. konieczność przygotowania informacji lub przygotowania decyzji administracyjnej. Powyższe nastąpiło jednak z uchybieniem 14-dniowego terminu, co prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Burmistrz pozostawał w bezczynności, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt II. sentencji wyroku). Wobec tego należało, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązać Burmistrza do rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2021 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku (pkt I. sentencji wyroku). Jednocześnie Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność Burmistrza nie miała charakteru rażącego (pkt III. sentencji wyroku). Trudno jest przypisać lekceważący stosunek do wykonywania obowiązków wynikających z przepisów prawa, pomimo twierdzeń, iż Burmistrz przykazał utrudnianie udostępniania informacji publicznej opozycyjnym radnym Miasta i Gminy M. G.. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. to naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie musi być zatem bardzo znaczne i wskazywać na złą wolę organu lub powodować jakieś wyjątkowo dolegliwe dla strony skutki. "Rażącym naruszeniem prawa jest taka wadliwość, którą cechuje szczególnie duży ciężar gatunkowy. Ma ona miejsce, gdy brak jest oczywistego podejmowania czynności lub gdy dochodzi do oczywistego lekceważenia wniosków strony. Taka sytuacja występuje też, gdy organ jawnie wykazuje brak chęci załatwienia sprawy lub gdy ewidentnie nie stosuje się do przepisów." (wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1589/20, dostępny w CBOSA). Wezwanie Skarżącej do sprecyzowania interesu, jaki jej przyświeca oznacza, że Burmistrz podjął się wykonywania swojego obowiązku. Ma to znaczenie dla orzeczenia o braku rażącego naruszenia prawa, niezależnie od tego, że organ nie wykonał ostatecznie swojego obowiązku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 535). Sąd zasądził zwrot kosztów w wysokości [...] zł co stanowi równowartość wpisu stałego od skargi na bezczynność (pkt IV. sentencji wyroku).