II SA/Kr 319/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi M. D. i M. D. na uchwałę Nr XXXIX/260/2017 Rady Gminy Gdów z dnia 6 lipca 2017 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Gdów w jego granicach administracyjnych – OBSZAR B I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części, w jakiej dotyczy ona działki nr [...], obręb ewidencyjny nr [...]; II. zasądza od Gminy Gdów na rzecz skarżących solidarnie kwotę 814 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 5 lutego 2021 r. M. D. i M. D. wnieśli skargę na uchwalę nr XXXIX/260/2017 Rady Gminy G. z dnia 6 lipca 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru sołectwa G. w jego granicach administracyjnych – Obszar B, w części tekstowej, tj. w zakresie § 43 w odniesieniu do działki nr [...], obręb ewidencyjny nr [...], położonej w G. oraz w część graficznej w zakresie oznaczenia wyżej opisanej działki symbolem R - Tereny rolne. Skarżący zarzucili zaskarżonej uchwale naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, a to art. 140 k.c. oraz art. 4 ustawy prawo budowlane poprzez wyłączenie działki nr [...] spod możliwości jej zabudowy i zainwestowania, a w konsekwencji naruszenie interesu prawnego skarżących; 2. art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez objęcie działki nr [...] obszarem oznaczonym symbolem R – Tereny Rolne, a to wbrew ustaleniom Studium, które powyższą działkę przeznaczało na tereny zabudowy mieszkaniowej (M), podczas gdy zgodnie z powołanymi przepisami ustalenia Studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, a rada gminy uchwala plan po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń Studium, a w konsekwencji naruszenie procedury planistycznej przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały. Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części tekstowej, tj. w zakresie § 43 w odniesieniu do działki nr [...], obręb ewidencyjny nr [...], położone, w G. oraz w części graficznej w zakresie oznaczenia wyżej opisanej działki symbolem R – Tereny rolne, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Uzasadniając skargę skarżący podnieśli, że są współwłaścicielami działki nr [...], która znajduje się na terenie oznaczonym symbolem R – Tereny Rolne. Następnie, wskazując na brzmienie art. 20 u.p.z.p. w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., wyjaśniono w skardze, że zgodność między treścią studium a treścią planu miejscowego to kontynuacja identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy, skarżący stwierdzili, że Rada Gminy Gdów uchwałą nr XXVI/164/2008 z dnia 17 kwietnia 2008 r. uchwaliła Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Gdów, zmienione następnie uchwałami nr XLII/302/2013 Rady Gminy Gdów z dnia 27 czerwca 2013 r. oraz nr III/9/2014 Rady Gminy Gdów z dnia 18 grudnia 2014 r. Wyżej opisane Studium przeznaczało na tereny zabudowy mieszkaniowej (M) nie tylko działkę nr [...] należącą do skarżących, ale również szereg innych działek m.in. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Natomiast w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym zaskarżoną uchwałą oznaczono cały wyżej wskazany obszar w tym działkę skarżących symbolem R – Tereny rolne. W podsumowaniu rozważań stwierdzono, że mając na uwadze znaczącą skalę odstępstwa rozwiązań przyjętych w rysunku Planu w stosunku do ustaleń części graficznej Studium nie można przedmiotowego odstępstwa zakwalifikować jako dopuszczalnej korekty organu planistycznego. Skarżący uzupełnili argumentację pismem z dnia 4 maja 2021 r. W odpowiedzi na skargę organ planistyczny wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu Rada Gminy Gdów streściła przebieg prac nad przedmiotowym planem, zaznaczając przy tym, że w początkowym okresie prac nad projektem planu zostały wyznaczone w obrębie działki nr [...] tereny budowlane o symbolu MN2. Jednak w wyniku negatywnego uzgodnienia z Dyrektorem Regionalnego Zarządu gospodarki Wodnej w Krakowie (pismo z dnia 4 października 2011 r., s. 715 dok. planist.) tereny MN2 zostały wycofane z działki nr [...]. Organ planistyczny jest związany takim negatywnym uzgodnieniem. Wyjaśniono przy tym, że działka nr [...] została podzielona na działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] na podstawie decyzji z 10 września 2009 r. Organ planistyczny dalej wskazał, że w trakcie postępowania administracyjnego, tzw. "wzetkowego", prowadzonego dla działki nr [...], pod numerem sprawy [...], uzyskano negatywne uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, postanowieniem znak: [...] z dnia 13 stycznia 2011 r. Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie. O tym postanowieniu wspomina Dyrektor RZGW w Krakowie w swoim negatywnym uzgodnieniu projektu planu dotyczącym m.in. wyznaczonych w granicach działki nr [...] terenów budowlanych o symbolu MN2. Przyczyną bowiem negatywnego uzgodnienia wspomnianego projektu decyzji WZ było położenie działki [...] w terenach zagrożonych wodami powodziowymi, co wprost przełożyło się na negatywne uzgodnienie projektu planu miejscowego i wyznaczone w granicach działki nr [...] tereny budowlane MN2. W wyniku negatywnego uzgodnienia RZGW zarówno projektu planu jak i przywołanego w nim negatywnego uzgodnienia projektu decyzji WZ, tereny budowlane wyznaczone w planie miejscowym w granicach działki nr [...] musiały zostać wycofane. W procedurze planistycznej pierwsze wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu miało miejsce od dnia 23 czerwca do dnia 31 lipca 2014 r., z możliwością składania uwag do dnia 16 sierpnia 2014 r. W tym terminie ówczesny właściciel działki nr [...] (przed podziałem działki nr [...]) nie złożył uwag. Drugie wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu miało miejsce od dnia 6 kwietnia do dnia 10 maja 2017 r., z możliwością składania uwag do dnia 25 maja 2017 r. W tym terminie nowi właściciele działki [...] nie uczestniczyli w pracach nad planem miejscowym i nie złożyli uwag do wykładanego projektu planu. Po etapie rozpatrzenia uwag projekt planu został przedłożony Radzie Gminy Gdów do uchwalenia i został przyjęty uchwałą Nr 7260/2017 Rady Gminy Gdów z dnia 6 lipca 2017 r. w sprawie Miejscowego planu podarowania przestrzennego sołectwa Gdów w jego granicach administracyjnych – Obszar B. W dalszej części odpowiedzi na skargę wyjaśniono, że skarżący działkę nr [...] nabyli aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia 25 września 2017 r. po wejściu ww. planu miejscowego w życie, a zatem nie uczestniczyli w procedurze planistycznej planu Miejscowości Gdów dla Obszaru B. Co za tym idzie, zakupując działkę nr [...], skarżący posiadali pełną świadomość jej rolniczego charakteru w planie miejscowym. Powyższe znajduje odzwierciedlenie we wspomnianym akcie notarialnym, w którym zawarto informację o zaświadczeniu Wójta Gminy Gdów z dnia 21 września 2017 znak: [...], wskazującym na rolnicze przeznaczenie wspomnianej działki w planie miejscowym. W świetle powyższego oceniając skargę, nie można nie odnieść wrażenia, iż bardziej adekwatnym od skargi środkiem byłby wniosek o zmianę planu miejscowego. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów, organ odparł zarzut jakoby naruszył przepisy art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 4 ustawy Prawo budowlane. Wskazał, że ograniczenia, które mogą się pojawiać się w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym określenie przeznaczenia terenu, jeżeli mieszczą się tylko w przyznanych ustawowo ramach, nie stanowią naruszenia prawa i nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały. Organ planistyczny podniósł także, że na mocy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gmina została upoważniona do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze, co wynika z art. 6 ust. 1 przywołanej ustawy. Organ planistyczny uwzględnił dokonane uzgodnienia (pozytywne i negatywne), o które zobligowany był wystąpić w myśl art. 17 ustawy. Zdaniem organu, w planowaniu (zagospodarowaniu przestrzennym) uwzględnia się zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. nie tylko prawo własności, ale i szereg innych aspektów m.in. wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami czy bezpieczeństwa ludzi i mienia. W niniejszej sprawie trudno także dopatrywać się ingerencji w prawa nabyte skarżących, skoro nieruchomość w dacie jej nabycia przez skarżących miała już aktualne przeznaczenie. Za chybione organ planistyczny uznał również zarzuty naruszenia art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga by sporządzany plan miejscowy nie naruszał ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, co stwierdza Rada Gminy przed podjęciem decyzji o uchwaleniu planu miejscowego. Nie oznacza to jednak automatycznego (wprost) przenoszenia wyznaczonych w Studium stref zabudowy mieszkalnej czy też usługowej do planu miejscowego, na zasadzie jeden do jednego. W toku procedury planistycznej weryfikuje się możliwość i zasadność przyjętych rozwiązań planistycznych, w tym w drodze opiniowania i uzgodnienia projektu planu przez instytucje i organy, uczestniczące w tym procesie zgodnie z wymogami ustawowymi. Przyjęte w skardze stanowisko abstrahuje również od treści art. 17 kpt. 9 u.p.z.p. Dopuszczalne jest bowiem wprowadzenie zmian do projektu planu, będące wynikiem stanowiska organów opiniujących i uzgadniających, więcej, mocą art. 17 pkt 9 u.p.z.p, nałożono na wójta (burmistrza, prezydenta miasta) obowiązek wprowadzenia do projektu zmian wynikających z uzyskanych uzgodnień. W konkluzji organ stwierdził, że działka nr [...], zgodnie ze Studium, pierwotnie objęta była terenami budowlanymi MN2 (w myśl oczekiwań poprzedniego właściciela działki), ale to założone przeznaczenie należało zmienić w projekcie planu miejscowego wobec braku uzyskania pozytywnego stanowiska instytucji uzgadniającej, w zakresie ochrony terenów przed powodzią. Organ uzupełnił argumentację pismem z dnia 26 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 713, dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741, dalej "u.p.z.p.") – postrzeganym na ogół jako przepis szczególny wobec powołanego przepisu u.s.g. – istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także – zwłaszcza w przypadku kontroli aktów prawa miejscowego takich uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem; w konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Także potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1037/17, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo). W tym kontekście trzeba też dostrzegać różnicę między naruszeniem interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego, stanowiącym podstawę legitymacji skargowej, a podstawą do uwzględnienia skargi, w szczególności zaś stwierdzenia nieważności uchwały – ta podstawa zależy jeszcze od czegoś więcej, mianowicie od naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Innymi słowy, naruszenie interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego przesądza o skutecznym uruchomieniu kontroli sądowej, ale samo przez się nie implikuje jeszcze uwzględnienia skargi. Stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić – jak stanowi powołany już art. 28 ust. 1 u.p.z.p. – tylko w razie stwierdzenia określonych, stypizowanych naruszeń prawa (istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także w razie naruszenia właściwości organów). "Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Natomiast tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu" (zob. powołany wyżej wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r.). Ponieważ skarżący są właścicielami działki położonej w obszarze objętym planem – działki nr [...], obręb [...] Gdów – mają, w ocenie Sądu, legitymację do uruchomienia sądowej kontroli przedmiotowej uchwały w zakresie zasad i trybu sporządzania planu oraz w zakresie ustaleń dotyczących odnośnej nieruchomości. Ustalenia planu kształtują i zarazem ograniczają sposób wykonywania przysługującego skarżącym prawa rzeczowego, przeto przesłanka wspomnianej legitymacji w postaci naruszenia interesu prawnego skarżących jest w sposób niebudzący wątpliwości spełniona. Obecnie dominuje pogląd, że "nowy właściciel nieruchomości – jako następca prawny – wstępuje w prawa i obowiązki o charakterze publicznoprawnym wynikające z uprawnień, o jakich mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Jeżeli zatem dotychczasowy właściciel nie skorzystał z uprawnienia do zaskarżenia uchwały rady gminy w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która weszła w życie przed zbyciem nieruchomości, to nabywca (aktualny właściciel) posiada legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym" (wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., II OSK 2105/12, CBOSA). W konsekwencji należało uznać, że skarżący – patrząc również z tego punktu widzenia – mają legitymację do uruchomienia sądowej kontroli przedmiotowej uchwały. Kontrolując zaskarżoną uchwałę zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, Sąd uznał, że zachodzą podstawy do stwierdzenia jej nieważności w części – w zakresie opisanym w sentencji wyroku. Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Ustalenia studium są zatem wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, o czym też wprost stanowi art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Studium jest prawnie określonym instrumentem kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej w gminie i służy ustaleniu lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. To związanie ustaleniami studium oznacza takie kształtowanie treści planu miejscowego, aby uwzględniała ona i wynikała z ustaleń studium. Treść planu miejscowego jest zatem konsekwencją zapisów studium (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2010 r., II OSK 1904/10; z dnia 14 czerwca 2007 r. II OSK 359/07; z dnia 1 lipca 2010 r., II OSK 904/10). W orzecznictwie podkreśla się, iż warunek niesprzeczności ustaleń planu miejscowego z kierunkami zagospodarowania przestrzennego określonymi w studium tworzy ustawową zasadę sporządzania planu, której naruszenie, stosownie do art. 28 ust 1 u.p.z.p. powoduje nieważność planu w całości lub jego części. Chociaż studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów studium. Jeżeli zatem określone obszary gminy mogą być przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę danego rodzaju, lub przeznaczone na inne cele, to wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina powinna wskazać te obszary jako przewidziane pod taką zabudowę, lub pod inne określone cele (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1904/10). W całym procesie planowania przestrzennego – a zatem zarówno na etapie sporządzania studium, jak i na etapie sporządzania planu – obowiązuje statuowana przepisem art. 1 ust. 2 u.p.z.p. norma nakazująca uwzględniać określone wartości. Na tym drugim etapie bynajmniej nie traci ona na znaczeniu, ale jej stosowanie w pewnym sensie doznaje ograniczeń, bo musi już mieścić się w określonych ramach – ramach wyznaczonych przez kolejną normę, sytuującą się innej płaszczyźnie, działającą bezpośrednio i wysuwającą się na plan pierwszy. Chodzi oczywiście o normę wprowadzającą związanie ustaleniami studium. Kryterium niesprzeczności z tymże studium wyznacza zatem nieprzekraczalną granicę, do której można i zarazem należy podczas tworzenia planu w sposób niejako autonomiczny uwzględniać wartości, których mowa w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., a także uwzględniać dodatkowe wymogi statuowane przepisami, w tym wymóg baczenia na stanowiska organów współdziałających. Wyjście poza tę granicę, nawet z powołaniem się na generalnie relewantną wartość tudzież stanowisko organu współdziałającego, jest niedopuszczalne i stanowi naruszenie prawa. Jest okolicznością bezsporną, że zgodnie z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Gdów uchwalonego uchwałą Nr XXVI/164/2008 r. Rady Gminy Gdów z dnia 17 kwietnia 2008 roku wraz ze zmianami uchwalonymi uchwałami Nr XLII/302/2013 Rady Gminy Gdów z dnia 27 czerwca 2013 roku oraz Nr III/9/2014 Rady Gminy Gdów z dnia 18 grudnia 2014 roku (dalej "Studium") – działka skarżących jest przeznaczona pod tereny zabudowy mieszkaniowej (M). Tereny te należą do grupy terenów rozwoju inwestycyjnego gminy. W świetle ustaleń Studium dominujący rodzaj użytkowania terenów "M" to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zagrodowa, z towarzyszącymi usługami. Zakres działalności usługowej powinien obejmować usługi podstawowe (zaspokajające potrzeby mieszkańców) oraz – w zależności od uwarunkowań szczegółowych – prowadzenie nieuciążliwej działalności gospodarczej, w tym związanej z turystyką (w tym gospodarstwa agroturystyczne). Nie przewiduje się wprowadzania intensywnych form zabudowy, w szczególności budownictwa wielorodzinnego jak również zabudowy jednorodzinnej szeregowej. Zgodnie zaś z ustaleniami zaskarżonej uchwały działka skarżących należy do terenów oznaczonych symbolem R – tereny rolne. Ich przeznaczenie jest następujące: 1) przeznaczenie podstawowe: a) grunty orne, b) trwałe użytki zielone, c) sady, ogrody, 2) przeznaczenie dopuszczalne: a) drogi do pól, ścieżki piesze i rowerowe oraz szlaki turystyczne po istniejących drogach polnych, b) sieci i obiekty infrastruktury technicznej. Ustalono dla tych terenów następujące zasady zabudowy i zagospodarowania: 1) utrzymuje się dotychczasowy sposób rolniczego wykorzystania gruntów rolnych w rozumieniu przepisów dotyczących ich ochrony, 2) dopuszcza się rozbudowę i przebudowę istniejącej zabudowy pod warunkiem dostosowania formy architektonicznej do wymogów określonych w §26 ust. 2, 3) zakaz lokalizacji nowej zabudowy, w tym zabudowy zagrodowej (siedliskowej), 4) w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią (Q1%) obowiązują zasady określone w §15 ust. 6 (§ 43). Takie przeznaczenie działki skarżących w planie miejscowym, zdaniem Sądu, nie spełnia warunku niesprzeczności ze Studium. Przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową i przeznaczenie pod tereny rolne z istoty rzeczy zasadniczo się różnią; co więcej, w świetle postanowień Studium, w których wyróżniono dwie zasadnicze grupy terenów – tereny rozwoju inwestycyjnego gminy i tereny otwarte, w tym wyłączone z zabudowy – przynależą one do innych grup. Tereny M należą do grupy terenów rozwoju inwestycyjnego gminy, tereny R – do grupy terenów otwartych. W Studium przewidziano możliwość modyfikowania na etapie tworzenia planu miejscowego wytycznych co do poszczególnych terenów, nie przewidziano natomiast możliwości całkowitej zmiany przeznaczenia terenów, a tym bardziej możliwości ich przenoszenia z jednej grupy do drugiej. Zdaniem Sądu, zidentyfikowana sprzeczność ustaleń planu ze Studium implikuje konstatację o istotnym naruszeniu zasad sporządzenia planu i tym samym stanowi podstawę do stwierdzenia jego nieważności w zakresie, w jakim to naruszenie występuje, i w granicach wyznaczonych interesem prawnym skarżących. Jest rzeczą znamienną, że organ tak naprawdę nie kwestionuje zasadniczej odmienności ustaleń co do przedmiotowej działki w Studium i w zaskarżonej uchwale ani też nie wskazuje postanowień Studium, w świetle których taka odmienność mogłaby uchodzić za zakładaną i dopuszczalną. Argumentacja organu zasadza się na wykazywaniu prawidłowości trybu uchwalania planu oraz na zaakacentowaniu stanowiska organu współdziałającego (Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie), w świetle którego przeznaczenie działki pod zabudowę nie mogło nastąpić. Gdy idzie o prawidłowość trybu uchwalania planu, to Sąd – rozważając ten tryb w kontekście interesu prawnego skarżących – rzeczywiście nie dopatrzył się istotnych nieprawidłowości, jednak zachowanie wymogów proceduralnych nie usprawiedliwia naruszenia zasad sporządzenia planu, a w szczególności naruszenia zasady wynikającej z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Również powinność uwzględnienia stanowiska organu współdziałającego nie jest "silniejsza" niż powinność uniknięcia sprzeczności z ustaleniami studium; innymi słowy, nie można dążeniem do uczynienia zadość tej pierwszej powinności usprawiedliwiać naruszenia drugiej – plan musi być konstruowany z uwzględnieniem ich obu. Ilekroć okazuje się to niemożliwe, pozostaje albo dążenie do weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, albo dążenie do zmiany studium. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części, w jakiej dotyczy ona działki skarżących. Takie rozstrzygnięcie oznacza, że zaskarżona uchwała – ani w części tekstowej, ani w części graficznej – nie odnosi się do tej działki. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji wyroku na zasadzie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.