II OSK 855/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 13/18 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) oddala skargę kasacyjną, 2) odmawia zasądzenia na rzecz uczestnika postępowania R. P. kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 września 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 13/18 oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2017 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] listopada 2016 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działkach nr ew. [...] oraz części działek nr [...] i [...] z obr. [...], przy ul. K. w W.. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W.. Zaskarżając wyrok w całości, zarzuciła: 1) w zakresie naruszenia prawa materialnego: - mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", w zw. z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.), poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że wymóg urządzenia miejsc postojowych dla samochodów na działce objętej pozwoleniem na budowę jest spełniony, podczas gdy miejsca te będą się znajdowały na zasadach komercyjnych w ogólnodostępnym parkingu na działkach, do których inwestor nie posiada żadnych praw; 2) w zakresie naruszenia przepisów postępowania: - mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak dążenia do ustalenia prawdy materialnej oraz brak wszechstronnej oceny dowodów. Mając na uwadze powyższe zarzuty, Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W., na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu tej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065, z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie", zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle powyższego przepisu dominuje aktualnie pogląd, wedle którego w pewnych okolicznościach, w szczególności gdy zagospodarowanie konkretnej działki budowlanej, jej specyfika i wielkość, uwarunkowania otaczającej zabudowy uniemożliwiają urządzenie na niej miejsc postojowych możliwe jest zapewnienie tychże miejsc na innej nieruchomości niż bezpośrednio zajęta pod inwestycję, np. na ogólnodostępnych parkingach (zob. wyroki NSA z 25 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 549/10; z 17 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2561/16; z 6 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1008/17; z 10 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1736/14; z 15 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1774/15 - publ. w CBOSA). Jak wynika z przyjętych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń, w projekcie budowlanym (część architektoniczna, opis techniczny str. 1-2) wskazano, że: "Ze względu na niewielkie rozmiary działek decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie nakłada obowiązku zaprojektowania garażu. Miejsca parkingowe dla mieszkańców będą dostępne na zasadach komercyjnych w garażu zlokalizowanym po przeciwnej stronie ulicy w garażu [...]". Zastosowane przez inwestora przytoczone wyżej rozwiązanie sposobu zapewnienia miejsc parkingowych dla planowanego budynku mieszkalnego było zatem konsekwencją, ustaleń zawartych w ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2015 r., nr [...] określającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zgodnie natomiast z § 18 ust. 2 rozporządzenia liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu [...]". Stosownie zaś do art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm.) projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [...]". W decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2015 r., na str. 4, w pkt 1.5 pt. "Warunki obsługi w zakresie komunikacji", wskazano, że teren inwestycji przylega bezpośrednio do drogi publicznej ul. P. i ul. K. oraz przewidziano wyraźnie, że wobec szczupłości działki inwestor uzyskał zabezpieczenie, że podziemny parking pod [...]" będzie dostępny na zasadach komercyjnych dla użytkowników przedmiotowego budynku. Należy także zauważyć, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę jest związany ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego: przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W rezultacie takiego stanu prawnego, aby można było skutecznie w rozpoznawanej sprawie zakwestionować wydane pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego przy ul. K. w W. i zatwierdzony nim projekt budowlany w części dotyczącej obsługi komunikacyjnej tej inwestycji, tj. miejsc parkingowych, należałoby uprzednio podważyć ustalenia wiążącej i ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2015 r. o warunkach zabudowy w tym zakresie. W takim przypadku należało więc podzielić stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji, który jako bezzasadny ocenił zarzut skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej naruszenia przepisu § 18 rozporządzenia, poprzez brak zapewnienia przez inwestora miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia budowlanego. Odnosząc się natomiast do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania należało także uznać, że nie zostały one oparte na usprawiedliwionych podstawach. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, orzekające w niniejszej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej podjęły bowiem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia jej okoliczności faktycznych związanych z zagadnieniem zapewnienia miejsc postojowych dla inwestycji, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), w szczególności w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić wniosku uczestnika postępowania R. P. o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, albowiem w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, art. 204 p.p.s.a. przewiduje zwrot tych kosztów jedynie na rzecz skarżącego lub organu. Nie było także możliwe odniesienie się Naczelnego Sądu Administracyjnego do zarzutu naruszenia § 206 ust. 1 rozporządzenia, który został podniesiony w piśmie procesowym z 22 kwietnia 2020 r. zawierającym stanowisko skarżącej kasacyjnie Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. wobec skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a., po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie zarzutów już podniesionych w tej skardze, jeżeli została wcześniej złożona, lecz nie mogą formułować całkiem nowych podstaw kasacyjnych (zob. wyrok NSA z 7 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 131/04, ONSAiWSA 2004/1/14). Wobec tego, że przewodniczący wydziału na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.), zarządził rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały poinformowane, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii, mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Nie można przy tym zgodzić się z argumentem skarżącej kasacyjnie Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. podniesionym w przywołanym wyżej piśmie z 22 kwietnia 2020 r., że poziom skomplikowania niniejszej sprawy uzasadnia niezbędność jej rozpoznania na rozprawie, co powyżej jednoznacznie wykazano. Nie było zatem podstaw aby skierować sprawę na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę na podstawie art. 90 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisu prawa materialnego oraz przepisów postępowania okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.