II SA/Po 810/20

Dnia 17 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. M. na uchwałę Rady Gminy Dopiewo z dnia 1 lutego 2016 r., nr XV/211/16 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność § 15 zaskarżonej uchwały oraz załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały w części dotyczącej terenu oznaczonego na rysunku symbolem 1U, II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. zasądza od Gminy Dopiewo na rzecz skarżącej M. M. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. M. (dalej jako strona lub skarżąca) wniosła do WSA w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Gminy Dopiewo nr XV/211/16 z dnia 1 lutego 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie geodezyjnym Dąbrówka wzdłuż linii kolejowej, gmina Dopiewo (dalej w skrócie m.p.z.p.). Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie: a) art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.) w zw. z art. 144 K.c. poprzez uchwalenie miejscowego planu z naruszeniem istotnego interesu skarżącej, związanego z możliwymi immisjami pochodzącymi z działki nr [...] oznaczonej na rysunku symbolem [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; b) art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez uwzględnienia ładu przestrzennego i architektonicznego; c) art. 17 pkt 1 i 9 u.p.z.p. poprzez nieprawidłowo przeprowadzoną procedurę uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym w szczególności brak ogłoszenia w miejscowości D. oraz pominięcie ogłoszenia w prasie miejscowej o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a także pominięcia ogłoszenia w prasie miejscowej o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu; d) art. 20 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 oraz art. 14 ust. 5 u.p.z.p. poprzez rozbieżność pomiędzy miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D. uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Gminy, w zakresie przeznaczenia działki nr [...] oznaczonej jako [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca wniosła o 1. stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy Dopiewo nr XV/211/16 z dnia 1 lutego 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie geodezyjnym Dąbrówka wzdłuż linii kolejowej w całości, ewentualnie stwierdzenia nieważności powyższej uchwały w części, tj. w zakresie § 15 pkt 1 lit. f i § 15 pkt 1 lit. j. 2. zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania; 3. przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi 4. zwrócenie się do Starosty [...] o nadesłanie akt postępowania prowadzonego pod nr [...] i przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w tych aktach, na okoliczność interesu prawnego i faktycznego wnioskodawczyni, projektowanego zagospodarowania działki nr [...], naruszenia prawa własności wnioskodawczyni w postaci możliwych immisji, ładu przestrzennego i architektonicznego okolicy. Przed wniesieniem skargi pismem z [...] czerwca 2019 r. skarżąca wezwała Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa, a wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Skarżąca wskazała, że jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w D. przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków pod nr [...]. Działka ta bezpośrednio przylega do nieruchomości [...] objętej spornym m.p.z.p. W ocenie skarżącej podjęcie uchwały, w ramach której działka nr [...] została przeznaczona pod zabudowę handlowo-usługową (oznaczoną na rysunku symbolem [...]), spowodowało naruszenie jej prawa własności związanego z możliwymi immisjami, pogorszeniem walorów architektonicznych i urbanistycznych, a także zaburzenie ładu przestrzennego. Tym samym skarżąca posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. W ocenie skarżącej m.p.z.p. został uchwalony z naruszeniem procedury określonej w art. 17 pkt 1 i 9 u.p.z.p. Obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzenia planu, a także o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu zostało bowiem udostępnione jedynie w urzędzie Gminy D., a nie w miejscowości, która objęta jest planem. Na obszarze miejscowości D. nie były nigdzie udostępnione żadne ogłoszenia. Informacja o ogłoszeniu nie była udostępniona również w prasie lokalnej, co uniemożliwiło skarżącej zgłoszenie uwag na etapie uchwalania planu. Skarżąca wskazała wreszcie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia działki nr [...] jest niezgodny ze Studium. Nieruchomość oznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...] nie powinna zostać bowiem wykorzystywana jedynie pod zabudowę handlowo-usługową, w sytuacji gdy w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D. uchwalonym uchwałą nr XVI/22/16 Rady Gminy (dalej również jako "Studium") działka nr [...] zdaje się być przeznaczona częściowo pod zabudowę mieszkaniowo-usługową ([...]), a częściowo pod rolniczą przestrzeń produkcyjną, albo gazociąg wysokiego ciśnienia, albo strefę oddziaływania rurociągów (mapa w tym zakresie jest nieco nieczytelna). Skarżąca zwróciła uwagę, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien uwzględnić zagospodarowanie terenów graniczących z działką nr [...] (art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 7 oraz art. 15 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.). Całą działkę geodezyjną skarżącej pokrywa zabudowa mieszkaniowa. Na działce nr [...] natomiast może powstać obiekt przeznaczony dla celów handlowo-usługowych, w tym market oraz usługi gastronomiczne, przy czym obiekt, położony w granicy działki znajdować się będzie w odległości nawet kilku metrów od budynków mieszkalnych. Dysproporcja w wysokościach budynków oraz bliskość wpływa negatywnie na ład przestrzenny okolicy oraz walory architektoniczne, zwłaszcza, że możliwa jest wysoka zabudowa na stosunkowo niewielkiej i wąskiej działce. Warunki miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymagane dla działki nr [...] nie korelują z warunkami dla innych budynków znajdujących się w okolicy. W ocenie skarżącej rażące dysproporcje w wysokości budynków, przy jednocześnie bardzo bliskiej odległości spowodują brak możliwości korzystania ze światła dziennego w ogrodzie, co może mieć również negatywny wpływ na zasadzane przez nią rośliny, a co wpłynie z całą pewnością na obniżenie jej komfortu zamieszkania. Skarżąca zakupując nieruchomość dostrzegała walory własnego domu z ogrodem. Tymczasem uchwalony plan może te walory zniwelować, a także doprowadzi do znaczącego spadku wartości nieruchomości skarżącej. Tym samym możliwe zagospodarowanie działki nr [...] przyczyni się do niekorzystnych skutków względem nieruchomości skarżącej. Uchwalony plan narusza normę z art. 144 K.c. i nie uwzględnia indywidualnego interesu właściciela. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy D. wniósł o jej oddalenie, bez ustosunkowania się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej WSA) wyrokiem z [...] lutego 2020 r., sygn. II SA/Po [...] oddalił skargę M. M.. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej NSA) wyrokiem z [...] września 2020 r. sygn. II OSK [...] uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W motywach rozstrzygnięcia NSA wskazał, powołując się na art. 17 pkt 1, 17 pkt 9 i 11 oraz 27 u.p.z.p. że przy uchwalaniu planu miejscowego i jego zmianie obowiązkiem organu jest dokonanie ogłoszeń o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (jego zmiany) i o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu w trojaki sposób, a mianowicie w prasie miejscowej, przez obwieszczenie oraz w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Niezależnie zatem od dokonania ogłoszeń w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, koniecznym jest także ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego i o wyłożeniu projektu planu w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. W ocenie NSA skoro zaskarżona uchwała dotyczyła miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie geodezyjnym D. , to ogłoszeń o których mowa w art. 17 pkt 1 i 9 u.p.z.p. dokonać należało także w D. , w sposób zwyczajowo przyjęty w tej miejscowości. Zaniechanie ogłoszenia w sposób zwyczajowo przyjęty może zaś stanowić istotne naruszenie trybu sporządzania planu. Skarżąca została bowiem pozbawiona udziału w procedurze uchwalania planu miejscowego, a charakter i istota zarzutów zgłaszanych przez nią do planu jest tego rodzaju, że kwestie te mogły być przedmiotem wniosków do planu i uwag dotyczących projektu, jak też mogły zostać poruszone w publicznej dyskusji, co w konsekwencji mogło także doprowadzić do zmian w projekcie planu. Reasumując NSA stwierdził, że przy uchwalaniu m.p.z.p. w obrębie geodezyjnym D. , dokonanego zaskarżoną uchwałą, doszło do naruszenia trybu sporządzania planu przez zaniechanie ogłoszenia, w sposób zwyczajowo przyjęty, o podjęciu ww. uchwały, tj. naruszono art. 17 pkt 1 i 9 w zw. z art. 27 ust. 1 u.p.z.p. NSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy rolą WSA będzie ocena, czy doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, i czy skutkuje ono stwierdzeniem nieważność uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w całości lub w części. Pismem z [...] grudnia 2020 r. skarżąca podtrzymała skargę oraz dodatkowo argumentując zgłoszone zarzuty wskazała, iż WSA w Poznaniu wyrokiem z [...] lipca 2020 r., sygn. II SA/Po [...] wydanym w następstwie rozpoznania skargi innej osoby na tą samą uchwałę Rady Gminy stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej dla obszaru oznaczonego symbolem [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Uchwała została zaskarżona w terminie przewidzianym w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.). Z uwagi na to, że skarga dotyczy uchwały rady gminy z dnia 1 lutego 2016 r., a więc podjętej przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia [...] kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 r., poz. 935), co nastąpiło [...] czerwca 2017 r., zastosowanie w niniejszej sprawie znajdują zgodnie z art. 17 ust. 2 powołanej ustawy nowelizującej przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz .U. z 2016 r., poz. 466 ze zm. – dalej: u.s.g.) oraz art. 53 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed wspomnianej nowelizacji. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym do 31 maja 2017 r. stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jednocześnie zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. brzmieniu obowiązującym do 31 maja 2017 r. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa Z akt wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa sporządzone przez pełnomocnika skarżącej zostało wniesione w dniu [...] czerwca 2019 r., a wpłynęło do organu [...] czerwca 2019 r. Pismo to pozostało bez odpowiedzi, zaś skarga została wniesiona [...] sierpnia 2019 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym przesyłki zawierającej skargę datowaną na [...] sierpnia 2019 r.), co przesądza o tym, iż zachowane został termin określony w art. 53 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed [...] czerwca 2017 r., to jest termin sześćdziesięciodniowy od skierowania do Rady Gminy wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Dalej wskazać należy, iż skarżąca posiada legitymację skargową wynikającą z art. 101 ust. 1 u.s.g., bowiem zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny. Uzasadniając powyższe stanowisko wskazać należy, iż niekwestionowanym przez strony jest, że skarżącej służy prawo własności nieruchomości lokalowej oraz udział w prawie własności nieruchomości gruntowej graniczącej bezpośrednio z działką nr [...] objętą zaskarżonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wchodzącą w skład terenu oznaczonego w planie symbolem [...] i przeznaczonego w nim pod zabudowę usługową o określonych gabarytach i dopuszczonej w planie lokalizacji bezpośrednio przy granicy działki lub w odległości 1,5 m od tej granicy, a więc także od granicy działki pozostającej we współwłasności skarżącej i zabudowanej między innymi budynkiem, w którym znajduje się nieruchomość lokalowa skarżącej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że może dojść do naruszenia postanowieniami planu także interesu prawnego właściciela nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie obszaru, co do którego plan sporządzono, jeżeli ustalenia planu wpływają na sytuację prawną sąsiednich nieruchomości. (por. wyroki z 1 września 2009 r., sygn. II OSK 900/09; z 19 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 2373/11; z 2 grudnia 2010 r., sygn. II OSK 1940/10 – te i kolejne powoływane w niniejszym uzasadnieniu judykaty dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dalej zauważyć należy, iż źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest norma prawa materialnego, zaś interes prawny niekoniecznie musi mieć podstawę w przepisach materialnych prawa administracyjnego (zob. wyrok NSA z 16 lutego 2010 r., sygn. II OSK 1981/09). Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2009 r., sygn. II OSK 205/09). W realiach niniejszej sprawy źródła interesu prawnego skarżącej, który został naruszony zaskarżoną uchwałą, należy upatrywać w przepisach prawa materialnego dotyczących prawa własności. Przeznaczenie bezpośrednio sąsiadującego z nieruchomością skarżącej terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] pod zabudowę usługową o określonych gabarytach i dopuszczonej w planie lokalizacji bezpośrednio przy granicy działki lub w odległości 1,5 m od tej granicy, będzie miało wpływ na korzystanie przez skarżącą z jej nieruchomości, a więc dotknie jednego z trzech zasadniczych uprawnień właścicielskich, określonych w art. 140 Kodeksu cywilnego. Powyższe stanowisko co do występowania po stronie M. M. interesu prawnego w zaskarżeniu kwestionowanej uchwały oraz dopełnieniu wymogów formalnych skargi znajduje dodatkowe oparcie w fakcie, iż orzekający w sprawie NSA w wyroku z [...] września 2020 r., sygn. II OSK [...] uchylił wyrok tut. Sądu z [...] lutego 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania i nakazał WSA w Poznaniu dokonanie oceny czy niewątpliwie zaistniałe naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miało charakter istotny, nie korzystając z wynikającej z art. 189 P.p.s.a. możliwości odrzucenia skargi, co znajdowało by uzasadnienie gdyby Naczelny Sąd Administracyjny za błędne uznał rozważania Sądu I instancji co do istnienia po stronie M. M. interesu prawnego w zaskarżeniu spornej uchwały i spełnienia przez nią wymogów formalnych warunkujących wniesienie skargi. W tym miejscu rozważyć należy, czy na przeszkodzie wyrokowaniu w niniejszej sprawie nie stoi wydanie przez WSA w Poznaniu orzeczenia z dnia [...] lipca 2020 r., sygn. II SA/Po [...] dotyczącego tej samej uchwały co zaskarżona w tej sprawie. Zauważyć bowiem trzeba, iż wyrok z [...] lipca 2020 r., sygn. II SA/Po [...] stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały jedynie w części dotyczącej terenu [...], podczas gdy w niniejszej sprawie jest ona zaskarżona w całości. Nadto wyrok ten wydany został w następstwie rozpoznania skargi D. B., a więc innej niż skarżąca w niniejszej sprawie osoby oraz co należy podkreślić nie uzyskał dotąd przymiotu prawomocności, albowiem został zaskarżony skargą kasacyjną Gminy D., która to skarga kasacyjna [...] grudnia 2020 r. wraz z aktami sprawy przedstawiona została sądowi odwoławczemu. Powyższe oznacza, iż zgodnie z art. 152 § 2 P.p.s.a. kwestionowana uchwała stanowiąca akt prawa miejscowego w dalszym ciągu obowiązuje i wywołuje skutki prawne. Jednocześnie przypomnieć należy, iż skarga wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, co oznacza, że nawet sprzeczność aktu organu gminy z prawem nie daje uprawnienia do jej wniesienia. Dopiero ustalenie, że konkretny skarżący posiada indywidualną legitymację do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Co za tym idzie nie można wykluczyć skargi z art. 101 u.s.g. na akt prawa miejscowego, w związku z dokonaną już wcześniej oceną legalności tego aktu ze skargi innego podmiotu. Zróżnicowany charakter prawny treści niektórych kategorii aktów prawa miejscowego, w tym zwłaszcza miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, powoduje, że powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi art. 101 ust. 2 tej ustawy, dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił, z wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów, a zwłaszcza ewentualnego nadużycia wobec nich władztwa planistycznego gminy. Stąd też uznać należy, iż wydanie przez WSA w Poznaniu wyroku z [...] lipca 2020 r., sygn. II SA/Po [...] nie stało na przeszkodzie merytorycznemu rozpoznaniu skargi złożonej przez M. M., albowiem w sprawie nie zaistniał tak stan powagi rzeczy osądzonej, jak i stan uprzedniej zawisłości sporu toczącego się pomiędzy tymi samymi podmiotami i w tej samej sprawie sądowoadministracyjnej. W świetle powyższych ustaleń kluczową dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje kwestia czy niewątpliwe naruszenie interesu prawnego skarżących nastąpiło zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Jak zasygnalizowano już wyżej samo tylko stwierdzenie, iż zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącej, nie przesądza bowiem jeszcze o zasadności wniesionej skargi. Wykazanie naruszenia interesu prawnego przez uchwałę organu gminy stanowi warunek konieczny, ale niewystarczający do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Brak jest bowiem podstaw do uwzględnienia skargi, gdy naruszony został co prawda interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale odbyło się to w granicach wyznaczonych obowiązującym prawem (por. wyroki NSA z 12 maja 2011 r., sygn. II OSK 355/11 oraz z 6 września 2011 r., sygn. II OSK 1208/11). Odnosząc się do powyższej okoliczności wskazać należy, iż fakt zaistnienia naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy Dopiewo nr XV/211/16 z dnia 1 lutego 2016 r. przesądzony został w wyroku NSA z [...] września 2020 r., sygn. II OSK [...], co zgodnie z art. 190 P.p.s.a. wiąże orzekający w niniejszej sprawie Sąd oraz co za tym idzie zwalania go z obowiązku wykazywania tej okoliczności. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że przepis art. 190 P.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, iż dotyczy on po pierwsze, zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, po drugie, obejmuje zarówno ocenę prawną co do sposobu wykładni tych przepisów prawa, jak i co do sposobu ich zastosowania. Realizując wytyczne NSA zawarte w powyższym wyroku dokonano ponownej oceny tego naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naruszenie to uznać należy za istotne, albowiem (jak wskazano w uzasadnieniu powyższego wyroku NSA) brak zrealizowanych w sposób zwyczajowo przyjęty na terenie miejscowości D. ogłoszeń i informacji o przystąpieniu do sporządzania planu, o jego wyłożeniu i dyskusji publicznej uniemożliwił skarżącej zgłoszenie wniosków i uwag do projektu planu obejmującego między innymi tereny bezpośrednio sąsiadujące z jej nieruchomością Dla powyższej oceny nie ma znaczenia okoliczność, iż skarżąca w dacie uchwalania planu nie była jeszcze właścicielką nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem planu. Podkreślić bowiem należy, iż zgodnie z art. 17 pkt 1, 9 i 11 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w czasie przeprowadzania procedury planistycznej brać udział w dyskusji publicznej oraz wnosić wnioski do planu i uwagi do projektu planu mogły wszelkie osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej niezależnie od posiadania bądź braku interesu prawnego w powzięciu określonych rozstrzygnięć planistycznych. Podkreślić przy tym należy, iż z przedłożonych przez skarżącą w toku postępowania sądowego dokumentów w sposób jednoznaczny i niebudzący jakichkolwiek wątpliwości wynika, iż mimo braku posiadania w tym czasie tytułu prawnego do nieruchomości sąsiadującej z obszarem objętym planem była ona żywotnie zainteresowana w przyjęciu określonych rozwiązań planistycznych dla terenu sąsiadujące z nieruchomością, którą w formie umowy przedwstępnej zobowiązała się nabyć. O tym, że stwierdzone naruszenie trybu uchwalania planu miało charakter istotny i co za tym idzie uzasadniający – w granicach interesu prawnego skarżącej – stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części obejmującej uregulowania naruszające interes prawny skarżącej przesądza okoliczność, że zgłoszone przez nią w skardze zarzuty o charakterze merytorycznym, to jest dotyczące zasad sporządzania planu okazały się w znacznej części trafne. Gdyby zatem procedura planistyczna przeprowadzona została zgodnie z prawem, to skarżąca miałaby możliwość zgłoszenia ich już na etapie, wniosków, uwag lub dyskusji publicznej nad planem, co mogłoby potencjalnie doprowadzić do uchwalenia tego aktu w innym kształcie. Zauważyć bowiem należy, iż – jak wynika z przedstawionej Sądowi dokumentacji planistycznej - osoby uczestniczące w procedurze planistycznej, w tym inni mieszkańcy miejscowości D. nie zgłaszali w jej toku zastrzeżeń co do rozbieżność pomiędzy miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D. w zakresie przeznaczenia działki nr [...] oznaczonej jako [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jak też zastrzeżeń dotyczących dopuszczenia na tej działce zabudowy o maksymalnej wysokości do [...] m i zlokalizowanej bezpośrednio w granicy działki. Brak tego rodzaju uwag bądź zastrzeżeń skutkował zaś tym, iż tak w uzasadnieniu uchwały Rady Gminy Dopiewo nr XV/211/16 z dnia 1 lutego 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obrębie geodezyjnym D. wzdłuż linii kolejowej, jak i w jakimkolwiek innym dokumencie znajdującym się w przedstawionych Sądowi aktach planistycznych brak wyjaśnienia powodów dla których prawodawca lokalny zdecydował się na dokonanie tak istotnej ingerencji w prawa właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem oznaczonym symbolem [...] jak dopuszczenie lokalizacji obiektów na tym terenie bezpośrednio przy granicy ich działek oraz dopuszczenie lokalizacji budynków znacząco wyższych niż istniejące, względnie realizowane na terenach położonych w bezpośrednim sąsiedztwie, co zostanie szerzej omówione w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Zaskarżony plan miejscowy poza wskazanym wyżej istotnym naruszeniem trybu jego sporządzenia obarczony był nadto wadami stanowiącymi o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż przepis art. 20 ust. 1 u.p.z.p. stanowi między innymi, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Użyty zwrot "nie narusza" oznacza, że pomiędzy treścią studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego a treścią uchwalonego planu miejscowego nie musi zachodzić pełna zgodność, gdyż wystarczy, aby nie było sprzeczności pomiędzy tymi ustaleniami (por. wyrok NSA z 17 października 2019 r. sygn. II OSK 2525/18). Nienaruszanie przez plan ustaleń studium oznacza pewien stopień związania, co powoduje, że w ramach przyznanego gminie władztwa planistycznego na tym etapie planowania następuje dopuszczalna prawem interpretacja ustaleń studium. W ramach władztwa planistycznego organ gminy nie może jednak wyjść poza ogólne, podstawowe ustalenia wynikające ze studium. W dacie podjęcia zaskarżonej uchwały na terenie Gminy D. obowiązywało studium przyjęte uchwałą Rady Gminy z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] Orzekający w niniejszej sprawie Sąd nie ma wątpliwości co do tego, że w § 3 pkt 2 oraz § 15 planu miejscowego z [...] lutego 2016 r. przyjęto, że tereny oznaczone na rysunku planu symbolem [...] zostały przeznaczone pod zabudowę usługową. Z odpowiednich materiałów poglądowych wynika, że obszar oznaczony tym symbolem w całości pokrywa się z położeniem działki nr [...]. Zarazem jednak działka ta znajduje się na obszarze, co do którego w Studium z dnia [...] lutego 2013 r. przewidziano dwa odmienne i w zasadzie wykluczające się kierunki zagospodarowania, tj. w części pod tereny zabudowy mieszkaniowej z działalnością gospodarczą (oznaczone w studium symbolem [...]), zaś w drugiej części kierunek zagospodarowania w postaci "rolniczej przestrzeni produkcyjnej". Wynika to z pkt 1.3.3-4 i 2.1.3 kierunków zagospodarowania określonych w studium w odniesieniu do terenów oznaczonych na rysunku studium symbolem [...], a także z punktu 2.1.2 w odniesieniu do terenów rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Teren, na którym znajduje się działka nr [...], został zatem objęty w studium kierunkami zagospodarowania w taki sposób, który prowadzi do wniosku, że każda z dwóch wyżej scharakteryzowanych części działki nr [...] objęta jest innymi – w istocie wykluczającymi się – wytycznymi planistycznymi co do funkcji zagospodarowania. Tymczasem zaskarżony plan miejscowy z dnia [...] lutego 2016 r. terenem oznaczonym symbolem [...] objął całość działki nr [...], którą przeznaczył w ten sposób pod jeden rodzaj zagospodarowania, stanowiący zabudowę usługową, co nie może być uznane za nienaruszające ustaleń studium dotyczących przeznaczenia części terenu działki nr [...] jako rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Tereny te uznano bowiem w studium za obszar z ograniczeniami dla zabudowy (pkt 2.1.2), które to ograniczenia zostały dookreślone w ramach pkt 2.2. studium dotyczącego ustaleń dla poszczególnych form zagospodarowania terenu, wskazującego konkretne kierunki i wskaźniki. I tak w tabeli nr [...] zatytułowanej "Tereny z ograniczeniami zabudowy i zagospodarowania terenu" pod l.p. 1 przewidziano dla rolniczej przestrzeni produkcyjnej zakaz zabudowy obiektami kubaturowymi za wyjątkiem infrastruktury technicznej (drogi, parkingi, sieć wodociągowa, kanalizacyjna, gazowa, elektroenergetyczna, ciepłownicza oraz telekomunikacyjna). Stanowi to w istocie całkowite wyłącznie spod zabudowy w postaci budynków usługowych, a plan miejscowy dla całego terenu działki nr [...] przewidział zabudowę usługową. Już zatem tylko z tej przyczyny w odniesieniu do przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem [...] nie został spełniony warunek z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Bez zmiany studium nie można bowiem wprowadzić w planie miejscowym takiej funkcji zagospodarowania, która jest zasadniczo odmienna od kierunków zagospodarowania określonych w studium. Organ stanowiący gminy, określając w ten sposób przeznaczenie terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem [...] (obejmującym obszar działki nr [...]), bezsprzecznie wyszedł zatem poza podstawowe ustalenia wynikające ze studium i istotnie naruszył w sposób zasady sporządzania planu wynikające z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. stanowiącego, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, co wobec treści art. 28 ust. 1 samodzielnie uzasadniało stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej terenu oznaczonego w niej symbolem [...] Nadto przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały organ określając parametry i lokalizację dopuszczonej na terenie [...] zabudowy usługowej naruszył także zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Truizmem jawi się, aczkolwiek w realiach niniejszej sprawy wymaga podkreślenia, iż władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru absolutnego i nie może być realizowane dowolnie. Uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rada gminy związana jest bowiem przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych i tylko w tych granicach wyznaczyć można władztwo planistyczne przysługujące gminie. W myśl art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380 ze zm. dalej K.c.) w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Zgodnie zaś z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustaw i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Z kolei w myśl wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zasady proporcjonalności, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów bardzo wielu ustaw. W niniejszej sprawie istotne jest ograniczenie wynikające z przepisów u.p.z.p. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Na mocy przepisów powołanej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zaznaczyć należy, iż uprawnienia przyznanego w art. 3 ust. 1 u.p.z.p. gmina nie może wykonywać dowolnie. W art. 1 ust. 2 u.p.z.p. zawarto katalog wymagań, które w szczególności należy wziąć pod uwagę w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Gmina zobowiązana jest w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać nie tylko potrzeby interesu publicznego, czy też wymagania ładu przestrzennego i potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, lecz także walory ekonomiczne przestrzeni, prawo własności, walory architektoniczne i krajobrazowe czy też wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia (art. 1 ust. 2 u.p.z.p.). Dokonując ingerencji w sferę prywatnych interesów właścicieli gmina powinna zatem kierować się zasadą proporcjonalności, która wyraża zakaz nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Oznacza to konieczność dbania o właściwe ustalenie proporcji pomiędzy ochroną interesu publicznego z jednej strony, a ograniczeniem prywatnych interesów właścicieli z drugiej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 lutego 2008r., sygn. akt II SA/Bk 42/08, Lex nr 483139). W świetle powyższego zasadnicze wątpliwości budzi dopuszczenie w § 15 pkt 1 lit. f zaskarżonego m.p.z.p. maksymalnej wysokości zabudowy zlokalizowanej na terenie oznaczonym symbolem [...] jako [...] m, a przede wszystkim dopuszczenie w § 15 pkt 1 lit. j lokalizacji budynków na tym terenie bezpośrednio przy granicy działek lub w odległości 1,5 m od tej granicy, bez jednoczesnego wykazania w uzasadnieniu uchwały (lub w jakimkolwiek innym dokumencie znajdującym się w aktach planistycznych przekazanych Sądowi przez organ), by przyjęcie tego rodzaju parametrów nowej zabudowy miało charakter optymalny, czy też konieczny z przyczyn technicznych, bądź było niezbędna z powodu przepisów szczególnych. Nie budzi zaś wątpliwości Sądu orzekającego w kontrolowanej sprawie, że dopuszczenie zabudowy bezpośrednio w granicy działki i o wysokości znacząco wyższej niż występująca w bezpośrednim sąsiedztwie godzi w prawo własności właścicieli nieruchomości sąsiednich względem terenu [...], w tym skarżącej, na które to nieruchomości oddziaływać będzie zabudowa zlokalizowana wprawdzie na terenie oznaczonym w panie symbolem [...], lecz jednocześnie bezpośrednio w granicach ich działek. Podkreślić przy tym trzeba, iż postulat uwzględnienia w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań prawa własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.) oznacza między innymi takie zagospodarowanie przestrzeni w zakresie funkcji danego terenu, które umożliwi harmonijne, optymalne w danym przypadku, warunki korzystania z prawa własności nieruchomości. Warunki takie winny sprzyjać spokojnemu, bezkonfliktowemu wykonywaniu prawa własności i w miarę możliwości eliminować ryzyko powstawania sporów sąsiedzkich na gruncie art. 144 K.c. Nawet wprowadzenie w planie funkcji, czy też parametrów zabudowy kolidujących z funkcją nieruchomości sąsiednich nie jest wykluczone, musi być jednak uzasadnione szczególnymi okolicznościami przemawiającymi za jej wprowadzeniem. Uzasadnienie przyjętych rozwiązań planistycznych nie może przy tym sprowadzać się wyłącznie do uwzględnienia interesu majątkowego właściciela określonej nieruchomości zainteresowanego jej maksymalnym wykorzystaniem, co umożliwić może między innymi dopuszczenie zabudowy bezpośrednio w granicy z nieruchomościami sąsiednimi, lecz musi uwzględniać i wyważać także interesy właścicieli nieruchomości sąsiednich, a co najmniej wskazywać na przyczyny przyjęcia określonego sposobu rozwiązania zaistniałego konfliktu interesów, czego w kontrolowanej sprawie zabrakło. Wobec braku uzasadnienia przez organy planistyczne przyjętych w zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego szczególnych rozwiązań dotyczących terenu [...] odmiennych od zasad, które obowiązywałyby dla tego terenu w braku uchwalenia planu, niemożliwym jest zaś dokonanie rzetelnej oceny czy uchwalając przepisy § 15 pkt 1 lit. f i lt. j uchwały z dnia [...] lutego 2016 r. Rada Gminy działała w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego, czy też przekroczyła granice przysługujących jej w tym zakresie uprawnień. Podkreślić należy, że z przepisu art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, stanowiącego, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa oraz wiążącej się z nim zasady zaufania do Państwa, wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej) wynika obowiązek uzasadniania podejmowanych przez organy władzy publicznej rozstrzygnięć, w tym uchwał rad gmin. Działanie organu władzy publicznej, mieszczące się w jego prawem określonych kompetencjach, ale noszące znamiona arbitralności i niepoddające się kontroli i nadzorowi, nie może być bowiem uznane za zgodne z prawem. Obowiązek działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania, stwarza po stronie organów władzy publicznej obowiązek uzasadniania jej rozstrzygnięć. Obowiązek taki jest zaliczany do standardów demokratycznego państwa prawnego. W oparciu o dokumentację planistyczną przedstawioną sądowi nie sposób ustalić motywów jakimi kierował się organ planistyczny uchwalając ten akt prawa miejscowego i przyjmując zawarte w nim rozstrzygnięcia szczegółowe ingerujące przecież w konstytucyjnie chronione prawo własności. Powyższe w powiązaniu z brakiem podjęcia przez organy Gminy D. chociażby próby uzasadnienia przyjętych w tym zakresie rozwiązań w toku postępowania sądowego – w tym w odpowiedzi na skargę, w której zagadnienie to było podnoszone, wskazuje na wysokie, acz niemożliwe do ostatecznego zweryfikowania przez Sąd orzekający w sprawie, prawdopodobieństwo istotnego naruszenia w toku procedury planistycznej zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej), co stanowiło nadużycie władztwa planistycznego gminy wynikającego z art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p. Stanowczo podkreślić należy, że Sąd rozstrzygając niniejszą sprawę, w żaden sposób nie przesądza czy przyjęte w kwestionowanym przepisie § 15 zaskarżonej uchwały parametry zabudowy usługowej możliwej do realizowania na terenie oznaczonym symbolem [...], są co do zasady niezgodne z prawem, a przesłanką zajętego w tym zakresie przez Sąd w niniejszym wyroku stanowiska, jest jedynie brak poczynienia przez organy gminy w toku procedury planistycznej oraz w toku postępowania przed sądem administracyjnym jakichkolwiek ustaleń dotyczących tego zagadnienia, co z przyczyn oczywistych uniemożliwiło sądowi dokonanie kontroli ich prawidłowości. Sąd administracyjny, który jedynie kontroluje legalność działania administracji publicznej, w tym stanowionych przez nią aktów prawa miejscowego nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego poszukiwania, niejako "w zastępstwie organu" przesłanek, które uzasadniałyby przyjęcie określonych, ingerujących w konstytucyjnie chronione prawa obywateli (w tym w prawo własności) rozwiązań planistycznych. Również powyższe samodzielnie uzasadniało stwierdzenie nieważności § 15 zaskarżonej uchwały oraz załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały w części dotyczącej terenu oznaczonego na rysunku symbolem [...] Brak uzasadnienia ingerujących w prawo własności nieruchomości sąsiednich postanowień zawartych w § 15 pkt 1 lit. f oraz lit. j skutkował koniecznością stwierdzenia nieważności § 15 w całości albowiem stosownie bowiem do treści art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo między innymi oraz zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Z powyższych przepisów wynika zatem, iż w planie obowiązkowo określić należy m.in. maksymalną wysokość zabudowy, a brak ustaleń w tym zakresie stanowi istotne naruszenie zasad sporządzenia planu. Poprzez eliminację postanowień planu w części objętej §15 pkt 1 lit. f i lit. j (a więc zgodnie z alternatywnym wnioskiem zawartym w skardze), przy jednoczesnym pozostawieniu w obrocie prawnym reszty § 15 zaskarżonej uchwały, doszłoby zatem do sytuacji, iż obowiązywałby plan ustalający przeznaczenie terenu [...] przy jednoczesnym braku wskazania maksymalnej dopuszczalnej wysokości zabudowy dla tego terenu, a więc plan obarczony istotną wadą prawną i naruszający elementarne zasady sporządzania tego rodzaju aktów prawa miejscowego. Dla uniknięcia spowodowania takowego skutku koniecznym było stwierdzenie nieważności § 15 zaskarżonej uchwały oraz załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały w części dotyczącej terenu oznaczonego na rysunku symbolem [...] W tym stanie rzeczy, mając na względzie treść art. 28 ust. 1 u.p.z.p., Sąd na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. orzekł o stwierdzeniu nieważności uchwały w części, jak w punkcie I sentencji wyroku. W postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się jedynie w granicach interesu prawnego skarżącego, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia istotnego naruszenia zasad bądź trybu sporządzania planu, sąd może stwierdzić nieważność uchwały w części wyznaczonej interesem prawnym strony skarżącej (por. wyroki NSA z 29 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 2296/19 oraz z 21 lutego 2019 r., sygn. II OSK 845/17). W pozostałym zakresie Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił ze względu na brak wykazania przez M. M. interesu prawnego w zaskarżeniu kwestionowanej uchwały w zakresie wykraczającym poza ustalenia przyjęte dla terenu oznaczonego w planie symbolem [...] (punkt II sentencji), a bezpośrednio graniczącego z nieruchomością, do której posiada ona tytuł własności. W postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się bowiem "w granicach" interesu prawnego skarżącego (por. wyroki NSA z 25 października 2019 r., sygn. II OSK 1905/19, z 8 maja 2019 r., sygn. II OSK 1544/17). Jeśli zatem skarżąca wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości sąsiadującej z terenem objętym planem miejscowym, to stwierdzenie nieważności uchwały powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części uchwały zawierającej postanowienia ingerujące w wykonywanie prawa własności tych nieruchomości, do których skarżąca posiada tytuł prawny. Tylko wadliwe ustalenia, które dezintegrują postanowienia całego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skutkować mogą stwierdzeniem nieważności uchwały przyjmującej ten plan w całości, co jednakże w kontrolowanej sprawie nie zaistniało. W tym stanie rzeczy stwierdzenie nieważności dotyczyć mogło tylko części planu dotyczącej interesu prawnego skarżącej. Skutkiem niniejszego orzeczenia jest doprowadzenie do sytuacji, w której obszar oznaczony na rysunku planu symbolem [...] wyłączony został z zakresu obowiązywania uchwały Rada Gminy z dnia [...] lutego 2016 r. i w przypadku uprawomocnienia się niniejszego wyroku powstanie w stosunku do niego sytuacja prawna analogiczna jak w przypadku terenów nie objętych prawem miejscowym z zakresu planowania przestrzennego. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. przyjmując, że składają się na nie: wpis od skargi w kwocie [...]zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości [...] zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa wysokości [...] zł.