VII SA/Wa 872/21

Dnia 10 czerwca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Kramek (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 czerwca 2021 r. sprawy ze sprzeciwu [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] marca 2021 r. znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania M. T. od decyzji Wójta Gminy W. (dalej: organ I instancji, Wójt) z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy rzecz P. Sp. z o.o. dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW na nieruchomości położonej w miejscowości M. oznaczonej numerami geodezyjnymi na części działek [...],[...],[...], gm. W. - uchyliło decyzję Wójta w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z dnia 7 października 2020 r. P. Sp. z o.o. wystąpiła do Wójta Gminy W. o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej. Do wniosku złączono uproszczone wypisy z rejestru gruntów, umowę dzierżawy zawartą w dniu [...] marca 2019 r., wypis z KRS, oświadczenie o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej oraz warunkach przyłączenia obiektu budowlanego do sieci dystrybucyjnej, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] września 2020 r., a także kopię mapy zasadniczej. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. Wójt działając na podstawie na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 i 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm. – dalej: u.p.z.p.) ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji wskazując, że oprócz spełnionego warunku "dobrego sąsiedztwa" nieruchomość ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla obsługi inwestycji, zaś samo zamierzenie nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi. Odwołanie od tej decyzji wniósł M. T. zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 6, 7, 7a § 1, 8 § 1 i 2, 9, 75 § 1, 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niedążenie do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, nie mając na względzie słusznego interesu społecznego i obywatela oraz interesu odwołującego, co doprowadziło do: a) błędnego uznania i ustalenia, że ustalenie warunków zabudowy nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa i będzie kontynuacją funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz, że będzie zachowany dalej ład urbanistyczny, b) pominięcia w ustaleniach stanu faktycznego istotnych dla sprawy okoliczności oraz brak oceny tych okoliczności dokonanej przez organ, w sytuacji kiedy w toku postępowania zarówno odwołujący, jak i inni mieszkańcy zgłaszali swoje zastrzeżenia i przedstawiali argumentację sprzeciwiającą się przedmiotowej budowie, c) pominiecie w ustaleniach stanu faktycznego oraz na dołączonych do decyzji mapkach, dokładnego i szczegółowego określenia obszaru i powierzchni, co do której ustalono warunki zabudowy, d) brak w ustaleniach stanu faktycznego dokładnego wskazania kiedy i do i jakich konkretnie organów zwracano się w przedmiocie uzyskania zgody na ustalenie warunków zabudowy przez co nie można zweryfikować czy organ w sposób poprawny zwrócił się i uzyskał zgodę od wszystkich innych organów a tym samym czy możliwym było ustalenie warunków zabudowy. Uchylając rozstrzygnięcie Wójta Kolegium wskazało, że wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy czym sposób ustalania warunków wymienionych w tym przepisie został sprecyzowany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Dalej Kolegium wyjaśniło, że od zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) uzależniającej zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech już zagospodarowanego terenu sąsiedniego, ustawodawca przewidział kilka wyjątków. Między innymi, wyjątek taki wynika z art. 61 ust 3 ww. ustawy, który w aktualnym brzmieniu stanowi, że przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Wspomniany wyżej przepis art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.) stanowi, iż instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego, a także połączony z tym zespołem magazyn energii, w tym magazyn biogazu rolniczego. Zdaniem Kolegium nie ulega wątpliwości, że objętą wnioskiem inwestycję należy zaliczyć do instalacji odnawialnego źródła energii, a zatem dotyczą jej wyłączenia wynikające z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Oznacza to, że przy ustalaniu warunków zabudowy dla tych instalacji nie będzie wymagane spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa oraz warunku dostępu do drogi publicznej. Stąd też, wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tego rodzaju inwestycji, podobnie jak ma to miejsce w przypadku urządzeń infrastruktury technicznej, nie wymaga spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Z powyższego Kolegium wywiodło, że organ I instancji przeprowadził nieprawidłowe postępowanie, ponieważ dokonał analizy, która w znacznym zakresie odnosi się do wskazanych okoliczności niepodlegających badaniu w przedmiotowej sprawie, które jednocześnie były kwestionowane przez odwołującego. Natomiast to, że w aktualnym stanie prawnym nie ma potrzeby wykazania w analizie, czy instalacja fotowoltaiczna spełnia zasadę dobrego sąsiedztwa, nie oznacza, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w ogóle nie powinna być wykonana. Celem takiej analizy będzie bowiem wykazanie, że spełnione zostały przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3-5 u.p.z.p., a następnie sporządzenie projektu decyzji i uzgodnienia jego treści z właściwymi organami uzgadniającymi. W dalszej kolejności Kolegium zwróciło uwagę, że ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że do akt sprawy załączono jedynie wynik postępowania środowiskowego w postaci decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] września 2020 r. Lektura jedynie tej decyzji (a nie całości akt postępowania środowiskowego) wskazuje na niedopuszczalny brak "kompatybilności" z wydaną decyzją o warunkach zabudowy. Decyzja środowiskowa odnosi się bowiem do działek [...],[...] i [...] jako całości, a nie ich części. To zdaniem Kolegium powoduje, że decyzja Wójta z dnia [...] lutego 2021 r. winna być uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Konieczne jest bowiem przeprowadzenie ponownego postępowania dowodowego w znacznym zakresie (brak możliwości jego uzupełnienia w trybie art. 136 k.p.a.). Jedynie rzetelne i całościowe wyjaśnienie wskazanych przez Kolegium okoliczności przez organ I instancji może przyczynić się do prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że w zakresie w jakim dotyczą one kwestii analizy tzw. dobrego sąsiedztwa, pozostają bez znaczenia w sprawie, bowiem jak wykazano do planowanej inwestycji nie mają zastosowania przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. W kontekście zaś pozostałych zarzutów organ I instancji udzielił wyjaśnień przy przesyłaniu odwołania do Kolegium. W większości wyjaśnienia te są trafne i poparte materiałem dowodowym zebranym w sprawie. W szczególności materiał dowodowy wskazuje, że M. T. wbrew twierdzeniom odwołania był informowany o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. - zawiadomiony został o wszczęciu postępowania, o prowadzeniu postępowania uzgodnieniowego, jak i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Sprzeciw od powyższej decyzji Kolegium złożył inwestor – P. Sp. z o.o., wnosząc o jej uchylenie. W sprzeciwie podniesiono zarzut naruszenia: - prawa materialnego, tj.: a) art. 52 ust. 2 pkt. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy odnosić się może tylko do całej działki o określonym nr ewidencyjnym, a nie do jej części określonej przez wnioskodawcę; - prawa procesowego, tj.: a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, że zachodzi brak "kompatybilności'' zaskarżonej decyzji o decyzji warunkach zabudowy z decyzją o uwarunkowaniach środowiskowych; b) art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dot. pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; W uzasadnieniu sprzeciwu, odwołano się do orzecznictwa sądowaodministracyjnego wskazując, że decyzja o warunkach zabudowy winna określać m.in. linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Za pomocą linii rozgraniczających teren inwestycji możliwe jest wyodrębnienie konkretnej części działki, na której zamierzenie budowlane może być realizowane bez naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów. Co istotne w przypadku mniejszych obszarowo działek ewidencyjnych zazwyczaj linie rozgraniczające teren inwestycji pokrywają się z granicami działki. W przypadku większych działek (jak w niniejszej sprawie) możliwe jest określenie we wniosku granic terenu przeznaczonego na realizację zamierzenia budowlanego jedynie do części działki, a w konsekwencji wskazanie tego terenu w decyzji o warunkach zabudowy i uwidocznienie tej części działki w załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji. Zdaniem skarżącej, wbrew twierdzeniom Kolegium wyodrębnienie w decyzji o warunkach zabudowy konkretnej części działki, jako terenu inwestycji nie może być postrzegane, jako próba obejścia obowiązujących przepisów prawa, w tym zakresie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2021 r., wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., od której inwestor wniósł sprzeciw, uregulowany w art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., "p.p.s.a."). Decyzja ta zapadła po rozpatrzeniu odwołania M. T. od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] lutego 2021 r. o ustaleniu warunków zabudowy na rzecz spółki dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy 1MW na części działek nr [...],[...],[...] położonych w miejscowości M. gm. W. W pierwszej kolejności podnieść należy, że zgodnie z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 151a § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. W myśl postanowień art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stosownie zaś do art. 138 § 2a k.p.a., jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów. Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę podziela stanowisko wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 132/19; z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3311/19; z dnia 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 286/21 – publ. Cbosa, zgodnie z którym, w świetle art. 138 § 2 k.p.a. konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane. W przeciwnym bowiem wypadku instytucja sprzeciwu, która ma na celu przyspieszenie całego postępowania, traci swoje znaczenie. Oznacza to, że art. 64e p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Do takiego twierdzenia uprawnia m.in. dyspozycja cytowanego art. 138 § 2a k.p.a. W ocenie Sądu w składzie obecnie orzekającym, słusznie zauważa się, że sąd administracyjny dokonując kontroli legalności decyzji kasacyjnej nie może sprowadzać tej kontroli do fikcji. A tak w istocie się dzieje, jeśli sąd administracyjny "ucieka" od przepisów prawa mających w danej sprawie zastosowanie. Takiego działania nie można uznać za sprawowanie kontroli legalności wydanej decyzji, lecz za uchylenie się od zbadania zgodności z prawem zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji. Podnieść także należy, że przepis art. 64e p.p.s.a. nie eliminuje stosowania art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji nie może oceniać, czy zostały spełnione przesłanki do wydania przez organ administracji decyzji pozytywnej czy też negatywnej, lecz musi ocenić, czy zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy (zob. wyroki NSA: z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 392/19; z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 2785/20). Badając – w świetle powyższych kryteriów – zasadność wydania w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej, Sąd stwierdził, że okoliczności jakimi kierował się organ odwoławczy nie uzasadniały uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Sąd podziela stanowisko i argumentację spółki zaprezentowaną w sprzeciwie i stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w sposób nieuprawniony zastosowało w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a., unikając w efekcie wydania merytorycznego rozstrzygnięcia i w sposób niczym nieuzasadniony przedłużając tym samym postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej na części działek nr [...], [...], [...] gm. W.. W pierwszej kolejności należy wskazać, że nieuprawnione jest stanowisko organu odwoławczego, które w zasadniczym zakresie determinowało wydanie decyzji kasacyjnej, że zasadą jest ustalanie warunków zabudowy w odniesieniu do działki objętej wnioskiem rozumianej jako całość, nie zaś jedynie tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., mającym odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać m.in. określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w odpowiedniej skali. Art. 61 ust. 1 ustawy określa przesłanki wydania pozytywnej decyzji, są nimi m.in.: teren (objęty wnioskiem) ma dostęp do drogi publicznej (pkt 2), istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3) i wreszcie teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które uprzednio utraciły moc na podstawie art. 67 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U. z 1999 r. poz. 139, ze zm., (pkt 4). W powołanych przepisach, jak słusznie zauważa skarżąca mowa jest o "terenie", a nie o działce ewidencyjnej w rozumieniu prawa geodezyjnego i kartograficznego. Dodać trzeba, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), wydanym w wykonaniu upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 u.p.z.p., wyraźnie rozróżnia się pojęcia działki i terenu. Minister w tym zakresie zastosował się w pełni do wytycznych dotyczących treści tego aktu w zakresie wymagań dotyczących ustalania wymagań odnoszących się do nowej zabudowy (zob. art. 61 ust. 7 pkt 2 ustawy). Pojęcia działki ewidencyjnej i terenu na użytek rozpoznawania spraw o ustalenie warunków zabudowy nie są więc pojęciami tożsamymi (por. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2019 r. sygn. akt II OSK 1881/18 - publ. Cbosa). Z tego powodu, wbrew stanowisku Kolegium, usprawiedliwionym jest wniosek, że treść powołanych przepisów nie wyklucza ustalenia warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej. W przypadku większych działek możliwe jest określenie we wniosku granic terenu przeznaczonego na realizację zamierzenia budowlanego jedynie do części działki, a w konsekwencji wskazanie tego terenu w decyzji o warunkach zabudowy i uwidocznienie tej części działki w załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji. Wyodrębnienie w decyzji o warunkach zabudowy konkretnej części działki, jako terenu inwestycji nie może być postrzegane jako próba obejścia obowiązujących przepisów (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1693/19). Uchylenia decyzji Wójta nie uzasadniało także zdaniem Sądu przyjęcie przez Kolegium braku "kompatybilności" pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy, a decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, która odnosi się do całości działek nr [...],[...] i [...], a nie ich części. Zwrócić bowiem należy uwagę, że działki nr [...],[...],[...] w miejscowości M. mają łączną powierzchnię 8,8631 ha. Zgodnie z charakterystyką przedsięwzięcia, tj. załącznikiem nr 1 do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] września 2020 r., planowana inwestycja polega na "budowie farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na działkach nr [...],[...],[...] w miejscowości M., gmina W. - M. Łączna powierzchnia gruntów objętych zakresem opracowania wynosi ok. 2,7 ha". We wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wskazano, że "wielkość powierzchni zabudowy wyniesie do około 2,7 ha". Trudno zatem uznać, że decyzja o warunkach zabudowy nie odpowiada decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] września 2020 r. Jeśli natomiast w ocenie Kolegium dla prawidłowego procedowania w przedmiotowej sprawie konieczne były pełne akta dotyczące środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji (a nie jedynie wynik tego postępowania w postaci decyzji z dnia [...] września 2020 r.), to braki takie można było uzupełnić w ramach instrumentu jaki stanowi art 136 k.p.a. Zdaniem Sądu organ odwoławczy nie wykazał wystąpienia przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie przez organ II instancji i nie było konieczności wydawania decyzji kasatoryjnej. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe i istotne dla sprawy dowody w aktach się znajdują. Uzupełnienie prowadzonego postępowania leży w pełnym zakresie kompetencji organu odwoławczego, który, jeśli uzna to za potrzebne, może zlecić przeprowadzenie określonych czynności przez organ I instancji (art. 136 § 2 zd. 2 k.p.a.). Takie rozwiązanie ma tę zaletę, że to organ odwoławczy decyduje, jakie to konkretnie czynności należy przeprowadzić, by rozstrzygnąć sprawę merytorycznie, bez potrzeby ponawiania całego trybu administracyjnego i odwoławczego. Ponownego podkreślenia wymaga także stwierdzenie, że organ odwoławczy ma obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy w pełnym zakresie. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a., co uzasadniło jej uchylenie na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania należnych stronie orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.