IV SA/Wa 170/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Sidorowska-Ciesielska Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] grudnia 2020 r., [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji o środowisku 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz Z. N. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ" lub "organ II instancji") z [...] grudnia 2020 r., [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "WIOŚ" lub "organ I instancji") z [...] października 2020 r., [...], odmawiająca udostępnienia Z. N. protokołu kontroli nr [...] w części zawierającej wielkość obsady zwierząt w obiektach hodowlanych w [...] Fermy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako: "Ferma") i uwzględniająca w pozostałej części wniosek o udostępnienie informacji. II. Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych. II.1. Wnioskiem z 28 sierpnia 2020 r. Z. N. zwrócił się do WIOŚ o udostępnienie wszystkich protokołów z kontroli przeprowadzonych przez WIOŚ od 1 stycznia 2020 r. do dnia udostępnienia informacji na Fermie. II.2. W odpowiedzi na ww. wniosek, w dniu 28 września 2020 r. WIOŚ udostępnił skarżącemu część jawną protokołu nr [...] z dnia [...] września 2020 r. dotyczącego kontroli Fermy. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że w pozostałym zakresie wniosek nie może zostać rozpatrzony do czasu zakończenia postępowania w sprawie wyłączenia z udostępnienia informacji. Wnioskiem z 17 września 2020 r., uzupełnionym 30 września 2020 r., Ferma zwróciła się bowiem o wykreślenie z informacji jawnych obsady stanowisk hodowlanych na Fermie, celem ochrony jej pozycji konkurencyjnej. II.3. Decyzją z [...] października 2020 r., [...], WIOŚ odmówił udostępnienia Z. N. protokołu nr [...] w części zawierającej wielkość obsady zwierząt w obiektach hodowlanych na Fermie, a w pozostałej części wniosek o udostępnienie informacji uwzględnił. Jak wskazał organ I instancji, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 7 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 247, ze zm.; dalej jako: "ustawa ocenowa" lub "u.i.o.ś"), władze publiczne mogą odmówić udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie po rozważeniu interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji w konkretnym przypadku, jeżeli udostępnienie tych informacji może naruszyć ochronę informacji o wartości handlowej, w tym danych technologicznych, dostarczonych przez osoby trzecie i objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, jeżeli osoby te złożyły wniosek o wyłączenie tych informacji z udostępniania, zawierający szczegółowe uzasadnienie dotyczące możliwości pogorszenia ich pozycji konkurencyjnej. WIOŚ zaznaczył, że dane informacje stanowią tajemnicę, jeśli spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: informacje mają charakter techniczny, technologiczny, organizacyjny przedsiębiorstwa lub posiadają wartość gospodarczą: są poufne, tzn. nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej; przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Do uznania, że dane informacje powinny być wyłączone z udostępnienia konieczne jest uprawdopodobnienie, że ich ujawnienie mogłoby pogorszyć konkurencyjną pozycję przekazującego. Wobec powyższego, po przeanalizowaniu protokołu kontroli nr [...], objętego wnioskiem o udostępnienie informacji oraz wziąwszy pod uwagę wniosek kontrolowanego podmiotu, organ I instancji uznał, iż protokół zawiera dane posiadające wartość handlową, objęte tajemnicą przedsiębiorcy – tj. wielkość produkcji na Fermie – objęte dyspozycją art. 16 ust. 1 pkt ustawy ocenowej, a co za tym idzie – również art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176). II.4. Na skutek wniesionego odwołania GIOŚ decyzją z [...] grudnia 2020 r., [...] utrzymał w mocy decyzję WIOŚ z [...] października 2020 r., [...]. W przedmiotowej decyzji organ II instancji wskazał, że art. 16 ust. 1 i 2 ustawy ocenowej przewidują sytuacje, w których następuje możliwość odmowy udostępnienia informacji. Owe wyjątki od zasady udzielania informacji należy interpretować zawężająco, z uwzględnieniem interesu społecznego przemawiającego za udostępnieniem informacji. Organ zaznaczył, że art. 16 ust. 1 pkt 7 u.o.i.ś. przewiduje odmowę udostępnienia informacji o wartości handlowej, w tym danych technologicznych, dostarczonych przez osoby trzecie i objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, jeżeli udostępnienie tych informacji mogłoby pogorszyć konkurencyjną pozycję tych osób i złożyły one uzasadniony wniosek o wyłączenie tych informacji z udostępnienia. Organ II instancji podniósł przy tym, że uznanie ochrony takich danych za jeden z dopuszczalnych wyjątków od zasady udostępnienia informacji jest przewidziany w art. 4 ust. 2 lit. d dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG i art 4 ust 4 lit d Konwencji, z 25 czerwca 1998 r., o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska. Dla uznania, że wyjątek w danym wypadku wystąpił, konieczne jest spełnienie następujących przesłanek: a) informacje muszą mieć nie tylko wartość handlową, ale muszą też być objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, b) ujawnienie przedmiotowych informacji mogłoby pogorszyć pozycję konkurencyjną przekazującego, c) przekazujący złożył uzasadniony wniosek o nieudostępnianie informacji. W ocenie GIOŚ, jako podstawę prawną do określenia definicji tajemnicy przedsiębiorstwa należy uznać art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1913; dalej jako: "u.z.n.k.) stanowiący, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Organ II instancji zważył, że w przedmiotowym stanie faktycznym, informacja stanowiąca o istocie tajemnicy przedsiębiorstwa, została sporządzona w dniu [...] września 2020 r. i uzupełniona w dniu [...] września 2020 r., gdy Ferma [...] Sp. z o. o. wniosła o uznanie części protokołu kontroli nr [...] (w zakresie informacji dotyczących obsady stanowisk hodowlanych) za takową. Wniosek o wyłączenie informacji z udostępnienia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 7 u.u.i.ś., został złożony w terminie, o którym mowa w art. 16 ust. 3 ww. ustawy. W ocenie GIOŚ Ferma w ww. wniosku wyjaśniła, jaki wpływ na jej wartość rynkową może mieć udostępnienie informacji, które w jej opinii stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa – wniosek o wyłączenie dotyczył informacji o rozmiarze produkcji, która kwalifikuje się do informacji organizacyjnych przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 11 ust. 2 u.z.n.k. Informacje te, w ocenie organu II instancji, zawsze zawierają w sobie pewną wartość handlową - rozmiar produkcji wpływa w sposób bezpośredni na konkurencyjność podmiotu na rynku. Zapewnienie określonego poziomu produkcji towarów przyczynia się do zmniejszenia przeciętnych kosztów całkowitych produkcji w przeliczeniu na ilość produkowanego towaru, poprzez rozłożenie kosztów stałych na większą ilość sprzedanego towaru. Zdaniem GIOŚ kluczowym jest ustalenie przez przedsiębiorcę optymalnego poziomu produkcji przy wykorzystaniu danego sprzętu produkcyjnego. Powyższe ma wpływ na koszt produkcji, a zatem na cenę sprzedawanego towaru, co zaś wiąże się z pozycją konkurencyjną podmiotu na rynku. Zdaniem GIOŚ informacje, o których mowa powyżej nie są powszechnie znane, a ich uzyskanie przez konkurenta może przysporzyć korzyści jemu lub podwyższyć koszty Fermie. Organ II instancji zaznaczył przy tym, że każdy obowiązany jest do dbałości o stan środowiska i ponosi odpowiedzialność za spowodowanie przez siebie jego pogorszenie. Niemniej, w ocenie organu II instancji, w rozpatrywanej sprawie ochrona słusznego interesu strony (ochrona tajemnicy przedsiębiorstwa) w kontekście interesu publicznego (realizacja dostępu do istotnych informacji o środowisku i jego ochronie jako instrument wspierający ochronę środowiska) wydaje się być słuszną. W opinii GIOŚ, WIOŚ w toku rozpatrzenia sprawy w sposób prawidłowy ustalił fakty. Zdaniem organu II instancji materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący i prawidłowy, a organ I instancji zbadał wszelkie okoliczności dotyczące niniejszej sprawy. WIOŚ działając na podstawie obowiązujących przepisów prawa, prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, wypełniając tym samym również warunek wynikający z art 80 k.p.a. W związku z powyższym zaskarżona decyzja WIOŚ, w ocenie GIOŚ została wydana w sposób prawidłowy oraz właściwie uzasadniona, poprzez szczegółowe wskazanie i wyjaśnienie przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ. Dodatkowo organ II instancji zaznaczył, że WIOŚ decyzję wydał z poszanowaniem praw obywatela, jak i przedsiębiorcy, w związku z czym, w ocenie organu II instancji, odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. III.1. Pismem z 9 stycznia 2021 r. skarżący wniósł skargę na decyzję GIOŚ z [...] grudnia 2020 r., [...] utrzymującą w mocy decyzję WIOŚ z [...] października 2020 r., [...], wnosząc o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 2) zobowiązanie GIOŚ do ujawnienia żądanych informacji; 3) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że WIOŚ odmówił mu ujawnienia informacji o wielkości stada brojlerów kurzych na nielegalnie prowadzonej Fermie – bez pozwolenia zintegrowanego. Zdaniem skarżącego, "zgodnie z prawem chów drobiu o obsadzie powyżej 40 tysięcy sztuk zawsze negatywnie oddziałuje na środowisko". Skarżący podniósł, że jego nieruchomość znajduje się w strefie oddziaływania środowiskowego Fermy, wobec czego ma on szczególne prawo do informacji o stanie zagrożenia, jakie może wywołać jej działalność. Zaznaczył, że informacja o liczbie sztuk kur nie jest informacją technologiczną lub inną o zbliżonym charakterze, która uzasadniałaby odmowę jej ujawnienia z uwagi na możliwy wpływ na pozycję konkurencyjną Fermy, zwłaszcza że prowadzona jest ona z naruszeniem prawa. Skarżący dodał, że GIOŚ nie uwzględnił "znanych sobie fatów dotyczących fermy w [...]", zwłaszcza ustalonych w toku zakończonych postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych w sprawie wstrzymania użytkowania instalacji do chowu drobiu powyżej 40 000 stanowisk. III.2. W odpowiedzi na skargę z 8 lutego 2021 r. GIOŚ wniósł o jej oddalenie, jak również o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Organ II instancji, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wskazał, że w jego ocenie zarzuty skargi są niesłuszne. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. IV.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy zobowiązane są udostępnić skarżącemu posiadane przez te organy informację o środowisku również w części zawierającej dane co do obsady zwierząt w obiektach hodowlanych na Fermie zawarte w protokole kontroli nr [...], czyli również w części, w jakiej WIOŚ wydał decyzję odmowną. IV.2.1. Na wstępie należy stwierdzić, że w sprawie nie budziło wątpliwości, iż informacja o rzeczywistej obsadzie drobiu ujawniona w protokole kontroli nr [...] stanowi informację o środowisku, która może podlegać udostępnieniu w oparciu o ustawę ocenową. Istota sporu sprowadza się natomiast do rozstrzygnięcia, czy informacja ta winna podlegać udostępnieniu skarżącemu, czy też organ może odmówić jej udostępnienia powołując się na art. 16 ust. 1 pkt 7 ustawy ocenowej. Zgodnie z tym przepisem, władze publiczne mogą odmówić udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie po rozważeniu interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji w konkretnym przypadku, jeżeli udostępnienie tych informacji może naruszyć prawo dostępu do informacji o środowisku ochronę informacji o wartości handlowej, w tym danych technologicznych, dostarczonych przez osoby trzecie i objętych tajemnicą przedsiębiorstwa, jeżeli osoby te złożyły wniosek o wyłączenie tych informacji z udostępniania, zawierający szczegółowe uzasadnienie dotyczące możliwości pogorszenia ich pozycji konkurencyjnej. Dla prawidłowej wykładni oraz zastosowania tego przepisu ustawy ocenowej niezbędne jest przypomnienie, że prawo dostępu do informacji o środowisku stanowi uprawnienie publicznoprawne, które zagwarantowane zostało m. in. wprost w Konstytucji RP oraz w prawie unijnym. Zgodnie z art. 74 ust. 3 Konstytucji RP, każdy ma prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska. Na znaczenie tego przepisu w rozstrzyganiu spraw dotyczących udostępnienia informacji o środowisku zwrócił uwagę NSA m. in. w wyroku w 9 stycznia 2020 r. (I OSK 3483/18). Prawo dostępu do informacji środowisku ma charakter szczególny wobec ogólnego prawa dostępu do informacji publicznej, przewidzianego m. in. art. 61 Konstytucji RP oraz ustawie z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (por. np. wyrok NSA z 7 grudnia 2016 r., I OSK 462/15; P. Korzeniowski, w: Prawo ochrony środowiska, pod red. M. Górskiego, 3 wyd., Warszawa 2018, s. 84). Kwestia ta wymaga podkreślenia, albowiem organ I instancji w końcowej części uzasadnienia powołał się również na art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaś GIOŚ w zaskarżonej decyzji skoncentrował się przede wszystkim na tym, czy żądana informacja o środowisku w postaci rzeczywistej obsady drobiu na Fermie stanowi tajemnice przedsiębiorstwa oraz odwołał się do orzecznictwa dotyczącego dostępu do informacji publicznej (zob. cyt. wyrok WSA w Gliwicach z 16 maja 2018 r., IV SA/Gl 116/18). Tymczasem ustawa ocenowa w sposób odrębny, wobec ustawy o dostępie do informacji publicznej, reguluje skutki stwierdzenia, że dana informacja o środowisk stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Można powiedzieć, że na gruncie ustawy ocenowej samo stwierdzenie, że żądana informacja stanowi tajemnice przedsiębiorstwa, nie wyłącza jeszcze możliwości ujawnienia informacji o środowisku. Organ zobowiązany do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji o środowisku zobowiązany jest wyważyć interes publiczny przemawiający za udostępnieniem informacji w konkretnym przypadku z interesem przedsiębiorcy. Ponadto, w odniesieniu do pewnych informacji o środowisku, dotyczących szeroko pojętych emisji, powołanie się na tajemnicę przedsiębiorstwa nie może być w ogóle rozważane jako powód odmowy udostępnienia informacji o środowisku (art. 18 ustawy ocenowej; por. np. M. Bar, w: J. Jendrośka, M. Bar, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, LEX/el. 2014, art. 18). Jeżeli zaś chodzi o prawo unijne, to podstawowe znaczenie ma tu dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/4/WE z 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz. Urz. WE L 41 z 14.02.2003, str. 26; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 375; dalej: "dyrektywa 2003/4/WE"). W tym miejscu warto zwrócić na motyw 16 tej dyrektywy, zgodnie z którym prawo do informacji oznacza, że ujawnianie informacji powinno stanowić regułę oraz że organy władzy publicznej powinny móc odmówić udostępnienia informacji o środowisku w określonych i jasno sprecyzowanych przypadkach. Podstawy do odmowy powinny być interpretowane zawężająco, przy czym należy rozważyć, czy społeczny interes, któremu ma służyć ujawnienie informacji, nie przeważa nad interesem dyktującym odmowę udostępnienia informacji. Powody odmowy powinny zostać przedstawione wnioskodawcy w terminie określonym przez niniejszą dyrektywę. IV.2.2. Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że informacja o rzeczywistej obsadzie przemysłowej fermy drobiu stanowi kluczową informację z punktu widzenia wpływu takiej instalacji na środowisko. W szczególności, tego rodzaju fermy stanowią źródło emisji zanieczyszczeń m. in. związanych z powstawaniem odchodów, a także zużywają znaczne ilości wody oraz paszy. Jeżeli chodzi o emisję zanieczyszczeń generowanych przez takie fermy, to obejmuje ona również emisję odorów (por. np. wyrok NSA z 14 marca 2018 r., II OSK 1281/16, CBOSA). Z uwagi na specyfikę powstawania zanieczyszczeń w procesie intensywnej hodowli drobiu (tj. m. in. niezorganizowany charakter emisji), poziom szkodliwości dla środowiska tego rodzaju przedsięwzięć jest określany przede wszystkim poprzez ustanowienie progów ilościowych co do obsady kurników. Jeżeli chodzi o próg, od przekroczenia którego hodowla drobiu wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego, to jest to 40 000 stanowisk (zob. pkt 8 lit.a załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości – Dz.U. z 2014 r., poz. 1169). Kryterium ilościowe stosowane jest również przy dokonywaniu kwalifikacji danej fermy z punktu widzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (zob. § 2 pkt 51 oraz § 3 pkt 104 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). W świetle powyższych regulacji oraz powszechnie dostępnej wiedzy z zakresu biologii jest oczywiste, że ilość hodowanych zwierząt determinuje ilość powstających zanieczyszczeń. Ponadto, przekroczenie określonego poziomu hodowli drobiu obliguje prowadzącego instalację do uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Na okoliczności związane z zanieczyszczeniem środowiska oraz kwestie dotyczące pozwolenia zintegrowanego wskazywał skarżący m. in. w odwołaniu od decyzji WIOŚ. Tymczasem GIOŚ zupełnie pominął ten aspekt sprawy ograniczając się do rozważań, czy ilość hodowanych zwierząt stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Nawet przyjmując za organem, że dane takie stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, to powołanie się na tę tajemnicę nie mogło w realiach niniejszej sprawy doprowadzić do ukrywania przed opinią publiczną informacji o poziomie rzeczywistej obsady drobiu, determinującej realny poziom zanieczyszczeń emitowanych przez przedmiotowe kurniki. Interes publiczny w postaci ochrony środowiska przed zanieczyszczeniami ma tutaj przeważające znaczenie. W interesie tym leży bowiem, aby nie funkcjonowały instalacje, co do których inwestor nie uzyskał wymaganego pozwolenia zintegrowanego. To samo dotyczy wątku trwających od 2018 r. naruszeń, o których skarżący wspomniał w odwołaniu. Sądowi jest przy tym wiadome z urzędu, że GIOŚ decyzją [...] sierpnia 2019 r. nr [...] co do zasady utrzymał w mocy decyzję WIOŚ z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] o wstrzymaniu użytkowania instalacji do chowu drobiu powyżej 40 000 stanowisk dla drobiu zlokalizowanej w miejscowości [...], gm. [...], eksploatowanej przez Fermę [...] sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 listopada 2020 r. (IV SA/Wa 2566/19) oddalił skargę (orzeczenie nieprawomocne). Reasumując, w sprawie nie wystąpił, przewidziany w art. 16 ust. 1 pkt 7 ustawy ocenowej, wyjątek uzasadniający odmowę udostępnienia informacji o środowisku. Prawidłowe wyważenie interesu publicznego z interesem przedsiębiorcy winno prowadzić do rozstrzygnięcia o udostępnieniu żądanej przez skarżącego informacji. Końcowo trzeba dodać, że w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP), przestrzegającym zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), organ ochrony środowiska nie może uwzględnić wniosku przedsiębiorcy o nieujawnianie informacji o środowisku stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli żądane informacje potwierdzają naruszenie przepisów z zakresu ochrony środowiska przez zainteresowanego przedsiębiorcę. Znajduje tu zastosowanie, powszechnie przyjęta w państwach demokratycznych zasada prawa, że nie można czerpać korzyści z własnego bezprawia (ex iniuria ius non oritur). Innymi słowy, przedsiębiorca naruszający przepisy z zakresu ochrony środowiska nie może powoływać się na ochronę swojej przewagi konkurencyjnej budowanej na działaniu niezgodnym z prawem ochrony środowiska. Tego rodzaju działanie przedsiębiorcy godzi w reguły uczciwej konkurencji i nie może korzystać z ochrony (por. np. wyrok SN z 26 września 2002 r., III CKN 213/01, OSNC 2003/12/169). IV.3. Rozpoznając sprawę ponownie GIOŚ udostępni skarżącemu żądaną informację o środowisku. IV.4. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty te składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł. IV.5. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.