III OSK 440/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 858/17 w sprawie ze skargi A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 10 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. z siedzibą w G. (dalej: stowarzyszenie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z [...] września 2017 r. w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że 11 sierpnia 2011 r. B. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: inwestor) złożyła do Burmistrza Gminy i Miasta [...] wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Elektrociepłowni Biogazowej o mocy elektrycznej 2,4 MW w miejscowości [...] gmina [...], na działkach ewidencyjnych określonych we wniosku. Planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym stanowi art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm., dalej: ustawa środowiskowa). W związku z tym organ I instancji postanowieniem z [...] września 2011 r. nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W dniu 2 maja 2012 r. inwestor przedłożył raport wraz z załącznikami. Opinią sanitarną z 26 czerwca 2012 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] pozytywnie zaopiniował realizację przedsięwzięcia uzgadniając jego warunki. Ponadto Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie (po uprzednich wezwaniach do uzupełnienia raportu) postanowieniem z [...] października 2012 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił jego warunki. Sąd I instancji szczegółowo przedstawił przebieg postępowania, w tym kolejne decyzje organu I instancji, które były uchylane przez organ odwoławczy, jak i poszczególne rozstrzygnięcia organów współdziałających. Decyzją z [...] maja 2017 r. organ I instancji ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Sąd I instancji szczegółowo opisał ustalenia decyzji środowiskowej. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło stowarzyszenie. Decyzją z [...] września 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Radomiu utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy wskazał między innymi, że zastosowanie w tej sprawie mają przepisy ustawy środowiskowej w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2017 r., ponieważ przed wejściem przepisów zmieniających (ustawa z 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1936) – dalej: ustawa nowelizująca) zostało wydane postanowienie określające zakres raportu, jak również przedłożony został raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Stowarzyszenie wniosło skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że w tej sprawie organ I instancji dokonał uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Warszawie (postanowienie z [...] lutego 2016 r.), a ponadto uzyskał pozytywną opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (opinia z 19 sierpnia 2016 r. podtrzymana po uzupełnieniu raportu). Wydając decyzję z [...] maja 2017 r. organ I instancji w całości uwzględnił wymogi zawarte w postanowieniach tych organów, dotyczące zgodności planowanego przedsięwzięcia z koniecznością ochrony poszczególnych elementów środowiska, zasobów naturalnych i ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wskazując w prawidłowy sposób wymagania dotyczące tej ochrony, które powinny zostać uwzględnione w projekcie budowlanym oraz na etapie budowy i eksploatacji instalacji. W ocenie Sądu I instancji, postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej. Organy obu instancji odniosły się do uwag zgłaszanych w toku postępowania przez stowarzyszenie i pozostałych uczestników postępowania, którym zapewniony został czynny udział w postępowaniu. W ocenie Sądu I instancji, opracowany w tej sprawie raport oddziaływania na środowisko jest zgodny z art. 66 ustawy środowiskowej oraz odpowiada wymogom wynikającym z postanowienia organu I instancji z 23 września 2011 r. Ponadto raport został uzupełniony po dokonaniu jego analizy przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie. Zdaniem Sądu I instancji, opis planowanego przedsięwzięcia nie budzi wątpliwości. Ponadto, w raporcie znajduje się opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia. W raporcie odniesiono się także do chronionych zabytków istniejących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Raport zawiera także opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Raport określa również uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko. W ocenie Sądu I instancji, raport zawiera wszelkie elementy wymagane ustawą środowiskową. Kwestie dotyczące poszczególnych pozycji raportu zostały szczegółowo omówione przez organ odwoławczy. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku zajęcia przez organ odwoławczy stanowiska co do odpadów, które aktualnie składowane są na terenie planowanego przedsięwzięcia, Sad I instancji wyjaśnił, że przedmiotem postępowania w sprawie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia jest ocena i analiza dopuszczalności konkretnego przedsięwzięcia, jego oddziaływania na środowisko, ludzi, krajobraz, przy spełnieniu ustawowych warunków. Postępowanie w sprawie usunięcia odpadów prowadzone jest natomiast na podstawie odrębnych przepisów. Inne są przesłanki prawne podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie usunięcia odpadów i inne w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Nie ma zatem możliwości połączenia tych spraw do wspólnego procedowania i rozstrzygnięcia. Kwestia usunięcia odpadów nie podlegała ocenie organów w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, a więc organy nie były zobowiązane do jej rozważania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło stowarzyszenie. W pierwszej kolejności stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego. Po pierwsze, art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, przez wydanie decyzji środowiskowej, w sytuacji, w której inwestor nie złożył karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnych z wymogami ustawowymi. Ponadto przedstawione w nich warunki realizacji przedsięwzięcia nie dają gwarancji ograniczenia oddziaływania na środowisko. Po drugie, art. 62a i art. 66 ustawy środowiskowej w związku z art. 6 ust. 2 ustawy nowelizującej przez oparcie rozstrzygnięcia na karcie informacyjnej przedsięwzięcia i raporcie oddziaływania na środowisko, niespełniających wymogów formalnych wskazanych w wyżej wymienionych przepisach. Po trzecie, art. 71 ust 1 ustawy środowiskowej przez pominięcie w ustalonych uwarunkowaniach przedsięwzięcia kwestii składowania i zabezpieczenia lub usunięcia odpadów po produkcji kleju kostnego i żelatyny, pozostałych na terenie zakładu po byłych Zakładach Przetwórstwa Spożywczego "[...]". W ocenie stowarzyszenia, prowadzenie prac budowlanych i późniejsze funkcjonowanie biogazowni, w bliskiej styczności z niezabezpieczonym składowiskiem odpadów stałych, rodzi oczywiste zagrożenia dla środowiska. Ponadto naruszenie tego przepisu polegało na ustaleniu uwarunkowań przedsięwzięcia, które nie gwarantują dostatecznego zabezpieczenia środowiska oraz okolicznych zabudowań, w szczególności przez dopuszczenie przewozu substratu (wytłoki z jabłek, odpadowa masa roślinna) w otwartych samochodach samowyładowczych zabezpieczonych jedynie przez przykrycie plandekami. W ocenie stowarzyszenia, w związku z koniecznością przejazdu przez gęsto zaludnione obszary i w pobliżu zabudowań mieszkalnych, w sposób oczywisty niweczy to inne nałożone wymogi zmierzające do ograniczenia odorowego oddziaływania przedsięwzięcia. Po czwarte, art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej przez oparcie rozstrzygnięcia o raport oddziaływania na środowisko, w którym dobór alternatywnych wariantów przedsięwzięcia był nieobiektywny i nastawiony na wyeksponowanie jako jedynego uzasadnionego wariantu proponowanego przez inwestora. Polegało to przede wszystkim na braku zaproponowania wariantu pośredniego między wariantem I i II, który pozwalałby zachować równowagę między ekonomicznym uzasadnieniem przedsięwzięcia a interesami mieszkańców okolicznych terenów. Ponadto nie przeprowadzono aktualizacji raportu w zakresie zastosowania najlepszej dostępnej techniki, w sytuacji, gdy między faktycznym sporządzeniem raportu, a wydaniem decyzji przez burmistrza minął okres 5 lat. Stowarzyszenie zarzuciło także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 134 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Polegało to na oddaleniu skargi, w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja naruszała szereg przepisów postępowania, a w szczególności naruszała następujące przepisy. Po pierwsze, art. 10 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. przez odmowę udziału w postępowaniu w charakterze strony [...] i [...] zamieszkałym w strefie potencjalnego oddziaływania odorowego i akustycznego przedsięwzięcia. Po drugie, art. 84 k.p.a. przez brak powołania zespołu biegłych z zakresu ochrony środowiska w celu weryfikacji prawidłowości sporządzenia raportu, w szczególności w celu weryfikacji zarzutów uczestników postępowania wskazujących na nierzetelność sporządzenia raportu i oparciu go w części na nieprawidłowych danych co do występującej w bliskości przedsięwzięcia fauny oraz uwarunkowań geologicznych i hydrologicznych; Po trzecie, art. 77 ustawy środowiskowej przez brak uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska warunków realizacji przedsięwzięcia w ramach ponownego przeprowadzenia postępowania. Po czwarte, art. 73 k.p.a. przez odmowę wydania stronie odpisów akt postępowania w wersji elektronicznej w sytuacji, w której dostępne możliwości techniczne w siedzibie organu nie pozwalały na samodzielne sporządzenie przez stronę odpisów w wersji elektronicznej, a równocześnie przepisy prawa nie ograniczają formy sporządzenia przez stronę odpisów. Po piąte, art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 k.p.a. oraz w związku z art. 140 k.p.a. przez brak odniesienia się przez organ I instancji do szeregu zarzutów podniesionych przez stowarzyszenie w toku postępowania. Zarzuty te odnosiły się do prawidłowego sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co naruszało prawo strony do wyjaśnienia przesłanek stojących za podjętym rozstrzygnięciem i równocześnie znacząco utrudniło przeprowadzenie kontroli instancyjnej przedsięwzięcia. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że w tej sprawie pomimo wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie, sprawa została skierowania do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, ponieważ Sąd uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 1842 ze zm. – dalej: ustawa COVID-19). W świetle art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Po pierwsze, jak trafnie wskazano w skardze kasacyjnej, w dniu 1 stycznia 2017 r. weszła w życie ustawa z 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych (ustawa nowelizująca). Ustawa ta wprowadziła między innymi przepisy regulujące treść i formę karty informacyjnej przedsięwzięcia, w tym art. 62a ustawy środowiskowej. Jak jednak wynika z art. 6 ust. 2 ustawy nowelizującej, do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 (ustawy środowiskowej), dla których przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej przedłożono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub wydano postanowienie określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. W tej sprawie nie ulega wątpliwości, że postanowieniem z 23 września 2011 r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Natomiast 2 maja 2012 r. inwestor przedłożył raport wraz z załącznikami. Oznacza to, że w tej sprawie zastosowanie miały przepisy dotychczasowe. Żaden z przepisów ustawy środowiskowej nie nakłada obowiązku aktualizacji raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowiska w związku z upływem czasu w następstwie długotrwałego postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Oczywiście raport jest oceniany jako dowód w postępowaniu i właściwy organ może dojść do przekonania, że od czasu sporządzenia raportu pojawiły się konkretne, nowe okoliczności, które wymagają uzupełnienia, jednak w tej sprawie organ uznał raport za wystarczający i na tej podstawie wydał decyzję, a stowarzyszenie nie podważyło skutecznie tego stanowiska. Niezależnie jednak od powyższego, zasadnicze znaczenie ma, że raport został sporządzony przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, a zatem zastosowanie znajdował art. 6 ust. 2 ustawy nowelizującej, a w konsekwencji nie można było skutecznie postawić zarzutu naruszenia tego przepisu w powiązaniu z art. 62a i art. 66 ustawy środowiskowej. Przepis art. 62a ustawy środowiskowej został dodany na mocy powołanej wyżej ustawy nowelizującej i nie znajdował w tej sprawie zastosowania. Natomiast art. 66 ustawy środowiskowej dzieli się na liczne jednostki redakcyjne (ustępy, punkty i litery), a stowarzyszenie nie wskazało w ramach tego zarzutu kasacyjnego, której dokładnie jednostki redakcyjnej dotyczy zarzut. Dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stowarzyszenie powołało się na art. 66 ust. 3b ustawy środowiskowej, natomiast art. 66 ustawy środowiskowej w całym okresie swojego obowiązywania nie zawierał takiej jednostki redakcyjnej. Z tego powodu zarzuty kasacyjne podnoszące naruszenie tych przepisów prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie. W konsekwencji na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut podnoszący naruszenie przez Sąd I instancji art. 71 ust 1 ustawy środowiskowej w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Po drugie, zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. W ramach zarzutu podnoszącego naruszenie tego przepisu stowarzyszenie zarzuca natomiast pominięcie w ustalonych uwarunkowaniach przedsięwzięcia kwestii składowania i zabezpieczenia lub usunięcia odpadów po produkcji kleju kostnego i żelatyny, pozostałych na terenie uprzednio działającego tam zakładu. Zarzut ten nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ stowarzyszenie nie wskazało żadnego przepisu (poza ogólną normą z art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej), z którego wynikałby obowiązek rozstrzygnięcia w przedmiocie odpadów znajdujących się na terenie, na którym na zostać zrealizowane nowe przedsięwzięcie. Natomiast Sąd I instancji prawidłowo wskazał, że przedmiotem postępowania w sprawie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia jest ocena i analiza dopuszczalności konkretnego planowanego dopiero przedsięwzięcia, jego oddziaływania na środowisko, ludzi, krajobraz oraz przy spełnieniu ustawowych warunków. Natomiast postępowanie w sprawie usunięcia odpadów prowadzone jest na podstawie odrębnych przepisów. Brak jest również podstaw do uwzględnienia się tego zarzutu w zakresie podnoszonej przez stowarzyszenie konieczności zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii odpadów w odrębnym postępowaniu, uwzględniając, że stowarzyszenie nie powołało żadnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, z którego wynikałby tego rodzaju obowiązek. Mając na uwadze uzasadnienie tego zarzutu kasacyjnego, które zostało sformułowane jako uzupełnienie zarzutów skargi do Sądu I instancji, należy ponownie podkreślić, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym pismem procesowym i wymaga precyzyjnego wskazania przepisów objętych zarzutami kasacyjnymi, ale również szczegółowego uzasadnienia. Stąd też nie jest możliwe uzasadnienie skargi kasacyjnej, które Naczelny Sąd Administracyjny musiałby rekonstruować w oparciu o inne, składane wcześniej przez stronę pisma procesowe. Po trzecie, na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej. Przede wszystkim, zarzut ten został błędnie sformułowany, ponieważ przepis art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej dzieli się na liczne jednostki redakcyjne. Uzasadnienie tego zarzutu odnosi się do dwóch kwestii. Z jednej strony stowarzyszenie podważa treść raportu w zakresie wskazania wariantów przedsięwzięcia, nie wskazując jednak konkretnej jednostki redakcyjnej art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej dotyczącej tego elementu raportu, jak i nie wskazując konkretnie treści tego przepisu. Natomiast miało to zasadnicze znaczenie, uwzględniając, że przepis art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej w zakresie dotyczącym wariantów przedsięwzięcia podlegał licznym zmianom. Niezależnie od powyższego, zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ stowarzyszenie kwestionuje nie tyle brak wymaganych wariantów, ale ich treść. Żaden jednak z przepisów ustawy środowiskowej nie wymaga, żeby każdy z wariantów wskazywanych w raporcie był ekonomicznie uzasadniony. Warianty oceniane są natomiast z punktu widzenia ich wpływu na środowisko. Z drugiej strony, w ramach tego zarzutu stowarzyszenie wskazuje na konieczność aktualizacji raportu, co zostało już rozstrzygnięte w ramach oceny zarzutu kasacyjnego podnoszącego naruszenie art. 62a i art. 66 ustawy środowiskowej w związku z art. 6 ust. 2 ustawy nowelizującej z 9 października 2015 r. Po czwarte, zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, zostały prawidłowo powiązane z zarzutem podnoszącym naruszenie art. 134 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. Zarzuty te nie zasługiwały jednak na uwzględnienie. Brak jest podstaw do przyjęcia, że w tej sprawie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. przez odmowę udziału w postępowaniu w charakterze strony konkretnie wskazanym osobom zamieszkałym w strefie potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia. Tego rodzaju zarzut mogłyby podnosić te osoby, a nie stowarzyszenie, które występuje we własnym imieniu i na własną rzecz. Ponadto osoby te mogą ewentualnie skorzystać z innych odpowiednich środków prawnych, które pozwolą im na podważenie ostatecznej decyzji środowiskowej, ale muszą to uczynić we własnym zakresie i po przeprowadzeniu oceny, czy przysługuje im indywidualny interesu prawny. Zarzut naruszenia art. 84 k.p.a. opiera się na błędnym założeniu, że organ prowadzący postępowanie środowiskowe może powołać zespół biegłych z zakresu ochrony środowiska w celu weryfikacji prawidłowości sporządzenia raportu. Jak trafnie wskazywano w postępowaniu przed organami oraz w postępowaniu przed Sądem I instancji, raport jest dokumentem prywatnym o szczególnej mocy dowodowej i jego podważenie może co do zasady nastąpić przez złożenie kontropinii (kontrraportu), a więc dokumentu sporządzonego przez osoby dysponujące stosownymi wiadomościami specjalnymi. Zarówno raport inwestora, jak i ewentualne opinie fachowe złożone przez inne strony postępowania, podlegają ocenie wyspecjalizowanych organów współdziałających, jak i organów prowadzących postępowanie środowiskowe. Przyjęcie, że organ prowadzący postępowanie środowiskowe jest zobowiązany do powołania biegłego lub zespołu biegłych w celu weryfikacji raportu kwestionowanego przez inne strony postępowania podważałoby sens postępowania środowiskowego. Zarzut naruszenia art. 77 ustawy środowiskowej został błędnie skonstruowany, ponieważ nie wskazano właściwej jednostki redakcyjnej tego przepisu, który dzieli się na liczne ustępy, punkty i litery oraz podlegał licznym nowelizacjom. Stowarzyszenie nie wskazało zarówno właściwej jednostki redakcyjnej, jak i stanu prawnego, w ramach którego zarzuca naruszenie tego przepisu. Zarzut naruszenia art. 73 k.p.a. został błędnie sformułowany, ponieważ w tym przypadku stowarzyszenie również nie wskazało zarówno właściwej jednostki redakcyjnej, jak i stanu prawnego, w ramach którego zarzuca naruszenie tego przepisu. Jednocześnie stowarzyszenie nie wykazało w żadnym zakresie, w jaki sposób odmowa wydania odpisów akt postępowania w wersji elektronicznej wpłynęła na wynik sprawy. Uzasadnienie tego zarzutu kasacyjnego jest bardzo lakoniczne. Powyższe rozważania odnoszą się również do zarzutu naruszenia art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 k.p.a. oraz w związku z art. 140 k.p.a. Przede wszystkim nie wskazano właściwej jednostki redakcyjnej art. 107 k.p.a., a ponadto nie wyjaśniono, do jakich zarzutów podniesionych przez stowarzyszenie w toku postępowania nie odniósł się organ I instancji i jaki miało to wpływ na wynik sprawy. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.