II SA/Wa 671/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego oddala skargę Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy - na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 wobec art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." - orzeczenie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w O. z [...] grudnia 2019 r. o odmowie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego na rzecz [...] K. S., zwanego dalej "Wnioskodawcą". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - Wnioskodawca jest żołnierzem zawodowym służby kontraktowej; na podstawie rozkazu personalnego z [...] października 2019 r. wyznaczono go na stanowisko służbowe w Wydziale Żandarmerii Wojskowej w B., - rozpatrujący podanie o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego (z [...] listopada 2019 r.) organ I. instancji ustalił, że Wnioskodawca - przed rozpoczęciem służby wojskowej - był funkcjonariuszem Policji; w toku prowadzonego postępowania poinformował on, że - na podstawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. z [...] grudnia 2011 r. - otrzymał pomoc finansową na zakup lokalu mieszkalnego w E. (przy ul. [...]) - w kwocie 8 530,00 zł, - decyzją z [...] grudnia 2019 r. odmówiono Wnioskodawcy przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, - wobec skutecznego wniesienia odwołania sprawa podlega ponownemu merytorycznemu rozpoznaniu przez organ II. instancji, - zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 22 czerwca 995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018 r., poz. 2356 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o zakwaterowaniu", żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do zakwaterowania od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo - za jego zgodą - w innej miejscowości, - prawo żołnierza zawodowego do zakwaterowania jest więc samoistne - wynika z łączącego go stosunku służbowego; w myśl art. 21 ust. 2 prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form: - przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego na czas pełnienia służby, - przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej, - wypłaty świadczenia mieszkaniowego; przy tym dla żołnierza służby kontraktowej prawo do zakwaterowania w pierwszej kolejności jest realizowane w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego; dopiero w przypadku nieprzydzielenia przez Agencję kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, żołnierz służby kontraktowej wybiera na swój wniosek jedną z dwóch pozostałych form zakwaterowania - wypłatę świadczenia mieszkaniowego, przydział miejsca w internacie albo kwaterze internatowej, - art. 21 ust. 6 pkt 1-5 ustawy o zakwaterowaniu zawiera natomiast katalog negatywnych przesłanek - wyłączają one możliwość realizacji prawa do zakwaterowania (w tym do przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego); zgodnie z tym przepisem żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, m.in. jeżeli on lub jego małżonek "otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 oraz z 1994 r. Nr 10, poz. 36)" (pkt 4); ust. 10 stanowi, że prawo do zakwaterowania realizowane w formie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej przysługuje żołnierzowi zawodowemu, jeżeli on lub jego małżonek w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej nie skorzystał z uprawnień, o których mowa w ust. 6, albo on lub jego małżonek nie posiada w tej miejscowości lokalu mieszkalnego wybudowanego lub nabytego z wykorzystaniem uprawnień, o których mowa w ust. 6, - jest bezsporne, że Wnioskodawca - przed powołaniem do zawodowej służby wojskowej - był funkcjonariuszem Policji i otrzymał pomoc finansową na zakup lokalu mieszkalnego; istota sprawy sprowadza się w praktyce do wykładni przepisu art. 21 ust. 6 pkt 4, w zw. z art. 21 ust. 4, ustawy o zakwaterowaniu; przepis ten zawiera zakaz przydziału lokalu, gdy żołnierz zawodowy otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z o zakwaterowaniu sił zbrojnych z 1976 roku; ustawa ta określała, że pomoc finansowa przysługiwała żołnierzom pełniącym zawodową służbę wojskową jako służbę stałą i była przyznawana ze środków budżetu Państwa; przyznanie pomocy finansowej miało na celu pomoc w zabezpieczeniu potrzeb mieszkaniowych żołnierza i jego rodziny i było - obok przydziału kwatery stałej - trwałą realizacją prawa do zakwaterowania; od 1 stycznia 1996 r. obowiązuje ustawa o zakwaterowaniu, na której podstawie zastąpiono pomoc finansową - ekwiwalentem pieniężnym w zamian za rezygnację z kwatery; przy kolejnej nowelizacji ustawy o zakwaterowaniu (w 2004 roku), ustawodawca zrezygnował z wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery; wprowadzono wówczas kolejną formę finansowego zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych żołnierzy - ale po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej (odprawa mieszkaniowa), - niezależnie od użytego obecnie nazewnictwa dla określenia wsparcia żołnierzy przy zabezpieczeniu potrzeb mieszkaniowych i odesłania w pkt. 4 wskazanego przepisu jedynie do pomocy finansowej określonej przepisami ustawy o zakwaterowaniu z 1976 roku, wszystkie te formy służą wsparciu w zabezpieczeniu potrzeb mieszkaniowych; z tej przyczyny użyte, w tym przepisie pojęcie pomocy finansowej należy rozumieć szeroko - także odnosząc je do pomocy finansowej udzielonej innym formacjom mundurowym; jeżeli zatem analogicznie, jak w ustawach o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP celem regulacji dotyczących mieszkań funkcjonariuszy Policji jest, aby policjant mógł zrealizować prawo do lokalu mieszkalnego, poprzez przydział takiego lokalu, a w razie jego braku wypłatę pomocy finansowej - tak art. 88 i 94 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161 ze zm.), to należało uwzględnić, że prawo Wnioskodawcy do lokalu, jako policjanta, zostało zrealizowane; przyznanie mu pomocy finansowej oznacza bowiem, że - na gruncie ustawy o Policji - jest on traktowany jako osoba, której potrzeby mieszkaniowe definitywnie zaspokojono, - jak podkreślono, w orzecznictwie - akcentując charakter pomocy finansowej udzielanej z budżetu Państwa, jak i potrzebę realizacji zasady sprawiedliwości społecznej - przyjmuje się w przypadku zbiegu uprawnień funkcjonariuszy czy żołnierzy, że pomoc finansowa przysługuje tylko raz; co więcej tylko raz w rodzinie, także gdy funkcjonariusze pozostają w konkubinacie i kupują lokal mieszkalny na współwłasność, jak i wówczas gdy pomoc finansową otrzymał małżonek pełniący służbę w innej formacji mundurowej (tak np. wyrok WSA o sygn. akt II SA/Wa 1810/16, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"), - w realiach niniejszej sprawy oznacza to, że prawo Wnioskodawcy do lokalu mieszkalnego docelowo zrealizowano przy udziale pomocy Państwa; ponowne ubieganie się o realizację takiego prawa - z racji wstąpienia do zawodowej służby wojskowej - nie jest uprawnione; ustawy pragmatyczne traktują pełnienie służby przez funkcjonariuszy i żołnierzy zawodowych jako równorzędne i gwarantują osobom - zmieniającym rodzaj wykonywanej służby - ciągłość należnych im uprawnień i świadczeń; z zasady przyjętej w art. 17a ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 330 ze zm.) wynika prawo uznania stopnia uzyskanego w innej służbie - Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Wywiadu Wojskowego, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Więziennej lub Urzędzie Ochrony Państwa na gruncie zawodowej służby wojskowej; w praktyce - jak w rozstrzyganej sprawie - Wnioskodawcę powołano na stanowisko oznaczone porównywalnym stopniem wojskowym - wobec dotychczas zajmowanego w Policji; na zasadzie wzajemności, również okresy służby uwzględniane przy ustalaniu prawa do wojskowego zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy, są traktowane, jako okresy równorzędne - zaliczane do wysługi pełnionej służby - tak art. 12 i 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 289 ze zm.) oraz art. 12 i 13 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 288 ze zm.); innymi słowy wszelką fluktuację - w ramach danych służb – traktuje się jak kontynuację dotychczas pełnionej służby, - skoro więc w rozpatrywanej sprawie droga służbowa Wnioskodawcy rozpoczęła się w Policji i jest kontynuowana w Siłach Zbrojnych RP, to okoliczności te mają wpływ na ustalenie prawa do zakwaterowania, - ustawa o zakwaterowaniu była wielokrotnie nowelizowana i zmieniono nazwy instytucji prawnych - w tym w szczególności nazwy finansowych form realizacji prawa do zakwaterowania; w ustawie o Policji nazwy instytucji prawnych dotyczących pomocy finansowej pozostały, co do zasady, niezmienne; nie wpływa to jednak na istotę rzeczy - obie ustawy mają spójny cel: realizację obowiązku Państwa wobec osób ze służb mundurowych w zabezpieczaniu im potrzeb mieszkaniowych; żołnierz zawodowy i policjant może z tego wsparcia skorzystać tylko raz, - uwzględniając specyfikę zagadnienia istnieje w niniejszej sprawie podstawa do zastosowania - obok wykładni językowej - również wykładni funkcjonalnej i systemowej art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu; rezultaty tej wykładni i wzgląd na racjonalność prawodawcy, przemawia za przyjęciem zasady, że - w przypadku przechodzenia "między służbami" - żołnierzowi zawodowemu, który kiedykolwiek wcześniej uzyskał pomoc finansową na cele mieszkaniowe z tytułu pełnienia służby w innej formacji, nie przysługuje prawo do jej ponownego uzyskania od Państwa, poprzez przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, - nie ulega wątpliwości, że uprawnienia dedykowane funkcjonariuszom i żołnierzom zawodowym są oparte na wspólnych założeniach systemowych; charakter tych uprawnień jest bowiem zbliżony ze względu na cel, jakiemu służą - umożliwiają zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, zapewniając tym samym należyte wykonywanie obowiązków służbowych z zakresu obrony bezpieczeństwa i porządku publicznego kraju; dlatego odmienne traktowanie określonej w art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu pomocy finansowej - łączenie jej tylko ze świadczeniem wypłacanym żołnierzowi zawodowemu - doprowadziłoby do sytuacji, gdy funkcjonariusz (dobrowolnie) zmieniając, czy kontynuując służbę w strukturach wojskowych, dwukrotnie otrzymywałby wsparcie Państwa na ten sam cel, jakim jest zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych; zatem byłby w pozycji uprzywilejowanej w stosunku nie tylko do innych żołnierzy zawodowych, ale także innych funkcjonariuszy; stoi to w sprzeczności z zasadami równości wobec prawa i sprawiedliwości społecznej, o których mowa w art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.); wedle poglądu wyrażonego przez Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z 4 lutego 1997 r. (sygn. akt P 4/96), osoby znajdujące się w takiej samej lub podobnej sytuacji należy traktować tak samo; wszystkie podmioty - adresaci norm prawnych charakteryzujący się daną istotną cechą - mają być traktowani równo - żaden z żołnierzy i funkcjonariuszy nie może realizować prawa do zakwaterowania dwukrotnie; natomiast fluktuacja w służbach mundurowych, która jest zjawiskiem częstym i pożądanym (stanowi element rozszerzenia bazy naboru do zawodowej służby wojskowej oraz uwzględnia dorobek służbowy funkcjonariuszy), nie jest podstawą do odstępstwa od wskazanych zasad, czy też uznania - jak w rozpoznanym przypadku - że taka pomoc nie została udzielona; również w warunkach ekonomiczno-gospodarczych nie ma należytego uzasadnienia dla dwukrotnego uprzywilejowania żołnierza - raz w wyniku otrzymanej pomocy finansowej jako funkcjonariusz, i drugi - z tytułu otrzymania lokalu mieszkalnego od organów wojskowych; naruszałoby to zasadę dbałości o majątek publiczny, - stąd, kategoryczny sposób sformułowania w art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu - "nie przysługuje prawo do zakwaterowania" - oraz ogólne określenie negatywnych przesłanek realizacji prawa do zakwaterowania, z uwzględnieniem celowościowej i systemowej interpretacji danego przepisu pozwala wyprowadzić wniosek, że tak wyjątkowe prawo - do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych żołnierza - można wykorzystać tylko raz; taka wykładnia art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu pozostaje w zgodzie z konstytucyjną zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji; stanowi on, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa; zamiarem ustawodawcy było bowiem wyłączenie w art. 21 ust. 6 ustawy z powyższego uprawnienia żołnierzy, którzy już raz skorzystali z pomocy Państwa (ze środków publicznych) na cele mieszkalne, - ustawodawca - kierując się interesem służby żołnierza, a przede wszystkim wymogiem jego dyspozycyjności - zawarł wobec art. 21 ust. 6 wyjątek – w ust. 10; pozwala on na realizację prawa żołnierza do zakwaterowania w formie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej, jeżeli on lub jego małżonek w miejscowości, w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej nie skorzystał z uprawnień, o których mowa w ust. 6, albo on lub jego małżonek nie posiada w tej miejscowości lokalu mieszkalnego wybudowanego lub nabytego z wykorzystaniem uprawnień, o których mowa w ust. 6; oznacza to, że potrzeby mieszkaniowe żołnierza zawodowego przeniesionego do nowego miejsca pełnienia służby, który już raz skorzystał z pomocy Państwa, w przypadku spełnienia wskazanych powyżej przesłanek z art. 21 ust. 6, zaspokaja się tylko w formie przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej; gwarantuje to żołnierzowi możliwość wykonywania obowiązków służbowych, - dlatego nie jest zasadny zarzut odwołania - naruszenia art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu; z jego treści bowiem wynika, że wyłączone jest uprawnienie żołnierza zawodowego do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek otrzymali pomoc finansową (z zastrzeżeniem ust. 10); przepis ten wyłącza prawo do zakwaterowania (patrz: wyrok WSA o sygn. akt II SA/WA 690/19 – dostępny w CBOSA), - w odwołaniu powołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2019 r. (sygn. akt I OSK 2439/14 – dostępny w CBOSA); dotyczył on odmowy wypłaty świadczenia mieszkaniowego; w pierwszej kolejności - moc wiążąca tego orzeczenia ogranicza się do konkretnej, objętej danym wyrokiem sprawy; w żaden sposób nie narzuca on treści i kierunku rozstrzygnięcia w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania; wyrok ten dotyczy też odmiennego stanu faktycznego; nie mógł mieć zatem wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, - z kolei podnoszona w odwołaniu okoliczność, że Wnioskodawca nabył lokal mieszkalny od osoby prywatnej, a nie od Skarbu Państwa, jest dla bytu niniejszego postępowania całkowicie obojętna, - reasumując - ustawodawca zagwarantował, co do zasady funkcjonariuszowi i żołnierzowi zawodowemu, analogiczne uprawnienia - służące temu samemu celowi, jakim jest zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych, - w tym wypłatę pomocy finansowej, jako trwałą realizacją prawa do zakwaterowania; raz urzeczywistnione uprawnienie stanowi przeszkodę do zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych po raz kolejny, - organ I. instancji rozpatrzył całość materiału dowodowego i odmowę realizacji wniosku o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego oparł o bezsporną okoliczność - wypłaty Wnioskodawcy ze środków z budżetu Państwa pomocy finansowej; wydając kwestionowaną decyzję organ działał także zgodnie z art. 8 K.p.a.; właśnie wzgląd na gwarancję równości podmiotów wobec prawa determinuje konieczność odmowy realizacji prośby; na gruncie przedmiotowej sprawy uznanie, że Wnioskodawca względem innych żołnierzy miałby być potraktowany inaczej - powinien otrzymać dwukrotnie wsparcie Państwa przy realizacji potrzeb mieszkaniowych - prowadziłoby właśnie do nieuprawnionego różnicowania sytuacji żołnierzy. W skardze zarzucono naruszenie: - przepisu prawa materialnego - art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Wnioskodawcy nie przysługuje prawo przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego w B., albowiem zrealizował swoje prawo do zakwaterowania, otrzymując jako funkcjonariusz Policji pomoc finansową na zakup lokalu mieszkalnego w E., - postępowania administracyjnego - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu zebranego materiału dowodowego; doprowadziło to organ do błędnego wniosku, że należało odmówić Wnioskodawcy przydzielenia kwatery albo innego lokalu mieszkalnego w B. W szerokim uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty i sformułowano polemikę ze stanowiskiem organu. Wskazano, że w przepisie, gdzie wymieniono przypadki włączające uprawnienia do uzyskania pomocy na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych - w jego zdaniu wstępnym - użyto określenia "żołnierz zawodowy". Oznacza to, że wymienione tam przypadki odnoszą się tylko do osób korzystających z uprzedniego wsparcia już jako żołnierze. Podkreślono, że negatywna, powoływana przez organ przesłanka - wobec dosłownego brzmienia zapisu - nie obejmuje przypadku Wnioskodawcy. Nie korzystał on bowiem z pomocy przewidzianej ustawą o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych z 1976 roku. Z kolei uprawnienie do pomocy przy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych to jeden z podstawowych przywilejów żołnierzy. Regulacje go ograniczające nie mogą być więc wykładane rozszerzająco. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Trafna jest argumentacja organu administracji, gdy chodzi o prawne i faktyczne uwarunkowania sprawy, w tym stosowne poglądy judykatury. Z uwagi na uprzednie pełne przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Organ odwoławczy właściwie skonstatował wystąpienie w sprawie przesłanek odmowy przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego na rzecz Wnioskodawcy. Wobec zarzutów skargi dodać należy jedynie, co następuje. W sprawie nie są sporne jej okoliczności faktyczne - uprzednie skorzystaniaeprzez Wnioskodawcę z pomocy ze środków publicznych na zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych - gdy nie był on jeszcze żołnierzem zawodowym lecz funkcjonariuszem Policji. Wbrew twierdzeniom skargi okoliczność ta nie budziła żadnych wątpliwości - organ wszak twierdzeń Wnioskodawcy w danym zakresie nigdy nie kwestionował. Spór sprowadza się do kwestii właściwej wykładni przepisu, określającego negatywne przesłanki uzyskania przez żołnierzy zawodowych pomocy na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych (tu – przydział kwatery lub lokalu). Trafnie odnotowano w skardze, że organ zastosował wykładnię rozszerzającą, odwołując się do względów celowościowych i systemowych. W ocenie Sądu w danym przypadku zabieg tego rodzaju był uprawniony, jako niezbędny dla właściwego ustalenia treści regulacji normatywnej. Po pierwsze trzeba wskazać, że prawodawca, w części wstępnej art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu (wstęp do wyliczenia) użył określenia "Żołnierzowi zawodowemu". Może wobec tego budzić pewną wątpliwość, czy intencją prawodawcy nie było w istocie ograniczenie przesłanek negatywnych prawa do pomocy do zdarzeń dotyczących wyłącznie osób, będących na dzień ich ziszczenia żołnierzami zawodowymi (tak wywody skargi). Takie rozumienie danej regulacji – przy uwzględnieniu wyłącznie wykładni językowo-logicznej - byłoby dopuszczalne. Możliwe jest jednakże również przyjęcie, że w części wstępnej przepisu użyto określenia o konkretnym brzmieniu tylko dlatego, że dana regulacja – dotycząca ogólnie pomocy na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych – odnosi się właśnie do żołnierzy zawodowych. Wykorzystanie danego pojęcia służyłoby więc wyłącznie ogólnemu określeniu adresatów danej normy. Za przyjęciem drugiej koncepcji przemawiają zdaniem Sądu dość oczywiste względy z perspektywy postrzegania celowości danej regulacji, zwłaszcza w kontekście przypadku wskazanego w ust. 6 w pkt 3. Trudno bowiem przepisać racjonalnemu prawodawcy, aby generalnie prawo do pomocy w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych różnicował w zależności od tego, czy dana osoba skorzystała już ze wsparcia w ramach środków publicznych, jako żołnierz czy też jeszcze przed podjęciem służby. Wypada podkreślić, że w danej jednostce redakcyjnej wymieniono możliwość skorzystania z pomocy, która oczywiście nie musi pozostawać w jakimkolwiek związku z pełnieniem służby - nabycie lokalu z bonifikatą od Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego. W danym przypadku użycie stosownej, złożonej wykładni było uzasadnione i trafne. Służyło wyłącznie wyeliminowaniu wątpliwości, które mogły powstać przy odwołaniu do prostej wykładni językowo-logicznej. Nieco inaczej ma się rzecz, gdy chodzi o stosowanie rozszerzającej wykładni w ramach wyłożenia przypadku wymienionego w art. 21 ust. 6 pkt 4 ustawy o zakwaterowaniu. Organ zastosował tu zabieg polegający w istocie na uzupełnieniu treści normy prawnej w kontekście względów celowościowych i systemowych, w tym przywołując normy rangi konstytucyjnej (np. zasada równości wobec prawa). Trafnie zdaniem Sądu organ wywiódł, że wyłożenie przepisu zgodnie z jego dosłownym brzmieniem (nie budzi on wątpliwości w kontekście wykładni językowej) prowadziłoby do skutków, których dopuszczenia nie sposób przypisać racjonalnemu prawodawcy, określającemu ramy wyłączenia danego przywileju. Ograniczenie skutków wyłączenia zawartego w ust. 6 pkt 4 do osób korzystających z pomocy na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych przewidzianej dla żołnierzy zawodowych, oznaczałoby możliwość kilkakrotnego korzystania z pomocy państwa, przewidzianej jako szczególny przywilej dla funkcjonariuszy publicznych, tylko przez wzgląd na zmianę rodzaju służby – przejście pomiędzy formacjami mundurowymi. Trzeba przy tym mieć na uwadze, że - co trafnie wskazał organ - w razie zmiany rodzaju służby prawodawca przyjął ciągłość pracy oraz honorowanie uzyskanych uprzednio przywilejów – jak prawo do stopni służbowych. Trafnie w danym przypadku uznał organ, że dany zapis należy wykładać szeroko, jako normę odzwierciedlającą wolę prawodawcy, aby pomoc osobom pełniącym służbę w formacjach mundurowych nie była przyznawana kilkakrotnie. Pogląd ten jest zresztą podzielony w judykaturze (tak np. orzeczenia WSA powołane przez organ oraz inne: o sygn. akt II SA/Wa 690/19, 1715/19, 1775/19, 2075/19 i 2769/19 – dostępne w CBOSA), choć, – na co zwracał uwagę Wnioskodawca - bywa też prezentowany pogląd przeciwny, którego jednak Sąd w danym składzie nie podziela. Dla wyrażonej przez Sąd oceny nie może mieć znaczenia podnoszona przez Wnioskodawcę okoliczność, że pomoc w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych pozostaje w związku z aktualnie pełnioną służbą. Wobec tego bez znaczenia miałyby być zdarzenia, gdy Wnioskodawca służył w innej formacji mundurowej - Policji. Argumentacja taka pomija istotną okoliczność. Otóż pomoc na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, dla osób pełniących służbę w formacjach mundurowych, jest świadczona przez Państwo zasadniczo w dwóch formach: wsparcia przy uzyskaniu własnego lokalu albo pomocy przy korzystaniu z lokalu cudzego (zapewnienie lokalu z zasobów służb bądź dopłata to kosztów najmu). Istnieje więc alternatywa i skorzystanie z jednej formy pomocy – np. na nabycie własnego lokalu - zamyka możliwości uzyskania innej – np. przydziału lokalu (od reguły tej istnieją tylko pewne wyjątki - np. art. 21 ust. 10 ustawy o zakwaterowaniu). Ponieważ dane reguły są analogiczne w różnych służbach mundurowych zmiana rodzaju formacji nie może mieć wpływu na możliwość skorzystania z alternatywnych form pomocy, przewidzianej dla wszystkich funkcjonariuszy służb mundurowych. W tym kontekście bez znaczenia jest, że określony funkcjonariusz (jak Wnioskodawca) - po przejściu do innej służby - nie może korzystać z należnej żołnierzom pomocy mieszkaniowej w formie przydział lokalu, co służyłoby zapewnieniu jego aktualnych potrzeb. Z pomocy takiej nie mogą korzystać także inni żołnierze, o ile uzyskali już wsparcie przy nabyciu lokalu mieszkalnego w trakcie pełnionej służby w Siłach Zbrojnych. Dla takiej oceny nie może mieć znaczenia, że pomoc przewidywana dla żołnierzy i np. policjantów w ramach poszczególnych form wsparcia nie jest identyczna. Musi to uwzględnić osoba decydująca się na zmianę rodzaju służby. Chociaż - jak wskazano - treść spornej regulacji może być jednoznacznie odkodowana przy zastosowaniu stosownych reguł wykładni, uzasadniony jest postulat de lege ferenda, określenia przez prawodawcę zasad pomocy w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych żołnierzy, pełniących wcześniej służbę w innych formacjach mundurowych, prosto i jednoznacznie, tak, aby ich sytuacja prawna nie budziła wątpliwości (tu - potrzeba stosowania złożonych metod wykładni). Reasumując, co do meritum sprawy - skoro organ administracji trafnie odkodował treść normatywną przepisu, zakreślającego negatywne przesłanki przydzielenia Wnioskodawcy lokalu a jednocześnie istotne okoliczności faktyczne sprawy nie są sporne - chybione są zarzuty skargi naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania - zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia. Z przytoczonych wyżej przyczyn - na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w sentencji.