II SA/Łd 158/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. dc Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 59 , art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1945) – dalej: u.p.z.p.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] r., znak [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że wnioskiem z dnia 13 marca 2020 r. S.S. wystąpił do Wójta Gminy B. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacjonarnego węzła betoniarskiego na beton towarowy (w tym: 4 zasobniki kruszywa, 3 silosy na cement, mieszarka, kontener socjalny, studnia, zewnętrzna instalacja wodociągowa, agregat prądotwórczy i zewnętrzna instalacja elektryczna) przewidzianej do realizacji na działkach o nr ewid. 223/2 i 223/1 obręb W. gmina B. Z uwagi na brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu obejmującego przedmiotowe działki, planowana przez skarżącego inwestycja wymagała uprzedniego wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w oparciu o przepisy art. 59 i art. 61 u.p.z.p. W tym celu dokonano oszacowania frontu działki budowlanej objętej wnioskiem jako ok. 479 m, wyznaczając w ten sposób obszar analizy okalający działkę inwestora w promieniu 1437 m (3 krotność oszacowanego frontu działki). Ustalono, że w analizowanym obszarze występują działki z zabudową zagrodową, jednorodzinną i pojedyncze działki z usługami - oświaty (szkoła podstawowa), straż pożarna, usługi sakralne, instalacyjne, stolarskie, logistyki - transportu. W bezpośrednim otoczeniu lokalizacji planowanej inwestycji znajdują się grunty rolne. W oparciu o tak dokonane ustalenia Wójt Gminy B. decyzją z dnia [...] r. odmówił S.S. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji opisanej we wniosku z 13 marca 2020 r. Uzasadniając organ wskazał, że planowana inwestycja nie spełnia kryterium tzw. "dobrego sąsiedztwa", o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., co oznacza, iż pozostaje ona w sprzeczności z istniejącą w danym obszarze funkcją podstawową przeznaczenia terenu, to jest: tereny rolnicze, zabudowa mieszkaniowa – jednorodzinna, zagrodowa, oraz nieuciążliwe usługi. Natomiast planowana przez skarżącego do realizacji inwestycja to intensywna produkcja betonu towarowego, która, pomimo deklaracji inwestora, co do zamiaru zastosowania najnowszych rozwiązań technologicznych, niewątpliwie stanowi przedsięwzięcie o uciążliwym charakterze. Tym samym uwzględnienie wniosku skarżącego skutkowałoby wprowadzeniem w istniejący układ urbanistyczny inwestycji nie wpisującej się w ten układ i nie dającej się z nim w żaden sposób pogodzić. Odwołując się od powyższej decyzji skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wskazał na wadliwie przeprowadzoną ocenę istniejącej funkcji zabudowy analizowanego obszaru, a tym samym pominięcie, iż na przedmiotowym terenie zlokalizowane są: zakład produkcji prefabrykowanych elementów z betonu, tartak oraz centrum transportowo-logistyczne o powierzchni 15.000 m2. Wskazał także na Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. przyjęte uchwałą Rady Gminy B. z dnia 26 października 2018 r., nr [...], w zakresie dotyczącym obszaru [...], dla którego przyjęto funkcję rozbudowy centrów logistycznych, funkcji produkcyjnej, składów, magazynów oraz usług komercyjnych. W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało na konieczność uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego o dokonanie ustaleń w zakresie, czy tereny na których planowana jest lokalizacja przedmiotowej inwestycji, we wcześniej obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (który utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r.) były przeznaczone na usługi produkcyjne, co zgodnie z art. 61 ust. 2 u.p.z.p. nie wymagałoby przeprowadzania analizy cech zabudowy i zagospodarowania, których niespełnienie stało się podstawą odmowy wydania wnioskowanej przez skarżącego decyzji. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że zgodnie z poprzednio obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy B., uchwalonym uchwałą Gminnej Rady Narodowej w B. z dnia 14 grudnia 1978 r., nr [...], teren planowanej przez S.S. inwestycji był przeznaczony na tereny produkcji rolniczej (tereny rolne bez zabudowy). Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy B. ponownie odmówił S.S. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji opisanej we wniosku z 13 marca 2020 r. Uzasadniając organ I instancji podtrzymał swoje stanowisko, co do niespełnienia przez planowaną inwestycję kryterium tzw. "dobrego sąsiedztwa", wymienionego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Organ wskazał, iż przedmiotowa inwestycja stanowiłaby enklawę zabudowy produkcyjnej wśród terenów obecnie użytkowanych rolniczo oraz terenów obecnego i perspektywicznego rozwoju zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej. Uwzględnienie wniosku skarżącego skutkowałoby zatem wprowadzeniem w istniejący układ urbanistyczny inwestycji nie wpisującej się w ten układ i nie dającej się z nim w żaden sposób pogodzić. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącego kwestii związanych z uchwalonym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. dla obszaru oznaczonego [...], jak również istnienia w granicach analizowanego obszaru dużego zakładu produkującego prefabrykowane elementy z betonu, organ wskazał, iż działki ewidencyjne, na których planowana jest inwestycja znajdują się w innym obszarze - 1 MU (obszar mieszkaniowo usługowy centrum gminy), na terenach rolniczych (R), na którym brak jest możliwości lokalizacji nowych funkcji przemysłowych, baz i składów oraz innych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem inwestycji celu publicznego. Dla terenów oznaczonych symbolem R przewidziano możliwość lokalizacji wyłącznie obiektów związanych z prowadzoną działalnością rolniczą. Natomiast, co do istniejącego w odległości ok. 835 m w linii prostej (3 UI) od terenu planowanej inwestycji zakładu wytwarzającego elementy betonowe organ wskazał, iż okoliczność ta nie stanowi wyznacznika dla bezkrytycznego wprowadzenia podobnej funkcji w każdym dowolnym terenie znajdującym się w obrębie obszaru analizowanego. W odwołaniu od powyższej decyzji S.S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie: - art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. poprzez nierozważenie i nieuwzględnienie słusznego interesu strony i naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwa, zasady prawdy obiektywnej i nierozstrzygnięciu wątpliwości na korzyść strony; - art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie kwestionowanego rozstrzygnięcia, a co za tym idzie naruszenie zasady przekonywania; - art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 i § 4 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące i niezgodne z procedurą zebranie materiału dowodowego, pominięcie ważnych w sprawie dowodów, co uniemożliwiało dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy; - art. 107 § 1 pkt 3, pkt 6, § 3 k.p.a. poprzez nieoznaczenie stron postępowania , nieustosunkowanie się do całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji; - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wadliwe uznanie, że planowana inwestycja nie kontynuuje funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowalnych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu występującej w obszarze analizowanym, jak również błędnym przyjęciu, że podstawą odmowy wydania decyzji o zagospodarowaniu terenu może być rzekoma uciążliwość planowanej inwestycji. Z uwagi na powyższe strona wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji i orzeczenie co do istoty poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Strona wniosła nadto o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. W obszernym uzasadnieniu wniesionego odwołania skarżący zakwestionował prawidłowość przeprowadzonej przez organ analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu planowanej inwestycji; wadliwe wyznaczenie obszaru oddziaływania na mapie nie spełniającej warunków, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.; pominięcie, iż w obszarze oddziaływania zlokalizowane są: zakład produkcji prefabrykowanych elementów z betonu, tartak oraz centrum transportowo-logistyczne o powierzchni 15.000 m2; jak również pominięcie zapisów obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. przyjętego uchwałą Rady Gminy B. z dnia 26 października 2018 r., nr [...], w zakresie dotyczącym obszaru [...], dla którego przyjęto funkcję rozbudowy centrów logistycznych, funkcji produkcyjnej, składów, magazynów oraz usług komercyjnych. Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia [...] r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, iż z uwagi na szerokość frontu działki budowlanej objętej wnioskiem, wynoszącej ok. 479 m do analizy wyznaczono obszar okalający działkę w promieniu stanowiący trzykrotność szerokości frontu działki, wynoszącym 1437 m. W ocenie Kolegium wyznaczony obszar był wystarczający dla prawidłowego wykonania analizy, gdyż obejmował działki zabudowane niezbędne dla oceny zasad zagospodarowania, kontynuacji funkcji i zasad zabudowy. Ponadto z uwagi na dużą rozległość wyznaczonego obszaru nie powiększano go, by obejmować całe skrajnie położone działki przecięte liniami wyznaczającymi zasięg obszaru analizy, gdyż na tych skrajnych działkach nie ma zabudowy i zagospodarowania mającego znaczenie dla rozpatrywanego wniosku. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż w analizowanym obszarze występują działki z zabudową zagrodową, jednorodzinną i pojedyncze działki z usługami - oświaty (szkoła podstawowa), straż pożarna, usługi sakralne, instalacyjne, stolarskie, logistyki - transportu. Znajduje się także działka budowlana (wskazana przez pełnomocnika inwestora) i oznaczona na rysunku analizy symbolem 3UI, na której prowadzona jest działalność produkcyjno - usługowa związana z wytwarzaniem i sprzedażą elementów betonowych. Na tej działce znajdują się także zbiorniki typu silosy. W bezpośrednim otoczeniu terenu objętego wnioskiem skarżącego znajdują się grunty rolne. Natomiast wskazywany teren 3U1 położny jest w odległości około 835 m od granic działki objętej wnioskiem i jest oddzielony kilkoma drogami i kwartałami zabudowy. Jest to zabudowa jednorodzinna (MN), zagrodowa (RM), najczęściej mieszana (MN/RM) nie dająca się oddzielić funkcjonalnie, także terenami z zabudową usług oświaty (szkoła UO), sakralnych (4UK), usługi stolarskie (7Us), stacja paliw (2UKs), straż pożarna (5UP), usługi transportu - logistyki (1UT). Każdy z kwartałów przestrzennych wyznaczanych drogami, cechuje się odmiennymi zasadami zabudowy i zagospodarowania terenów. Widać wyraźnie, że intensywniej zabudowane kwartały centrum W. przechodzą w stronę terenu wniosku w kwartały o zabudowie mniej intensywnej. Centrum W. oddzielone jest otwartymi terenami rolnymi od pasma zabudowy prowadzącej w stronę K.. Dalej Kolegium dokonało oceny łącznego spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. warunkujących wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w wyniku której potwierdziło stanowisko organu I instancji, co do braku spełnienia przez planowaną inwestycję kryterium tzw. "dobrego sąsiedztwa", o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Kolegium podkreśliło, że zasada dobrego sąsiedztwa w aspekcie kontynuacji funkcji obiektów znajdujących się na danym terenie polega na wykluczeniu możliwości wprowadzenia na tym terenie funkcji niezgodnej z funkcją już istniejących obiektów. Kontynuacja funkcji to również uzupełnienie funkcji dotychczasowej. Przeznaczenie terenu dla pełnienia innej funkcji niż ta określona jako podstawowa jest zasadne jedynie wówczas, gdy służy obsłudze tej pierwotnej, albo co najwyżej - nie wprowadzi kolizji i nie będzie konfliktogenne społecznie lub przestrzennie. Dokonując zatem oceny zasadności dopuszczenia na wskazanym obszarze zabudowy innej niż funkcje istniejące, należy mieć na względzie także i to, że nie tylko rodzaj danej funkcji towarzyszącej, ale również sposób jej prowadzenia winien być podporządkowany podstawowemu celowi. Z zasady dobrego sąsiedztwa wynika bowiem, iż w określonych warunkach niezbędne jest przyjęcie tożsamej funkcji a wyjątek może dotyczyć tylko zabudowy pozostającej w zgodzie z funkcją podstawową. Funkcja dodatkowa może być wprowadzona wyłącznie w sytuacji, gdy ma ona służyć obsłudze funkcji podstawowej albo nie będzie tworzyła konfliktów. Zdaniem Kolegium planowana przez skarżącego inwestycja - produkcja betonu nie stanowi uzupełnienia zabudowy jednorodzinnej, zabudowy zagrodowej, czy rolnictwa które stanowią bezpośrednie otoczenie terenu objętego przedmiotowym wnioskiem. Planowana przez inwestora budowa betoniarni jest wręcz sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu. Istnienie w dużej odległości ponad 800 m terenu 3 Ul związanego z wytwarzaniem elementów betonowych - o ile stanowi o tym ,że w obszarze takowa funkcja istnieje – to zdaniem Kolegium nie może być wyznacznikiem dla wprowadzania podobnej funkcji w każdym dowolnym terenie leżącym w obszarze analizy. Jak ustalił organ działalność prowadzona na terenie 3UI jest kolizyjna i generuje konflikty. Zatem powtarzanie takiej funkcji w kolejnych terenach otoczonych zabudowaniami mieszkalnymi byłoby generowaniem sytuacji podobnych. Zdaniem Kolegium żadna z nieruchomości na obszarze analizowanym nie może stanowić punktu odniesienia do ustalenia wymagań dotyczących projektowanego przedsięwzięcia, które w efekcie tworzy wyraźną kolizję z funkcją terenów otaczających. Fakt istnienia w obszarze analizowanym firmy transportowej i magazynów wielkopowierzchniowych , zakładów produkujących trumny , krzyże urny, (teren 3Ul) również nie przekonuje o tym, że powstanie na terenie działki inwestycyjnej betoniarni będzie bezkolizyjne i niesprzeczne. W ocenie Kolegium nie ma możliwości pogodzenia z zabudową mieszkaniową – dla działek zabudowy jednorodzinnej lub zagrodowej a także z działalnością rolniczą. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że wprawdzie słusznie strona podniosła, że analizowanie zanieczyszczeń jakie ze sobą niesie inwestycji jest bezpodstawne i przedwczesne, to nie da się nie zauważyć, że taka inwestycja niesie ze sobą pewne uciążliwości. Nawet przy zapewnieniach inwestora o spełnieniu wszelakich norm obowiązujących to umiejscowienie betoniarni w terenie upraw rolniczych i domów jednorodzinnych jest konfliktowe. Jeśli natomiast chodzi o zarzut wskazujący na nieuwzględnienie przez organ administracji zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego to Kolegium wskazało, iż stosownie do art. 9 ust. 5 u.p.z.p nie jest ono aktem prawa miejscowego i nie może stanowić podstawy prawnej do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Natomiast, co do niedoręczenia stronie skarżącej przez organ I instancji decyzji wraz z załącznikiem graficznym stanowiącym mapę z wynikami analizy, o której mowa w § 9 ust. 2 omawianego rozporządzenia, Kolegium wyjaśniło, iż doręczenie wraz z decyzją wyłącznie kserokopii części mapy z dokonaną analizą graficzną stanowi niewątpliwie naruszenie art. 109 § 1 k.p.a. Nie jest to jednak istotne naruszenia prawa, a więc taka wada, która uzasadniałaby konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji. Z akt sprawy wynika, że w dniu 16 września 2020r. Wójt gminy wystąpił o udostępnienie mapy z zasobu geodezyjnego w celu dokonania analizy urbanistycznej. Oznaczenia mapy znajduje się w materiale dowodowym. Skala wydruku do analizy została zmniejszona by umożliwić powielanie. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego sądy Administracyjnego w Łodzi S.S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie - art. 7 k.p.a., art. 7 a k.p.a, art. 8 k.p.a i art. 9 k.p.a poprzez nierozważenie i nieuwzględnienie słusznego interesu strony i naruszenie zasady zaufania obywateli do organów Państwa, naruszenie zasady prawdy obiektywnej i nierozstrzygnięciu wątpliwości na korzyść strony; - art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady przekonywania polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji przesłanek, jakimi kierował się organ przy jej wydawaniu; - art. 75 § 1 k.p.a. , art. 77 § 1 i § 4 k.p.a i art. 80 k.p.a poprzez niewyczerpujące i niezgodne z procedurą zebranie materiału dowodowego, pominięcie ważnych w sprawie dowodów, nierozważnie całego materiału dowodowego i zupełnie dowolne a zarazem błędne ustalenie, które nie pozwalało na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, w tym pominięcie kwestii parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, choć rozstrzygał w tym zakresie, - art. 107 § 1 pkt 3 i pkt 6 oraz § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 i § 2, art. 9 k.p.a. poprzez na niewyjaśnienie zasad, jakimi kierował się organ przy wyznaczaniu parametrów nowej zabudowy w kontekście twierdzeń skarżącego o istnieniu innych aktów administracyjnych oraz faktycznie funkcjonujących przedsiębiorców, co umożliwiało ustalenie dla skarżącego warunków zabudowy w sposób odmienny, bardziej korzystny; - art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 4, § 3 ust. 1 i 2 oraz § 9 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegające na: a) błędnym uznaniu ,że wnioskowana inwestycja nie kontynuuje funkcji , parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu występującej w obszarze analizowanym, b) nieuwzględnieniu zarzutu, że załączone do przedmiotowej decyzji trzy załączniki są niezgodne z przepisem § 9 w/w rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy zawiera dwie części: "część tekstową i graficzną" , a wyniki analizy obszaru analizowanego zawierające także część tekstową i graficzną stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, a ponadto część tekstowa analizy i cześć graficzna nie muszą być ze sobą spójne, a w niniejszej sprawie można wręcz założyć że są w części ze sobą sprzeczne, c) błędnym uznaniu, że uzasadnieniem odmowy wydania warunków zabudowy terenu może być fakt, że umiejscowienie betoniarni w "rzekomym" terenie upraw rolniczych i domów jednorodzinnych jest konfliktowe i że w sprawie znaczenie ma wyłącznie to właśnie sąsiedztwo, d) błędnym uznaniu, iż odległość ponad 800 m od terenu 3UI związanego z wytwarzaniem elementów betonowych leżącego w granicach prawidłowo wyznaczonego obszaru analizy (do 1437 m) nie może być wyznacznikiem dla wprowadzania podobnej funkcji w każdym dowolnym terenie leżącym w obszarze analizy. Z uwagi na powyższe strona skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem właściwego sposobu postępowania. Dodatkowo skarżący wniósł także o dopuszczenie jako dowodu w sprawie dokumentów w postaci: 1) Mapa nr 1 - załącznik graficzny do Uchwały Nr [...] Rady Gminy B. z dnia 30 listopada 2005 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część sołectwa W. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2006 r., Nr [...] poz., 150); 2) Mapa nr 2 - załącznik graficzny do Uchwały NR [...] Rady Gminy B. z dnia 29 sierpnia 2018 r. w sprawie w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obrębu W., w gminie B. ( Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 19 września 2018 r. poz. 4610 ) - na okoliczność uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jego treści, zasad i sposobu wyznaczania terenów przemysłowych, określenia przeznaczenia terenu, w tym przeznaczenia terenu istniejących betoniarni przy ul A 2 oraz Centrum [...] przy ul. B 41/31, mieszczących się w granicach obszaru poddanego analizie. W uzasadnieniu skargi storna ponowiła argumentację, co do wadliwie przeprowadzonej, w jej ocenie analizy urbanistycznej obszaru otaczającego teren planowanej inwestycji, wskazując między innymi na brak spójności pomiędzy częścią tekstową, a częścią graficzną sporządzonej analizy. Dalej strona zarzuciła organom pominięcie zapisów aktualnego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B., z którego wynika, iż teren planowanej inwestycji położony jest w strefie aktywności gospodarczej ([...]), posiadającej bardzo dogodne warunki do rozwijania funkcji usługowych i przemysłowych oraz centrów logistycznych. Krzyżują się tu bardzo ważne dla gminy szlaki komunikacyjne: autostrada A1 z węzłem "C" z drogą wojewódzką - 714 planowana jest tam również budowa trasy "D". W ocenie skarżącego przyjęte przez organy administracji stanowisko, iż planowana przez niego inwestycja nie spełnia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest przedwczesne. Organ odwoławczy dokonał bowiem zawężającej wykładni powyższego przepisu. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że pojęcia działki sąsiedniej nie można ograniczać tylko do działek budownictwa jednorodzinnego i to tylko w części obszaru wyznaczonego do analizy, tak jak przyjmuje organ. Pojęcie to należy odnosić do nieruchomości, czy też terenów położonych w okolicy i tworzących pewną całość. Przez pojęcie "działka sąsiednia" należy rozumieć nieruchomość znajdującą się w pewnym obszarze wokół działki, na której ma powstać planowana inwestycja, tworzącym pewną urbanistyczną całość. Pominięcie wskazywanych przez stronę istniejących na analizowanym obszarze firmy produkującej prefabrykowane elementy z betonu, dużej międzynarodowej firmy logistyczno-transportowej, czy też tartaku nie spełnia wyżej wymienionych wymogów. Skarżący zakwestionował także stanowisko organu, co do rzekomo dużej uciążliwości planowanej przez niego inwestycji wskazując w tym zakresie, projektowany węzeł betoniarski jest nowoczesnym rozwiązaniem stosującym technologie SIKOMA, gdzie sypki cement jest zasysany przez hermetyczne przewody bezpośrednio do mieszalni (lub szczelnego silosu i następnie do mieszalni) a następnie poprzez także hermetyczne podajniki ślimakowe jest dostarczany bezpośrednio jako wyrób gotowy do betoniarek samochodowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarga S.S. została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej: p.p.s.a. Zgodnie z treścią powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie strona skarżąca, organ administracji publicznej oraz uczestniczka postępowania J.S. wnosili o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym. Natomiast pozostali uczestnicy postępowania nie wnosili, w przewidzianym prawem terminie o rozpoznanie skargi na rozprawie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit.a) , naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W niniejszej sprawie przedmiotem wniesionej skargi S.S. uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacjonarnego węzła betoniarskiego na beton towarowy (w tym: 4 zasobniki kruszywa, 3 silosy na cement, mieszarka, kontener socjalny, studnia, zewnętrzna instalacja wodociągowa, agregat prądotwórczy i zewnętrzna instalacja elektryczna) przewidzianej do realizacji na działkach o nr ewid. 223/2 i 223/1 obręb W. gmina B. Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1945) – dalej: u.p.z.p., w szczególności przepis art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Wskazać na wstępie należy, że zgodnie z zasadą wyrażoną w normie prawnej art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo w graniach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowalnych, wymaga ustalenia - w drodze decyzji - warunków zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Natomiast sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej (art. 60 ust. 1 i ust. 4 u.p.z.p.). Określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu co do zasady następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednakże, w przypadku jego braku - jak w sprawie niniejszej - określenie to następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, ale tylko w przypadku łącznego spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p. Decyzja o warunkach zabudowy przede wszystkim ma rozstrzygnąć o dopuszczalności realizacji określonej inwestycji na objętym wnioskiem inwestora terenie, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla której nie został uchwalony miejscowy plan, jest dopuszczalna (por. wyroki NSA z 6 września 2013 r., II OSK 813/12; z 13 grudnia 2017 r., II OSK 717/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, celem postępowania w przedmiocie wydania warunków zabudowy jest ustalenie dla planowanej zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na budowie obiektu budowlanego, takich warunków w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu, które pozwoliłyby na włączenie danej inwestycji w ład przestrzenny okolicy, nie zaś poszukiwanie rozwiązań umożliwiających inwestorowi maksymalne zainwestowanie określonej nieruchomości, bez jakiejkolwiek kontroli organów administracji publicznej. Decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku kumulatywnego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przy czym co należy podkreślić zgodnie z art. 61 ust. 2 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. – uwaga Sądu). W rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostaje, że wydana w I instancji decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji podjęta została przez właściwy organ ze względu na położenie terenu planowanej inwestycji, to jest przez Wójta Gminy B.. Z akt sprawy wynika również, iż projekt decyzji I instancyjnej sporządziła mgr inż. arch. D. P., która jak wynika z załączonego do akt administracyjny zaświadczenia Polskiej Izby Urbanistów Okręgowej Izby Urbanistów z siedzibą w W. z dnia 8 sierpnia 2014 r., nr [...] posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty na terytorium Rzeczypospolite Polskiej. Tym samym spełnione zostały warunki, o których mowa w art. 60 ust. 1 i ust. 4 u.p.z.p. Co więcej, wyżej wymieniona mgr inż. arch. D. P. sporządziła projekt analizy i wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiący załącznik nr 2 do decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] r. W sprawie bezspornym pozostaje, iż dla ternu na którym skarżący planuje realizację przedmiotowej inwestycji brak jest uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, jak wynika z dokonanych przez organy administracji ustaleń, zgodnie z poprzednio obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy B., uchwalonym uchwałą Gminnej Rady Narodowej w B. z dnia 14 grudnia 1978 r., nr [...], teren planowanej przez S.S. inwestycji był przeznaczony na tereny produkcji rolniczej (tereny rolne bez zabudowy). Tym samym w sprawie nie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 61 ust. 2 u.p.z.p. Dalej wskazać należy, iż bezsporne pomiędzy stronami pozostaje, że wskazana we wniosku skarżącego z dni 13 marca 2020 r. inwestycja spełnia przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. bowiem teren planowanej inwestycji posiada dostęp do drogi publiczne, z którą komunikację zapewnia istniejący zjazd indywidualny; projektowane przez skarżącego uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji przedsięwzięcia; teren planowanej inwestycji obejmuje grunty rolne klasy VI i IVb, co oznacza, iż nie wymagają one uzyskania zgody na zmianę ich użytkowania na cele nierolnicze; a nadto inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jednakże w ocenie organów projektowana przez skarżącego inwestycja nie spełnia przesłanki wymienionej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., co pozostaje zasadniczą kwestią sporną pomiędzy stronami niniejszego postępowania. Powołany wyżej art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. statuuje zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, zwaną także zasadą podobieństwa (kontynuacji). Przystępując do rozważań, czy możliwe jest ustalenie dla danego zamierzenia warunków zabudowy, należy dokonać analizy i ustalić, czy zabudowa na terenie sąsiadującym z terenem, na którym inwestor zamierza zrealizować nową zabudowę, jest taka, że sposób wykonania tej zabudowy pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. W konsekwencji, aby można było ustalić warunki dla nowej zabudowy, a więc rozważyć, czy zachodzą wymagane prawem przesłanki, na terenie sąsiadującym musi znajdować się co najmniej jeden obiekt, gdyż wówczas będzie możliwe ustalenie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektu budowlanego, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Brak na określonym obszarze obiektu o podobnych parametrach skutkuje odmową wydania decyzji o warunkach zabudowy (A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, komentarz do art. 61 ustawy, Lex). Celem przepisu art. 61. ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, a tym samym wpływ planowanej do zrealizowania na danym terenie inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym należy badać zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa. Oznacza to, że w każdym indywidualnym przypadku należy widzieć obszar analizowany jako urbanistyczną całość. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do funkcji wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszar) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (kontynuacja gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej (por. wyrok NSA z 20 marca 2012 r., II OSK 10/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym podkreślić, że w każdym przypadku należy kierować się generalną zasadą wyrażoną w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a mianowicie w art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., którą jest utrzymanie ładu przestrzennego w obszarze analizowanym. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzedza postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia zacytowanych przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588)- dalej: rozporządzenie. Zgodnie z brzmieniem § 3 ust. 1 tego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Natomiast jak wynika z § 9 ust. 1 rozporządzenia warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd wskazał, że przeprowadzona analiza zgromadzonego w aktach dowodowego pozwala na stwierdzenie, że organy administracji publicznej w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny niniejszej sprawy, zastosowały prawidłowe przepisy prawa materialnego, a także wyciągnęły trafne konkluzje i wszechstronnie umotywowały swoje rozstrzygnięcia. Wbrew stanowisku strony skarżącej analiza urbanistyczna obszaru otaczającego teren planowanej inwestycji została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Jak już bowiem wcześniej wskazano granice ustalonego wokół terenu planowanej inwestycji obszaru analizowanego odpowiadały trzykrotności szerokości frontu działki skarżącego, a ich graficzne wyznaczenie nastąpiło na kopii mapy, spełniającej warunki określone w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. W aktach administracyjnych sprawy załączonych do niemniejszej skargi znajduje się bowiem kopia mapy w skali 1:1000, na której wyznaczono obszar analizowany, podpisana przez mgr inż. arch. D. P., która jak już wcześniej wskazano była autorem projektu wydanej w sprawie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji oraz załączonej do niej analizy i wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym w ocenie Sądu spełnione zostały warunki określone w § 3 rozporządzenia. Zasadności powyższego twierdzenia nie podważają argumenty skargi, co do wadliwego wyznaczenia granic analizowanego terenu, które nie przyjęły formy okręgu wokół działki skarżącego, nieobjęcia granicą całych działek, czy też zarzuty odnoszące się do wyznaczenia obszaru analizowanego na nieprawidłowej kopii mapy. Odnosząc się do kwestii wadliwego wyznaczenia granic wskazać należy, iż co do zasady wyznaczenie obszaru analizowanego musi odpowiadać wielkością minimum trzykrotnej szerokości frontu działki. Przy czym wskazać należy, że nie zawsze obszar analizy musi przyjąć kształt okręgu, choć jest tak najczęściej. Warunkiem koniecznym jest jednak to aby niezależnie od formy obejmował minimalny teren wytyczony zgodnie z normą § 3 ust. 2 rozporządzenia. Co więcej ustawodawca nie wykluczył prawnej możliwości wyznaczenia obszaru większego aniżeli wskazane minimum, jednak w takiej sytuacji z części tekstowej, jak i graficznej analizy powinny jasno wynikać przesłanki, którymi organ kierował się wyznaczając granice tego obszaru analizowanego w takiej wielkości (por. wyrok NSA z 28 grudnia 2017 r., II OSK 899/17; wyrok WSA w Krakowie z 25 kwietnia 2019 r., II SA/Kr 243/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie pomimo, iż wyznaczona granica obszaru analizowanego nie przyjęła formy okręgu, to dokonana analiza załączonej do akt administracyjnych powołanej wyżej mapy bezspornie wskazuje, iż obszar ten został wyznaczony z każdej strony działki skarżącego, z zachowaniem minimalnej odległości, wynoszącej 1437 m. Natomiast, co do nie objęcia wyznaczoną granicą całych działek w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć wskazano, że z uwagi na fakt, iż na skrajnych działkach wyznaczonego obszaru brak jest zabudowy i zagospodarowania terenu mającej znaczenie dla rozpatrywanego wniosku, nie powiększano zasięgu obszaru analizy, jedynie po to aby objęć jego granicami całe skrajane działki. Powiększenie obszaru analizowanego nie miałoby więc wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Co do zarzutu wadliwej kopii mapy na której wyznaczono obszar analizowany wskazać po raz kolejny należy, iż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się kopia mapy w skali 1:1000, na której wyznaczono obszar analizowany, i która została podpisana przez mgr inż. arch. D. P.. Natomiast fakt doręczenia stronie skarżącej, w formie załącznika do wydanej decyzji wyłącznie kserokopii części mapy z dokonaną analizą graficzną, stanowiło jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowi naruszenie art. 109 § 1 k.p.a., niemniej jednak Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego, że istota tego naruszenia uzasadnia konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji. Wobec powyższego za nieuzasadnione uznać należało również zarzuty naruszenia § 9 rozporządzenia. Wbrew stanowisku skargi dokonując analizy obszaru wyznaczonego organy nie pominęły ustaleń dotyczących kwestii wymienionych w § 1 pkt 1-5 rozrządzenia. W tym zakresie uzasadniając wydane rozstrzygnięci a wskazano, iż dla przedmiotu wniosku nie obejmującego planowanej zabudowy w postaci budynków, nie analizowano parametrów działek z zabudową w postaci wskaźników wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki terenu wniosku, szerokości elewacji budynków, wysokości elewacji frontowych, czy geometrii dachów, gdyż wniosek skarżącego nie obejmuje zabudowy. Brak było bowiem racjonalnej potrzeby analizowania budynków mieszkalnych oraz niemieszkalnych, z tego względu, że żadna z sąsiednich działek nie mogła stanowić odniesienia dla planowanego przedsięwzięcia obejmującego obiekt przemysłowy. Za nieuzasadnioną Sąd uznał również argumentację skargi, co do nieuwzględnienia zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. przyjęte uchwałą Rady Gminy B. z dnia 26 października 2018 r., nr [...], w zakresie dotyczącym obszaru [...], dla którego przyjęto funkcję rozbudowy centrów logistycznych, funkcji produkcyjnej, składów, magazynów oraz usług komercyjnych. Jak słusznie wskazały organy administracji pomimo, iż obszar analizy obejmuje częściowo obszar [...], to teren planowanej przez skarżącego inwestycji leży poza w/w i znajduje się na obszarze oznaczonym 1MU - obszar mieszkaniowo usługowy centrum gminy, na terenie rolniczym, dla których ustalenia studium jednoznacznie określają zakaz lokalizacji nowych funkcji przemysłowych baz i składów oraz innych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, z wyjątkiem inwestycji celu publicznego. Natomiast dla terenów R przewiduje się możliwość lokalizacji wyłącznie obiektów związanych z produkcją rolniczą. Ponadto pomimo podnoszonych zarzutów, że planowana przez skarżącego inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, to mając na uwadze charakter tej inwestycji, jak również to, iż obowiązujące Studium nie jest aktem prawa miejscowego, a stanowi pewien etap procedury planistycznej gminy, wyznaczając jedynie jej kierunki, Sąd stwierdza, iż przedstawiona w powyższym zakresie argumentacja organów administracji jest prawidłowa. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje również powołana przez stronę skarżącą uchwała Rady Gminy B. z 29 sierpnia 2018 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obrębu W., w gminie B., gdyż jak wynika z załączonego do skargi złącznika graficznego, oznaczonego przez stronę jako Mapa nr 2, teren planowanej przez skarżącego inwestycji leży poza obszarem 1/-3 P/U/UC, na którym zlokalizowane jest między innymi powoływane przez stronę międzynarodowe centrum logistyczno-transportowe. Za prawidłowe w ocenie Sądu uznać należy również stanowisko organów, co do nie spełnia przez planowane przez skarżącego przedsięwzięcie kryterium tzw. "dobrego sąsiedztwa". W ocenie Sądu przedmiotowa inwestycja polegająca na przemysłowej produkcji betonu pozostaje niewątpliwie w sprzeczności z istniejącą w danym obszarze funkcją podstawową przeznaczenia terenu, to jest: tereny rolnicze, zabudowa mieszkaniowa – jednorodzinna, zagrodowa, oraz nieuciążliwe usługi. Fakt, iż w granicach obszaru analizowanego, którego wielkość wynika z wynika z szerokości frontu nieruchomości planowanej inwestycji, zlokalizowane są: zakład produkcji prefabrykowanych elementów z betonu, tartak oraz centrum transportowo-logistyczne o powierzchni 15.000 m2 nie oznacza, jak słusznie wskazują organy administracji, iż możliwym jest wprowadzenie podobnej funkcji w każdym dowolnym terenie lezącym w obszarze analizy. Trzeba mieć na uwadze fakt, że każda sprawa w przedmiocie udzielenia warunków zabudowy stanowi indywidualny przypadek i wymaga odrębnej analizy w kontekście ochrony istniejącego ładu przestrzennego. Koniecznym jest zatem ustalenie, czy nowa zabudowa będzie mogła obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją istniejącej zabudowy, a także czy charakter nowej zabudowy w przyszłości nie ograniczy zastanego sposobu użytkowania sąsiedniego terenu. Ponadto jak słusznie wskazały w tym zakresie organy administracji powoływane przez stronę skarżącą przedsiębiorstwa, które w jej ocenie winny stanowić odniesienie do możliwości realizacji planowanego przez nią przedsięwzięcia, są oddzielone od terenu skarżącego kilkoma drogami i kwartałami zabudowy. Jest to zabudowa jednorodzinna (MN), zagrodowa (RM), najczęściej mieszana (MN/RM) nie dająca się oddzielić funkcjonalnie, także terenami z zabudową usług oświaty (szkoła UO), sakralnych (4UK), usługi stolarskie (7Us), stacja paliw (2UKs), straż pożarna (5UP), usługi transportu - logistyki (1UT).Każdy z kwartałów przestrzennych wyznaczanych drogami, cechuje się odmiennymi zasadami zabudowy i zagospodarowania terenów. Widać wyraźnie, że intensywniej zabudowane kwartały centrum W. przechodzą w stronę terenu wniosku w kwartały o zabudowie mniej intensywnej. Centrum W. oddzielone jest otwartymi terenami rolnymi od pasma zabudowy prowadzącej w stronę K.. Reasumując Sąd stwierdza, iż wbrew stanowisku skargi zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawy. Przeprowadzone w sprawie postępowanie administracyjne nie naruszało wskazanych przez stronę przepisów proceduralnych. Procedujące w sprawie organy obu instancji w sposób wyczerpujący ustaliły stan faktyczny sprawy oraz zgromadziły i oceniły w sposób prawidłowy materiał dowodowy niezbędny do prawidłowego załatwienia sprawy. Tym samym zadość uczyniły obowiązkom wynikającym z art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 art. 75 § 1 k.p.a. Wydane przez organy rozstrzygnięcia stosownie do wymogu wynikającego z art. 107 § 3 k.p.a zawierają zarówno uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak i uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto przeprowadzone przez organy postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy dla inwestycji skarżącego określonej we wniosku z dnia 13 marca 2020 r., odpowiadało wymogom określonym w art. 59 - 61 u.p.z.p. oraz powołanym wcześniej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. dc