IV SA/Wr 578/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska, Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Asesor WSA Marta Pająkiewicz - Kremis, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w J. G. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostepnienia informacji publicznej I. oddala skargę w całości; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - radcy prawnemu K. T.-S. wynagrodzenie w wysokości 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym 23 % VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2020 r., adresowanym do Prezesa Sądu Rejonowego w J. G. (dalej: Prezes Sądu Rejonowego), R. S. (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca) zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami wydanych w 2018 roku, rejestrowanych w repertorium "[...]" pod symbolem [...] i [...], wskazując, że żądane informacje mogą być zapisane na płycie CD/DVD. W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia [...] lipca 2020 r. Prezes Sądu Rejonowego, poinformował skarżącego, że w 2018 roku w repertorium "[...]" pod symbolem [...] wydano [...] wyroków i nie sporządzono uzasadnień w tych sprawach, natomiast pod symbolem [...] wydano [...] wyroki, w tym w dwóch sprawach nie sporządzono uzasadnień. W załączeniu organ ten przesłał skarżącemu zanonimizowane sentencje wyroków w sprawach o sygn. akt: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (zarejestrowanych pod symbolem [...]) oraz w sprawach o sygn. akt: [...] i [...] (zarejestrowanych pod symbolem [...]). W pozostałym zakresie, Prezes Sądu Rejonowego uznał, że żądana przez skarżącego informacja nie jest informacją prostą lecz przetworzoną, wskazując, że udzielenie informacji publicznej w zakresie wnioskowanym przez stronę wymaga zanonimizowania [...] orzeczeń wraz z uzasadnieniami, co wymaga znacznej ilości czasu, a to z kolei spowodowałoby paraliż w pracy Wydziału [...]. Ponadto, z uwagi na wielość bieżących zadań, czynności te nie mogłyby być wykonane w godzinach pracy, a zatem wymagałyby również nakładów finansowych w postaci opłacenia nadgodzin lub zatrudnienia dodatkowego pracownika. W związku z powyższym, wyjaśniając skarżącemu pojęcie szczególnego interesu publicznego, jako przesłanki od której istnienia uzależnione jest uzyskanie informacji przetworzonej, organ wezwał skarżącego - na podstawie art. 14 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429, dalej: u.d.i.p.) - o wskazanie powodów, dla których spełnienie jego żądania w zakresie udzielenia wskazanej informacji będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem wydania decyzji w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia [...] sierpnia 2020 r. strona wskazała, że nie zgadza się z zakwalifikowaniem żądanej przez nią informacji jako informacji przetworzonej, powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Prezes Sądu Rejonowego odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia kopii [...] wyroków z pisemnymi uzasadnieniami wydanych w 2018 roku, zarejestrowanych w rep. "[...]" pod symbolem [...], akcentując, że skarżący - pomimo wezwania go do wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego dla realizacji jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej - nie wykazał takiego interesu, jak również nie sposób dostrzec go w świetle dotychczasowej korespondencji. W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż nie sposób się zgodzić z zakwalifikowaniem rzeczonej informacji publicznej jako mającej charakter przetworzony. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Prezes Sądu Okręgowego w J. G. (dalej: Prezes Sądu Okręgowego, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej w skrócie: k.p.a.) oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 u.d.i.p., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że jakkolwiek "informacja publiczna przetworzona" nie posiada na gruncie obowiązującego prawa swojej definicji legalnej, to zgodnie z zapatrywaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w wyroku z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK1645/14 - "charakter taki mogą mieć dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona". Jak dalej zauważył organ, przywołane stanowisko potwierdzone zostało także w wielu innych orzeczeniach sądów administracyjnych, zatem według prezentowanych tamże poglądów, uzyskanie informacji wiązać się musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy (opracowaniu nawet prostego zestawienia w tym zakresie). Powinność wykazania interesu publicznego spoczywa w głównej mierze na autorze wniosku o udzielenie informacji przetworzonej (w myśl zasady koniecznego współdziałania organu i podmiotu ubiegającego się o załatwienie sprawy w określony sposób). Pojęcie szczególnego interesu publicznego jest znaczeniowo węższe od funkcjonującego w powszechnym użyciu pojęcia interesu społecznego. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz jego ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie zaś łączy się z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Uzyskanie przetworzonej informacji publicznej wiąże się z poniesieniem określonych środków, zwłaszcza finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami konkretnych organów. W związku z tym udzielanie informacji publicznej przetworzonej podmiotom, które nie zapewniają, iż zostanie ona wykorzystana w celu usprawnienia funkcjonowania danego organu państwa przemawia za przyjęciem, iż po ich stronie nie występuje szczególnie istotny interes publiczny uzasadniający udzielenie im żądanej przetworzonej informacji publicznej. Ponadto organ odwoławczy w pełni podzielił pogląd zawarty w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 maja 2015 r. sygn. akt IV SAB/Wr 62/15, zgodnie z którym działanie skarżącego można rozważyć w kontekście nadużycia prawa, gdyż z bazy orzecznictwa wojewódzkich sądów administracyjnych wynika, że skarżący do wielu sądów w Polsce składa liczne wnioski o udzielenie informacji publicznej. Te działania skarżącego w dalszym ciągu są realizowane przez skarżącego w analogiczny sposób, gdyż w przedmiotowej sprawie skarżący złożył wniosek, który w ogólnej treści nie różni się od tego jaki był złożony w sprawie rozstrzygniętej w/w orzeczeniem, z tym że skarżący zmienił tylko datę, adres Sądu i wskazał nowy symbol spraw, w których domaga się doręczenia orzeczeń. Prezes Sądu Okręgowego następnie podkreślił, że na dzień złożenia przez skarżącego wniosku podmiot zobowiązany nie dysponował żądaną informacją, a realizacja przedmiotowego wniosku okazała się pracochłonna i czasochłonna. Program komputerowy nie jest w stanie tak szczegółowo wyfiltrować informacji wskazanych przez skarżącego i wymagane byłoby podjęcie następujących czynności: a) przejrzenia repertoriów za wskazany okres w celu ustalenia sygnatur przedmiotowych spraw, b) przejrzenia [...] akt wskazanych spraw w systemie "[...]" oraz w archiwum zakładowym, c) przygotowania stosownej odpowiedzi według kryteriów wskazanych przez wnioskodawcę (kserokopii wyroków wraz z uzasadnieniami, a następnie zanonimizowania), d) wykonania skanu/kopii dokumentu sporządzonego zgodnie z podanymi przez wnioskodawcę kryteriami, c) wysłania informacji zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Organ odwoławczy finalnie stwierdził, że realizacja zatem przedmiotowego wniosku wymaga dokonania wielu pracochłonnych i czasochłonnych działań połączonych z zaangażowaniem w pozyskanie żądanych informacji określonych środków osobowych (pracowników Sądu Rejonowego) finansowych (związanych z ewentualnymi nadgodzinami) organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności i może zakłócić normalne funkcjonowanie Sądu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie podjętych w obu instancjach decyzji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W ocenie skarżącego, na tle wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, które wymienił, organ niesłusznie odmówił mu udostępnienia informacji publicznej bezzasadnie przyjmując, że jest ona informacją przetworzoną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wykazała, że akty te nie naruszają norm prawa materialnego lub procesowego. Prawo do informacji publicznej realizowane jest na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429, zwanej poniżej w skrócie "u.d.i.p.") Ustawa ta reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, określając zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Stanowi ona wyraz realizacji prawa do informacji publicznej, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W kontrolowanej sprawie jest poza sporem, że Prezes Sądu jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Niekwestionowane jest również to, że wnioskowana przez skarżącego informacja posiada walor informacji publicznej, skoro orzeczenia sądów powszechnych, przez które należy rozumieć m.in. wyroki sądowe wraz z uzasadnieniami, są dokumentami urzędowymi wprost wskazanymi w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.a u.d.i.p., jako dane publiczne podlegające udostępnieniu w trybie tej ustawy. Spór między stronami sprowadza się natomiast do rozstrzygnięcia kwestii, czy żądana przez skarżącego informacja publiczna w postaci kopii wyroków wraz z uzasadnieniami wydanych w 2018 r., w sprawach zarejestrowanych w repertorium [...] pod podanym we wniosku skarżącego symbolem, jest informacją publiczną przetworzoną w rozumieniu u.d.i.p. W tej materii podnieść wypada, iż w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. U.d.i.p. nie definiuje wprost pojęcia informacji przetworzonej, o której stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1. Na podstawie utrwalonych poglądów orzecznictwa przyjmuje się, że informacją publiczną przetworzoną jest informacja, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym, podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. Inaczej mówiąc, udostępnienie takiej informacji nie stanowi tylko technicznego przeniesienia danych, lecz wymaga przeprowadzenia odpowiednich analiz, obliczeń, zestawień, wyciągów czy usuwania danych chronionych prawem, które to zabiegi czynią informacje proste informacją przetworzoną. Informacja przetworzona to informacja, którą podmiot zobowiązany na dzień złożenia wniosku nie dysponuje (nie posiada gotowej informacji odpowiadającej żądaniu), w związku z czym jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz pozyskaniem do tych czynności określonych środków osobowych i finansowych, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania. Informacja przetworzona jest więc jakościowo nową informacją powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów. W istocie w orzecznictwie wskazuje się na praktyczną trudność z wyznaczeniem granicy między informacją przetworzoną, a informacją prostą, udostępnioną po wykonaniu na niej pewnych czynności umożliwiających jej udostępnienie. Problem pojawia się bowiem, gdy wnioskodawca wnosi o przedstawienie mu wielu informacji prostych. W tym zakresie spotyka się w orzecznictwie dwa odmienne poglądy. Wedle pierwszego, nie stanowi informacji przetworzonej proste zebranie danych z wielu dokumentów, jakimi organ dysponuje. O tym, czy daną informację należy traktować jako przetworzoną, a nie prostą, nie może decydować pracochłonność konieczna do jej wytworzenia, czy udostępnienia (wyrok NSA z 19.03.2013 r., I OSK 2875/12), a więc charakteru takiej informacji nie mogą zmienić ewentualne trudności podmiotu wykonującego zadania publiczne w udostępnieniu informacji (wyrok NSA z 14.09.2012 r., I OSK 1292/12). Zbiór szeregu informacji prostych, nawet gdy ich zebranie powoduje konieczność wykonania pewnych działań angażujących pracowników i środki zobowiązanego, nie powoduje, że informacje proste przekształcają się w informację przetworzoną. Z kolei, zgodnie z drugim poglądem obecnie dominującym, który w pełni podziela Sąd orzekający w tej sprawie – w pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania (wyroki NSA z 06.10.2011 r., I OSK 1199/11, z 17.05.2012 r., I OSK 416/12). Wedle tego stanowiska także suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznane za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z 09.08.2011 r., I OSK 792/11; z 25.04.2012 r., I OSK 202/12; z 05.03.2015 r., I OSK 863/14; z 04.08.2015 r., I OSK 1645/14; z 25.11.2016 r., I OSK 1513/15; z 14.04.2017 r., I OSK 2791/16; z 26.03.2018 r., I OSK 2349/17; z 27.03.2018 r., I OSK 1526/16). Nadto jak wynika z orzecznictwa przy ocenie zaistnienia przesłanek do odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na przedmiot i zakres żądanych informacji należy brać pod uwagę także m.in. ilość i częstotliwość wniosków składanych przez tego samego wnioskodawcę oraz jego postawę, mogącą wskazywać na nadużycie prawa do informacji publicznej, a także wpływ składanych przez tego wnioskodawcę licznych wniosków na normalną pracę sądu, powołanego do rozstrzygania spraw o różnym charakterze (por. wyrok WSA z 28.10.2020 r., II SA/Łd 493/20). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, należy zatem stwierdzić, że organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały wnioskowaną przez skarżącego informację do kategorii informacji przetworzonych. Jakkolwiek samo udostępnienie odpisu wyroku, nawet jeśli miałoby się wiązać z dokonaniem jego anonimizacji, stanowi zasadniczo udostępnienie informacji prostej, bowiem nie polega na wytworzeniu nowej jakościowo informacji, a jedynie udostępnieniu informacji już istniejącej i będącej w posiadaniu organu, wszakże sytuacja ta ulega zmianie w chwili, gdy wniosek dotyczy pewnego zbioru informacji prostych, który to zbiór należy utworzyć wedle kryteriów wskazanych we wniosku. Takie działanie wymaga już pewnego wysiłku ze strony organu udostępniającego informację, w celu ich wyszukania, zebrania i opracowania. Jak wskazano powyżej, dokonanie takiej analizy i podjęcie wielu czynności w celu wykonania wniosku o udostępnienie szeregu informacji prostych, stanowi już udostępnienie informacji. Analizując treść wniosku skarżącego nie można zgodzić się z jego twierdzeniem, że domagał się udostępnienia informacji publicznej o charakterze prostym. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ zobowiązany nie dysponuje informacją w postaci żądanej przez skarżącego, a dla stworzenia tej informacji niezbędne byłoby zaabsorbowanie personelu administracyjnego tego Sądu w celu wyodrębnienia wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami z 2018 r., zarejestrowanych w repertorium [...] pod żądanym przez skarżącego symbolem. Organ podniósł, że nie ma możliwości automatycznego wygenerowania wydruków żądanych orzeczeń, co oznacza, że realizacja wniosku skarżącego sprowadzałaby się do przygotowania nowego zbioru, nieistniejącego w chwili wystąpienia z żądaniem udostępnienia informacji publicznej. Zaakcentować trzeba, że zakres wniosku skarżącego, obejmującego cały rok, wymagałby oddelegowania pracowników celem przeglądnięcia zasobu, a następnie wiązałby się nie tylko ze sporządzeniem skanów tudzież kserokopii, lecz z uprzednią koniecznością ponadstandardowej, bo wymagającej uważnej lektury uzasadnień wyroków, anonimizacji tych dokumentów. Proces anonimizacji w celu usunięcia danych chronionych w przypadku orzeczeń sądowych, których uzasadnienia liczą od kilku do kilkudziesięciu stron, nie ogranicza się bowiem wyłącznie do wyeliminowania z dokumentacji imion i nazwisk stron, świadków, lecz wiąże się również z potrzebą usunięcia określonych fragmentów uzasadnień, tj. takich ich części, które umożliwiałyby identyfikację poszczególnych osób, a to z kolei wymaga przeprowadzenia przez osobę dokonującą anonimizacji czynności analitycznych i intelektualnych. Anonimizacja nie jest przeprowadzana automatycznie przez system komputerowy. Z kolei analiza każdego z anonimizowanych orzeczeń musi odbywać się bardzo starannie, ze względu na potencjalne skutki ujawnienia informacji wrażliwych. W powyższym świetle, w rozpatrywanej sprawie nie ma żadnych wątpliwości, że wnioskowana informacja jest informacją przetworzoną. Tym samym organ prawidłowo wezwał skarżącego do wykazania po myśli art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., że udzielenie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jak wynika z orzecznictwa interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako prawnej całości, zwłaszcza jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania wnioskowanej informacji publicznej o charakterze przetworzonym dla dobra ogółu tj. uczynienia z niej użytku w interesie publicznym w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Niewątpliwie także, regulacja art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowić ma ochronę podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji przed dużą ilością wniosków zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej do realizacji celów osobistych lub komercyjnych (Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016, s. 79). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ był więc nie tylko uprawniony, lecz i zobowiązany do wezwania skarżącego - zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - do wykazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu zbioru żądanych wyroków wraz z uzasadnieniami. Skarżący nie wykazał jednak istnienia tej przesłanki, dlatego decyzja o odmowie udostępnienia wnioskowanych informacji podjęta na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. była zgodna z prawem. Na istnienie po stronie skarżącego szczególnie istotnego interesu publicznego nie wskazuje też treść samego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Bezsprzecznie zatem udzielenie wnioskodawcy żądanej informacji przetworzonej byłoby uzasadnione jedynie wówczas, gdyby mogło się realnie przełożyć np. na poprawę funkcjonowania sądów, tymczasem już sam fakt uwzględnienia wniosku wiązałby się z koniecznością poniesienia określonych środków finansowych i organizacyjnych, trudnych do pogodzenia z zapewnieniem prawidłowej realizacji już i tak dostatecznie wielu bieżących zadań sądu. Niepozbawione racji są również sugestie organów, zmierzające do uznania, że działania skarżącego noszą znamiona nadużycia prawa do informacji publicznej tzn. wykorzystywania go dla celów innych niż troska o dobro publiczne. Jak wynika z analizy danych znajdujących się w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, skarżący składa liczne tożsame wnioski o udostępnienie informacji skierowane do sądów powszechnych w całym kraju. Takie uporczywe działanie skarżącego, z racji szerokiego zakresu żądanych we wnioskach informacji, wymagającego stworzenia nowego, nieistniejącego w dacie złożenia wniosku zbioru żądanych informacji, poważnie utrudnia funkcjonowanie sądów, nakładając na nie dodatkowe obowiązki co może prowadzić do dezorganizacji bieżącego ich funkcjonowania w ramach ich podstawowej działalności, do jakiej zostały powołane. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu w całości, zgodnie z art. 151 p.p.s.a. (pkt I wyroku). Orzeczenie o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu wydano na podstawie art. art. 250 p.p.s.a. (pkt II wyroku).