III SA/Gd 354/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia 4 grudnia 2020 r. nr [...] wydaną po rozpoznaniu wniosku J. K. (dalej jako "wnioskodawczyni", "strona" albo "skarżąca") złożonego w dniu 9 listopada 2020 r., Wójt Gminy [...] odmówił przyznania wnioskodawczyni świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym ojcem S. K. (ur. 12 grudnia 1937 r.). W podstawie prawnej wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał m. in. art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.; dalej powoływanej także w skrócie jako "u.ś.r.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a.") W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podniósł, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji Z kolei zgodnie z art. 17 ust. 1b wskazanej ustawy świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. W realiach sprawy ustalono, że ojciec wnioskodawczyni legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] w dniu 23 listopada 2015 r. na stałe. Z orzeczenia wynika, że znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od 28 września 2015 r., natomiast nie da się ustalić daty powstania niepełnosprawności. W trakcie postępowania ustalono, że S. K. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, sam przygotowuje sobie posiłki oraz dawkuje lekarstwa. Z przeprowadzonego w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego wynika, że wnioskodawczyni odwiedza ojca 3 – 4 dni w tygodniu. Wtedy to sprząta, robi zakupy, umawia wizyty lekarskie. Mając na uwadze realia sprawy w ocenie organu pierwszej instancji brak jest podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia. W sprawie nie zostały bowiem spełnione przesłanki warunkujące przyznanie żądanego przez wnioskodawczynię świadczenia, określone w art. 17 ust. 1 i ust. 1b u.ś.r. Odnosząc się do regulacji art. 17 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy organ pierwszej instancji z odwołaniem się do ustalonych okoliczności faktycznych jak i treści oświadczenia wnioskodawczyni z dnia 24 listopada 2020 r. podniósł, że w sprawie nie istnieje związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez wnioskodawczynię zatrudnienia a sprawowaniem stałej, osobistej opieki nad ojcem. Organ wskazał, że wnioskodawczyni odwiedza ojca 3 – 4 razy w tygodniu. Ojciec wnioskodawczyni zamieszkuje samodzielnie w miejscowości oddalonej o 18 km od miejscowości wnioskodawczyni. Nie jest osobą leżącą. Porusza się samodzielnie i samodzielnie wykonuje czynności związane z toaletą. Samodzielnie się ubiera, spożywa posiłki i dawkuje lekarstwa. Do tych czynności nie potrzebuje pomocy drugiej osoby. Z tego względu nie można uznać, że opieka jest opieką stałą i długotrwałą. Czynności opiekuńcze nie są wykonywane przez wnioskodawczynię przez cały dzień lecz sporadycznie. Należy nadto uznać, że sprawowanie opieki nad ojcem nie jest przyczyną nieaktywności zawodowej wnioskodawczyni. Niezależnie od powyższego organ pierwszej instancji wskazał, że wobec niemożności ustalenia od kiedy istnieje niepełnosprawność ojca wnioskodawczyni w sprawie nie została spełniona przesłanka określona w art. 17 ust. 1b. u.ś.r. Wnioskodawczyni, reprezentowana przez pełnomocnika, odwołała się od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], podnosząc zarzuty: - naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003 r. bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt. K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP; - naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, to jest art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez stronę nie jest spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad osobą bliską o znacznym stopniu niepełnosprawności, w sytuacji, gdy strona pełni stałą opiekę nad niepełnosprawnym ojcem i z tego względu nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej; - naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik spraw, to jest art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia przy rozstrzyganiu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu strony, który wyraża się w szczególności pominięciem celu w jakim ustawodawca przewidział istnienie świadczenia pielęgnacyjnego. Podnosząc powyższe zarzuty J. K. wniosła o uchylenie wydanej decyzji i przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 23 lutego 2021 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, jako podstawę decyzji wskazując art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 1 i ust. 1b u.ś.r. W uzasadnieniu wydanej decyzji Kolegium wskazało, że przysługiwanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13) należy rozpatrywać bez przesłanki negatywnej określonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r. W ocenie organu odwoławczego zasadnym było jednakże utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, albowiem w sprawie zachodzi negatywna przesłanka, nie pozwalająca przyznać wnioskodawczyni prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie brak jest związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub też rezygnacją z zatrudnienia przez wnioskodawczynię w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Kolegium wskazało, że zakres opieki, jaki przedstawiła wnioskodawczyni stanowi w istocie pomoc osobie starszej, która byłaby świadczona niezależnie od posiadanego przez ojca stopnia niepełnosprawności. W realiach rozpatrywanej sprawy nie można przyjąć, że niepełnosprawność ojca wnioskodawczyni była przyczyną rezygnacji z zatrudnienia i jest przyczyną niepodejmowania zatrudnienia. Czynności, które wnioskodawczyni zadeklarowała w ramach sprawowanej opieki zajmują jej niewiele czasu. Z kolei ojciec wnioskodawczyni, z uwagi na określony stopień samodzielności, nie wymaga całodobowej opieki innych osób, co bezspornie ustalono. Aby przyznać świadczenie pielęgnacyjne rozmiar opieki musi być zaś na tyle duży aby całkowicie uniemożliwiał podjęcie lub wykonywanie pracy zarobkowej. W realiach sprawy taka sytuacja nie ma miejsca zatem organ pierwszej instancji zasadnie odmówił przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. K. podniosła zarzuty: - naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, to jest art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez stronę nie jest spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad osobą bliską o znacznym stopniu niepełnosprawności, w sytuacji, gdy strona pełni stałą opiekę nad niepełnosprawnym ojcem i z tego względu nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej; - naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy, to jest art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji wydanej z naruszeniem przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego; - naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik spraw, to jest art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia przy rozstrzyganiu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu strony, który wyraża się w szczególności pominięciem celu w jakim ustawodawca przewidział istnienie świadczenia pielęgnacyjnego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżąca wbrew twierdzeniom organów sprawuje stałą opiekę nad ojcem. Gdyby nie konieczność sprawowania opieki skarżąca mogłaby podjąć pracę zarobkową w niepełnym wymiarze aby zapewnić sobie i swoje rodzinie dodatkowe środki na utrzymanie. Zdaniem skarżącej związek przyczynowo – skutkowy można w sprawie wywieść ze zgromadzonego materiału dowodowego obejmującego wniosek o przyznanie świadczenia i orzeczenie o stopniu niepełnosprawności oraz z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, w trakcie którego pracownik socjalny wskazał, że opieka skarżącej nad ojcem uniemożliwia podjęcie przez skarżącą zatrudnienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd bada zaskarżone orzeczenie (w realiach niniejszej sprawy decyzję administracyjną) pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem oceny Sądu skarżąca uczyniła decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego wnioskowanego w związku z opieką nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym ojcem S. K. Wskazać w tym miejscu należy, że w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych szczegółowo określono przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest pozytywne rozpatrzenie wniosku opiekuna osoby niepełnosprawnej o przyznanie świadczenia mającego w określonym stopniu rekompensować brak możliwości świadczenia pracy w związku z opieką, jaką sprawuje nad osobą niepełnosprawną. Wskazane przez ustawę przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce lub ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W ocenie Sądu, zestawiając okoliczności faktyczne rozpatrywanej sprawy ze wskazaną regulacją prawną organy orzekające prawidłowo uznały, że w przedmiotowej sprawie skarżąca nie spełniła przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub jej niepodejmowania w związku ze sprawowaniem opieki. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje, jeżeli osoba uprawniona rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Podstawowym wymogiem do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest zatem sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub powodującej konieczność zrezygnowania z pracy. Świadczenie to ma być bowiem rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Należy podzielić pogląd, że ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 u.ś.r. pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowo - skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Aby spełnione były przesłanki określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r., opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły. W świetle dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych, nie można w ocenie Sądu wyprowadzić wniosku, że skarżąca nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, gdyż sprawuję opiekę nad ojcem. Z opisu opieki zawartego w oświadczeniu skarżącej z dnia 24 listopada 2020 r. i wywiadu środowiskowego, znajdującego się w aktach sprawy, nie wynika bowiem, aby czynności opiekuńcze zajmowały skarżącej znaczną część dnia, gdyż ograniczają się one do określonych czynności opiekuńczych wykonywanych jedynie przez kilka (to jest 3 - 4) dni w tygodniu. Z oceny stopnia samodzielności S. K. wynika ponadto, że pomimo zaawansowanego wieku ojciec skarżącej jest osobą samodzielną. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu, że związek przyczynowo – skutkowy wynika ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym z wniosku i orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności Sąd podziela i przyjmuje za własny pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2021 r. (sygn. akt I OSK 275/21; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym co prawda ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera definicji "sprawowania opieki", tym niemniej z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że aby można było mówić o opiece - w rozumieniu tego przepisu - musi ona być stała lub długoterminowa. Określenia "stała" lub "długoterminowa" wskazują na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2012 r.; sygn. akt I OSK 2454/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji, gdy opieka nad daną osobą nie nosi cech opieki stałej (ciągłej) lub długotrwałej, taki związek przyczynowo - skutkowy nie istnieje. Zapatrywania powyższego nie zmienia na tle okoliczności faktycznych sprawy stanowisko zawarte w formularzu wywiadu środowiskowego a wyrażone przez pracownika socjalnego. Sąd podkreśla nadto, że ustalenia związku między niepodejmowaniem pracy (rezygnacją z zatrudnienia) a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną, to jest ustalenie wymiaru faktycznie sprawowanej opieki w kontekście braku możliwości podjęcia pracy, nie można utożsamiać z oceną wskazań, dotyczących osoby niepełnosprawnej wynikających z treści orzeczenia o niepełnosprawności. Ocena spełnienia przesłanki związku przyczynowo - skutkowego w danym przypadku wymaga ustalenia czy rodzaj bądź/i ilość czynności z zakresu faktycznie sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wykonywanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, uniemożliwia tej osobie podjęcie i wykonywanie pracy zarobkowej. Ocena charakteru sprawowanej rzeczywiście opieki nad osobą niepełnosprawną nie oznacza przy tym zakwestionowania stanu jej zdrowia wynikającego z treści orzeczenia o niepełnosprawności. W rozpatrywanej sprawie nikt stanu zdrowia ojca skarżącej i wymagań w zakresie sprawowanej opieki nie kwestionuje. Dla rozstrzygnięcia sprawy fundamentalne znaczenie ma zakres czynności wykonywanych przez skarżącą i ich częstotliwość. W związku z powyższym zarzuty naruszenia art. 17 ust. 1 u.ś.r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd uznał za niezasadne. Odnosząc się z kolei ogólnie do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. należy wskazać, że postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. Zaznaczyć w związku z tym należy, że organy orzekające zebrały wystarczający do wydania decyzji materiał dowodowy a wskazane przez organy okoliczności legły u podstaw ustalenia, że nie istnieje związek przyczynowy pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a opieką nad niepełnosprawnym ojcem. Uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji nie naruszają w ocenie Sądu art. 107 § 3 k.p.a. Wskazać ponadto należy, że ani w odwołaniu ani w skardze nie wskazano jakich dokładnie okoliczności organy nie ustaliły, a które mogłyby mieć wpływ na treść podjętych rozstrzygnięć. Odnosząc się z kolei do zarzutu braku uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącej, który wyraża się w szczególności pominięciem celu w jakim ustawodawca przewidział istnienie świadczenia pielęgnacyjnego wskazać należy, że w świetle zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.) należy dopasować konkretne rozstrzygnięcie do indywidulanej sytuacji podmiotu, uwzględniając w przypadku klauzuli generalnej także ocenę sięgającą poza system obowiązującego prawa do innych rodzajów norm. Natomiast w przypadku zwrotu szacunkowego słusznego interesu obywatela należy uwzględnić całokształt okoliczności dotyczących sytuacji danego podmiotu, w szczególności jego sytuacji majątkowej, czy osobistej. Odnosząc te ogólne uwagi do okoliczności sprawy stwierdzić należy, że organy nie uchybiły konsekwencjom wynikającym ze sformułowanej zasady zarówno na etapie gromadzenia materiału dowodowego, jak i jego rozpatrzenia i precyzyjnie ustaliły okoliczności determinujące, w świetle obowiązujących przepisów prawa, wydane w sprawie rozstrzygnięcia. Uznawszy zatem zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku. Wyrok został wydany w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.