VII SAB/Wa 103/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Moniki Kramek (spr.), , sędzia WSA Grzegorz Antas, asesor WSA Elżbieta Granatowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi P.S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Pismem z dnia [...] maja 2021 r. P. S. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Starostę [...] postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku [...] sp. z o.o. w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na dz. nr ew. [...] w obrębie [...] w jedn. ew. [...]. Zdaniem skarżącego przewlekłość postępowania polegała na braku pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę lub wydania decyzji odmownej w zakresie pozwolenia na budowę tj. naruszenie: 1) art. 35 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 12 § 1 k.p.a., zgodnie z którymi sprawa powinna zostać załatwiona bez zbędnej zwłoki 2) art. 64 § 2 k.p.a poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wniosek o wydanie decyzji nie spełniał wymagań ustalonych przez przepisy prawa powszechnie obowiązującego, w tym art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych; 3) art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowalne poprzez jego zastosowanie, w sytuacji, która nie została przewidziana w ust. 1 tego artykułu, a która równocześnie oznacza niewypełnienie wymogów przewidzianych ustawą do wniosku o pozwolenie na budowę, co powinno skutkować wezwaniem do usunięcia braków wniosku, w trybie art. 64 § 2 k.p. W związku z podniesionymi zarzutami skarżący wniósł o: 1) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., 2) stwierdzenie, że w prowadzonym postępowaniu zachodzi przewlekłość organu w prowadzeniu postępowania; 3) stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłości, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) wyznaczenie Staroście [...] dodatkowego, miesięcznego terminu na załatwienie sprawy, liczonego od dnia zwrotu akt z odpisem prawomocnego orzeczenia, 5) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazał, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2020 r. [...] sp. z o.o. (dalej: inwestor) wszczął postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę wolnostojącego obiektu budowlanego (budowli) w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w skład której mają wejść: wieża kratowa [...] - wysokość trzonu wieży 54 m, wysokość całkowita 55,95 m (wraz z cokołem betonowym wystającym na powierzchnię terenu oraz odgromnikiem); posadowienie wieży na fundamencie kołowym, konstrukcje wsporcze anten sektorowych, radioiinii oraz urządzeń PRU; drabina kablowa/włazowa; odgromniki; spoczniki; podesty obsługowe, stalowe ramy pod urządzenia sterujące, ogrodzenia wieży; anteny sektorowe, radioiinii, urządzenia PRU oraz urządzenia sterujące; wewnętrzna linia zasilająca, w miejscowości [...] w gm. [...] na działce nr ew. [...],[...]. Po wszczęciu postępowania inwestor był trzykrotnie wzywany przez organ do usunięcia braków i nieprawidłowości w dokumentacji (i) na mocy wezwania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. z dnia [...] grudnia 2020 r.; (ii) postanowienia z dnia [...] stycznia 2021 r. na podstawie art. 35 ust. 3 i art. 82 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 123 K.p.a. oraz (iii) postanowienia, którego publikacja nastąpiła w dniu [...] kwietnia 2021 r. wydanego na podstawie art. 82 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 77 §2 i art. 123 k.p.a. w przedmiocie zmiany ww. postanowienia z dnia [...] stycznia 2021 r. w zakresie terminu na uzupełnienie braków i wskazania nowego termin na uzupełnienie braków do dnia [...] czerwca 2021 r. Powołując się na stanowisko doktryny i judykatury dotyczące rozróżnienia charakteru i roli przepisów art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 64 k.p.a. skarżący stwierdził, że podstawy prawnej zobowiązania inwestora przez organy architektoniczno-budowlane do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie mógł stanowić art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Na etapie merytorycznej oceny wniosku organ musi bowiem dysponować każdą z tych decyzji, o ile są wymagane przepisami prawa. Zobowiązanie inwestora do przedłożenia rzeczonych dokumentów powinno mieć miejsce na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. tj. w trybie uzupełnienia braków formalnych, a nie na podstawie art. 35 Prawa budowlanego. Ten ostatni przepis wymienia bowiem kazuistycznie te aspekty wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wraz z załącznikami, które mogą podlegać organowi administracyjnemu tzw. materialnej kontroli i które mogą być na skutek dostrzeżonych nieprawidłowości i braków uzupełnione lub poprawione. Do powyższego zakresu nie zalicza się z pewnością dokumentu potwierdzającego wyłączenie gruntów z produkcji rolnej lub ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Dokumenty te mogłyby być uzupełnione przez inwestora wyłącznie na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., zakładając że w chwili składania wniosku o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę, dokumenty te istnieją i są ostateczne tj. nie przysługują od nich żadne środki zaskarżenia. Skarżący podkreślił, że do chwili obecnej inwestor nie uzyskał decyzji środowiskowej dla realizowanego przedsięwzięcia. Wniosek w powyższym zakresie został przez złożony do Urzędu Gminy [...] dopiero [...] lutego 2021 r. i jest w trakcie rozpoznawania. Wydana na jego podstawie decyzja będzie mogła być przedmiotem potencjalnego zaskarżenia przez uczestników postępowania, co też oznacza, że nawet w dniu jej wydania nie będzie ona decyzją ostateczną. Zdaniem skarżącego nie było w tej sytuacji po stronie organu podstaw do nakładania na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości i braków, poprzez przedłożenie ww. dokumentów. W zaistniałych warunkach wniosek o wydanie pozwolenia na budowę powinien być pozostawiony przez organ bez rozpoznania, względnie Starosta [...] powinien wydać decyzję odmowną w zakresie pozwolenia na budowę. Brak takiego działania stanowi bezpośrednie naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz prowadzi do bezczynności i przewlekłości postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania w sprawie wyjaśniając, że po jego wszczęciu dokonał wnikliwej analizy całego projektu budowlanego, a stwierdziwszy jego braki i niejasności postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. nałożył obowiązek uzupełnienia dokumentacji. Na tym też etapie stwierdził, że do projektu nie załączono, w przypadku tego typu inwestycji, ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dalej organ podniósł, że niniejsza skarga została złożona przez uczestnika postępowania, czyli stronę, która nie jest wnioskodawcą w przedmiotowym postępowaniu, lecz osobą, która została uznana stronę postępowania na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r.. poz. 1333 ze zm.). Środek procesowy, jakim jest skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przysługuje stronie, z której wniosku jest prowadzone postępowanie, nie zaś uczestnikowi postępowania, który został uznany stronę w wyniku analizy obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przysługuje stronie postępowania. Stroną postępowania jest również jego uczestnik. Krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Bez wątpienia skarżący został uznany przez Starostę [...] za stronę postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę z wniosku innego podmiotu (zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] grudnia 2020 r.) z uwagi na fakt, że ma on własny "interes prawny" w tej sprawie. Wbrew stanowisku organu daje to skarżącemu możliwość wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez tenże organ w sprawie udzielenia inwestorowi pozwolenia budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, tj. w sprawie, w której jest stroną. Odnosząc się do rozpoznawanej skargi merytorycznie, a więc obowiązku skontrolowania przebiegu prowadzonego postępowania administracyjnego pod względem jest sprawności wyjaśnić należy, że do czasu nowelizacji k.p.a. i p.p.s.a. dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 roku, poz. 935), pojęcia "bezczynność", jak i "przewlekłość", nie były zdefiniowane ustawowo. Pojęcie bezczynności rozumiane było przede wszystkim jako niewydanie w terminie decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 roku, sygn. akt II OSK 1031/12 – wszystkie wskazane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl), natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" rozumiano prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z 26 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 2704/13). W wyniku wskazanej nowelizacji ostatecznie bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), a przewlekłość jako prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Definicja przewlekłości postępowania zawarta w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. pozostaje bardzo ogólna. Pojęcie przewlekłości odnosi się bowiem do sposobu prowadzenia postępowania. Przewlekłość postępowania może polegać na jego prowadzeniu w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 roku, sygn. akt II OSK 1031/12). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Mogą zatem wystąpić sytuacje, w których organ administracji wykonuje zasadne czynności procesowe, lecz następuje to w sposób niesprawny, nieudolny i opieszały (np. poszczególne czynności przedzielone są długimi stanami stagnacji procesowej) lub też podejmuje czynności pozorujące prowadzenie postępowania – np. wzywa strony do przedstawienia dokumentów nieposiadających żadnego (względnie doniosłego) znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, lub też może wystąpić kombinacja tych stanów. Omawiana opieszałość może też sprowadzać się do braku podjęcia jakichkolwiek czynności w sprawie, co w przypadku upływu terminu ustawowego do załatwienia sprawy ulegnie przekształceniu w stan bezczynności, tj. niezałatwienia sprawy w terminie (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Stany faktyczne poddawane ocenie sądowej mogą więc kwalifikować się zarówno do bezczynności, jak i przewlekłości postępowania, bowiem niewydanie decyzji w terminie wynikającym z przepisów prawa jest zwykle następstwem owej przewlekłości. Przy czym przewlekłość może wystąpić również w granicach biegnących terminów ustawowych, np. wskazanych w art. 35 § 3 k.p.a., gdyż w takiej sytuacji niewątpliwie postępowanie prowadzone jest dłużej niż to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.), a zatem czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2548/16). Podkreślić przy tym trzeba, że w postępowaniu wszczętym skargą na przewlekłe prowadzenie postępowania (lub bezczynność) kompetencja sądu ogranicza się tylko do zbadania, czy organ miał - wynikający z przepisów prawa - obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności i czy dokonał tego w terminach ustawowych, wymienionych w art. 35 k.p.a., ewentualnie zasadnie przedłużonych na zasadach określonych w art. 36 k.p.a. lub w innym - wynikającym z przepisów prawa materialnego - terminie. Odnotowania wymaga również to, że w art. 12 § 1 k.p.a. ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek działania w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, jak również zobowiązał do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia – o czym mowa w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Stosownie natomiast do art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W świetle przytoczonych wyżej regulacji Starosta nie prowadził postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w sposób przewlekły, co oznacza, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że [...] listopada 2020 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek [...] sp. z o. o. o pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Pismem z [...] grudnia 2020 r. Starosta wezwał inwestora do usunięcia braków wniosku (w terminie 10 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania) poprzez: a) uzupełnienie wniosku oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością o pełną nazwę jednostki ewidencyjnej i obrębu; b) uzupełnienie pełnomocnictwa; c) prawidłowe określenie przedmiotu inwestycji we wniosku; d) przedłożenie dokumentów w oryginale lub poświadczonych za zgodność z oryginałem. W dniu [...] grudnia 2020 r. inwestor uzupełnił braki doprecyzowując nazwę zamierzenia budowlanego. Pismem z [...] grudnia 2020 r. organ zawiadomił strony postępowania (w tym skarżącego) o wszczęciu postępowania. Postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego Starosta nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości i braków w czterech egzemplarzach przełożonego projektu budowlanego (w terminie 60 dni od odbioru postanowienia) w tym przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. O wydaniu postanowienia poinformował w tym samym dniu pozostałe strony w formie obwieszczenia. W dniu [...] stycznia 2021 r. do Starosty wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, w którym wniósł on o odmowę wydania pozwolenia na budowę z uwagi na fakt, że przedmiotowy wniosek nie spełnia wymogów przewidzianych przepisami prawa, a wydanie wnioskowanej decyzji doprowadziłoby do naruszenia przepisów materialnych. W dniu [...] lutego 2021 r. do Starosty wpłynęło kolejne pismo pełnomocnika skarżącego, podtrzymujące wniosek o odmowę wydania pozwolenia na budowę. W dniu [...] lutego 2021 r. pełnomocnik inwestora wypożyczył trzy tomy projektu budowlanego, zaś w dniu [...] marca 2021 r. zwrócił się z wnioskiem o przedłużenie terminu na dokonanie czynności określonych w postanowieniu, do dnia [...] czerwca 2021 r. Postanowieniem z [...] marca 2021 r. Starosta zmienił postanowienie z [...] stycznia 2021 r., wskazując termin na uzupełnienie dokumentów do dnia [...] czerwca 2021 r. O wydaniu postanowienia organ poinformował strony w formie obwieszczenia. Kopia postanowienia znajduje się w aktach sądowych na K – 22. W dniu [...] maja 2021 r. do organu wpłynęło ponaglenie skarżącego na niezałatwienie sprawy, zaś w dniu [...] maja 2021 r. została złożona skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Skarżący przewlekłego prowadzenia postępowania przez Starostę upatruje w niewłaściwej podstawie prawnej nakładanych na inwestora w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, obowiązków. Wobec zaś nieprzedłożenia wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ nie miał, zdaniem skarżącego, podstawy do nakładania obowiązku przedłożenia tej decyzji w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje m.in. przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego wydawanych na podstawie ustawy prawo budowlane. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie ww. decyzji (art. 72 ust. 1 pkt 1 i ust. 3). Zgodzić się należy z organem, że dopiero podczas szczegółowej, wnikliwej analizy projektu budowlanego ma on możliwość stwierdzić, że nie załączono do niego, wymaganej w przypadku tego typu inwestycji, ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia wraz z analizą, z której w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości miałoby wynikać, czy inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie ma racji skarżący, że tego typu decyzja winna stanowić załącznik do wniosku, oraz że w przypadku jej nie dołączenia należałoby o nią wezwać w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a gdyby inwestor nie uzupełnił wniosku w tym zakresie to pozostawić sprawę bez rozpoznania - gdyż ani nie jest to decyzja wymieniona w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, jako obligatoryjny załącznik, który należy wraz z wnioskiem złożyć, ani na etapie formalnego sprawdzenia wniosku nie ma możliwości zweryfikować, czy przedsięwzięcie nim objęte, tym bardziej gdy jest niejasno sprecyzowane, w ogóle mogłoby wymagać tego typu decyzji. Z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest jednym z wymogów ochrony środowiska, który stosuje się w przypadku realizacji określonych przedsięwzięć, mianowicie - jak wynika z powołanego już art. 71 tej ustawy - w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zatem zobowiązany sprawdzić, czy projektowana inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli w ocenie takiego organu projektowana inwestycja wymaga takiej decyzji, a inwestor jej nie dołączył, to organ ten jest uprawniony do zastosowania art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ww. ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Odmienny sposób rozumienia powołanych przepisów, w szczególności taki, że art. 35 Prawa budowlanego nie uprawnia organu administracji architektoniczno-budowlanej do zażądania przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mimo że taka decyzja zgodnie z przepisami jest wymagana, stanowiłby dysfunkcjonalny element przepisów zapewniających uwzględnienie ochrony środowiska w procesie inwestycyjnym (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. II OSK 72/18 – publ. Cbosa). Zatem, aby braki wniosku o pozwolenie na budowę, dawały podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, organ winien uprzednio wyczerpać tryb wynikający z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Analizując zatem zasadność złożonej skargi, Sąd miał w szczególności na uwadze, że przerwy pomiędzy poszczególnymi czynnościami procesowymi nie sięgały dużych odstępów czasu. Jedynie pierwszą czynność (wezwanie do uzupełnienia wniosku) po wpłynięciu wniosku organ podjął po 25 dniach. Kolejne czynności podejmował niezwłocznie, w odstępach kilkudniowych. Postępowanie na żadnym etapie nie spoczywało dłużej niż 1 miesiąc, przy czym w ocenie Sądu było ono prowadzone z uwzględnieniem interesu wnioskodawcy. Powyżej przedstawione zestawienie okoliczności faktycznych kontrolowanej sprawy i ich analiza pokazują, że Starosta zmierzał do merytorycznego jej załatwienia i nie podejmował czynności w sprawie opieszale, tego zresztą nie zarzuca nawet skarżący, kwestionując jedynie podstawę prawną nałożonego na inwestora postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. obowiązku. Nie sposób zatem uznać, że kontrolowane postępowanie było prowadzone z naruszeniem przepisów prawa. Dodatkowo Sąd wyjaśnia, że poprzez zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ, dotyczący braku załatwienia sprawy nie można zwalczać ewentualnych nieprawidłowości w podejmowanych przez niego merytorycznych, czy też procesowych czynnościach. Istotne jest bowiem to, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu przewlekle prowadzonego postępowania bądź bezczynności (por. wyrok NSA z 21 marca 2019 r. sygn. I OSK 1296/17 – publ. Cbosa). Ze wszystkich wyżej wymienionych względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.