II SA/Bd 147/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2020 r. sprawy ze skargi P. B. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłat za usuwanie i przechowywanie na parkingach strzeżonych pojazdów usuniętych z dróg stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. II SA/Bd 147/20 UZASADNIENIE W dniu 28 listopada 2018 r. Rada Miasta Bydgoszczy podjęła uchwałę nr IV/13/18 w sprawie ustalenia opłat za usuwanie i przechowywanie na parkingach strzeżonych pojazdów usuniętych z dróg oraz kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu (Dz.Urz. Woj. Kuj.-Pom. Z 2018 r., poz 6217). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą uchwałę wniósł Prokurator Rejonowy Bydgoszcz-Południe. Wskazanej uchwale Prokurator zarzucił rażące naruszenie art. 7 i 94 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz.1990 j.t.) – poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i ustalenie w niej wysokości opłat za usunięcie pojazdu i przechowywanie pojazdu usuniętego z drogi na poziomie tożsamym z najwyższym dopuszczalnym bez odniesienia ich do rzeczywistych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów. W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, iż kwoty określone w załączniku do kwestionowanej uchwały są rażąco wyższe od stawek wynikających z załącznika do umów zawartych pomiędzy Miastem Bydgoszcz a wykonawcami. Powołał się przy tym na umowy zawarte przez Miasto z przedsiębiorcą Piotrem Jodko, prowadzącym działalność gospodarczą AUTO-HOL POMOC DROGOWA Piotr Jodko, dotyczącą wykonywania prac polegających na usuwaniu pojazdów z ulic miasta Bydgoszczy w zakresie Pakietu I, z których wynika, że na okres 01.01.2019 r. do 31.12.2019 r. za usuwanie poszczególnych rodzajów pojazdów uzgodniono następujące kwoty : 1. rower lub motorower – 100 zł, 2. motocykl – 196,80 zł, 3. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t – 369 zł, 4. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t -7,5 t – 492 zł, 5. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t- 16 t – 738 zł, 6. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16t -1000 zł. Przytoczył również stawki za przechowywanie pojazdów za każdą rozpoczętą dobę określone w umowie zawartej przez Miasto z Józefem Sarneckim prowadzącym działalność gospodarczą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe UNI-TECH Józef Sarnecki, dotyczącą przechowywania pojazdów usuniętych z ulic miasta Bydgoszczy na parkingu strzeżonym w zakresie Pakietu II, tj.: 1. rower lub motorowe – 8 zł (okres przechowywania do 3 m-cy), 4 zł (okres przechowywania powyżej 3 m-cy); 2. motocykl 18 zł (okres przechowywania do 3 m-cy), 9 zł (okres przechowywania powyżej 3 m-cy), 3. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t – 22 zł (okres przechowywania do 3 m-cy), 11 zł (okres przechowywania powyżej 3 m-cy) 4. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t - 7,5 t– 35 zł, 5. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t – 16 t – 50 zł, 6. pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16t – 100 zł Prokurator zwrócił również uwagę na to, że w uchwale określono wysokość kwoty za usuwanie lub przechowywanie pojazdu przewożącego materiały niebezpieczne, odpowiednio na kwotę 1562 zł oraz 204 zł/dobę, podczas gdy w treści umów zawartych z przedsiębiorcami świadczącymi ww. usługi w żaden sposób jej nie uzgodniono. Tym samym wątpliwości Prokuratora budzi wysokość ustalonej opłaty ze wskazanego tytułu, jak również to, kto miałby takie usługi świadczyć, skoro nie były one przedmiotem uzgodnień z wykonawcami. W ocenie strony skarżącej, Rada Miasta Bydgoszczy przy podejmowaniu kwestionowanej uchwały nie kierowała się jedynie przesłankami z art. 130 a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ale miała na celu zapewnienie wpływów do budżetu. Prokurator zwrócił uwagę na brak przedstawienia w uzasadnieniu uchwały rzeczywistych kosztów związanych z wykonywaniem przedmiotowego zadania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie stwierdzając, iż ustalenie przez Radę Miasta Bydgoszczy stawek nie przekroczyło delegacji ustawowej wynikającej z ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Organ podkreślił, że z art. 130 a ust. 6 cyt. ustawy wynikają dla starosty zadania dotyczące nie tylko usuwania i przechowywania pojazdów, ale też wystąpienia do sądu z wnioskiem o przepadek pojazdu na rzecz powiatu, gdy osoba zobowiązana nie odebrała pojazdu w terminie trzech miesięcy, a następnie wykonywania orzeczenia sądu. Do czasu przejęcia pojazdu na własność powiatu oraz jego demontażu jest on nadal przechowywany na parkingu. Organ zwrócił uwagę, że największe koszty wykonywania zadań wynikających z przywołanego wyżej przepisu ponoszą miasta na prawach powiatu z uwagi na to, że duża liczba pojazdów nie jest obierana przez właścicieli i jest przechowywana na parkingach. Organ przedstawił przy tym analizę wysokości opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów, w której poza kosztami usług przedsiębiorców uwzględniono również koszty pracy urzędnika, koszty postępowań sądowych oraz koszty związane z przechowywanie nieodebranych pojazdów co do których toczy się postępowanie w sprawie przepadku na rzecz Miasta. Wskazał również, że przy odstąpieniu od usunięcia pojazdu prowadzone postępowanie mające na celu obciążenie właściciela pojazdu kosztami dojazdu pojazdu holującego generuje wyłącznie koszty dla miasta. Podobnie pojazdy nieodebrane z parkingu przez właścicieli do czasu przejęcia ich na własność Miasta są przyczyną wzrostu kosztów wykonywania tego zadania. Odnosząc się do twierdzeń strony skarżącej o tym, że Rada Miasta podejmując kwestionowana uchwałę miała na celu zapewnienie wpływów do budżetu, organ zwrócił uwagę na analizy z roku 2019, z których wynika, ze w tym roku wyłącznie na opłacenie faktur przedłożonych przez przedsiębiorców za usuwanie i przechowywanie pojazdów Miasto wydało 705.749,21 zł, zaś dochód z opłat wniesionych przez mieszkańców Miasta za usunięcie i przechowywanie pojazdów oraz odstąpienie do usunięcia pojazdów wyniósł 501.025,40 zł. Z powyższego zestawienia wynika zatem, że Miasto wykonując zadania poniosło stratę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zakres sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji publicznej, dokonywanej według kryterium legalności, wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz.2325 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5). Na mocy art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Takie same skutki naruszenia prawa przewiduje art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (obecnie t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 511, dalej powoływanej jako "u.s.p."), zgodnie z którym uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. W myśl art. 79 ust. 4 u.s.p., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, a ogranicza się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Oznacza to, że przyjmując analogiczne kryteria, tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa sąd administracyjny uprawniony jest do stwierdzenia nieważności uchwały organu powiatu na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Należy przy tym zauważyć, że wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił precyzyjnie rodzaju tego naruszenia. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią tylko takie naruszenia prawa, które wykraczają poza kategorię naruszeń "nieistotnych" (argument a contrario z art. 91 ust. 4 u.s.g.), tj. w szczególności polegające na: podjęciu uchwały przez organ niewłaściwy, braku lub przekroczeniu podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, tudzież naruszeniu procedury jej uchwalania. Przy tym decydujące znaczenie dla oceny legalności danej uchwały ma stan prawny obowiązujący w dacie jej podjęcia. Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej jest w niniejszym postępowaniu uchwała nr Nr IV/13/18 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 28.11.2018r. w sprawie ustalenia opłat za usuwanie i przechowywanie na parkingach strzeżonych pojazdów usuniętych z dróg oraz kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia, a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu. Jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 12 pkt 7 ustawy z 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1868; dalej - "u.s.p.") oraz art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, z późn. zm.; dalej - "u.p.r.d."). Przystępując do kontroli zaskarżonej uchwały pod względem jej legalności należy na wstępie podkreślić, że stanowi ona akt prawa miejscowego. Określa ona bowiem zakres obowiązku ponoszenia opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów. Dotyczy zatem sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych, a przy tym adresatami tej uchwały są osoby określone generalnie. Nie budzi zatem żadnych wątpliwości to, iż kontrolowana uchwała ma charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny. Dokonując bardziej szczegółowej klasyfikacji, należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała mieści się w kategorii aktów prawa miejscowego o charakterze wykonawczym, dla których ustanowienia niezbędne jest szczegółowe upoważnienie zawarte w ustawie. W niniejszej sprawie takie upoważnienie wynikało wprost z art. 130a ust. 6a u.p.r.d., który stanowi, że: "Rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość opłat, o których mowa w ust. 5c, oraz wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a. Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w ust. 6a." Należy podkreślić, że na gruncie konstytucyjnej regulacji źródeł prawa (art. 87–art. 94 Konstytucji RP) akt prawa miejscowego jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego o zasięgu lokalnym, tj. obowiązującym na obszarze działania organów, które go ustanowiły; posiada rangę podustawową i jest stanowiony na podstawie i w granicach ustaw. W świetle art. 79 ust. 1 zd. pierwsze w zw. z ust. 4 u.s.p. uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu tego przepisu obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem – co w konsekwencji oznacza, że również z "Zasadami techniki prawodawczej", które stanowią załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 283; w skrócie: "ZTP"). W ocenie Sądu istotną regułą legislacyjną jest określony w § 131 ust. 1 w zw. z § 143 ZTP, obowiązek sporządzenia uzasadnienia do projektu aktu prawa miejscowego, który z kolei stanowi refleks generalnego wymogu sporządzania uzasadnienia do każdego projektu aktu normatywnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że organ wydający akt prawa miejscowego ma obowiązek sporządzenia jego uzasadnienia nie tylko ze względu na dyspozycję przywołanych przepisów ZTP, ale również dlatego, że takie uzasadnienie warunkuje kontrolę sprawowaną przez organy nadzoru oraz sądy administracyjne. Skoro bowiem do podstawowych obowiązków sądów administracyjnych należy eliminowanie wszelkich rozstrzygnięć administracji publicznej, które nie są wynikiem wszechstronnej i starannej analizy stanu faktycznego i prawa, to sąd ma prawo badać powody, które legły u podstaw każdego rozstrzygnięcia zaskarżonego do Sądu. Tym samym organ, podejmując rozstrzygnięcie, ma prawny obowiązek sporządzić doń uzasadnienie (vide: wyroki NSA: z 25 września 2008 r. - II OSK 945/08; z 13 października 2010 r. - II GSK 876/09; z 25 września 2018 r. - II OSK 1666/18 – dostępne na stronie htp//orzeczenia. nsa.gov.pl – baza CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że postanowienia zaskarżonej uchwały, jako aktu prawa miejscowego, powinny z jednej strony wyczerpywać zakres ustawowego upoważnienia określonego w art. 130a ust. 6 u.p.r.d., a z drugiej, nie mogą poza ten zakres wykraczać. Poza tym prawidłowość rozwiązań przyjętych w tej uchwale (ustalona wysokość poszczególnych opłat i kosztów) – w kontekście spełnienia wymagań określonych w/w przepisie – powinna zostać wykazana w należycie sporządzonym uzasadnieniu. Przesłankami materialnoprawnymi kształtującymi treść uchwały podejmowanej na podstawie art. 130a ust. 6a u.p.r.d. są: konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Sposób realizowania upoważnienia ustawowego zdeterminowany jest z kolei obowiązkiem wzięcia pod uwagę powyższych przesłanek materialnoprawnych, przy czym kategoryczne brzmienie art. 130 ust. 6 u.p.r.d. wskazuje z jednej strony, że żadne inne przesłanki nie mogą determinować sposobu zrealizowania upoważnienia (kompetencji), a z drugiej strony wpływ tych przesłanek na ostateczne rozstrzygnięcie wyznaczony jest obowiązkiem ich wzięcia "pod uwagę", co daje organowi pewną elastyczność w kształtowaniu treści uchwały. W odniesieniu do przedmiotu zaskarżenia skargą oznacza to, że uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu z drogi będzie zgodna z prawem wtedy, gdy jej treść zostanie zdeterminowana wyłącznie koniecznością sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1-2, oraz kosztami usuwania pojazdów na obszarze danego powiatu, a nie innymi okolicznościami, a wybór wysokości przyjętych stawek w granicach wyznaczonych treścią art. 130 ust. 6a-6d u.p.r.d. będzie wynikiem wzięcia "pod uwagę" wyłącznie powyższych przesłanek. W zakresie pierwszej z wymienionych przesłanek rada powiatu powinna przeanalizować, jakie działania powinny zostać podjęte, aby realizacja zadania przebiegała sprawnie, bez zbędnej zwłoki, przy zapewnieniu ciągłości usług również w dni ustawowo wolne od pracy. Z kolei ustalenie wysokości opłat w oparciu o drugą z wymienionych przesłanek powinno obejmować ustalenie kosztów tego typu usług świadczonych na terenie powiatu, którego uchwała dotyczy. Ustalenie zaś wysokości globalnej stawek opłat powinno stanowić wypadkową wymienionych wyżej przesłanek. Uzasadnienie uchwały powinno szczegółowo określać jakie dane zostały wzięte pod uwagę, w taki sposób, aby poddawała się ona kontroli w szczególności w zakresie tego, czy uchwałodawca ustalając wysokość poszczególnych stawek nie wykroczył poza granice ustawowego upoważnienia, uwzględniając kryteria nie przewidziane w ustawie. Podkreślenia bowiem wymaga, że ustawodawca określając w art. 130a ust. 6 ustawy jedynie dwa opisane wyżej kryteria, które powinny stanowić podstawę ustalenia wysokości opłat, wykluczył jednocześnie możliwość kierowania się przy podejmowaniu uchwały innymi względami, aniżeli te, które zostały wymienione w treści tego przepisu. Biorąc pod uwagę powyższe należy przyznać rację stronie skarżącej, iż zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem art. 130a ust. 6 u.p.r.d, bowiem lektura jej uzasadnienia prowadzi do wniosku, że uchwałodawca, ustalając wysokość opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów na parkingach strzeżonych kierował się kryteriami nieprzewidzianymi w ustawie, nie biorąc w ogóle pod uwagę kosztów usuwania pojazdów z dróg i przechowywania tych pojazdów na parkingach strzeżonych oraz kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze powiatu. Przyznać należy, że ustawodawca wskazując na konieczność wzięcia pod uwagę kryterium sprawnej realizacji zadań pozostawił organom samorządu powiatu pewien luz decyzyjny, wynikający z możliwości takiej organizacji usuwania i przechowywania pojazdów, która z jednej strony zapewni skuteczność i szybkość działania, a także zapewnienie ciągłości usług z drugiej. Kalkulacja kosztów w tym zakresie winna jednak znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia do uchwały i być na tyle czytelna, aby poddawała się weryfikacji. Lektura uzasadnienia zaskarżonej uchwały prowadzi do wniosku, że ustalając wysokości stawek nie wzięto pod uwagę kryteriów, o których mowa w art. 130a ust. 6 u.p.r.d., w szczególności nie przeanalizowano kosztów usuwania i przechowania pojazdów na terenie Miasta. Wskazać należy, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie zawiera w swej treści umotywowania przyjęcia przez Radę Miasta stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym i przyjętych przez organ kryteriów. W niniejszej sprawie brak jest bowiem wskazania, jakie okoliczności Rada wzięła pod uwagę ustalając wysokość stawek za usuwanie i przechowywania pojazdów na terenie Gminy Miasto Bydgoszcz, gdyż uchwała w tym zakresie nie zawiera uzasadnienia. Także ze znajdującego się w aktach protokołu posiedzenia Rady nie wynika, aby przy procedowaniu projektu uchwały przedstawiano wyliczenia tych kosztów. W ocenie Sądu, rada jest uprawniona do szczegółowego ustalania stawek, lecz wyłącznie przy uwzględnieniu kryteriów określonych przez ustawodawcę w powołanym przepisie. Skoro zaś brak jest uzasadnienia uchwały w tym zakresie, a w aktach brak jest jakichkolwiek ustaleń organu i wyliczeń rzeczywistych kosztów, to nie sposób uznać ze kryteria te zostały spełnione. W tej sytuacji twierdzenie organu, że oprócz kwot ustalonych w umowie musi uwzględnić inne, bliżej nieokreślone koszty, jest twierdzeniem gołosłownym. Ponadto w ocenie Sądu, Rada Miasta błędnie utożsamia obowiązek wzięcia pod uwagę wszystkich potencjalnych kosztów usług na terenie powiatu z koniecznością dostosowania do nich wysokości ustalanych stawek opłat za usunięcie i przechowanie pojazdu. Organ nie może bowiem stanowić o uchwalaniu opłat w oparciu o kryteria inne, niż wskazane w ustawie. Podnoszone przez organ argumenty odnoszące się do konieczności uwzględnienia przy ustalaniu stawek na przewidzianym przez prawodawcę poziomie innych kosztów generowanych w trakcie realizacji zadań, o których mowa w ust.1-2 art. 130a ustawy (w tym kosztów przejmowania na własność i demontażu pojazdów, których nie odebrali dotychczasowi właściciele) nie mogły zatem zostać uwzględnione. Ustawodawca nakładając na powiat obowiązki wynikające z art. 130a ust. 1 i 2 u.p.r.d. określił bowiem ściśle kryteria, które winny być brane pod uwagę przy podejmowaniu uchwały, o której mowa w art. 130a ust. 6 i tego rodzaju kalkulacja w kryteriach tych się nie mieści. Ustalenie stawek winno zostać poprzedzone szczegółową kalkulacją, która pozwoliłaby na dokonanie miarodajnej oceny, czy wysokość stawek została ustalona arbitralnie z pomięciem ustawowych kryteriów, czy też stanowi ona odzwierciedlenie dokonanej rzetelnie analizy uwzględniającej wytyczne ustawodawcy. Okoliczność bowiem, że przyjęte przez Radę stawki opłat nie są wyższe od kwot określonych w art. 130a ust. 6a u.p.r.d., nie oznacza, że zostały spełnione przesłanki określone w art. 130a ust. 6 u.p.r.d. Skoro bowiem właściciel pojazdu będzie zmuszony uiścić opłatę w wysokości określonej w skarżonej uchwale, natomiast wykonawca umowy zawartej z Powiatem otrzyma za wykonane usługi jedynie wynagrodzenie, które nie będzie odpowiadało wysokości kosztu poniesionego przez właściciela pojazdu, to oznacza, że w takim konkretnym przypadku jednostka samorządu terytorialnego uzyska z tego konkretnego przypadku nieuzasadnioną korzyść. Odczytanie treści art. 130a ust. 6 i 6a u.p.r.d. w ten sposób, że obejmuje ona również przesłankę zapewnienia wpływu dochodu do budżetu na realizację tego obowiązku w zastępstwie za innych właścicieli pojazdów, którzy ich nie odbierają, oznacza jego wadliwą wykładnię (wyrok NSA w Warszawie z 13 stycznia 2017 r., sygn. I OSK 1916/16, dostępny w CBOSA). Jak wyżej wskazano, wysokość jednostkowej stawki powinna stanowić wypadkową obu wskazanych kryteriów, co z kolei nie oznacza konieczności automatycznego dostosowania wysokości stawki do średnich kosztów usług określonego typu. Ustalenie stawek powinno zostać poprzedzone szczegółową kalkulacją, która z kolei pozwoli na dokonanie miarodajnej oceny, czy wysokość stawek została ustalona arbitralnie z pominięciem ustawowych kryteriów, czy też stanowi ona odzwierciedlenie dokonanej rzetelne analizy uwzględniającej wytyczne ustawodawcy. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały oraz jej projektu ma charakter na tyle lakoniczny, że nie wynikają z niego kryteria przyjęte w art. 130a ust. 6 u.p.r.d. Stwierdzić zatem należy, że zaskarżona uchwała narusza prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Reasumując, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia procedury podejmowania uchwał. Naruszenie to trzeba - w ocenie Sądu - kwalifikować jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 130a ust. 6 u.p.r.d., jak i art. 7 Konstytucji RP, który stanowi, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Mając na uwadze powyższe, Sąd - na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. - stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości.