I SA/Ol 266/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski asesor WSA Anna Janowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K., J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z "[...]"r., Rep."[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej SKO, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia "[...]"r., nr "[...]", w sprawie ustalenia wymiaru podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości na 2019 rok, pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, w kwocie "[...]"zł . Wójt Gminy G. (dalej także jako: organ, bądź organ podatkowy pierwszej instancji) decyzją z dnia "[...]"r. nr "[...]" ustalił podatnikom wymiar podatku rolnego, leśnego, od nieruchomości na 2019 r. pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, w kwocie "[...]" zł. Pełnomocnik podatników zarzucił zaskarżonej decyzji: błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż skarżący winni zapłacić podatek od nieruchomości w kwocie "[...]" zł, albowiem cała działka nr "[...]" o powierzchni 36,3540 ha jest sklasyfikowana jako grunt Tr, K, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chociaż klasyfikacja w tym zakresie jest błędna i winna być skorygowana, także na wniosek Organu, co nie nastąpiło, a w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że Wójt Gminy G. w decyzji z dnia "[...]"r. ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2019 w kwocie "[...]"zł, z czego z tytułu: podatku od nieruchomości w kwocie "[...]"zł (382940 m2 - grunty pozostałe i 35000 m2 - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej), podatku rolnego w kwocie "[...]"zł (10,6644 ha) oraz podatku leśnego w kwocie "[...]" (11,0800 ha). Zgodnie z art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U.2020.333 t.j. z dnia 2020.03.02), który w ust. 1 stanowi, że osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2; a zgodnie z ust. 2 tego artykułu łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę. W zasadzie analogiczny zapis znajduje się w art. 6a ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U.2019.888 t.j. z dnia 2019.05.13). Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 ustawy o podatku rolnym). Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym). Podatek rolny za rok podatkowy wynosi: od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta, od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta - obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy; rady gmin są uprawnione do obniżenia średnich cen skupu żyta wynikających z komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (art. 6 ust. 1 i ust. 3 ustawy o podatku rolnym). Zwolnieniu od podatku rolnego podlegają między innymi użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych (art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym). Podatkiem od nieruchomości objęte są m.in. grunty; opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Dz.U.2019.1170 t.j. z dnia 2019.06.25 ). Przez użyte w ustawie określenia: użytki rolne, lasy, nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi oraz płynącymi, grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków (art. la ust. 3 ustawy). Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zwolnieniu od podatku od nieruchomości podlegają grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Z kolei zgodnie z art. 1 ustawy o podatku leśnym opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna, przy czym art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym precyzuje, że w rozumieniu ustawy lasem są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Zgodnie z art. 3 i art. 4 ust. 1 podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Podatek leśny od 1 ha, za rok podatkowy wynosi, z zastrzeżeniem ust. 3, równowartość pieniężną 0,220 m3 drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy. Wydając decyzję w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2019 organ podatkowy pierwszej instancji oparł się na klasyfikacji gruntów i ich powierzchni wynikających z rejestru gruntów i budynków. Podatnicy nie kwestionowali ogólnej powierzchni gruntów ani przyjętych do wyliczenia podatku stawek.. W ocenie podatników niezgodnym ze stanem faktycznym jest oparte na ewidencji gruntów i budynków uznanie organu, iż działka oznaczona numerem "[...]" składa się z terenów kopalnych (K) - 24,4632 ha i terenów różnych (Tr) - 11,8908 ha. SKO wskazało, że stosownie do treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 2052) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Podstawowym kryterium decydującym o zaliczeniu gruntu jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym czy też leśnym jest jego klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. Organ podatkowy nie ma możliwości przyjęcia za podstawę opodatkowania innych danych, niż te wykazane w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że w każdym przypadku, gdy dane zawarte w informacji złożonej przez podatnika, są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. SKO zgodziło się z poglądem wynikającym z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych, że ewidencja gruntów i budynków nie tworzy stanów prawnych lecz je rejestruje. Zmiany danych w ewidencji gruntów można dokonać na podstawie stosownych dokumentów, w tym ostatecznych decyzji administracyjnych. Kolegium stoi na stanowisku, że jeżeli podatnik kwestionuje dane zawarte w ewidencji gruntów, to najpierw musi wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, a następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych w ewidencji może wystąpić o wzruszenie decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązań podatkowych. Z akt sprawy nie wynika aby podatnicy skutecznie zakwestionowali dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do spornej działki, co więcej nie podjęli oni nawet takiej próby. Za całkowicie bezpodstawny SKO uznało wyrażony przez pełnomocnika pogląd, w myśl którego obowiązek dokonania zmian co do klasyfikacji gruntów - w przypadku jej kwestionowania przez podatnika - ciąży również na organie prowadzącym postępowanie podatkowe. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, organy podatkowe nie są bowiem powołane do rozstrzygania tych kwestii oraz do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Niezależnie od powyższego, z uwagi na jeden z zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że z dniem 1 stycznia 2016 r. i 1 lipca 2016 r., na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2015 r. poz. 1649 z póżn. zm.) doszło do zmiany zasad udzielania pełnomocnictw. Zgodnie z 138 a § 1 Ordynacji podatkowej strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Z kolei § 2 tego przepisu stanowi, że pełnomocnictwo może być ogólne, szczególne albo do doręczeń. Pełnomocnik w postępowaniu podatkowym może działać w oparciu o pełnomocnictwo szczególne - upoważniające do działania we wskazanej sprawie podatkowej (art. 138e § 1 Ordynacji podatkowej) lub ogólne - upoważniające do działania we wszystkich sprawach podatkowych (art. 138d § 1 Ordynacji podatkowej). Pełnomocnictwo to nie mogło zostać jednak potraktowane przez organ pierwszej instancji jako pełnomocnictwo ogólne, gdyż musiałoby zostać zgłoszone w odpowiedniej formie do Centralnego Rejestru Pełnomocnictw Ogólnych. Jak ustaliło Kolegium, na dzień wydania zaskarżonej decyzji w Centralnym Rejestrze Pełnomocnictw Ogólnych nie widniało pełnomocnictwo ogólne udzielone M. T. przez Podatników. Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium nie stwierdziło naruszenia przez organ podatkowy pierwszej instancji przepisów prawa procesowego (ponieważ organ ten ustalił stan faktyczny na podstawie wypisów z ewidencji gruntów i budynków) oraz przepisów prawa materialnego (gdyż wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2019 dokonano w oparciu o przytoczone wyżej przepisy ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku leśnym). W skardze wniesionej do sądu zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżących zarzucił w szczególności naruszenie przepisów prawa, tj.: - art. 1 a ust. 3, art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2. art. 4 ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych , art.1 , art. 4 ust. 1. art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatku rolnym, art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym poprzez bezzasadne przyjęcie, iż skarżący winni od przedmiotu opodatkowania (nieruchomości) wskazanego w pkt. 1 (tabela) uzasadnienia zaskarżonej decyzji zapłacić tylko podatek od nieruchomości w kwocie aż "[...]" zł. a nie podatek rolny lub leśny, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji; - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 , art. 180 § 1, art. 188, art. 191 ustawy ordynacja podatkowa poprzez bezzasadne ograniczenie postępowania dowodowego w sprawie do minimum – tylko do zażądania informacji z ewidencji gruntów i budynków, pominięcie wniosków dowodowych skarżących, co w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnienia istoty sprawy, swobodnej oceny zgromadzonego wybiórczo materiału dowodowego a w konsekwencji wydania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik przedstawił przebieg postępowania podatkowego. Skarżący kwestionują, iż o tym, z jakiego rodzaju gruntem mamy do czynienia w sprawie decyduje zapis z ewidencji gruntów i budynków, a nie rzeczywisty rodzaj i jego przeznaczanie. Skarżący także kwestionują sam sposób dokonania zmian we właściwych rejestrach a dotyczących ich nieruchomości. Za niezgodny ze stanem faktycznym uznali, iż działka oznaczona numerem "[...]" składa się z terenów kopalnych (K) - 24,4632 ha oraz terenów równych (Tr) - 11,8908 ha. W ocenie skarżących kwota dochodzonego podatku od nieruchomości jest zawyżona i obliczona nieprawidłowo. Według nich grunt winien być sklasyfikowany zgodnie ze stanem rzeczywistym, tj. jako użytki rolne, klasa V. Organ z urzędu nie dopełnił wskazanej zmiany. Konsekwencją powyższego jest to, iż w sprawie doszło do opodatkowania wskazanego gruntu podatkiem od nieruchomości. Skarżący nadto wskazują, iż na przedmiotowym gruncie od lat nie prowadzą żadnej aktywności zawodowej, gospodarczej. Przedmiotowa nieruchomość to użytki rolne lub leśne. Wydobycie kruszyw ze złoża M. skarżący zakończyli w 2010 r., a w 2011 r. wykonana została rekultywacja terenu w kierunku rolnym. Skarżący od lat są obciążani niezasadnymi podatkami w tym zakresie. Skarżący nigdy sami nie zmieniali klasyfikacji gruntu działka nr "[...]" - na Tr. Skarżący nie wiedzą kto to zrobił i na jakiej podstawie. Skarżący nabyli przedmiotowy grunt w 2003 r. - umowa sprzedaży z dnia "[...]"r. Skarżący nabył niezabudowaną nieruchomość rolną w obrębie M., gmina G., oznaczona numerem działki "[...]" o powierzchni 44,3810 ha. objętą kw nr "[...]" prowadzoną przez Sąd Rejonowy w O. Skarżący wskazali, że kryteria zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych określa załącznik nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, (tj. Dz. U. z 2019 r, poz. 393) Według nich działka "[...]" nie jest "terenem różnym", zgodnie z rozrządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków'. Wskazana w ewidencji gruntów i budynków klasyfikacja jest nieprawidłowa i nie ma nic wspólnego ze stanem faktycznym. Podobnie, działka "[...]" nie jest użytkiem kopalnym, w wymiarze ponad 24 ha. To także nieprawidłowa, błędna klasyfikacja. Działka "[...]" nie spełnia żadnego z w/w kryteriów. Grunt nie jest zajęty przez czynną odkrywkową kopalnię, nie jest wyrobiskiem po wydobywaniu kopalin, ani tym bardziej nie jest zapadliskiem i terenem po działalności górniczej. Skarżący, ponownie, wskazują, iż na przedmiotowym gruncie od lat nie prowadzą żadnej aktywności zawodowej, gospodarczej. Przedmiotowa nieruchomość to użytki rolne lub leśne. W sprawie koniecznym jest co najmniej: dokonanie oględzin przedmiotowej nieruchomości, przy udziale stron; zasięgniecie opinii właściwego biegłego z zakresu klasyfikacji gruntów; przesłuchanie stron, przesłuchanie wskazanych w skardze świadków. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowiska i wniosło o oddalenie skargi. Zarządzeniami z 10 maja 2021 r. (k. 26) Przewodnicząca Wydziału I WSA w Olsztynie skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". O rozpoznanie spraw w tym trybie Strony wniosły w pismach z 26 marca 2021 r. (k. 22 i 24). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 zm., w skrócie "p.p.s. wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do postanowień art. 21 ust. 1 ustawy z 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze należą do danych bezwzględnie wiążących organ podatkowy. W wyroku z dnia 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt II FSK 1246/18 Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko, iż użyty w art. 21 ust. 1 ustawy z 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania w podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym, powinny zostać uwzględnione zawarte w ewidencji gruntów i budynków elementy przedmiotowe i podmiotowe. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w ww. orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do postanowień art. 21 ust. 1 P.g.k organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków oraz że dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze należą do danych bezwzględnie wiążących organ podatkowy. Podziela stanowisko, iż użyty w art. 21 ust. 1 P.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania w podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym, powinny zostać uwzględnione zawarte w ewidencji gruntów i budynków elementy przedmiotowe i podmiotowe. Uważa, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 194 § 3 O.p., gdyż dane z ewidencji gruntów i budynków nie mogą być dla potrzeb wymiaru podatku korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu. Może to nastąpić wyłącznie poprzez wprowadzenie zmian dotyczących np. przeznaczenia gruntu do ewidencji przez właściwego starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie Prawa geodezyjnego i kartograficznego i wówczas zmiany te wywierają skutki materialnoprawne, mające również wpływ na zawartość danych ewidencji podatkowej nieruchomości (art. 7a ust. 2 u.p.o.l.). W rezultacie sąd nie uznał zarzutu naruszenia powołanych w skardze norm prawa procesowego art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 , art. 180 § 1 art. 188. art. 191 ustawy ordynacja podatkowa, W postępowaniu podatkowym organy podatkowe nie mogły podważać zapisów ewidencji gruntów i budynków, Może to nastąpić wyłącznie poprzez wprowadzenie zmian dotyczących np. przeznaczenia gruntu do ewidencji przez właściwego starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W konsekwencji nie można zgodzić się z zarzutem strony skarżącej, że bezpodstawnie odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Stan faktyczny został ustalony prawidłowo. Zgodnie z zasadami określonymi a art., 122, 187 i 191 O.p.. W konsekwencji Sąd nie uznał także zarzutu w zakresie norm prawa materialnego tj.: art. 1 a ust. 3, art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2. art. 4 ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych , art.1, art. 4 ust. 1. art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatku rolnym, art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym poprzez bezzasadne przyjęcie, iż skarżący winni od przedmiotu opodatkowania (nieruchomości) wskazanego w pkt. 1 (tabela) uzasadnienia zaskarżonej decyzji zapłacić tylko podatek od nieruchomości w kwocie "[...]"zł. Rezultatem prawidłowych ustaleń w zakresie ustalenia stanu faktycznego było dokonanie subsumpcji właściwych norm prawa materialnego. Zgodne ze stanem faktycznym jest uznanie, iż działka oznaczona numerem "[...]"składa się z terenów kopalnych (K) - 24,4632 ha oraz terenów równych (Tr) - 11,8908 ha. To przesądziło, że były one prawidłowo obciążone podatkiem od nieruchomości , a nie podatkiem rolnym. Skarga jako bezzasadna po myśli art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.