III SA/Lu 292/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 24 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Polskiej Spółki [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za udostępnienie materiałów zgromadzonych w rejestrze publicznym I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]; II. zasądza od L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz Polskiej Spółki [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę [...]zł ([...] [...] złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2017 r. (nr [...]) L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego – po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w z siedzibą W. , Oddział Zakład Gazowniczy w L. – utrzymał w mocy decyzję Starosty Ł. z dnia [...] czerwca 2017 r. (nr [...]), którą odmówiono skarżącej Spółce nieodpłatnego udostępnienia żądanych przez nią materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie sprawy: Pismem z dnia 31 marca 2017 r. [...] Sp. z o.o. w W. Oddział Zakład Gazowniczy w L. zwróciła się do Starosty Ł. z wnioskiem o bezpłatne udostępnienie baz map wektorowych z terenu powiatu ł. . Do pisma załączyła wniosek o udostępnienie danych zgromadzonych w rejestrze publicznym zgodny z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 27 września 2005 r. w sprawie sposobu, zakresu i trybu udostępniania danych zgromadzonych w rejestrze publicznym (Dz. U. z 2018 r. poz. 29), wskazując jako zadanie publiczne "Budowę i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji gazu ziemnego, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń". Jako podstawę realizacji powyższego zadania Spółka wskazała przepisy art. 6 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990, z późn. zm. – dalej jako "u.g.n."), przepis art. 3 ust. 12 pkt a i ust. 25 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716 – dalej jako "p.e.") oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 670, z późn. zm. – dalej jako "u.i.d.p.r.z.p."). Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. Starosta Ł. ustalił Spółce opłatę za udostępnienie danych zgromadzonych w rejestrze publicznym, w formacie GML lub Ewmapa z rejestru określonego w art. 4 ust. 1a pkt 2 i 3 oraz ust. 1b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052, z późn. zm. – dalej jako "p.g.i.k") – w kwocie 410.111 zł, obliczoną jako iloczyn stawki podstawowej (10 zł/za ha) i liczby jednostek rozliczeniowych objętych wnioskiem, który obejmował powierzchnię 68.315,1662 ha, z uwzględnieniem współczynnika korygującego LR, który określono na 0,6. Od powyższej decyzji skarżąca Spółka wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów art. 6 pkt 2 u.g.n. w zw. z art. 4 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 12a p.e., art. 221 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, art. 40 ust. 2 pkt 4 lit. b) ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 15 u.i.d.p.r.z.p. oraz art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 – dalej jako "k.p.a."). Decyzją z dnia [...] października 2017 r. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 40a p.g.i.k., organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny (dalej jako "pzgik") udostępniają materiały zasobu odpłatnie. Zgodnie z art. 40f p.g.i.k., w przypadku sporu dotyczącego zakresu udostępnianych materiałów zasobu lub wysokości należnej opłaty, właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej wydaje decyzję administracyjną. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, istotą sporu w rozpoznawanej sprawie było nieodpłatne udostępnienie mapy zasadniczej w związku z realizacją przez Spółkę zadania celu publicznego. Organ wskazał w tym zakresie, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p., podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu albo podmiotowi nie będącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. W ust. 2 wskazanego przepisu określono, że dane, o których mowa w ust. 1, powinny być udostępniane za pomocą środków komunikacji elektronicznej i mogą być wykorzystane wyłącznie do realizacji zadań publicznych. Natomiast art. 2 ust 3. u.i.d.p.r.z.p. stanowi, że przepisów ustawy nie stosuje się do przedsiębiorstw państwowych, spółek handlowych, służb specjalnych w rozumieniu art. 11 ustawy z 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154, z późn. zm.), Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz Narodowego Banku Polskiego, z wyjątkiem art. 13 ust. 2 pkt 1, gdy w związku z realizacją zadań przez te podmioty istnieje obowiązek przekazywania informacji do i od podmiotów nie będących organami administracji rządowej, oraz z wyjątkiem art. 13a, art. 19c i art. 19d. W ocenie organu odwoławczego, art. 2 ust. 3 u.i.d.p.r.z.p. wyłącza spółki handlowe z zakresu podmiotowego ustawy, chyba że spółki te realizowałyby swoje zadania jako zadania publiczne powierzone lub zlecone przez jednostki samorządu terytorialnego. Przyjęcie odmiennego stanowiska powodowałoby, że spółki handlowe, które uzyskują dochody w związku z prowadzoną działalnością, otrzymywałyby nieodpłatny dostęp do danych publicznych nie posiadając w zamian żadnego obowiązku przekazywania przetworzonych danych przestrzennych, np. danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu (GESUT) do instytucji, z których je otrzymały. Zbędny byłby wówczas także całkowicie art. 40a ust. 2 pkt 2 p.g.i.k. Organ odwoławczy podkreślił też, że ideą nieodpłatnego przekazywania danych w wersji elektronicznej jest, aby instytucje nawzajem przekazywały sobie dane w celu usprawnienia świadczenia usług publicznych. Natomiast z przepisów ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej oraz u.i.d.p.r.z.p. wynika, że nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w rejestrze publicznym może nastąpić na rzecz podmiotu realizującego zadanie publiczne wyłącznie w zakresie niezbędnym do realizacji przez ten podmiot zadania publicznego. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że żądanie skarżącej Spółki w zakresie danych całego uzbrojenia podziemnego nie znajduje żądnego oparcia w przepisach prawa oraz dotyczy sieci, w stosunku do których Spółka nie posiada uprawnień administratora. Organ nie uznał za wiarygodną argumentacji Spółki, że pełen zakres danych jest niezbędny w celu sprawowania funkcji pogotowia gazowego. Dane, które wskazuje Spółka, tj. dane wektorowe egib, są bowiem udostępniane w prowadzonym przez Głównego Geodetę Kraju centralnym punkcie dostępu do usług, m.in. wyszukiwania, przeglądania w pełnym zakresie tematycznym i terytorialnym infrastruktury pod adresem internetowym www.geoportal.gov.pl. Ponadto Spółka pozyskuje informację w formie map inwentaryzacji powykonawczej poszczególnych odcinków, co można odpowiednio wykorzystać. Organ odwoławczy akcentował, że art. 6 ust. 2 u.g.n. określa cele publiczne, a nie zadania publiczne. Zadania publiczne są określone w różnych ustawach i odnoszą się do zadań własnych samorządu, które ustawodawca przypisał danemu szczeblowi samorządu terytorialnego i za którego realizację ta jednostka samodzielnie odpowiada. Organ wyjaśnił, że w celu wyjaśnienia pojęcia podmiotu, któremu powierzono lub zlecono realizację zadania publicznego, można posiłkować się art. 221 ustawy o finansach publicznych. Przyjął, że jest to podmiot niezaliczany do sektora finansów publicznych, który w związku realizacją zadania publicznego nie działa w celu osiągnięcia zysku. Zlecenie zadania odbywa się na podstawie umowy administracyjnej lub porozumienia, które określają zadania oraz wysokość przeznaczonej na nie dotacji. Ze zgromadzonych dowodów w aktach sprawy nie wynika, żeby Spółka realizowała zadania publiczne na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny. Nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających fakt powierzenia zadań publicznych przypisanych podmiotowi publicznemu, np. gminie. Brak jest również dokumentów potwierdzających, że Spółka została powołana jako podmiot, któremu powierza się część zadań przypisanych podmiotowi publicznemu. Przesłane w tym zakresie wyjaśnienia, nie poparte żadnymi dokumentami, nie mogą stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie. Wyrokiem z dnia 8 maja 2018 r. (sygn. akt II SA/Lu 1140/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. Oddział Zakład Gazowniczy w L.. Sąd podniósł, że [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. jest spółką handlową w rozumieniu art. 1 § 2 ustawy Kodeks spółek handlowych i w świetle przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne nie znajdują one w stosunku do niej zastosowania. W konsekwencji bez znaczenia pozostaje sposób, w jaki Spółka powstała oraz w oparciu o jakie decyzje i zezwolenia prowadzi swoją działalność. Sąd I instancji przyjął, że z treści art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. wynika, że nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w rejestrze, przysługuje podmiotom publicznym i niepublicznym, które realizują zadania publiczne i w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Warunek nieodpłatnego dostępu do danych rejestrowych stanowi zatem realizacja zadań publicznych, niezależnie od publicznego czy niepublicznego charakteru podmiotu realizującego takie zadanie. Zadania publiczne muszą być przy tym powierzone wymienionym podmiotom w określony sposób, a mianowicie na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji. W ocenie Sądu I instancji w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zachodzi jednak przypadek wykonywania zadania publicznego na podstawie bezpośredniego upoważnienia ustawowego. Wbrew stanowisku Spółki, nie ma również w sprawie miejsca sytuacja powierzenia lub zlecenia zadania publicznego przez podmiot publiczny. Sąd I instancji podkreślił, że chodzi w tym przypadku o porozumienie lub umowę administracyjną, a zatem umowę o charakterze publicznoprawnym, zawarte w konkretnej sprawie z właściwym organem na podstawie umocowania przewidzianego w ustawie. Porozumienie administracyjne jest prawną formą, za pomocą której podmioty administracji publicznej (organy i instytucje administracyjne) podejmują współdziałanie przy realizowaniu zadań administracji publicznej, wspólnie realizując część lub całość swoich kompetencji. Niewątpliwie w okolicznościach sprawy taka sytuacja nie występuje, gdyż Spółka nie jest podmiotem administracji publicznej, ale spółką prawa handlowego. Nie zachodzą również podstawy do przyjęcia umownego powierzenia realizacji zadania publicznego skarżącej spółce. Powierzenie zadania publicznego musi być wyraźne, nie może być domniemane i musi dotyczyć zadania, które organ może przenieść, mając w tym zakresie kompetencję przewidzianą w przepisach ustawowych. Natomiast wykonywanie na podstawie umowy cywilnoprawnej czynności, które nawet wiążą się z zadaniem publicznym, nie przenosi samo przez się tego zadania i nie czyni podmiotu wykonującego takie czynności podmiotem realizującym zadanie publiczne. Sąd I instancji ostatecznie stwierdził, że Spółka wykonując zadania dotyczące m.in. przyłączenia odbiorów, inwestycji, eksploatacji sieci, dyspozycji gazu, odczyty, usuwania awarii, itd., nie realizuje powierzonego przez podmiot publiczny zadania publicznego, jak tego wymaga art. 15 u.i.d.p.r.z.p. w zw. z art. 40a ust. 2 lit. b) p.g.i.k. Tym samym, w stanie faktycznym sprawy nie zachodziły podstawy do zastosowania w stosunku do skarżącej przepisów przewidujących wyjątek od zasady odpłatności za udostępnienie danych i informacji z prowadzonego przez starostę powiatowego zasobu geodezyjnego. Ponadto, nie rozstrzygając, czy sporządzenie planu rozwoju w zakresie zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe jest zadaniem publicznym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, ponieważ nie ma to znaczenia w rozpoznawanej sprawie, Sąd I instancji wskazał, że uzasadnienie wniosku o udostępnienie map nie wiązało udostępnienia map z realizacją sporządzenia takiego planu rozwoju. Podobnie, w ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 221 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, albowiem przepis ten odnosi się do celu publicznego, a nie zadania publicznego oraz dotyczy podmiotów niedziałających w celu osiągnięcia zysku, a skarżąca takim podmiotem nie jest. W ocenie Sądu I instancji skarżąca niezasadnie odnosi pojęcie zadania publicznego wskazanego w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, do rozpoznawanej sprawy, ponieważ nieodpłatność za materiały znajdujące się w zasobie geodezyjnym i kartograficznym ustawodawca odniósł jedynie do u.i.d.p.r.z.p., która jednocześnie określiła wyjątki od jej stosowania w art. 1 ust. 3 dotyczące spółek handlowych. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 3679/18, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Uznał, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b) p.g.i.k. w zw. z art. 15 ust. 1 i art. 2 ust. 3 u.i.d.p.r.z.p., bowiem kwestia wyłączeń podmiotowych przewidzianych w art. 2 ust. 3 nie ma znaczenia przy stosowaniu art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. Zdaniem NSA konieczne jest przyjęcie rozróżnienia na podmioty, do których stosuje się przepisy ustawy i podmioty, którym podmiot prowadzący rejestr publiczny (będący adresatem ustawy) zapewnia nieodpłatny dostęp do danych w rejestrze, zaś stanowisko przeciwne prowadziłoby do niekonsekwencji i sprzeczności w stosowaniu ustawy. Wskazał, że zastrzeżenie poczynione w art. 2 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. oznacza, że podmioty, które mają formę organizacyjną spółki handlowej i realizują zadania publiczne nie są podmiotami publicznymi w rozumieniu ustawy i z wyjątkiem wskazanych artykułów, nie stosuje się do nich jej przepisów. Nie oznacza to jednak, że podmioty te nie realizują zadań publicznych, jest to bowiem pierwotna podstawa wskazana w art. 2 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p., której zaistnienie dopiero pozwala na zwolnienie spod stosowania ustawy, ze względu na formę organizacyjną. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że zakres podmiotowy stosowania ustawy nie ma wpływu na to, komu podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia nieodpłatny dostęp do danych rejestru, kwestia ta uregulowana jest samodzielnie w art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. Za uzasadniony uznał zarzut błędnej wykładni art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. przez pominięcie w procesie wykładni art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym i wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy Prawo energetyczne podnosząc, że kwestia ewentualnej realizacji zadań publicznych na podstawie odrębnych przepisów została pozostawiona w sprawie poza zakresem rozważań. Powołując się na art. 7 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.s.g. oraz art. 18 ust. 1 Prawa energetycznego wskazał, że zadanie publiczne, jakim jest zaopatrzenie w gaz, nie ogranicza się do obowiązkowych zadań gminy, a w zakresie wykraczającym poza te zadania może być realizowane przez inne podmioty, nie tracąc przez to swego waloru zadania publicznego. Rozważenia zatem wymagało, czy na mocy postanowień ustawy, zadań w tym zakresie nie realizują także inne podmioty, w szczególności przedsiębiorstwa energetyczne. Naczelny Sąd Administracyjny przywołał pojęcie "zaopatrzenia" zdefiniowane w art. 3 pkt 8 Prawa energetycznego podnosząc, że określenie zaopatrzenia jako procesów związanych z dostarczeniem wskazuje na związek z kwestiami uregulowanymi w rozdziale 2 Prawa energetycznego, dotyczącym dostarczania paliw i energii. W konsekwencji skonstatował, że uwzględniając zaopatrzenie w gaz jako zadanie publiczne i definicję zaopatrzenia zawartą w ustawie Prawo energetyczne, w sprawie powinno zostać rozważone, czy mająca określony przedmiot działalności Spółka realizuje procesy związane z dostarczaniem paliw i energii, uregulowane w szczególności w rozdziale 2 ustawy. Dopiero taka analiza może rozstrzygnąć, czy zadania realizowane przez spółkę w określonym zakresie stanowią zadania publiczne dotyczące zaopatrzenia w gaz. Identyfikacja tych zadań pod względem rzeczowym jest również warunkiem oceny, czy do ich realizacji niezbędne są żądane dane z rejestru publicznego. Przepis art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. limituje bezpłatny dostęp do danych z rejestrów do danych niezbędnych dla realizacji określonych zadań publicznych. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił przy tym argumentów skargi kasacyjnej, że przesłanka "niezbędności" stanowi antonim "zbędności", wobec czego odmowa udostępnienia może dotyczyć tylko danych zbędnych dla realizacji określonego zadania publicznego. Taka wykładnia dokonywana jest z pominięciem znaczenia terminu użytego przez ustawodawcę, bowiem "niezbędny" to taki, bez którego nie można się obejść, koniecznie potrzebny, nieodzowny. Określenia te wskazują na znacznie silniejszy pozytywny związek między dwoma elementami, niż tylko brak zbędności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sprawa niniejsza jest przedmiotem ponownego jej rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Zgodnie z art. 190 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych i odmiennych ocen prawnych sprzecznych ze stanowiskiem wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak też nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Pod pojęciem "wykładni prawa" należy rozumieć wyjaśnienie znaczenia właściwych przepisów prawa. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" oznacza wykładnię przepisów prawa materialnego, procesowego i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania określonego aktu. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 598/17). W konsekwencji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie związany był zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 3679/18. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji według wskazanych w tym wyroku reguł należało stwierdzić, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów praw, które uzasadniały ich uchylenie. Przechodząc do istoty sprawy wskazać należy, że stosownie do art. 40a ust. 1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawową zasadą jest odpłatność za udostępnianie danych i informacji z zasobu geodezyjnego. Zasada ta doznaje jednakże przewidzianych prawem wyjątków. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 40a ust. 2 pkt 1-5 p.g.i.k. Opłaty za udostępnianie danych nie pobiera się też, m.in. na podstawie art. 15 u.i.d.p.r.z.p., według którego, podmiot prowadzący rejestr publiczny zapewnia podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w prowadzonym rejestrze, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań (ust. 1). Dane, o których mowa w ust. 1, powinny być udostępniane za pomocą środków komunikacji elektronicznej i mogą być wykorzystane wyłącznie do realizacji zadań publicznych (ust. 2). Natomiast w ust. 3 cytowanego przepisu, zawarto delegację ustawową dla Rady Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, sposobu, zakresu i trybu udostępniania danych, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze potrzebę usprawnienia realizacji zadań publicznych, zapewnienia szybkiego i bezpiecznego dostępu do danych oraz zabezpieczenia wykorzystania danych do celów realizacji zadań publicznych. Jednocześnie w przepisie art. 2 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p., z zastrzeżeniem ust. 2-4, wymienione zostały podmioty publiczne realizujące zadania publiczne określone przez ustawy, do których stosuje się przepisy tej ustawy. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 3 u.i.d.p.r.z.p., przepisów ustawy nie stosuje się do przedsiębiorstw państwowych, spółek handlowych, służb specjalnych w rozumieniu art. 11 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2020 r. poz. 27 i 2320), Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz Narodowego Banku Polskiego, z wyjątkiem art. 13 ust. 2 pkt 1, gdy w związku z realizacją zadań przez te podmioty istnieje obowiązek przekazywania informacji do i od podmiotów niebędących organami administracji rządowej, oraz z wyjątkiem art. 13a, art. 19c i art. 19d. Bez wątpienia skarżąca Spółka nie mieści się w katalogu podmiotów publicznych, zdefiniowanym w art. 2 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. Dlatego istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się zatem do oceny tego, czy skarżąca, nie będąca podmiotem publicznym w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, może uzyskać nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w rejestrze publicznym, jakim jest państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny. Biorąc pod uwagę przywołane wyżej regulacje stwierdzić należy przede wszystkim, że wyłączenia podmiotowe przewidziane w art. 2 ust. 3 u.i.d.p.r.z.p. nie mają zastosowania do art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. Konkluzja taka wynika wprost z brzmienia art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p., który jednoznacznie przewiduje, że dane z rejestrów mogą być nieodpłatnie udostępniane zarówno podmiotom publicznym w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p., jak i podmiotom niebędącym podmiotami publicznymi, które realizują zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia ich realizacji przez podmiot publiczny. Przyjęcie, że dane z rejestrów mogą być przekazywane wyłącznie wskazanym w art. 2 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. podmiotom, prowadziłoby do niekonsekwencji i uczyniłoby regulacje zawarte w art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. zupełnie zbędnymi, czego nie sposób uzasadnić. Trzeba zwrócić uwagę, że art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. przewiduje między innymi nieodpłatny dostęp do danych z rejestrów podmiotom niebędącym podmiotami publicznymi, które realizują zadania publiczne na skutek powierzenia lub zlecenia ich realizacji przez podmiot publiczny. W stosunku do tych podmiotów przepis art. 2 ust. 2 u.i.d.p.r.z.p. przewiduje stosowanie jedynie art. 13 ust. 2 pkt 1 u.i.d.p.r.z.p., który nakłada określone wymogi w zakresie systemu teleinformatycznego, jeżeli w związku z realizacją tego zadania istnieje obowiązek przekazywania informacji do lub od podmiotów niebędących organami administracji rządowej. Uznanie, że w stosunku do tych podmiotów zastosowanie miałby wyłącznie przepis art. 13 ust. 2 pkt 1 u.i.d.p.r.z.p. oznaczałoby, że podmioty te nie mogłyby ubiegać się o nieodpłatny dostęp do danych z rejestrów na podstawie art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. i czyniłyby jego treść zupełnie niespójną z pozostałymi przepisami ustawy. Przewidziane zaś w art. 2 ust. 3 u.i.d.p.r.z.p. wyłączenie spod stosowania przepisów ustawy, za kilkoma wyjątkami nie mających dla rozpoznawanej sprawy żadnego znaczenia, m.in. podmiotów realizujących zadania publiczne działających w formie spółki handlowej, oznacza jedynie, że podmioty te nie są podmiotami publicznymi w rozumieniu ustawy i z pewnymi wyjątkami, nie stosuje się do nich przepisów ustawy. Wyłączenie spółek handlowych z kręgu podmiotów publicznych wymienionych w art. 2 u.i.d.p.r.z.p. nie oznacza jednak, że podmioty te nie realizują zadań publicznych i nie mogą być adresatami czynności podejmowanych przez podmiot prowadzący rejestr. Nie można bowiem tracić z pola widzenia tego, że ustawa skierowana jest w pierwszej kolejności do podmiotów realizujących zadania publiczne i dopiero zaistnienie tej przesłanki pozwala na wyłączenie stosowania ustawy w stosunku do podmiotów działających w określonej formie organizacyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę należało uznać, że przepis art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. w powiązaniu z art. 40a ust. 2 pkt 4 lit. b) p.g.i.k., stanowi samodzielną regulację w zakresie nieodpłatnego dostępu do danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, do której nie mają zastosowania wyłączenia podmiotowe wskazane w art. 2 ust. 3 u.i.d.p.r.z.p. W konsekwencji, do ustalenia czy skarżąca Spółka może uzyskać nieodpłatny dostęp do danych zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, konieczna jest ocena spełnienia przez nią przesłanek wskazanych w art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. Według tego przepisu, dane z rejestru są nieodpłatnie udostępniane przez podmiot publiczny prowadzący rejestr podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny. Jak już wyżej wskazano, skarżąca nie mieści się w kręgu podmiotów publicznych, o których mowa w art. 2 ust. 2 u.i.d.p.r.z.p. Ustalenia zatem wymagało to, czy Spółka realizuje zadania publiczne, co dopiero uprawniałoby ją do zwolnienia z opłaty za udostępnienie danych. Okolicznością bezsporną i nie wymagającą dalszego omówienia jest to, że w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z powierzeniem lub zleceniem skarżącej przez podmiot publiczny wykonania zadań publicznych. Rozważając natomiast realizację przez skarżącą Spółkę zadań publicznych na podstawie odrębnych przepisów należało odnieść się przede wszystkim do przepisów ustawy o samorządzie gminnym oraz do uregulowań zawartych w ustawie – Prawo energetyczne. Jak wskazuje się bowiem w doktrynie, zadania publiczne to normatywnie postulowane dla dobra wspólnego zachowania, za które odpowiedzialność ponoszą organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego oraz inne organy państwowe. W świetle Konstytucji RP (art. 15, art. 16, art. 163 i art. 164), zadania publiczne są wykonywane na podstawie i w granicach prawa przez podmioty sprawujące władzę publiczną, w tym w istotnej części przez samorząd terytorialny wykonujący te zadania w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, za pośrednictwem organów stanowiących i wykonawczych. Wśród zadań publicznych Konstytucja RP wyróżnia zadania służące "zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej" oraz zadania zastrzeżone przez Konstytucję RP lub ustawy dla organów innych władz publicznych, a wśród nich takie, które ustawa może zlecić organom samorządu, jeżeli wynika to "z uzasadnionych potrzeb państwa". Zdolność wykonywania zadań publicznych przez jednostki terytorialne ma być jednym z kryteriów w ustawowym kształtowaniu zasadniczego podziału terytorialnego państwa. W świetle doktryny, zadania publiczne mogą być wykonywane przez podmioty publiczne niemające kompetencji władczych albo wręcz przez podmioty niepubliczne. Głównym kryterium uznania danych zadań za publiczne jest okoliczność, że państwo lub samorząd terytorialny ponoszą w świetle prawa odpowiedzialność za ich realizację. Nie traktuje się jako kryterium kwalifikacji do kategorii zadań publicznych samego wykonywania zadań w ramach struktur organizacyjnych państwa lub samorządu (Komentarz do art. 2 [w:] Czesław Martysz, Grażyna Szpor, Kajetan Wojsyk "Ustawa o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Komentarz", Wydawnictwo Lex 2015). Stosownie zaś do art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym, do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym m.in. zaopatrzenie w energię elektryczną i cieplną oraz gaz. Zaopatrzenie gminy w energię elektryczną i cieplną oraz gaz niewątpliwie jest realizowanym przez gminę zadaniem publicznym, bowiem ma na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli i jest istotne z punktu widzenia celów i funkcji państwa. Jak wynika z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym, jest to jedno z jej zadań własnych, za którego realizację jest odpowiedzialna (zob. m.in. wyrok TK z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt P 24/05). O tym natomiast, które z zadań własnych gminy mają charakter obowiązkowy rozstrzygają odrębne ustawy (art. 7 ust. 2 u.s.g.). Jedno z takich właśnie zadań własnych gminy, które należy traktować jako obowiązkowe, zostało określone w art. 18 ust. 1 pkt. 1 Prawa energetycznego. Stosownie do tego przepisu, do zadań własnych gminy w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, ciepło i paliwa gazowe należy planowanie i organizacja zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe na obszarze gminy. Wskazany w art. 18 ust. 1 pkt 1 Prawa energetycznego obowiązek planowania i organizacji zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe na obszarze gminy nie wyczerpuje określonego w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym zadania własnego gminy, jakim jest zaopatrzenie w gaz. Potwierdza to zawarta w art. 3 pkt 8 Prawa energetycznego definicja zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną, paliwa gazowe, przez które należy rozumieć procesy związane z dostarczaniem ciepła, energii elektrycznej, paliw gazowych do odbiorców. Planowanie i organizacja zaopatrzenia stanowią wycinek szeroko rozumianego zaopatrzenia w gaz, które ustawodawca zdecydował się określić jako zadanie obowiązkowe dla gminy. Samo planowanie i organizacja zaopatrzenia w gaz nie zapewnią rzeczywistego dostępu do gazu. Dla realizacji tego zadania potrzebne są dalsze działania mające na celu dostarczenie gazu do odbiorców. Oznacza to, że planowanie i organizacja zaopatrzenia gminy w gaz jest wyłączną kompetencją gminy. Obowiązek ten ciąży bezpośrednio na gminie. Nie ma natomiast żadnych podstaw do przyjęcia, że działania wykraczające poza planowanie i organizację również muszą być realizowane wyłączne przez gminę. Z pewnością rozwiązania takiego nie można wywieść ani z ustawy o samorządzie gminnym, ani z regulacji zawartych w Prawie energetycznym. Powyższe prowadzi do wniosku, że zadania w przedmiocie zaopatrzenia gminy w gaz, wykraczające poza zadania określone w art. 18 ust. 1 pkt 1 Prawa energetycznego, mogą być realizowane również przez inne podmioty, nie tracąc cechy publicznego charakteru. Jest to o tyle zasadne, że Prawo energetyczne w ogóle nie zastrzega formy prawnej podmiotów realizujących zaopatrzenie w ciepło, energię elektryczną, czy też paliwa gazowe. W zawartej w art. 3 pkt 12 Prawa energetycznego definicji przedsiębiorstwa energetycznego wskazuje jedynie, że jest to podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie: a) wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi lub b) przesyłania dwutlenku węgla, lub c) przeładunku paliw ciekłych. W konsekwencji należało uznać, że podmiot niepubliczny, którego przedmiotem działania są szeroko rozumiane procesy związane z dostarczaniem ciepła, energii elektrycznej, paliw gazowych do odbiorców, realizuje zadania publiczne w zakresie zaopatrzenia gminy w energię elektryczną i cieplną oraz gaz (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym), które nie muszą być wykonywane bezpośrednio przez gminę. Oznacza to, że podmiot taki może – co do zasady – uzyskać nieodpłatny dostęp do danych z rejestru publicznego na podstawie art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. W takiej zaś sytuacji, częściowo zasadny okazał się zatem podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organy art. 2 ust. 3 u.i.d.p.r.z.p. oraz art. 40 ust. 2 pkt 4 lit. b p.g.i.k. w zw. z art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p., poprzez błędną wykładnię tych przepisów. W ocenie Sądu, dla uzyskania nieodpłatnego dostępu do takich danych konieczne jest jednakże wykazanie przez wnioskodawcę, że rzeczywiście realizuje on zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów, a także wykazanie, że zakres wnioskowanych danych jest niezbędny do realizacji tych zadań. Jak bowiem wynika z § 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 września 2005 r. w sprawie sposobu, zakresu i trybu udostępniania danych zgromadzonych w rejestrze publicznym, dane zgromadzone w rejestrze udostępnia się podmiotowi publicznemu albo podmiotowi niebędącemu podmiotem publicznym, realizującym zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny ich realizacji, na ich wniosek złożony w formie pisemnej albo elektronicznej. Wniosek taki powinien zawierać w szczególności nazwę podmiotu ubiegającego się o udostępnienie danych zgromadzonych w rejestrze i adres jego siedziby (pkt 1) oraz wskazanie zadania publicznego i podstawy prawnej jego realizacji przez podmiot ubiegający się o udostępnienie danych zgromadzonych w rejestrze, którego wykonanie wymaga udostępnienia tych danych (pkt 4). Dlatego w przypadku podmiotu niepublicznego dla uznania, że realizuje on zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów, nie jest wystarczające jedynie proste wymienienie zadania publicznego i wskazanie jego ustawowej podstawy prawnej. W takim przypadku konieczne jest nadto, aby podmiot ten udokumentował przedmiot prowadzonej przez siebie działalności w sposób umożliwiający podmiotowi prowadzącemu rejestr weryfikację, czy wnioskodawca rzeczywiście realizuje zadania publiczne. Nie można również tracić także z pola widzenia tego, że dane z rejestru mogą być nieodpłatnie udostępnione jedynie w zakresie niezbędnym do realizacji zadań publicznych, zaś ocena spełnienia tego kryterium również pozostawiona jest podmiotowi prowadzącemu rejestr publiczny. Użyte przez ustawodawcę słowo "niezbędny", oznacza koniecznie potrzebny, nieodzowny ("Mały słownik języka polskiego", red. S. Skorupski, H. Auderska, Z. Łempicka, Warszawa 1949, s. 454), a więc taki, bez którego nie można się obejść. Konieczne jest zatem, aby podmiot ubiegający się o dane z rejestru publicznego na podstawie art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. wykazał, że wnioskowane przez niego dokumenty są niezbędne do realizacji zadania publicznego, będącego przedmiotem jego działalności. Odnosząc powyższe uwagi do istoty niniejszej sprawy należało zatem zauważyć, że w celu uzyskania nieodpłatnego dostępu do danych zawartych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym w postaci map wektorowych z obszaru powiatu ł. , skarżąca będąca spółką handlową, a więc podmiotem niepublicznym, we wniosku o udostępnienie danych powinna wykazać, że przedmiotem jej działalności jest realizacja procesów związanych z dostarczeniem paliw i energii, w sposób umożliwiający weryfikację, czy rzeczywiście realizuje ona zadania publiczne na terenie, na którym danych z rejestru się domaga. Podkreślenia przy tym wymaga, że czym innym są omówione wyżej zadania publiczne, a czym innym cele publiczne, wskazane w powołanym przez skarżącą art. 6 u.g.n. W części ich zakresy mogą się oczywiście pokrywać, jednak kwalifikacja do każdej z kategorii odbywa się na podstawie odrębnych ustaw, a ponadto nie wszystkie zadania publiczne mogą być wykonywane przy pomocy instytucji określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Skarżąca powinna także wykazać stosownymi dokumentami, że wnioskowane dane są nieodzowne dla realizacji tego zadania. W ocenie Sądu, skarżąca ewidentnie nie wywiązała się z powyższego obowiązku, w związku z czym Sąd nie miał realnej możliwości prawidłowej weryfikacji spełnienia przez skarżącą przesłanek wskazanych w art. 15 ust. 1 u.i.d.p.r.z.p. W swojej skardze skarżąca Spółka powołała się wprawdzie na konieczność udostępnienia jej map wektorowych powiatu ł. dla współpracy z podmiotami publicznymi, w związku z obowiązkiem sporządzania planów rozwoju, jednakże twierdzenia te są zbyt ogólne i nie zostały poparte żadnymi dokumentami. Podobnie należy ocenić konieczność posiadania map wektorowych w pełnej treści na obszarze zgazyfikowanym oraz planowanym do gazyfikacji, co zdaniem Spółki jest niezbędne w celu prawidłowej i bezpiecznej eksploatacji sieci gazowej. Także treść pisma z dnia 18 września 2017 r. nie rozwiewa wątpliwości w tym zakresie. W uzasadnieniu skargi Spółka powołała się także na orzeczenia sądów, z których wynikać ma przedmiot jej działalności, co z przyczyn oczywistych nie może być brane przez Sąd pod uwagę, to jednak w aktach sprawy nie ma żadnych dokumentów potwierdzających przedmiot działalności Spółki w kontekście realizacji zadań publicznych i niezbędności wnioskowanych danych do ich wykonania, a co więcej, w tak wielkim zakresie jak dane objęte wnioskiem (ponad 68.000 hektarów). Nie jest wykluczone uprawnienie skarżącej do żądania danych, których się domaga w formie nieodpłatnej, ale uwzględniając zakres tych danych, prawo do ich nieodpłatnego uzyskania wymaga jasnego i precyzyjnego udokumentowania, czego skarżąca Spółka dotychczas nie zrobiła. Uchybienia tego nie dostrzegły organy administracji prowadzące postępowanie w przedmiocie udostępnienia danych, co w konsekwencji prowadzi do uznania, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) Obowiązkiem organów administracji jest bowiem podejmowanie z urzędu, bądź na wniosek strony, wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organy zobowiązane są do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), który dopiero może stanowić podstawę do oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Na organach prowadzących postepowanie w rozpoznawanej sprawie ciążył zatem obowiązek ustalenia, czy skarżąca realizuje zadania publiczne oraz czy zakres danych objętych wnioskiem jest niezbędny do ich wykonania. W tym celu organy powinny wezwać skarżącą do usunięcia braków wniosku. Taką możliwość przewiduje bowiem § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 września 2005 r., w myśl którego, w przypadku stwierdzenia braków wniosku, kierownik jednostki organizacyjnej, w której jest prowadzony rejestr, wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania z pouczeniem, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Uprawnia go do tego także treść art. 50 ust. 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych. Wprawdzie z akt sprawy wynika, że organ zwrócił się do skarżącej o sprecyzowanie zadań publicznych realizowanych przez Spółkę oraz dostarczenie kopii dokumentów, na podstawie których realizowane są te zadania, a także o wskazanie podstawy prawnej, z której wynika, jakie dane są niezbędne do realizacji zadań, jednak wezwanie to okazało się niewystarczające. Poza ogólnymi twierdzeniami Spółka nie przedstawiła żadnych dokumentów. Stanowisko zaś organu odwoławczego, czy spółka realizuje zadania publiczne nie jest jednoznaczne, albowiem negując tę okoliczność, organ jednocześnie podjął kwestię związku żądanych danych z wykonywanymi działaniami, kwestionując ich znaczenie dla realizacji zadań. Nie jest to przekonujące w świetle argumentacji podjętego rozstrzygnięcia. Wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy organy nie ustaliły zatem kluczowych dla właściwego zastosowania normy materialnoprawnej okoliczności stanu faktycznego sprawy, co stanowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i tym samym przepisów prawa materialnego. Dlatego z uwagi na wydanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty Ł. z dnia [...] czerwca 2017 r. z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a., obowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania, przeprowadzi postępowanie w sposób odpowiadający wymogom proceduralnym, a po prawidłowych ustaleniach faktycznych wyda rozstrzygnięcie z uwzględnieniem przywołanej tu wykładni przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, z poźn. zm.), co nie miało jednakże żadnego wpływu na zasady kontroli legalności zaskarżonych decyzji przez sąd administracyjny.