II SA/Ke 491/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Kielcach na uchwałę Rady Gminy Bejsce z dnia 16 sierpnia 2011 r. nr VIII/45/2011 w przedmiocie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania I. stwierdza nieważność § 2, § 3 ust. 1, § 10 i § 12 zaskarżonej uchwały; II. oddala skargę w pozostałej części. Dnia 16 sierpnia 2011 r. Rada Gminy Bejsce, na podstawie art. 9a ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (tekst jedn. - w dacie podjęcia aktu - Dz. U. z 2005 r., Nr 180, poz. 1493 ze zm.) zwanej dalej "u.p.p.r." i art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. - na datę wydania aktu - Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) zwanej dalej "u.s.g.", podjęła uchwałę nr VIII/45/2011 w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą uchwałę wniósł Prokurator Okręgowy w Kielcach, który zarzucił istotne naruszenie prawa, tj.: - art 9a ust. 3-5 i 15 u.p.p.r. w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, polegające na przekroczeniu zakresu delegacji ustawowej poprzez określenie w § 2 ust. 1 uchwały podmiotów, których przedstawiciele wchodzą w skład Zespołu Interdyscyplinarnego z pominięciem prokuratorów oraz przedstawicieli podmiotów innych niż określone w ust. 3, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie, podczas gdy ww. przepisy wskazanej ustawy nie upoważniają Rady Gminy do określania katalogu tych podmiotów, gdyż zostały one w sposób wyczerpujący wskazane w art. 9a ust. 3-5 u.p.p.r.; - art. 9a ust. 8 i 15 u.p.p.r., § 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 283), zwanego dalej "rozporządzeniem" w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i częściowe powtórzenie oraz modyfikację w § 3 uchwały stanowiącym, że "Zespół działa na podstawie porozumień zawartych między Wójtem Gminy Bejsce a jednostkami delegującymi poszczególnych członków zespołu", treści zapisu ustawowego, tj. art. 9a ust. 8 u.p.p.r., który określa, że przedmiotowe porozumienia winny być zawierane między wójtem a podmiotami, o których mowa w art. 9a ust. 3 lub 5 u.p.p.r.; - art. 9a ust. 11, 12 i 15 u.p.p.r., § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i wskazanie w § 8 i § 9 uchwały katalogu podmiotów, których przedstawiciele mogą wchodzić w skład grup roboczych, podczas gdy ww. przepisy wskazanej ustawy nie upoważniają Rady Gminy do formułowania katalogu tych podmiotów, gdyż został on wyczerpująco określony w art. 9a ust. 11 i 12 u.p.p.r. a nadto poczynienie tego w sposób odmienny od sformułowania ustawowego; - art. 9b ust. 3 i art. 9a ust. 15 u.p.p.r. oraz § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i sformułowanie w § 10 uchwały zadań grup roboczych, podczas gdy przepisy wskazanej ustawy nie upoważniają rady gminy do określania zadań grup roboczych a jedynie do określenia trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania; - art. 9a ust. 7 i 15 u.p.p.r., § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i powtórzenie w § 11 uchwały wskazującym częstotliwość posiedzeń Zespołu Interdyscyplinarnego, treści zapisu ustawowego zawartego w art. 9a ust. 7 u.p.p.r.; - art. 9a ust. 13 i 15 u.p.p.r., § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i powtórzenie oraz modyfikacje w § 12 uchwały wskazującym, że "Członkowie Zespołu Interdyscyplinarnego wykonują zadania w ramach obowiązków służbowych lub zawodowych" z pominięciem grup roboczych, treści zapisu ustawowego zawartego w art. 9a ust. 13 u.p.p.r.; - art. 9a ust. 10 i 15 u.p.p.r., § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i częściowe powtórzenie, a nadto modyfikację w § 7 uchwały dot. możliwości tworzenia przez Zespół grup roboczych, treści zapisu ustawowego zawartego w art. 9a ust. 10 u.p.p.r.; W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, zaś w uzasadnieniu skargi przedstawił argumentację na poparcie stawianych zarzutów. Skarżący dodał, że przytoczone w skardze istotne naruszenia prawa, w tym zwłaszcza zaniechanie opublikowania zaskarżonej uchwały w wojewódzkim dzienniku urzędowym, wskazują na konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności w całości. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy nie podzieliła stanowiska Prokuratora i wniosła o oddalenie skargi w całości. Organ podniósł w szczególności, że zaskarżona uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z dnia 12 września 2011 r. nr 220 poz. 2583, a następnie zmieniona Uchwałą Rady Gminy Bejsce nr XXI/162/2016 z dnia 29 grudnia 2016 r. zmieniającą uchwałę w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie naruszenie art. 9a ust. 3-5 u.p.p.r. organ podniósł, że wśród tych przepisów znajduje się art. 9a ust. 3a u.p.p.r. dodany art. 7 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 kwietnia 2020 r. zmieniającej u.p.p.r. z dniem 30 listopada 2020 r. Tym samym, Rada Gminy podejmując zarówno uchwałę z dnia 16 sierpnia 2011 r, jak i uchwałę zmieniającą z dnia 29 grudnia 2016 r. nie mogła naruszyć przepisu wprowadzonego do porządku prawnego później. Stąd, zdaniem organu, zarzut naruszenia art. 9 ust. 3a u.p.p.r. jest niezasadny. Co więcej, uchwała nie przewiduje udziału w zespole interdyscyplinarnym przedstawiciela żandarmerii wojskowej z uwagi na brak odpowiedniego wniosku, przez co nie narusza treści przepisu ustawowego. Co do zarzutów naruszenia pozostałych przepisów uchwały, dotyczących powtórzenia w akcie prawa miejscowego zapisów ustawy, to jest m.in. § 3, § 7, § 8, § 9, § 10, § 11 i § 12 uchwały, organ nie zgodził się z twierdzeniem, że stanowią one podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ podniósł, że nie są sprzeczne z ustawą te przepisy, które powtarzają jej treść wprowadzając rozwiązania ustawowe do uchwały stanowiącej przepisy prawa miejscowego. Zapisy te mają charakter porządkujący i mają na celu czynienie uchwały czytelną i zrozumiałą. W związku z brakiem modyfikacji treści ustawowej nie stanowią one podstawy stwierdzenia nieważności całości uchwały. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), o czym strony zostały powiadomione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga Prokuratora Okręgowego w Kielcach jest częściowo zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 oraz art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym uwzględniając skargę na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, Sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest w niniejszej sprawie uchwała Rady Gminy Bejsce z dnia 16 sierpnia 2011 r. nr VIII/45/2011 w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 9a ust. 15 u.p.p.r. Zgodnie z tym przepisem rada gminy określi, w drodze uchwały, tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania. Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Stosownie do art. 40 ust. 1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Akty prawa miejscowego jako akty prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP) mają charakter generalny i abstrakcyjny i obejmują swoim zasięgiem wszystkie podmioty funkcjonujące na obszarze swojego obowiązywania (w tym przypadku na terenie gminy). Mając na uwadze, że zaskarżona uchwała – bez wątpienia mająca charakter generalno-abstrakcyjny – jest aktem prawa miejscowego, treść art. 94 ust. 1 u.s.g. nie sprzeciwia się stwierdzeniu nieważności tej uchwały w całości lub części przez sąd administracyjny w razie stwierdzenia, że jest sprzeczna z prawem – niezależnie od czasu, jaki upłynął od daty jej uchwalenia. W myśl art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały. Dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały należy mieć też na uwadze zasadę praworządności, wynikającą z art. 7 Konstytucji RP. Wymaga ona, aby materia regulowana wydanym aktem prawa wynikała z upoważnienia ustawowego, nie przekraczała zakresu tego upoważnienia, ale także realizowała wszystkie obowiązki z upoważnienia tego wynikające. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy gminne jest niezgodne z zasadami legislacji. Uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie, bowiem tego rodzaju powtórzenie jest normatywnie zbędne, gdyż powtarzany przepis już obowiązuje, jak też jest dezinformujące. Trzeba zatem liczyć się z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy, a więc do naruszenia wymagania adekwatności. Uchwała organu gminy nie powinna zatem powtarzać przepisów ustawowych, jak też nie może zawierać postanowień sprzecznych z ustawą. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w sprawie niniejszej, aczkolwiek powtórzenie przepisów powszechnie obowiązujących zawartych w innych aktach normatywnych, w tym w aktach prawnych rangi ustawowej, w aspekcie zasad techniki prawodawczej nie jest właściwe, to jednak nie w każdej sytuacji stanowić będzie podstawę do stwierdzenia istotnego naruszenia prawa, skutkującego koniecznością wyeliminowania zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego. Kontrolując zaskarżony akt Sąd każdorazowo bada dopuszczalność powtórzenia przepisów ustawowych w realiach postanowień danego aktu prawa miejscowego, uwzględniając również w ramach tej kontroli specyfikę przedmiotu (materii), którą reguluje zakwestionowana przez stronę skarżącą uchwała. W drodze wyjątku, uzasadnionego zwłaszcza względami zapewnienia komunikatywności, kompletności i czytelności tekstu prawnego, za dopuszczalne uznaje się powtarzanie w aktach prawa miejscowego innych regulacji normatywnych. W każdym jednak przypadku tego rodzaju powtórzenia powinny być powtórzeniami dosłownymi, aby uniknąć wątpliwości, który fragment tekstu prawnego (rozporządzenia, ustawy upoważniającej czy innego aktu normatywnego) ma być podstawą odtworzenia normy postępowania (zob. S. Wronkowska (w:) S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, s. 35 i 241). W aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się możliwość powtórzenia w akcie prawa miejscowego zapisów ustawowych, o ile takie powtórzenie ma charakter dosłowny (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 1284/14, wyrok WSA w Krakowie z 7 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 1125/19). Mając na uwadze powyższe należy wskazać, co następuje. Zasadnie zarzucił Prokurator, że z istotnym naruszeniem prawa podjęto zaskarżoną uchwałę w części dotyczącej § 2, § 3 ust 1, § 10, § 12 tego aktu prawa miejscowego. Przechodząc do pierwszej z powyżej wymienionych regulacji wskazać trzeba, że z § 2 uchwały wynika, że w skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą: a) Przedstawiciele Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Bejscach, b) Przedstawiciele Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Bejscach, c) Przedstawiciele Komendy Powiatowej Policji w Kazimierzy Wielkiej, d) Przedstawiciele oświaty i wychowania – pedagog szkolny, e) Przedstawiciele Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Bejscach, f) Przedstawiciele Urzędu Gminy w Bejscach, g) Przedstawiciele Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej w Kazimierzy Wielkiej, h) Przedstawiciele Sądu Rejonowego w Kazimierzy Wielkiej, Zespołu Kuratorskiego. Zgodnie z art. 9a ust. 3 u.p.p.r. w skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą przedstawiciele: 1. jednostek organizacyjnych pomocy społecznej; 2. gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych; 3. Policji; 4. oświaty; 5. ochrony zdrowia; 6. organizacji pozarządowych. Stosownie do art. 9a ust. 4 u.p.p.r. w skład zespołu interdyscyplinarnego wchodzą także kuratorzy sądowi. W skład zespołu interdyscyplinarnego mogą wchodzić także prokuratorzy oraz przedstawiciele podmiotów innych niż określone w ust. 3, działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie (art. 9a ust. 5 u.p.p.r.). Zgodzić należy się z Prokuratorem, kwestionującym § 2 uchwały poprzez naruszenie art. 9a ust. 5 u.p.p.r., albowiem pominięto możliwość udziału prokuratorów i przedstawicieli podmiotów innych niż określone w art. 9a ust. 3 u.p.p.r. - jako podmiotów, które mogą wchodzić w skład zespołu interdyscyplinarnego. Powyższe stanowi niedopuszczalną modyfikację przepisu ustawowego. Z kolei regulacje z § 3 ust 1 uchwały, w myśl którego zespół interdyscyplinarny działa na podstawie porozumień zawartych pomiędzy Wójtem Gminy Bejsce, a jednostkami delegującymi poszczególnych członków zespołu, istotnie naruszają normę kompetencyjną z art. 9a ust. 15 u.p.p.r, jak również art. 9a ust. 8 u.p.p.r. oraz § 137 Rozporządzenia w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zapis zawarty w § 3 ust. 1 uchwały modyfikuje treść art. 9a ust. 8 u.p.p.r., z którego wynika, że podstawą działania zespołu interdyscyplinarnego są porozumienia zawarte między wójtem a podmiotami, o których mowa w art. 9a ust. 3 lub 5 u.p.p.r. Tymczasem wśród podmiotów wchodzących w skład Zespołu wskazanych § 2 uchwały znajdują się kuratorzy sądowi, którzy wymienieni zostali w art. 9a ust. 4 u.p.p.r., zaś brak jest prokuratorów oraz przedstawicieli podmiotów innych, niż określone w art. 9a ust. 3 u.p.p.r., działających na rzecz przeciwdziałania przemocy w rodzinie, o których mowa w art. 9a ust. 5 u.p.p.r. Rada Gminy nie była uprawniona do dokonywania modyfikacji treści przepisów rangi ustawowej. Tego rodzaju błąd wypacza sens regulacji i zmusza odbiorców do porównywania obu tekstów, tj. ustawy i aktu prawa miejscowego oraz może prowadzić do wadliwych wniosków w tym zakresie. Trafny jest również zarzut Prokuratora w którym podnosi naruszenie normy kompetencyjnej z art. 9a ust. 15 u.p.p.r, jak również art. 9b ust. 3 u.p.p.r. oraz § 137 Rozporządzenia w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez sformułowanie w § 10 uchwały zadań grup roboczych, albowiem Rada Gminy dokonała w tym zakresie niedozwolonej modyfikacji treści przepisu ustawy. W § 10 uchwały postanowiono mianowicie, że do zadań grup roboczych należy, w szczególności: a) opracowanie i realizacja planu pomocy w indywidualnych przypadkach; b) monitorowanie sytuacji rodzin, w których dochodzi do przemocy oraz rodzin zagrożonych wystąpieniem przemocy; c) dokumentowanie działań podejmowanych wobec rodzin, w których dochodzi do przemocy oraz efektów tych działań. Natomiast zgodnie z art. 9b ust 3 u.p.p.r. do zadań grup roboczych należy, w szczególności: 1) opracowanie i realizacja planu pomocy w indywidualnych przypadkach wystąpienia przemocy w rodzinie; 2) monitorowanie sytuacji rodzin, w których dochodzi do przemocy oraz rodzin zagrożonych wystąpieniem przemocy; 3) dokumentowanie działań podejmowanych wobec rodzin, w których dochodzi do przemocy oraz efektów tych działań. W wyniku pominięcia w § 10 lit. a uchwały ustawowego sformułowania "wystąpienia przemocy w rodzinie" (art. 9b ust 3 pkt 1 u.p.p.r.) rada dokonała modyfikacji przepisu ustawy, niedopuszczalnie rozszerzając krąg przypadków w których zadaniem grupy roboczej będzie opracowanie i realizacja planu pomocy. Sąd uwzględnił także zarzut Prokuratora - w odniesieniu do regulacji § 12 uchwały, zgodnie z którą "Członkowie zespołu interdyscyplinarnego wykonują zadania w ramach obowiązków służbowych lub zawodowych". Postanowienie to narusza bowiem art. 9a ust. 13 u.p.p.r., zgodnie z którym członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych wykonują zadania w ramach obowiązków służbowych lub zawodowych. Zamiast dokładnego powtórzenia art. 9a ust. 13 u.p.p.r., doszło do jego modyfikacji - poprzez pominięcie członków grup roboczych. Tymczasem art. 10 u.p.p.r. wyraźnie stanowi, że zespół interdyscyplinarny może tworzyć grupy robocze w celu rozwiązywania problemów związanych z wystąpieniem przemocy w rodzinie w indywidualnych przypadkach. Skargę w pozostałym zakresie należało natomiast oddalić – z przytoczonych poniżej względów. Zaznaczyć przy tym trzeba, że pomimo, iż w końcowym wniosku skargi znalazł się wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały w całości, to Prokurator nie zaprezentował jakiejkolwiek argumentacji w odniesieniu do pozostałych – niewymienionych w żaden sposób w skardze – regulacji tego aktu. Zdaniem Sądu, w składzie orzekającym w sprawie niniejszej, dopuszczalna jest możliwość powtórzenia w akcie prawa miejscowego zapisów ustawowych, o ile takie powtórzenie ma charakter dosłowny. Z tych względów Sąd nie dopatrzył się istotnego naruszenia prawa w § 8 i 9 uchwały (skład grup roboczych), albowiem ich treść wiernie odwzorowuje brzmienie art. 9a ust 11 i 12 u.p.p.r. Identyczną argumentację należy zastosować do § 11 uchwały, w którym wskazano, że "Posiedzenia zespołu interdyscyplinarnego, odbywają się w zależności od potrzeb, jednak nie rzadziej jednak niż raz na trzy miesiące". Zgodnie natomiast z treści art. 9a ust. 7 u.p.p.r. "Posiedzenia zespołu interdyscyplinarnego odbywają się w zależności od potrzeb, jednak nie rzadziej niż raz na trzy miesiące." Nie doszło zatem w powyżej opisanym zakresie do modyfikacji przepisu ustawowego, lecz do – dopuszczalnego zdaniem Sądu – dosłownego powtórzenia jego treści. Powyższe uwagi dotyczą także § 7 uchwały, w którym posłużono się tożsamą do zawartej w art. 9a ust 10 u.p.p.r. regulacją. Końcowo podniesienia wymaga, że niezrozumiałe są uwagi skarżącego zawarte w uzasadnieniu skargi dotyczące zaniechania opublikowania zaskarżonej uchwały w wojewódzkim dzienniku urzędowym, co zdaniem Prokuratora wskazuje na konieczność wyeliminowania uchwały z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności w całości. Należy bowiem zauważyć, że z treści § 15 uchwały wynika jednoznacznie, że uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z dnia 12 września 2011 r. nr 220 poz. 2583. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., natomiast w punkcie II wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.