II GZ 192/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 602/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie  UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z 10 listopada 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 602/20 na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej zwanej: p.p.s.a.) w zw. z art. 103 ust. 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 795 ze zm.), odrzucił skargę A.B. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], [...], [...], [...] i zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że pismem nadanym w dniu 7 lutego 2020 r. skarżący wniósł do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec [...] Banku [...] w S., umorzenia instrumentów kapitałowych, zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji, powołania administratora. Uzasadniając odrzucenie skargi WSA wskazał, że badanie dopuszczalności skargi polega m.in. na sprawdzeniu, czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu. Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji. Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których mowa art. 11 ust. 4 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, tylko w zakresie nieuregulowanym tą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 11 ust. 6 tej ustawy). Z powyższego wynika, że przepis art. 103 ust. 5 powołanej ustawy ustanawia szczególne – w relacji do p.p.s.a. – zasady zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego, co oznacza, że przepis ten ustanawia wymóg zachowania 7 dniowego terminu do zaskarżenia decyzji, o której w nim mowa (wszczęcia przymusowej restrukturyzacji), tak dla strony postępowania będącej adresatem tej decyzji, jak i dla podmiotu, którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem. Termin do wniesienia skargi powinien być liczony od dnia ogłoszenia na stronie internetowej Funduszu decyzji lub informacji o przyczynach i skutkach wszczęcia przymusowej restrukturyzacji. Jednocześnie, uwzględniając specyfikę procesu przymusowej restrukturyzacji, ustawodawca nie nałożył na Fundusz obowiązku opublikowania decyzji lub jej doręczenia innym podmiotom aniżeli strona postępowania, którą – zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji – jest wyłącznie podmiot w restrukturyzacji. W konkluzji WSA stwierdził, że w tej sprawie wykonanie obowiązku nałożonego art. 109 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy polegającego na ogłoszeniu – z uwagi na zawarte w decyzji informacje prawnie chronione – informacji o przyczynach i skutkach wydanej decyzji nastąpiło w dniu 17 stycznia 2020 r. i od tej daty powinien być liczony termin 7 dni do wniesienia skargi dla podmiotu, którego interes prawny został naruszony tą decyzją. Termin ten upłynął zatem z dniem 24 stycznia 2020 r. Oceny tej nie zmienił fakt, że w dniu 4 lutego 2020 r. poszerzono zakres opublikowanych informacji o przyczynach i skutkach wydanej decyzji o wyciąg z zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, zgodnie z przyjętą wykładnią art. 103 ust. 5 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, skoro skarga w tej sprawie została nadana w dniu 7 lutego 2020 r., podlegała ona odrzuceniu, jako wniesiona z uchybieniem terminu. W zażaleniu skarżący zaskarżył w całości powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości, ewentualnie o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie i zasądzenie kosztów postępowania. Wniósł ponadto o: - przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci dowodu doręczenia podmiotowi w restrukturyzacji uzasadnienia decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. na okoliczność wykazania daty doręczenia podmiotowi w restrukturyzacji uzasadnienia tej decyzji, tj. daty 31 stycznia 2020 r., od której to daty powinien być liczony 7-dniowy termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego; - rozpoznanie zażalenia w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego ze względu na fakt, że w sprawie występuje zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, tj. kwestia relacji właściwych przepisów p.p.s.a. i ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji dotyczących terminów zaskarżenia decyzji o zastosowaniu instrumentów przymusowej restrukturyzacji w odniesieniu do art. 77 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji, gwarantujących każdemu prawo do sądu, jawności postępowania oraz zakazujących zamykania drogi sądowej do dochodzenia naruszonych wolności lub praw; - o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następującego pytania prejudycjalnego dotyczącego wykładni przepisów prawa unijnego: 1) "Czy art. 85 ust. 2 i 3 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (dalej jako Dyrektywa), należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przyjęciu, że termin na wniesienie odwołania (skargi) dla podmiotu, którego interes prawny został naruszony wydaną przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Bankowy Fundusz Gwarancyjny) decyzją w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji powinien być liczony od dnia ogłoszenia na stronie internetowej organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji decyzji lub informacji o przyczynach i skutkach wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, a nie od dnia doręczenia uzasadnienia przedmiotowej decyzji podmiotowi w restrukturyzacji lub podmiotowi, którego interes prawny został naruszony wydaną przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Bankowy Fundusz Gwarancyjny) decyzją w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji? 2) Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, o której mowa w treści Dyrektywy, stoi na przeszkodzie temu, aby termin na wniesienie skargi dla podmiotu, którego interes prawny został naruszony wydaną przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Bankowy Fundusz Gwarancyjny) decyzją w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji na podstawie przepisów uBFG powinien być liczony od dnia ogłoszenia na stronie internetowej organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji decyzji lub informacji o przyczynach i skutkach wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, a nie od dnia doręczenia uzasadnienia przedmiotowej decyzji podmiotowi w restrukturyzacji?". Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie: a) art. 103 ust. 5 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, przyjmując, że 7 – dniowy termin na wniesienie skargi dla podmiotu, którego interes prawny został naruszony wydaną przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny decyzją w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec [...] Banku [...] z siedzibą w S., powinien być liczony od dnia 17 stycznia 2020 r., tj. od dnia ogłoszenia na stronie internetowej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego decyzji lub informacji o przyczynach i skutkach wszczęcia przymusowej restrukturyzacji i termin ten upłynął z dniem 24 stycznia 2020 r, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna doprowadzić do wniosku, że 7 - dniowy termin na wniesienie skargi dla podmiotu, którego interes prawny został naruszony wydaną przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny decyzją w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec [...] Banku [...] w S., powinien być liczony od dnia 31 stycznia 2020 r., tj. od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji podmiotowi w restrukturyzacji, co wprost wynika z brzmienia przepisu art. 103 ust. 5 tej ustawy; b) art. 11 ust. 6 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 11 ust. 6 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji w zw. z art. 104 § 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że 7 - dniowy termin na wniesienie skargi dla podmiotu, którego interes prawny został naruszony wydaną przez Bankowy Fundusz Gwarancyjny decyzją w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec [...] Banku [...] z siedzibą w S., powinien być liczony od dnia ogłoszenia na stronie internetowej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego decyzji lub informacji o przyczynach i skutkach wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, podczas gdy w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji do decyzji, o których mowa w art. 11 ust. 4 tej ustawy, stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. (art. 53 § 1 p.p.s.a.), które stanowią, że momentem, od którego należy liczyć termin do wniesienia skargi, jest moment doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a które to rozstrzygniecie, w niniejszej sprawie przybierające na podstawie art. 11 ust. 6 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji oraz art. 104 § 1 k.p.a. formę decyzji, stosownie do z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, c) art. 77 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji poprzez pozbawienie skarżącego możliwości dochodzenia naruszonych praw majątkowych na drodze sądowej w konsekwencji odrzucenia skargi na podstawie błędnej wykładni i interpretacji przepisów o terminach obowiązujących w postępowaniu administracyjnym, a ponadto sporządzenie uzasadnienia postanowienia w zakresie relacji przepisów p.p.s.a. i ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji dotyczących właściwych terminów zaskarżenia decyzji o zastosowaniu instrumentów przymusowej restrukturyzacji w sposób niewyczerpujący oraz uniemożliwiający kontrolę instancyjną prawidłowości wydanego postanowienia. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu zażalenia. W odpowiedzi na zażalenie Bankowy Fundusz Gwarancyjny wniósł o jego oddalenie. Pozostali uczestnicy postępowania nie zajęli stanowiska w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona w granicach zarzutów zażalenia kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji wydanego na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 103 ust. 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji nie uzasadnia twierdzenia, że postanowienie to wydane zostało z naruszeniem prawa. Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że skarga A.B. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji wobec [...] Banku [...] w S., umorzenia instrumentów kapitałowych, zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji, powołania administratora podlegała odrzuceniu z tego powodu, że została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Podnoszone w zażaleniu zarzuty naruszenia przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz Konstytucji RP nie są usprawiedliwione. Podejście Sądu I instancji do spornej w sprawie kwestii, a mianowicie daty rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi na wymienioną decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, a w konsekwencji oceny odnośnie do jego zachowania, jako warunku skutecznego zainicjowania w trybie skargowym postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie kontroli legalności tej decyzji, jest prawidłowe. W odpowiedzi na zarzuty zażalenie trzeba przede wszystkim podkreślić, że ocena zakresu oraz konsekwencji odesłania, o którym mowa w art. 11 ust. 6 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji – a przepis ten stanowi, iż do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których mowa w ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), z wyłączeniem art. 61 § 2 i 3 tej ustawy – nie może abstrahować nie dość, że od szczególnego przedmiotu, to zwłaszcza od celów tej ustawy, o których – podobnie jak i o intencjach samego ustawodawcy w tym zakresie – w pełni zasadnie należy wnioskować na podstawie uzasadnienia do jej projektu (por. druk nr 215 Sejmu VIII Kadencji, w szczególności s. 1, s. 84 – 89). Uwzględniając złożony charakter materii regulowanej wymienioną ustawą, należy uznać, że determinowały one treść szczególnego rodzaju rozwiązań prawnych służących ich realizacji, a przyjętych w odniesieniu do postępowań w sprawach wydania decyzji, o których mowa w art. 11 ust. 4 tej ustawy, a więc i w sprawie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, a co za tym idzie także – jeżeli nie przede wszystkim, co trzeba podkreślić w relacji do argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu zażalenia – w odniesieniu do określenia strony tych postępowań (o czym mowa jeszcze dalej), jak i – co również trzeba podkreślić – w odniesieniu do spraw ze skarg na te decyzje, co w zakresie odnoszącym się do kwestii stanowiącej źródło sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie znalazło swoje odzwierciedlenie w treści przepisów art. 103 – 107 przywołanej ustawy. Powyższe prowadzi do wniosku, że przywołana regulacja prawna ma charakter szczególny w relacji do unormowań zawartych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jeżeli bowiem z art. 11 ust. 6 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji wynika, że do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których w nim mowa, (tylko) w zakresie (inaczej lub w ogóle) nieuregulowanym tą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to za uzasadnione trzeba uznać twierdzenie, że szczególne w relacji do p.p.s.a. zasady zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego zostały ustanowione w art. 103 przywołanej ustawy, a o ich szczególnym charakterze wnioskować należy na tej podstawie, że zgodnie z ust. 5 art. 103, od decyzji o której w nim mowa "[...] rada nadzorcza podmiotu w restrukturyzacji może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji temu podmiotowi. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również każdy, kogo interes prawny został naruszony decyzją." Jeżeli tak, to za równie uzasadniony należy uznać wniosek, że wskazana regulacja szczególna – gdy chodzi o określony nią termin – musi mieć siłą rzeczy zastosowanie w równym i takim samym stopniu do każdego spośród wymienionych w niej podmiotów legitymowanych do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego. Zwłaszcza, że celem ustawodawcy, motywowanym potrzebą zapewnienia przyspieszenia weryfikacji prawidłowości decyzji przez sąd administracyjny, było skrócenie terminu wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. druk nr 215 Sejmu VIII Kadencji s. 88). Konwencja językowa, którą na gruncie ust. 5 art. 103 operuje ustawodawca, uzasadnia twierdzenie o istnieniu ścisłego treściowego oraz funkcjonalnego związku między zdaniem pierwszym i zdaniem drugim tego przepisu, co według Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza, że rekonstrukcja treści wypowiedzi normatywnej zawartej w zdaniu drugim przywołanego przepisu prawa nie może pomijać konsekwencji wynikających z treści zdania pierwszego, albowiem w zakresie odnoszącym się do istoty spornej w sprawie kwestii, a mianowicie terminu do wniesienia skargi, funkcja tego zdania ma zasadnicze i wiodące znaczenie. Wyraża się ona w swoistego rodzaju wprowadzeniu do zdania drugiego, co czyni tym samym zadość potrzebie zachowania syntetyczności przekazu, dopełnianego w zakresie odnoszącym się do biegu 7 dniowego terminu do wniesienia skargi (również) przez każdego, kogo interes prawny został naruszony decyzją, o treść wypowiedzi zawartej w art. 109 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy, z którego z kolei wynika, że Fundusz niezwłocznie ogłasza na swojej stronie internetowej decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji oraz wydane w przymusowej restrukturyzacji decyzje, o których mowa w art. 11 ust. 4 pkt 2, 4 – 8, 11, 12 i 17 – 26, lub informację o przyczynach i skutkach wydania tych decyzji, w szczególności dla klientów indywidualnych. W świetle powyższego za uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że art. 103 ust. 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. ustanawia wymóg zachowania 7 dniowego terminu do zaskarżenia decyzji, o której w nim mowa, tak dla strony postępowania będącej adresatem tej decyzji, jak i dla podmiotu którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem, a którego bieg w odniesieniu do każdego z tych podmiotów – a więc strony postępowania oraz podmiotu, którego interes prawny miał doznać uszczerbku – i przy uwzględnieniu konsekwencji wynikających z art. 83 § 1 p.p.s.a., rozpoczyna się wraz dokonaniem przez organ określonych czynności konwencjonalnych, a mianowicie odpowiednio, wraz doręczeniem uzasadnienia wymienionej decyzji jej adresatowi oraz wraz z dokonaniem czynności polegającej na notyfikowaniu faktu jej wydania w sposób, o którym mowa w art. 109 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy. Prawna doniosłość wymienionych czynności wyraża się zaś w tym, że stanowi podstawę ustalenia pewnej daty rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego dla każdego z wymienionych podmiotów – rzecz jasna przy uwzględnieniu tego, że stroną postępowania w sprawie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji jest tylko i wyłącznie podmiot, o którym mowa w art. 101 ust. 7 – 9 i art. 102 ust. 1 i 4 (zob. art. 103 ust. 2 ustawy), co siłą rzeczy powoduje, że tylko wobec niego dochodzi do doręczenia decyzji zawierającej elementy, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a. – co przy przyjęciu podejścia proponowanego przez stronę skarżącą podważałoby tą pewność, której brak stanowiłby źródło innych jeszcze niepożądanych sytuacji, na które słusznie zwraca uwagę również organ w odpowiedzi na zażalenie (s. 4), a odwołując się w tym kontekście do idealizacyjnego założenia należałoby przyjąć, że racjonalny prawodawca z całą pewnością eliminował ryzyka zaistnienia takich właśnie sytuacji. Co więcej, nie ma podstaw, aby twierdzić, że propozycja strony skarżącej znajduje swoje potwierdzenie w przywoływanych przez nią źródłach (zob. s. 5 – 6 uzasadnienia zażalenia). Przywoływane fragmenty uzasadnienia projektu ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym oraz komentarza do tej ustawy odnoszą się – co trzeba podkreślić – do strony postępowania w sprawie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji oraz realizacji jej uprawnienia do zainicjowania kontroli legalności adresowanej do niej decyzji, a nie do realizacji uprawnienia podmiotów, o których mowa w zdaniu drugim ust. 5 art. 103 przywołanej ustawy, co w konsekwencji prowadzi do zgoła przeciwnych wniosków, niż wysuwane przez stronę skarżącą. Nie ma również podstaw, aby twierdzić (zob. s. 6 uzasadnienia zażalenia), że to przepis art. 53 § 1 p.p.s.a. stanowi, czy też mógłby stanowić źródło rekonstrukcji terminu, w którym dochodzi do aktualizowania się uprawnienia podmiotu, którego interes prawny został naruszony decyzją o przymusowej restrukturyzacji, do zaskarżenia do sądu administracyjnego tej decyzji. Również bowiem tą propozycję strony skarżącej – alternatywną, jak należałoby przyjąć w relacji do powyżej omówionej – trzeba uznać za niezasadną, o czym zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przekonują wszystkie dotychczas przedstawione argumenty. Co przy tym nie mniej istotne, nie ma jednocześnie żadnych przekonujących i racjonalnych powodów – w tym zwłaszcza motywowanych względami aksjologicznymi – które można byłoby skutecznie przeciwstawić potrzebie zachowania jednolitego wzorca zachowania (korzystania z uprawnienia do zaskarżenia decyzji), o którym mowa powyżej, oraz w świetle których za uzasadnione można byłoby, czy też wręcz należałoby uznać różnicowanie sytuacji prawnej strony postępowania w sprawie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji oraz podmiotu, o którym mowa w zdaniu drugim ust. 5 art. 103 przywołanej ustawy w zakresie odnoszącym się do warunków korzystania z prawa do sądu, co miałoby się odnosić do terminu inicjowania sądowoadministracyjnej kontroli legalności tej samej decyzji, a mianowicie decyzji podejmowanej w sprawie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji. Uwzględniając powyższe, za nieuzasadnione należy również uznać oczekiwanie strony skarżącej (zob. s. 7 uzasadnienia zażalenia) odnośnie do potrzeby rozstrzygnięcia spornej w sprawie kwestii przez poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zwłaszcza, że na jej tle – jak wynika to z dostatecznie już ukształtowanego orzecznictwa (por. np. postanowienia NSA z: 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GZ 221/20; 8 października 2020 r., sygn. akt II GZ 290/20; 14 października 2020 r., sygn. akt II GZ 310/20; 26 listopada 2020 r., sygn. akt II GZ 345/20; 13 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GZ 104/21), którego podejście podziela również Sąd w składzie orzekającym w sprawie – nie doszło do zaktualizowania się określonych ustawą przesłanek uzasadniających zainicjowanie trybu postępowania sugerowanego przez stronę skarżącą. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest również tak, że rozwiązania prawne przyjęte na gruncie ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. w zakresie odnoszącym się do terminu wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, umorzenia instrumentów kapitałowych, zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji, powołania administratora, z uwagi na to, że jest to termin 7 dniowy, którego bieg – w odniesieniu do podmiotu, którego interes prawny miałby doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem – rozpoczyna się wraz z notyfikowaniem faktu wydania tej decyzji w sposób, o którym mowa w art. 109 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy, są rozwiązaniami, które nie korespondują z art. 85 ust. 2 i ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE, czy też z art. 77 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W relacji do pożądanej aktywności samego zainteresowanego (co w kontekście art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy krajowej oraz art. 83 ust. 4 dyrektywy 2014/59/UE oraz wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 16 lutego 2021 r., 19732/17 powoduje brak zaktualizowania się przesłanek zainicjowania trybu prejudycjalnego), tak ukształtowane postępowanie nie niweczy prawa do sądowej kontroli legalności decyzji w przedmiocie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, umorzenia instrumentów kapitałowych, zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji, powołania administratora. Nie uniemożliwia bowiem wymienionemu podmiotowi, ani zainicjowania efektywnej kontroli zgodności z prawem wymienionej decyzji, ani też wniesienia poprawnej pod względem formalnym skargi do sądu administracyjnego zwłaszcza, że – co do zasady – jest ona odformalizowanym środkiem prawnym służącym kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, a w wywołanym nią postępowaniu obowiązuje zasada oficjalności, której konsekwencją – jak z kolei jasno i wyraźnie wynika to z art. 134 § 1 p.p.s.a. – jest to, że sąd ten zobowiązany jest rozstrzygać w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – z zastrzeżeniem art. 57a, które nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.