II SA/Ol 331/21

Dnia 29 czerwca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2021 roku sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki obiektu oddala skargę. Decyzją z "[...]" r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego "[...]" (dalej: "PINB", "organ pierwszej instancji") nakazał "[...]" (dalej: "skarżąca", "spółka") rozbiórkę w całości budynku gospodarczego o wymiarach 7,00 m x 5,90 m położonego "[...]" . W uzasadnieniu decyzji podał, że w wyniku kontroli stwierdzono m.in., że do realizowanego na podstawie pozwolenia na budowę z "[...]" r., budynku został dobudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, budynek gospodarczy o konstrukcji stalowej o wymiarach 7,00 x 5,90 m. Wewnątrz budynku znajduje się agregat prądotwórczy. W związku z tym, postanowieniem z "[...]" r., PINB nałożył na spółkę obowiązek dostarczenia zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 4 egzemplarzy projektu budowlanego z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami oraz oświadczenia do dysponowania gruntem na cele budowlane. Na wniosek spółki, postanowieniem z "[...]" r. PINB przedłużył termin dostarczenia dokumentów do 31 grudnia 2019 r., a postanowieniem z "[...]" r., odmówił zmiany terminu przedstawienia ww. dokumentów, gdyż ustalił, że spółka nie wystąpiła do właściwego organu administracji o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zatem składanie kolejnych wniosków o zmianę terminu postanowienia ma wyłącznie na celu wydłużenie toczącego się postępowania administracyjnego. W tej sytuacji, stosownie do art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane PINB wydał przedmiotowy nakaz rozbiórki. W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu spółka zarzuciła, że PINB naruszył: - art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i wydanie decyzji nieuwzględniającej porządku prawnego i uzasadnionego interesu strony, w szczególności przez nieuwzględnienie, że dopiero od 12 lutego 2020 r. spółka legitymuje się ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na: ""[...]" ; - art. 35 Prawa budowlanego przez brak sprawdzenia przez organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego wymagań ochrony środowiska, w szczególności określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; - art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przez jego zastosowanie, podczas gdy organ winien uwzględnić wniosek o zmianę terminu dostarczenia dokumentów. Jednocześnie spółka zaskarżyła postanowienie PINB z "[...]" r., zarzucając, że zostało wydane z naruszeniem: - art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. przez zaniechanie wszechstronne wyjaśnienie sprawy oraz nieuwzględnienie porządku prawnego i uzasadnionego interesu strony, w szczególności przez nieuwzględnienie, że dopiero od 12 lutego 2020 r. Spółka legitymuje się ostateczną decyzją środowiskową; - art. 124 k.p.a. przez faktycznie zaniechanie uzasadnienia postanowienia; - art. 154 i art. 155 k.p.a. przez ich niezastosowanie, podczas gdy z braku ostatecznej decyzji środowiskowej w dacie złożenia wniosku o zmianę terminu, wynikało, że organ winien uwzględnić wniosek skarżącej o zmianę terminu przedłożenia dokumentów; - art. 35 Prawa budowlanego przez brak sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego wymagań ochrony środowiska. W uzupełnieniu odwołania spółka podtrzymała w całości odwołanie i poddała, że obecnie przedmiotowy budynek gospodarczy ma wymiary 5,82 m x 5,90 m (34 m2) i nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W tej sytuacji decyzja narusza art. 105 k.p.a. przez zaniechanie umorzenia postępowania i art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przez jego zastosowanie. Jednocześnie spółka wniosła o przeprowadzenie oględzin nieruchomości w celu ponownego ustalenia wymiarów budynku, będącego przedmiotem postępowania. "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "WINB", "organ odwoławczy") decyzją z "[...]" r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu podał, że w toku uzupełniającego postępowania dowodowego potwierdzono, że spółka zmieniła parametry budynku, który obecnie posiada wymiary 5,85 m x 5,90 m. Wywiódł z art. 28 Prawa budowlanego, że budowa budynku objętego niniejszym postępowaniem o powierzchni zabudowy 41 m2 nie mieści się w katalogu obiektów budowlanych wymienionych w art. 29 ww. ustawy i na jego budowę inwestor powinien był uzyskać pozwolenie na budowę. W konsekwencji, w sprawie zastosowanie miał tryb postępowania z art. 48 Prawa budowlanego. Działając zgodne z tym przepisem, w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, PINB wstrzymał roboty budowlane przy budowie przedmiotowego budynku gospodarczego i nałożył obowiązek przedłożenia niezbędnych do legalizacji dokumentów w terminie do 31 lipca 2019 r., a następnie przedłużył ten termin do 31 grudnia 2019 r. WINB zaznaczył, że PINB uzyskał od właściwego organu gminy informacje, że w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i nie toczy się żadne postępowanie w celu wydania takiej decyzji. Zaniechanie to jednoznacznie wskazuje, że spółka do dnia wydania decyzji nie podjęła próby uzyskania dokumentów niezbędnych do legalizacji. Mając powyższe na względzie WINB zauważył, że jeżeli inwestor nie jest zainteresowany zalegalizowaniem wybudowanego bez pozwolenia na budowę obiektu i nie dostarczy w wyznaczonym terminie określonych w postanowieniu dokumentów, wówczas organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest orzec o nakazie rozbiórki samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 Prawa budowlanego, każde niespełnienie warunków ustawowych w procesie legalizacji zobowiązuje organ do orzeczenia rozbiórki. Decyzja w tym przedmiocie ma charakter związany i nie jest zależna od woli organu lub inwestora. Skarżąca nie skorzystała z możliwości zalegalizowania obiektu powstałego w wyniku samowoli budowlanej, mimo poinformowania o skutkach niewykonania nałożonych obowiązków. W konsekwencji słusznie orzeczono o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu. Odnosząc się do kwestii nieuwzględnienia przez organ faktu dysponowania przez spółkę ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach oraz braku działań mających na celu ustalenie tej okoliczności, WINB zauważył, że przedmiotowy obiekt nie jest związany z "[...]" , której dotyczy ww. decyzja. Natomiast odnośnie do informacji o zmianie parametrów budynku, podkreślił, że skarżąca bezprawnie wykonała roboty budowlane, pomimo ich wstrzymania, czym dodatkowo naruszyła art. 50a Prawa budowlanego. Ta okoliczność nie może stanowić podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji, a jedynie wskazuje, że inwestor zlekceważył nakaz administracyjny. Skarżąca wywiodła skargę do tut. Sądu na ww. decyzję WINB, zarzucając, że została ona wydana z naruszeniem: - art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez PINB przez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i wydanie decyzji nieuwzględniającej porządku prawnego i uzasadnionego interesu strony, w szczególności przez nieuwzględnienie, że dopiero od 12 lutego 2020 r. legitymuje się ostateczną decyzją środowiskową; - art. 7a § 1 k.p.a., gdyż gdy organ dokonując wykładni przepisów w przedmiocie rozbiórki budynku gospodarczego winien wybrać korzystną dla strony interpretację przepisów, pozwalającą uznać, że budynek o wielkości 5,82 m x 5,89 m nie wymaga uzyskania pozwolenia budowlanego, a tym samym brak było podstaw do nakazania jego rozbiórki; - art. 81a k.p.a. przez przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, podczas gdy organy obu instancji zaniechały dokonania wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, który wskazuje, że budynek gospodarczy ma różne wymiary; - art. 105 k.p.a. przez nieumorzenie postępowania, podczas gdy budowa budynku gospodarczego o wymiarach 5,82 m x 5,89 m nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę; - art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. przez nieuzasadnione nieuwzględnienie tego przepisu, w sytuacji gdy decyzja PINB jest niewykonalna, gdyż w dacie jej wydania faktycznie na działce skarżącej nie istniał budynek gospodarczy o wymiarach 7,00 m x 5,90 m, a tym samym skarżąca nie może rozebrać budynku o takich wymiarach, co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji; - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez brak sprawdzenia przez organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego wymagań ochrony środowiska, w szczególności określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; - art. 48 ust. 1 ustawy prawo budowlane, poprzez jego zastosowanie, podczas gdy organ winien uwzględnić wniosek o zmianę terminu dostarczenia dokumentów jak również przez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie wymagane jest pozwolenie na budowę, podczas gdy budowa budynku gospodarczego o wymiarach 5,82 m x 5,90 m nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Jednocześnie Spółka zaskarżyła postanowienie PINB z "[...]" r. zarzucając mu: naruszenie art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 w zw. z art. 144 k.p.a. polegające na zaniechaniu przez PINB wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i wydanie postanowienia nieuwzględniającego porządku prawnego i uzasadnionego interesu zainteresowanego podmiotu, w szczególności przez nieuwzględnienie, że dopiero od 12 lutego 2020 r. spółka legitymuje się ostateczną decyzją środowiskową; art. 124 k.p.a. przez faktycznie zaniechanie uzasadnienia postanowienia; art. 154 i art. 155 k.p.a. przez ich niezastosowanie, podczas gdy z okoliczności sprawy, w szczególności braku ostatecznej decyzji środowiskowej w dacie złożenia wniosku o zmianę terminu, wynika, że organ winien uwzględnić wniosek skarżącej o zmianę terminu przedłożenia dokumentów; art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez brak sprawdzenia przez organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego wymagań ochrony środowiska. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, jak również postanowienia PINB z "[...]" r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie jest kwestionowane, że spółka wybudowała na opisanej wyżej działce budynek gospodarczy o konstrukcji stalowej, o wymiarach 7,00 x 5,90 m. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm. – w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, stosownie do art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2020 r. poz. 471, z późn. zm.), dalej jako: "ustawa", roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Z uwagi na wymiary ww. obiektu, w sprawie nie miały zastosowania wyłączenia wskazane w cytowanym przepisie. Skoro wzniesiony przez spółkę obiekt nie został zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, organ pierwszej instancji rozpoczął procedurę, zmierzającą do legalizacji tego obiektu, w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy. Zgodne z art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stosownie do ust. 2 i 3 art. 48, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu tym ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest podgląd, że decyzja nakazująca rozbiórkę może być podjęta dopiero, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji, tj. gdy nie zaistnieją przesłanki uzasadniające zalegalizowanie obiektu budowlanego w całości lub w części (por. wyroki NSA z: 14 listopada 2019 r., II OSK 3266/17; 22 maja 2009 r., II OSK 795/08; 17 czerwca 2016 r., II OSK 2530/14, wszystkie powołane wyroki są dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa. gov.pl). Nakaz rozbiórki jest bowiem ostatecznością i można go wydać wtedy, gdy nie jest możliwe doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Nakaz rozbiórki, orzeczony decyzją organu pierwszej instancji, poprzedzony został postanowieniem z "[...]" r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy, którym PINB nałożył na spółkę obowiązek dostarczenia zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 4 egzemplarzy projektu budowlanego z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami oraz oświadczenia do dysponowania gruntem na cele budowlane, w terminie do 31 lipca 2019 r. Na wniosek spółki, postanowieniem z "[...]" r., PINB przedłużył termin dostarczenia ww. dokumentów do 31 grudnia 2019 r., a postanowieniem z "[...]" r., po rozpoznaniu kolejnego wniosku spółki - odmówił zmiany terminu przedstawienia ww. dokumentów. Spółka do dnia wydania zaskarżonej decyzji, nie przedłożyła organom nadzoru budowlanego ww. dokumentów, które umożliwiłyby legalizację przedmiotowego budynku. Nieprzedstawienie przez skarżącą, wymaganych postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy dokumentów obligowało PINB do orzeczenia nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, który to obowiązek wynika wprost z art. 48 ust. 4 ustawy. Zgodnie z tym przepisem w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Nie ulega wątpliwości, że przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego przez inwestora jest jego uprawnieniem, a nie obowiązkiem, jednak by mógł on z niego skorzystać, organ musi podjąć wszelkie kroki, by ustalić, że takie postępowanie jest możliwe. W przeciwnym przypadku winien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust. 1 ustawy. W razie nieprzedłożenia dokumentów, o które wzywał organ nadzoru budowlanego, nie przejdzie on bowiem do kolejnego etapu procedury legalizacyjnej, o którym mowa w art. 48 ust. 5 ustawy, lecz wyda decyzję nakazującą przymusową rozbiórkę. Skoro w stanie faktycznym sprawy spółka, mając taką możliwość, nie podjęła stosownych kroków do legalizacji samowoli budowlanej, prawidłowo organ nadzoru budowlanego wydał nakaz rozbiórki obiektu budowlanego. Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżącej, dotycząca odmowy kolejnego przedłużenia terminu do wykonania obowiązku przedłożenia dokumentów niezbędnych do legalizacji, wymienionych w postanowieniu PINB z "[...]" r. Termin wykonania obowiązku przedstawienia dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 ustawy jest terminem procesowym, którego określenie ustawodawca pozostawił organowi wydającemu postanowienie na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy. Określa go zatem sam organ w ramach posiadanego luzu decyzyjnego. Omawiany termin powinien zostać określony w sposób odpowiadający realiom rozpoznawanej sprawy, przy czym musi być na tyle długi, aby umożliwić stronie skuteczne spełnienie nałożonych obowiązków. Dokonując oceny możliwości przedłużenia terminu nie można jednak abstrahować od ustalonych okoliczności faktycznych. Spółka została zobowiązana do przedłożenia dokumentacji postanowieniem z "[...]" r. i miała to uczynić (po przedłużeniu terminu postanowieniem z "[...]" r.) do 31 grudnia 2019 r. Ani w tym czasie, ani do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie złożyła jednak skutecznego wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Nie można zatem twierdzić, że nakaz rozbiórki został wydany przedwcześnie, w sytuacji gdy spółka nie złożyła skutecznego wniosku o wydanie decyzji niezbędnej do zalegalizowania obiektu. Spółka nie przedstawiła żadnych racjonalnych argumentów, które uzasadniałyby dalsze przedłużanie przedmiotowego terminu. Należy zauważyć, że w sytuacji gdy inwestor nie może przedstawić takiej decyzji z przyczyn od siebie niezależnych, gdyż postępowanie w sprawie jej wydania nie zostało zakończone, to uzasadnione jest zawieszenie, na podstawie art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a., postępowania w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej do czasu wydania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Zakładając więc, co sugeruje skarżąca, że w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy byłoby niezbędne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, spółka mogła złożyć do właściwego organu gminy wniosek o wydanie warunków zabudowy, a następnie wnioskować o zawieszenie postępowania naprawczego przez PINB, czego jednak nie uczyniła. Ponadto, jak wynika z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego "[...]" r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta "[...]" wydaną w sprawie środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia polegającego na: "[...]" na opisanej wyżej działce znajdują się: budynek socjalno-biurowy z pomieszczeniami magazynowymi i budynek gospodarczy. Wskazano też, że prace przy budowie "[...]" zakończyły się w 2015 r., a planowana inwestycja nie będzie wiązać się z budową nowych obiektów czy rozbudową istniejących. Niezbędne prace będą dotyczyć jedynie montażu dodatkowych wentylatorów, "[...]" oraz posadowienia zbiorników na gaz płynny na istniejącej płycie żelbetowej. W tej sytuacji trudno uznać, że samowolnie wybudowany budynek gospodarczy jest objęty ww. decyzją. Zasadnie WINB nie uwzględnił argumentacji skarżącej, dotyczącej wpływu zmiany wymiarów przedmiotowej samowoli budowlanej na prawidłowość nakazu rozbiórki tego obiektu. Niewątpliwie, orzekając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy nakaz rozbiórki organ nadzoru budowlanego powinien szczegółowo i w sposób jednoznaczny określić jej przedmiot, tak aby w trakcie ewentualnego postępowania egzekucyjnego nie było żadnych wątpliwości, co do podmiotu, na którym ciąży ten obowiązek, jak i zakresu rozbiórki. Te warunki spełniała decyzja organu pierwszej instancji, którą precyzyjnie określono podmiot zobowiązany do wykonania nakazu - skarżącą, przedmiot - budynek gospodarczy o wymiarach 7,00 m x 5,90 m, opisując jego położenie, oraz zakres rozbiórki - w całości. Fakt, że spółka zignorowała tę decyzję i zamiast wykonać nakaz, przebudowała sporny budynek, zmniejszając jego długość, nie może stanowić o niewykonalności decyzji o nakazie rozbiórki. Decyzja niewykonalna, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. to taka decyzja, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków. Wobec tego, późniejsza zmiana wymiarów samowolnie wybudowanego budynku nie stanowi o niewykonalności decyzji, lecz stanowi wyraz lekceważenia przez inwestora nakazu administracyjnego wydanego zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Chybione są twierdzenia skargi, że nie wyjaśniono wszystkich okoliczności sprawy i nie dokonano właściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, czym naruszono art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. Organy nadzoru budowlanego zgromadziły w sprawie kompletny materiał dowodowy, który prawidłowo został przez nie oceniony, w konsekwencji czego zasadnie orzeczono o nakazie rozbiórki. Z uwagi na powyższe, organy nadzoru budowlanego nie mogły naruszyć art. 81a § 1 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Nie znajduje uzasadnienia także zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a., przewidujący, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Przepis ten nie miał zastosowania w sprawie, gdyż obiektywnie rzecz biorąc nie wystąpiły w niej żadne wątpliwości co do treści norm prawnych, które były w nich stosowane. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), wobec uznania rozpoznania sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia sprawy i w związku z uznaniem, że istnieje duże zagrożenie dla życia i zdrowia stron związane z przeprowadzeniem rozprawy oraz w związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.