II SA/Kr 1221/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K., ze skargi D. S. i R. S. oraz ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Wojewody z dnia 2 sierpnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi Wojewoda decyzją z dnia 2 sierpnia 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 zm.) oraz art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186), po rozpatrzeniu odwołania A. J.-S., [...] Sp. z o.o. Sp. k-a, Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K., D. S., R. S., Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K., M. K. i K. K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 7 stycznia 2019 r., nr [...].[...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla inwestycji pod nazwą: "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterach wraz z instalacjami wewnętrznymi tj. wentylacji, wentylacji pożarowej, instalacjami grzewczymi, wod.-kan., wymiennikową, instalacjami elektrycznymi, teletechnicznymi, i słaboprądowymi oraz wielostanowiskowymi garażami (podziemnym i nadziemnym) wraz z wewnętrznym układem drogowym, miejscami nadziemnymi, infrastrukturą techniczną tj. instalacją zewnętrzną kanalizacji sanitarnej i opadowej, wody, i co., instalacją zewnętrzną elektryczną, oświetleniem terenu i przebudową linii kablowej nn oraz zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w K. – na dz. nr ewid. [...], [...] obr. [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 25 kwietnia 2017 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 kwietnia 1994 r. Prawo budowlane, na wniosek [...] S.A. w C. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego: budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w parterach wraz z instalacjami wewnętrznymi tj.: wentylacji, wentylacji pożarowej, instalacjami grzewczymi, wod.-kan, wymiennikownią, instalacjami elektrycznymi, teletechnicznymi i słaboprądowymi oraz z wielostanowiskowymi garażami ( podziemnym i nadziemnym) wraz z wewnętrznym układem drogowym, miejscami naziemnymi, infrastrukturą techniczną tj. instalacją zewnętrzną kanalizacji sanitarnej i opadowej, wody i c.o., instalacją zewnętrzną elektryczną, oświetleniem terenu i przebudową linii kablowej nn oraz zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w K. (na dz. nr ewid. [...], [...] obr. [...]). Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Wojewoda decyzją wydaną dnia 24 listopada 2017 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 25 kwietnia 2017 r. Na decyzję Wojewody została złożona skarga. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem wydanym dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 207/18, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2018 r. spraw ze skarg Ł. H., D. S., R. S., Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...], oraz [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo - akcyjnej z siedzibą w K. na decyzję Wojewody z dnia 24 listopada 2017 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wspomnianego wyroku z dnia 9 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał na zasadność powtarzającego się w skargach zarzutu dokonania przez organy wadliwej interpretacji przepisów planu miejscowego odnoszących się do wymaganej liczby miejsc parkingowych i określenie w zatwierdzonym projekcie jedynie 2 miejsc parkingowych na potrzeby obsługi lokali usługowych, wskazując, że zgodnie z treścią § 48 ust. 6 punkt 1 lit. f obowiązującego planu miejscowego w obszarze tym obowiązuje nakaz zapewnienie na terenie niezbędnych miejsc parkingowych w ilości przyjętej w oparciu o wskaźniki określone w § 87 ust. 2., podkreślając, że z samego faktu, że funkcją dominującą jest zabudowa wielomieszkaniowa nie można wywodzić, że w stosunku do lokali użytkowych czy usługowo-handlowych przewidzianych w tej inwestycji nie ma żadnych wymogów w zakresie miejsc postojowych. Sąd podzielił natomiast stanowisko organów, że inwestycja, dla której wydane zostało pozwolenie na budowę, będzie realizowana w obszarze o zabudowie śródmiejskiej. W związku z tym nie doszło do naruszenia postanowień § 13 ust. 4 rozporządzenia przez jego zastosowanie, ponadto organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż przedłożone do projektu analizy nasłonecznienia, przesłaniania i zacienienia budynków sąsiednich do projektowanego (s. 13-18 dokumentacji technicznej w części Projekt zagospodarowania działki) zostały prawidłowo wykonane dla obszaru zabudowy śródmiejskiej, a w konsekwencji zatwierdzony projekt budowlany nie narusza obowiązujących w tym zakresie norm techniczno-budowlanych. Przedłożona w dniu 12 marca 2018 r. z pismem uzupełniającym skargę D. S. i R. S. analiza zacieniania, nasłonecznienia i przesłaniania, sporządzona przez dr hab. inż. arch. M. J.-K. w sytuacji uchylenia decyzji obu instancji zostanie uwzględniona przez organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Sąd uznał częściowo zasadność zarzutu dotyczącego braku dominanty architektoniczno-budowlanej, gdyż z przedłożonego projektu nie wynika jednoznacznie, iż elewacja południowo-wschodnia została zaprojektowana z uwzględnieniem takiej dominanty, bowiem z przedłożonego projektu budowlanego nie wynika kompozycyjne powiązanie dominanty z terenem pasażu [...] i brak jest wystarczających ustaleń wskazujących na kompozycyjne powiązanie dominanty architektonicznej, którą ma stanowić ściana elewacji o wymiarach 8 x 20m z terenem pasażu [...] Ponadto Sąd podniósł, że ustalenia dotyczące współczynnika powierzchni biologicznie czynnej budzą wątpliwości, bowiem projektant podaje jedynie końcowe dane, bez jakichkolwiek danych cząstkowych, które pozwoliłyby na dokonanie weryfikacji powyższego ustalenia. Prezydent Miasta K., po rozpoznaniu sprawy po raz kolejny w związku z uchyleniem uprzedniej decyzji w wyniku kontroli sądowej, decyzją Nr [...].[...] z dnia 7 stycznia 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 20 lutego 2017 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora [...] S.A. w C. dla zamierzenia budowlanego: "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterach wraz z instalacjami wewnętrznymi tj.: wentylacji, wentylacji pożarowej, instalacjami grzewczymi, wod.-kan., wymiennikownią, instalacjami elektrycznymi, teletechnicznymi i słaboprądowymi oraz z wielostanowiskowymi garażami (podziemnym i nadziemnym) wraz z wewnętrznym układem drogowym, miejscami naziemnymi, infrastrukturą techniczną tj. instalacją zewnętrzną kanalizacji sanitarnej i opadowej, wody i co., instalacją zewnętrzną elektryczną, oświetleniem terenu i przebudową linii kablowej nn oraz zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w K. - na dz. nr ewid. [...], [...] obr. [...]". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał w szczególności, że: 1) inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 2) na terenie objętym wnioskiem obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego obszaru [...]" w K., zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 28.06.2006 r. na obszarze oznaczonym w graficznym załączniku do planu, jako B4.MW/U; 3) projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru [...]" w K., a także wymaganiami ochrony środowiska; 4) projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 5) projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; 6) projekt budowalny jest wykonany przez osoby uprawnione, 7) projektanci i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; 8) obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości: działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] Obr. [...] Ponadto organ I instancji zreferował przebieg postępowania, jak również zastrzeżenia stron sformułowane w jego toku oraz stanowisko inwestora co do tych zastrzeżeń. Organ I instancji uznał złożone wyjaśnienia za wystarczające i zgodne z obowiązującymi przepisami. Organ I instancji podkreślił także, że uwzględniono wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2018 r., II SA/Kr 2017/18. Na skutek odwołań A. J.-S., W. S., [...] Sp. z o.o. Sp. k-a, Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K., D. S., R. S., Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K., M. K. i K. K. Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 2 sierpnia 2019 r., którą utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania, ocenę prawną i wskazania zawarte wyroku Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2018 r., II SA/Kr 2017/18, a także zarzuty podniesione w odwołaniach. Organ odwoławczy przytoczył i omówił także przepisy określające przesłanki udzielenia pozwolenia na budowę tudzież zakres rozpoznania organu w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy zaznaczył, że na etapie postępowania odwoławczego projekt został poprawiony poprzez dodanie karty [...] zawierającej wyliczenia zgodności miejsc postojowych z zapisami planu miejscowego, przy zaokrągleniu wyliczeń "wzwyż" dla wyliczenia miejsc postojowych dla lokali usługowych, karta 69 Tom IIa została uzupełniona poprzez oznaczenie miejsca postojowego dla osób niepełnosprawnych na poziomie "0", karta 29 została uzupełniona o odległości między budynkami, na kartach 63 i 79 został skorygowany opis – rysunek dotyczy piętra VI a nie IV, na karcie 18 skorygowano treść nr działki [...] na prawidłowy [...]. Kolejno została usunięta powierzchnia 3,5m2 mylnie wliczona do powierzchni biologicznie czynnej na następujących kartach [...]. Dalej Wojewoda – odnosząc się już do zarzutów podniesionych w odwołaniach – wyjaśnił, że w niniejszej sprawie zastosowanie będzie miało Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2017 r. Powyższe wynika z § 2 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r., poz. 2285), zgodnie z którym dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (tj. 1 stycznia 2018 r.) został złożony wniosek o pozwolenie na budowę stosuje się przepisy dotychczasowe. W przedmiotowej sprawie wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę został złożony 20 lutego 2017 r. Tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisu § 21 ust 1 i 2 rozporządzenia poprzez przyjęcie zbyt małej szerokości miejsc postojowych. Odnosząc się do zarzutu niewystarczającej liczby miejsc postojowych zlokalizowanych na terenie inwestycji, Wojewoda podniósł, że liczbę miejsc postojowych określają zapisy planu miejscowego (§ 48 ust. 6 pkt 1 lit. f, § 87 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret pierwsze, § 87 ust. 2 pkt 2 lit. b). Według ustaleń mpzp obszaru [...], dla inwestycji o charakterze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej należy rezerwować proporcjonalną liczbę miejsc parkingowych – co najmniej 0,7 miejsca na 1 mieszkanie (§ 87 ust. 2 pkt 2 lit. b); w granicach działki lub terenu inwestycji powinna być zarezerwowana proporcjonalna liczba miejsc parkingowych dla samochodów osobowych dla terenów usługowo-handlowych: 25 miejsc na 100 zatrudnionych i 15 miejsc na 1000 m2 pow. użytkowej. Według projektu budowlanego zaprojektowano 182 mieszkań, 15 lokali usługowych o powierzchni użytkowej 1166,37 m2, 30 osób zatrudnionych w lokalach usługowych (tom I/PB k. 381 i następne, tom IIa/PB k. 65, 69). Zatem, wymagana liczba miejsc parkingowych powinna wynosić co najmniej 154 m.p.: dla mieszkań: 182x0,7 = 128 m.p. dla lokali usługowych: 8+18 = 26 m.p., tj.: (25x30):100 = 8 m.p. - dla zatrudnionych w lokalach usługowych i (15x1166,37): 1000 = 18 m.p. - dla powierzchni lokali usługowych. Razem: 128+(8+18) = 154 m.p. Informacja zawierająca wyliczenia zgodności ilości miejsc postojowych z zapisami planu miejscowego została zawarta na karcie [...] projektu budowlanego. Przepisy prawa, a zwłaszcza plan miejscowy, nie określają obowiązującej liczby osób zatrudnionych przypadających na lokal usługowy, ponadto plan miejscowy w § 48 pkt 2 nie narzuca funkcji usług, a jedynie wskazuje katalog możliwych ich rodzajów. Kolejno lokalizacja naziemnych zewnętrznych ogólnodostępnych miejsc postojowych w odległości 5 metrów od granicy działki (spełnione wymagania z § 14 ust 3 rozporządzenia warunków technicznych) wynika z ograniczeń narzuconych przez plan miejscowy, bowiem w granicy działki od strony ul. [...] znajduje się obowiązująca linia zabudowy narzucająca miejsce lokalizacji budynku. Tym samym spełnione zostały wymogi § 87 ust. 2 pkt 1 lit b zgodnie ze wskazaniami wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 maja 2018 r. Organ odwoławczy nie podzielił także zarzutów dotyczących liczby miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych oraz dostępu osób niepełnosprawnych do budynku. Wojewoda zauważył, że WSA w Krakowie kwestionując niewystarczającą liczbę miejsc postojowych przewidzianych dla obsługi lokali usługowych w inwestycji, nie zakwestionował liczby miejsc postojowych dla osób niepełnoprawnych (która nie ulegała w tym zakresie zmianie), nie stwierdził, że była ona niewystarczająca. Zgodnie z opisem projektu (karta 381) projektowane są cztery zewnętrzne miejsca postojowe z czego dwa miejsca zgodnie z opisem zostały przeznaczone dla osób niepełnosprawnych, wszystkie są ogólnodostępne, gdyż znajdują się na poziomie terenu i dostępne są przez wjazdy i drogami wewnętrznymi, które nie mają kontroli dostępu. Zewnętrzne miejsca postojowe zostały oznaczone na Projekcie Zagospodarowania Terenu, ich wymiary wypełniają dyspozycję § 21 ust. 1 in fine. Ponadto na etapie postępowania odwoławczego, na poziomie parteru zostało oznakowane miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej. W ocenie Wojewody niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 12a ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Przedmiotowy przepis znajduje zastosowanie wyłącznie do wyznaczania stanowisk postojowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, o której mowa w art. 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym przez organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem Wojewody, projekt budowlany spełnia stawiane wymagania w zakresie dostępu do budynku osób niepełnosprawnych. Przykładowo dostęp do miejsca gromadzenia odpadów odbywa się poprzez dźwigi osobowe zlokalizowane w każdej klatce schodowej oraz po wyjściu z budynku ciągiem pieszym szerokości 4m pełniącym funkcję drogi pożarowej oraz poprzez chodniki prowadzące do pomieszczenia do gromadzenia odpadów, do których wejścia znajduje się bezpośrednio z poziomu chodnika. Szerokość dojść to minimum 150 cm, a przed drzwiami zapewniono przestrzeń manewrową. Do klatek wchodzi się przez drzwi dwuskrzydłowe o szerokości skrzydła czynnego min. 90 cm, lub jednoskrzydłowe o szer. 120 cm. Drzwi w komunikacji ogólnej i do pomieszczeń ogólnodostępnych posiadają szerokość minimum 90 cm. Przed drzwiami wejściowymi zapewniono wymaganą przestrzeń poza polem otwarcia skrzydeł drzwiowych. Szyby windowe zaprojektowane w obiekcie mają wymiary odpowiednie dla zamontowania dźwigów o wymiarach kabiny 1,1,m x2,1m. Tym samym stawiane w powyższym zakresie zarzuty są bezprzedmiotowe, bowiem wszystkie przejścia, korytarze, drogi ewakuacyjne zaprojektowano zgodnie z obowiązującymi przepisami, z uwzględnieniem ich odpowiedniej szerokości i przestrzeni manewrowych. W odniesieniu do wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej Wojewoda wskazał, że według zapisów w mpzp obszaru [...] ustalono wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej min. 30% (§ 48 ust. 7 pkt 2). Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 15 – przez wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej należy rozumieć stosunek procentowy powierzchni biologicznie czynnej (tj. niezabudowanej i nieutwardzonej na terenie działki budowlanej, a także 50% sumy powierzchni tarasów i stropodachów o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2 urządzonych jako stałe trawniki lub kwietniki na podłożu zapewniającym ich naturalną wegetację) do powierzchni działki lub terenu. Po wyroku sądu projekt został uzupełniony o planszę szczegółowego rozliczenia powierzchni biologicznie czynnej potwierdzającą zgodność z MPZP (k-399 projektu tom 1) oraz o planszę szczegółowego rozliczenia powierzchni zainwestowanej potwierdzającej zgodność z MPZP (k-401 projektu tom 1) wykonane w skali 1:500. Ponadto wyszczególnienie powierzchni składowych stanowiących powierzchnię biologicznie czynną pełnomocnik inwestora przedłożył również do pisma z dnia 18 marca 2019 r. jako załącznik nr 2. Na etapie postępowania odwoławczego w dokumentacji projektowej została usunięta powierzchnia 3,5m2 (jako 50% powierzchni biologicznie czynnej) mylnie wliczona do powierzchni biologicznie czynnej na następujących kartach [...]. Do pisma pełnomocnika inwestora z dnia 18 marca 2019 r. zostało dołączone oświadczenie projektanta, wedle którego przedstawiony na projekcie zagospodarowania terenu obszar, na którym znajdować się będą pojedyncze urządzenia rekreacyjne, stanowi powierzchnię całkowicie nieutwardzalną spełniając tym samym warunki powierzchni biologicznie czynnej w rozumieniu § 3 pkt 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, ponadto przedstawiona w projekcie powierzchnia biologicznie czynna nie zawiera powierzchni krawężników, i murów oporowych, opaski żwirowej wokół budynku powierzchni pod koszami i latarniami oświetleniowymi. Wojewoda podniósł też, że teren rozgraniczony liniami rozgraniczającymi mylnie jest utożsamiany z terenem inwestycji tj. działek objętych wnioskiem. Co do zasady niemożliwym jest rozliczanie powierzchni biologicznie czynnej w zakresie terenu rozgraniczonego liniami rozgraniczającymi, gdyż tereny zawierają działki różnych właścicieli, brak dokładnych pomiarów poszczególnych zabudowań należących do różnych właścicieli oraz aby rozliczyć teren należy dysponować prawem do dysponowania. Powierzchnia biologicznie czynna została rozliczona do powierzchni działek objętych pozwoleniem na budowę tj. terenu inwestycji zgodnie z § 6 pkt 5. Tym samym według projektu budowlanego: powierzchnia działki inwestycyjnej wynosi 7008 m2, powierzchnia biologicznie czynna (niezabudowana i nieutwardzona na terenie działki budowlanej) wynosi 2106 m2, 2106/7008=0,30005. Zatem, wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi 30 %. Jest to więc minimum wymagane ustaleniami mpzp obszaru [...] W odniesieniu do kwestii dominanty architektonicznej Wojewoda podał, że przepisy mpzp obszaru [...] oprócz kompozycyjnego powiązania z terenem pasażu B8.ZP/KDX, nie precyzują wymogów jakie powinna spełniać dominanta architektoniczna – według projektu budowlanego – za główną jej cechę projektant uznał funkcję koncentracji uwagi obserwatora, poprzez skalę i niespotykaną w całym mieście formę, oraz zamknięcia elementem zielonym pasażu stanowiącego [...], główny ciąg pieszy z nakazem formowania zieleni wysokiej w sposób podkreślający oś widokową. W toku postępowania przed organem I instancji inwestor uzupełnił projekt o szczegółowy opis dominanty stanowiącej zamknięcie pasażu [...], wykazujący jej kompozycyjne powiązanie z terenem tego pasażu (rys. nr 10_C_005 – Projekt dominanty oraz skweru, k-405 projektu tom 1), którego opis znajduje się w pkt 4.2.7. Zaproponowana dominanta będzie ścianą zieloną o szerokości 8m i sąsiaduje z budynkiem [...], który ma zróżnicowane wysokości od 6 do 8 m, w bezpośrednim sąsiedztwie dominanty, do głównego budynku o wysokości około 12 m w dalszej części ul. [...]. Tak więc dominanta wysokości około 20 m będzie stanowić faktyczną dominantę dla tej pierzei. Ponadto zgodnie z opisem projektu od strony południowej, w pobliżu projektowanej dominanty architektonicznej kompozycyjnie powiązanej z terenem pasażu B8.ZP/KDX zaprojektowano ogólnodostępny plac – skwer powiązany funkcjonalnie zarówno z istniejącymi ciągami komunikacyjnymi jak i z projektowanymi lokalami usługowymi, tworzący wraz z dominantą charakterystyczny element. Zaprojektowane elementy zielone – (elewacja zielona stanowiąca dominantę i donice z roślinnością łąkową) tworzą zwieńczenie pasażu [...] – Teren Zieleni Urządzonej (zgodnie § 52 pkt 2 zawierającego nakaz formowania zieleni wysokiej w sposób podkreślający oś widokową i ściany pasażu). Południową elewację zaprojektowano prostopadle do kierunku wyznaczonego przez opisany w § 52 MPZP pasażu [...] – Teren Zieleni Urządzonej, a w centralnej jej części, na zamknięciu perspektywicznym, zaprojektowano element architektoniczny w postaci elewacji zielonej (pnącze umiejscowione na stelażu stalowym umieszczonym na "ekranie" w postaci ściany bez okien. Zdaniem organu odwoławczego zrealizowane zostały wskazania MPZP. Szczegóły tego rozwiązania przedstawiono na rysunku [...] Odnosząc się do zarzutów dotyczących nasłonecznienia, przesłaniania i zacieniania Wojewoda podniósł, że w wyroku sygn. akt II SA/Kr 207/18 z dnia 9 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przesądził, iż zgodnie z ustaleniami mpzp obszaru [...] teren inwestycji znajduje się na terenie śródmiejskiej zabudowy, stanowi śródmiejską zabudowę uzupełniającą. Przedłożone analizy nasłonecznienia, przesłaniania i zacieniania budynków sąsiednich do projektowanego zostały prawidłowo wykonane dla obszaru zabudowy śródmiejskiej, a w konsekwencji projekt budowlany nie narusza obowiązujących w tym zakresie norm techniczno-budowlanych. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie powołują biegłych dla oceny analiz przesłaniania i nasłonecznienia przedkładanych w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, samodzielnie dokonują takich ocen. Przedłożona w dniu 12 marca 2018 r. z pismem uzupełniającym skargę analiza zacieniania, nasłonecznienia i przesłaniania, sporządzona przez dr hab. inż. arch. M. J.-K., w sytuacji uchylenia decyzji obu instancji zostanie uwzględniona przez organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Według opisu w projekcie zagospodarowania terenu, zaprojektowano budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami oraz garażem, którego główna bryła posiada nieregularny kształt o maksymalnych wymiarach 163,14 m x 25,43 m w obrysie zewnętrznym i w części podziemnej o maksymalnych wymiarach 163,14 m x 27,94 m po obrysie ścian zewnętrznych. Zaprojektowane mieszkania mają różnorodne powierzchnie i układy funkcjonalne. Na kondygnacji parteru zaprojektowano garaż wielostanowiskowy oraz lokale usługowe dostępne bezpośrednio z projektowanego ciągu pieszego w formie przekrytego pasażu prowadzącego wzdłuż budynku, równolegle do granicy działki inwestycyjnej od strony zachodniej. Budynek posiada też niezależny podziemny garaż wielostanowiskowy ze zjazdem bezpośrednio z drogi wewnętrznej. Dla sąsiednich budynków, na które oddziałuje projektowany budynek, przeprowadzono analizę zacieniania, nasłonecznienia i przesłaniania. Analizie poddano oddziaływanie inwestycji w zakresie ograniczenia czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynkach istniejących przed i po wybudowaniu budynku projektowanego i stwierdzono, że będzie on oddziaływał na pokoje mieszkalne (nie wszystkie) znajdujące się w budynkach przy ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], spełniając warunki określone w § 60 przepisów techniczno-budowlanych budynków w zabudowie śródmiejskiej. Według analizy nasłonecznienia mieszkania przy ul. [...], z uwzględnieniem ww. analizy sporządzonej przez dr hab. inż. arch. M. J.-K., czas nasłonecznienia mieszkania od strony projektowanego budynku w dniu 21 marca wynosi 2 godz. (godz. 737- 937 ) i w dniu 21 września wynosi 2 godz. (godz. 822- 1022) – jest dłuższy od dopuszczonego ograniczenia wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny w zabudowie śródmiejskiej uzupełniającej. Dodatkowo w projekcie budowlanym znajduje się oświadczenie z dnia 2 października 2018 r. projektanta architekta (k. 93), iż na podstawie wykonanych kompleksowych analiz nasłonecznienia, zacieniania i przesłaniania sąsiednich budynków w dniach równonocy stwierdza, że w mieszkaniu przy ul. [...] czas nasłonecznienia jest zgodny z warunkami przepisów techniczno-budowlanych budynków, czas nasłonecznienia okien mieszkania od strony ul. [...] (projektowanego budynku) będzie wynosił min. 1,5 godziny i pozostanie bez zmian od strony dziedzińca (budynku przy ul. [...], na którą projektowany nie oddziałuje). W tym kontekście Wojewoda podkreślił, że w toku postępowania strony – D. S. i R. S. – nie przedstawili zaświadczeń o samodzielności dwóch lokali powstałych z podziału mieszkania przy ul. [...] – wobec czego na czas orzekania przedmiotowe mieszkanie nr [...] przy ul. [...] jest wielopokojowe. Ponadto w świetle przepisów prawnych i zgodności z MPZP w zakresie miejsc postojowych wątpliwości może budzić fakt czy taki podział jest w ogóle możliwy. Jednakże gdyby doszło do takiego podziału, to zdaniem Wojewody jeżeli powstanie mieszkanie jednopokojowe od strony ul. [...] to biorąc pod uwagę zapisy § 60 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia dla mieszkania jednopokojowego, zaś jeżeli będzie to mieszkanie dwupokojowe do będzie miało pokój od strony dziedzińca na który nie oddziałuje przedmiotowa inwestycja. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w omawianym zakresie przez inne strony postępowania, organ odwoławczy wskazał, że z dokumentacji projektowej wynika, iż analizie zostały poddane wszystkie sąsiednie budynki znajdujące się w zasięgu oddziaływania inwestycji oraz cień rzucany na sąsiednie elewacje, w tym oczywiście również mieszkania zlokalizowane na parterze sąsiedniego budynku. Analiza znajduje się na rysunkach : ANALIZA WĘDRÓWKI CIENIA PO ELEWACJACH SĄSIEDNICH BUDYNKÓW ISTNIEJĄCYCH: 10A C 002A 000 0 161017 oraz 10A C 002B 000 0 161017. Ponadto dla mieszkania własności Państwa S. są spełnione wymagania stawiane przez przepisy prawa tj. 1,5 g czasu nasłonecznienia. Ponadto należy zaznaczyć że przedmiotowe mieszkanie znajduje się na IV piętrze budynku, jest wielopokojowe, dwustronne i ma zapewnione nasłonecznienie z dwóch stron budynku tj. od strony wschodniej i zachodniej. Nadto projekt zawiera rysunki: ANALIZA WĘDRÓWKI CIENIA PO ELEWACJACH SĄSIEDNICH BUDYNKÓW ISTNIEJĄCYCH: 10A C 002A 000 0 161017 (k-25 projektu tom 1) oraz 10A C 002B 000 0 161017 (k-27 projektu tom 1) oraz dla piętra budynku na którym znajduje się mieszkanie strony: 10A C 007 000 0 180924 (k-67 projektu tom 1) dla 21 marca oraz 10A C 015 000 0 180924 (k-83 projektu tom 1) dla 21 września. Wojewoda wskazał dalej, że kolejną grupą zarzutów są zarzuty, które były podnoszone w poprzednio prowadzonym postępowaniu i w zakresie których projekt nie uległ zmianie, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie uwzględnił ich rozpoznając skargę. Przede wszystkim w wyroku została wykazana bezzasadność zarzutów dotyczących zabudowy śródmiejskiej oraz śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej; Sąd nie zakwestionował przyjętego przez organy obszaru oddziaływania projektowanego budynku, została utrzymana zróżnicowana wysokość zabudowy; zostało przesądzone, że projekt budowlany jest zgodny z postanowieniami § 10 ust. 1 pkt 1 i ust 2 pkt 4 planu miejscowego, które mają charakter ogólny i ramowy oraz § 48, który ma charakter doprecyzowujący w zakresie poprawienia warunków środowiskowych życia mieszkańców i utrzymywania istniejącej potrzeby terenów biologicznie czynnych. Ponadto bezzasadne są zarzuty dotyczące restrukturyzacji i rewitalizacji, naruszenia postanowień planu miejscowego w związku z nadmiernymi zdaniem odwołujących się gabarytami inwestycji. Bezzasadne są zarzuty dotyczące wydania decyzji przez organ podlegający wyłączeniu. Organ odwoławczy podnosi, że Prezydent Miasta K. był organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę, bowiem ustawodawca nie przewidział możliwości wyłączenia organu od wydania takiej decyzji, w przypadku inwestycji realizowanej na nieruchomości gminnej oddanej w użytkowanie wieczyste czy też w stosunku do której organ pełni rolę statio fisci. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w postępowaniu administracyjnym do reprezentowania podmiotu zbiorowego – ogółu właścicieli odrębnych lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową – co do zasady legitymację ma wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni członkowie tej wspólnoty. Tylko w wyjątkowych sytuacjach członek wspólnoty może samodzielnie, niezależnie od wspólnoty wystąpić jako strona postępowania, wyłącznie wtedy, gdy wykaże swój indywidualny, własny interes prawny. Wojewoda zauważył dalej, że w rozpatrywanych odwołaniach pojawiły się również zarzuty nowe, dotychczas nie podnoszone. Zdaniem organu odwoławczego, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez twierdzenie, że po uchyleniu pierwszego pozwolenia na budowę przez Sąd wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę nie powinien być ponownie rozpatrywany, a inwestor powinien złożyć nowy wniosek. Treść art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane stanowi, że w przypadku uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę rozpoczęcie albo wznowienie budowy może nastąpić po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym w wyniku uchylenia przez WSA w Krakowie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę postępowanie administracyjne wraca do etapu ponownego rozpatrzenia pierwotnego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku. W niniejszej sprawie organ miał obowiązek wezwania inwestora do uzupełnienia braków wytkniętych przez Sąd (art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane w zw. z art. 153 p.p.s.a.), zaś w związku z ich uzupełnieniem przez inwestora – miał obowiązek wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Następuje to w granicach tej samej sprawy administracyjnej, a obowiązkiem organ jest wydanie decyzji merytorycznej. Z powyższego przepisu nie wynika natomiast konieczność złożenia przez inwestora nowego wniosku i obowiązek organu wszczęcia zupełnie nowego postępowania, skoro trwa już postępowanie zainicjowane złożeniem przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę w dniu 20 lutego 2017 r., które należy zakończyć wydaniem merytorycznej decyzji. Ponadto powoływana przez odwołujących się odpowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej – z upoważnienia ministra – na zapytanie nr [...] w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę uchylonych przez sąd administracyjny nie jest źródłem prawa ani nie ma autorytetu prawomocnego rozstrzygnięcia sądu administracyjnego. Miała ona miejsce w dniu 21 grudnia 2012 r., a zatem przed nowelizacją art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z dnia 28 czerwca 2015 r. i dotyczyła zupełnie innego stanu faktycznego (umorzenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, wycofanie przez inwestora wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę). Organ odwoławczy wskazał, że projekt został sprawdzony i uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń pożarowych, posiadającym stosowne przygotowanie zawodowe oraz uprawnienia. Zostały spełnione wymagania § 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciw pożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, zaprojektowano drogę pożarową wzdłuż dłuższego boku budynku w sposób zapewniający dostęp do 30% jego obwodu. Obwód budynku to 380 mb - 30% z 380=114 mb. Projekt przewiduje dostęp do 132 mb elewacji od strony wschodniej (132 >114 mb), czyli więcej niż wymagane 30%, nie biorąc pod uwagę dodatkowego dostępu do drogi pożarowej stanowiącej ul. [...] do wjazdu na teren inwestycji (przejazd bramowy). Ulica [...] na fragmencie do wjazdu na teren inwestycji stanowi drogę pożarową dla projektowanego budynku. Przejazd bramowy w parterze umożliwia dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej na wewnętrzny dziedziniec, ale nie stanowi on drogi pożarowej. Budynek mieszkalny wielorodzinny ZL IV średniowysoki ma zapewniony dostęp do drogi pożarowej, natomiast wyjścia z klatek schodowych mają wymagane połączenie z drogą pożarową o szerokości minimalnej 1,5 m i długości nie większej ni ż 50 m, co zapewnia dostęp do każdej strefy pożarowej ZLIV. Ponadto część usługowa zaprojektowana na poziomie parteru obejmuje jedną kondygnację i stanowi odrębna strefę pożarową ZLIII. Zatem obiekty zawierające strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III niskie (1 kondygnacja) nie wymagają drogi pożarowej i połączenia dojściem o szerokości minimalnej 1,5 m i długości nie większej niż 50m. Ulica [...] na fragmencie do wjazdu na teren inwestycji stanowi drogę pożarową dla projektowanego budynku. Kolejno z ul. [...] zapewniono przejazd w parterze budynku co umożliwia dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej do drogi pożarowej zlokalizowanej od strony wschodniej wzdłuż drugiego dłuższego boku budynku. Ten fragment drogi pożarowej jest kontynuacją istniejących ciągów komunikacyjnych wewnętrznych mających połączenie z ul. [...], co zostało przedstawione na rysunku PZT. W związku z powyższym drogi pożarowe obsługujące projektowany budynek mają zapewniony przejazd bez cofania komunikacją wewnętrzną do ul. [...]. Tym samym zarzuty dotyczące drogi pożarowej należy uznać za bezpodstawne. W ocenie Wojewody, nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty dotyczące placu zabaw. Inwestor w myśl rozporządzenia w sprawie warunków technicznych § 40 pkt 1 nie miał obowiązku zapewnienia placu zabaw i miejsc rekreacyjnych dla osób niepełnosprawnych, jednakże to uczynił. Projektowana lokalizacja urządzeń rekreacyjnych spełnia wymagania w zakresie odległości od linii rozgraniczających ulicę od miejsc postojowych i wjazdu do zamkniętego garażu sąsiedniego bloku oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Zaprojektowane urządzenia rekreacyjne posiadają wymagane nasłonecznienie. Odpowiadając na zarzuty dotyczące szczegółowego zakresu i formy projektu, organ odwoławczy wyjaśnił, że dopuszczalne jest naniesienie zmian na istniejącym projekcie, o ile zmiany są czytelne i nie zawierają żadnych braków. Nadto wszelkie dokonane zmiany zarówno przed organ I jak i II instancji były czytelnie i precyzyjne; miały na celu wyłącznie wykonanie wskazań Sądu zawartych w wyroku z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 207/18. Tym samym projekt budowlany spełnia wymogi określone w przepisach prawa, w szczególności w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1935). W odniesieniu do skreśleń i zmian w dokumentacji projektowej w zakresie numeracji działek, organ odwoławczy podkreślił, że wynikały one z faktu podziału działki nr [...] na między innymi działkę nr [...] objętą obecnym zakresem inwestycji, a nie zmiany przedmiotu inwestycji. Kolejno zmiana w projekcie budowlanym w zakresie liczby lokali mieszkaniowych i użytkowych nie zmienia przedmiotu inwestycji i nie może być podstawą do złożenia nowego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. W konkluzji Wojewoda stwierdził, że: 1) inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją; 2) projekt budowlany jest zgodny z Uchwałą Nr [...] z 28 czerwca 2006 r. Rady Miasta K. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" (Dz.Urz.Woj. [...] Nr [...] z 19 września 2006 r.); 3) projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 4) projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; 5) projektant oraz sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; 6) projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione. Pismem z dnia 11 września 2019 r. D. S. i R. S. złożyli skargę na powyższą decyzję Wojewody z dnia 2 sierpnia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego: a) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez: niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji błędne przyjęcie za organem I instancji, że inwestor [...] S.A. spełnił wszystkie wymogi określone w art. 32 ust. 4 ustawy prawo budowlane, pozwalające na uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji - budynek mieszkalny, wielorodzinny z usługami w parterach przy ul. [...] w K. zlokalizowany na działkach: nr [...],[...], obr.[...]; błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez dokonanie w sposób wybiórczy analizy nasłonecznienia mieszkania przy ul. [...], sporządzonej przez dr hab. inż. arch. M. J. - K., b) art. 7, 8, 9, 11 w zw. z art. 84 k.p.a. w odniesieniu się do oceny zwiększenia zacienienia / zmiany w oświetleniu naturalnym światłem słonecznym lokalu mieszkalnego skarżących poprzez oparcie się głównie na analizie nasłonecznienia inwestora, a także brak rozważenia powołania biegłego do wykonania analizy nasłonecznienia (pozbawionej elementu subiektywnego), a zatem organ, nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a zmierzających do załatwienia przedmiotowej sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; c) art. 9 i 10 k.p.a. poprzez brak doręczenia wszystkim stronom postępowania sporządzonej na zlecenie skarżących - 70 stronnicowej analizy zacienienia, nasłonecznienia i przesłaniania, autorstwa biura [...] oraz dr hab. inż. arch. M. J. - K., d) art. 84 k.p.a. poprzez brak powołania, pomimo zaistnienia obiektywnych przesłanek, biegłego celem sporządzenia analizy zacienienia, nasłonecznienia i przesłaniania dla planowanej przez Inwestora [...] S.A. na działkach: nr [...] i nr [...], obr[...], inwestycji przy ul. [...], celem również rzetelnej, opartej na wiedzy fachowej i bezstronnej oceny złożonych przez inwestora oraz skarżących analiz w tym zakresie; e) art 89 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej w sytuacji, kiedy organy administracji powinny były przeprowadzić rozprawę, gdyż zachodzi potrzeba wyjaśnienia sprawy przy udziale biegłych, tym bardziej w sytuacji, gdy organ dysponuje opinią specjalistyczną w sprawie, dotyczącą zacienienia, nasłonecznienia i przesłaniania; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 32 ust 4 w zw. z art. 35 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane; b) § 60 i innych Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (jednolity tekst Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zmianami – stan prawny na dzień wydania decyzji), poprzez ich błędną wykładnię, efektem czego było przyjęcie, że zostały spełnione wszelkie warunki formalne, prawne i techniczne do uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę; c) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane poprzez błędne uznanie, że inwestycja nie wpłynie negatywnie na poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich; d) § 48 ust. 6 pkt 1c i § 52 MPZP [...]" (Dz. U. Województwa nr [...], poz. 3534 z dnia 19 września 2006 r.) poprzez błędne uznanie przez organ II instancji, że w aktualnym kształcie projektu budowlanego, wykazane zostało przez Inwestora istnienie powiązania dominanty architektonicznej z terenem pasażu [...], w sytuacji gdy teren wewnętrzny inwestycji [...] S.A. w ogóle nie ma połączenia pieszego z pasażem [...] i nigdy go mieć nie będzie, gdyż ciąg bezpośredni pieszy tam nie istnieje z uwagi na zabudowę terenu prywatnego pomiędzy nimi, a w zatwierdzonym projekcie brak jest nakazu dotyczącego zachowania i ochrony ciągu zieleni jako wymogu MPZP "[...]", e) § 48 ust 6 pkt 1b MPZP "[...]" poprzez błędne uznanie, że zostały spełnione dla inwestycji [...] S.A. warunki dopuszczalnej wysokości zabudowy mieszkałno-usługowej na terenie śródmiejskim obszaru [...], f) § 48 ust 7 pkt 2 i § 6 ust 1 pkt 15 MPZP "[...] w zw. z § 39 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez uznanie, że inwestor spełnia wymóg zachowania dla planowanej inwestycji wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 30%, podczas gdy wymóg ten faktycznie spełniony nie został, ze względu na błędne przyjęcie przez organ, że obszar inwestycji wyznaczają wyłącznie granice działek objęte decyzją o pozwoleniu na budowę, g) § 12 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych z dnia 24 lipca 2009 r. poprzez błędne przyjęcie, że droga pożarowa została prawidłowo zaprojektowana przez inwestora i spełnia wymogi z Rozporządzenia, podczas gdy wymogi te nie zostały spełnione, ponieważ bliższa krawędź drogi pożarowej znajduje się bliżej budynku, niż dopuszcza powołany przepis, h) § 14 ust 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne uznanie, że spełnione zostały przez inwestora warunki techniczne dotyczące szerokości dojść do budynku; i) § 21 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne uznanie, że spełnione zostały przez inwestora warunki techniczne dotyczące szerokości miejsc postojowych dla samochodów osobowych w ramach planowanej inwestycji. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. Pismem z dnia 11 września 2019 r. skargę na tę samą decyzję Wojewody z dnia 2 sierpnia 2019 r. wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w K.. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez organ wnikliwego postępowania dowodowego w sprawie, mającego na celu wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, polegającego w szczególności na oparciu się przez organ wyłącznie na twierdzeniach inwestora dotyczących m. in. ogólnodostępności miejsc postojowych, dominanty architektonicznej, ilości miejsc parkingowych, zróżnicowania wysokości inwestycji oraz związania wyrokiem sądu w postępowaniu; 2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 oraz 3 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów stron postępowania podniesionych w odwołaniach, jak również nie wskazał faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co powoduje, iż uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez przepisy prawa i na jej podstawie nie jest możliwe ustalenie czy organ w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie odwoławcze; 3) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 i art. 81 k.p.a. poprzez przeprowadzenie przez organ instancji postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, 4) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy jest ona dotknięta szeregiem uchybień, przez co organ winien ją uchylić i odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę; 5) art. 8 i 9 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane polegające na błędnym przyjęciu, że projekt budowlany jest zgodny z wymogami prawa budowlanego oraz z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] zatwierdzonego uchwalą nr [...] Rady Miasta K. z dnia 28 czerwca 2006 roku, mimo iż narusza szereg przepisów zawartych w ww. aktach, wskazanych szczegółowo w niniejszym odwołaniu; 6) art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że zakres badania sprawy przez organy ogranicza się wyłącznie do wytycznych określonych w wyroku uchylającym uprzednio wydane decyzje, podczas gdy organy winny badać również te kwestie, które zostały podniesione przez strony w związku ze zmianą stanu faktycznego, np. poprzez wprowadzenie przez inwestora zmian do projektu; 7) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy jest ona dotknięta szeregiem uchybień, przez co organ winien ją uchylić i odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę; II. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 48 ust. 6 pkt 1 lit. d mpzp w zw. z § 9 ust. 6 pkt 13 m.p.z.p. polegające na wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo iż projektowany budynek nie spełnia wymogu zróżnicowania wysokości oraz nie spełnia wymogu ukształtowania harmonijnego zespołu współczesnej zabudowy na wysokim poziomie rozwiązań architektonicznych, zaburzając i przytłaczając otoczenie swymi rozmiarami i topornością; 2) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 48 ust. 6 pkt 1 lit. b mpzp poprzez błędne przyjęcie, że projektowana inwestycja posiada zróżnicowaną wysokość podczas gdy zróżnicowanie to jest iluzoryczne i w praktyce nie występuje; 3) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 48 ust. 6 pkt 1 lit. c m.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i wadliwe przyjęcie, że ściana o wymiarach 8 x 20 m wkomponowana w ścianę budynku, odróżniająca się od pozostałej części budynku jedynie fakturą i kolorystyką stanowi dominantę architektoniczną skutkujące niezasadnym przyjęciem, iż inwestycja spełnia nakaz ustanowiony w powołanym przepisie planu; 4) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 48 ust. 6 pkt 1 lit f w zw. z § 87 ust. 2 mpzp w zw. z § 18 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. 2015 poz. 1422) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż inwestor przewidział wystarczającą ilość miejsc postojowych dla lokali usługowych, podczas gdy inwestor błędnie wyliczył ilość miejsc parkingowych, przyjmując za podstawę wyliczeń nieprawidłowe kryteria, w tym także dla osób niepełnosprawnych; 5) art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 pr. bud w zw. z § 5 ust. 6 i 7, § 8 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 i 3, § 9 ust. 6 pkt 6 i pkt 7 oraz pkt 13, § 48 ust. 6 pkt 1 lit a, b i c, d i e, f, § 87 ust. 2 mpzp, polegające na wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo, iż przedstawiony w sprawie projekt budowlany narusza ww. postanowienia mpzp. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Pismem z dnia 16 września 2019 r. kolejną skargę na tę samą decyzję Wojewody z dnia 2 sierpnia 2019 r. wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" przy ul. [...] w K.. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 7 k.p.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 28 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez ustalenie kręgu stron postępowania wyłącznie na podstawie twierdzeń inwestora [...] S.A. z siedzibą w C. bez jakiegokolwiek zweryfikowania przez organ czy podane przez niego informacje na temat lokali mieszkalnych od strony planowanej inwestycji są prawidłowe i kompletne; 2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez organ wnikliwego postępowania dowodowego w sprawie, mającego na celu wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, polegającego w szczególności na oparciu się przez organ wyłącznie na twierdzeniach inwestora dotyczących m. in. ogólnodostępności miejsc postojowych, dominanty architektonicznej, ilości miejsc parkingowych, zróżnicowania wysokości inwestycji oraz związania wyrokiem sądu w postępowaniu; 3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 oraz 3 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów stron postępowania podniesionych w odwołaniach, jak również nie wskazał faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co powoduje, iż uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez przepisy prawa i na jej podstawie nie jest możliwe ustalenie czy organ w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie odwoławcze; 4) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy jest ona dotknięta szeregiem uchybień, przez co organ winien ją uchylić i odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę; 5) art. 8 i 9 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane polegające na błędnym przyjęciu, że projekt budowlany jest zgodny z wymogami prawa budowlanego oraz z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta K. z dnia 28 czerwca 2006 roku, mimo, iż narusza szereg przepisów zawartych w ww. aktach, wskazanych szczegółowo w niniejszym odwołaniu; 6) art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że zakres badania sprawy przez organy ogranicza się wyłącznie do wytycznych określonych w wyroku uchylającym uprzednio wydane decyzje, podczas gdy organy winny badać również te kwestie, które zostały podniesione przez strony w związku ze zmianą stanu faktycznego, np. poprzez wprowadzenie przez inwestora zmian do projektu a także w związku z faktem, iż w postępowaniu pojawiły się nowe strony, które wniosły nowe zarzuty i argumenty; 7) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy jest ona dotknięta szeregiem uchybień, przez co organ winien ją uchylić i odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę; II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z § 57 Rozporządzenia technicznego w zw. z § 60 Rozporządzenia technicznego poprzez udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy planowana przez niego inwestycja nie spełnia minimalnych wymagań związanych z zapewnieniem naturalnego oświetlenia lokalom przeznaczonym na stały pobyt ludzi znajdującym się w sąsiadujących z nią budynkach; 2) art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o oddziaływaniu na środowisko w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy o oddziaływaniu na środowisko w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o oddziaływaniu na środowisko w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o oddziaływaniu na środowisko w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o oddziaływaniu na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 56 lit b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej jako: "Rozporządzenie środowiskowe") poprzez udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestycja inwestora stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko a zatem niezbędna jest uprzednia jej ocena pod kątem wymogu uzyskania przez Inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 3) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 48 ust. 6 pkt 1 lit. d mpzp w zw. z § 9 ust. 6 pkt 13 m.p.z.p. polegające na wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo iż projektowany budynek nie spełnia wymogu utrzymania zróżnicowania wysokości oraz nie spełnia wymogu ukształtowania harmonijnego zespołu współczesnej zabudowy na wysokim poziomie rozwiązań architektonicznych, zaburzając i przytłaczając otoczenie swymi rozmiarami i topornością; 4) art. 207 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia poprzez niezapewnienie możliwości ewakuacji ludzi lub ich uratowania w innych sposób, gdyż zaprojektowana droga ewakuacyjna z uwagi na lokalizację lokali usługowych wykorzystywana (blokowana) będzie przez pojazdy dostawcze; 5) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 48 ust. 6 pkt 1 lit. b mpzp poprzez błędne przyjęcie, że projektowana inwestycja utrzyma zróżnicowaną wysokość zabudowy jaka istniała wcześniej na obszarze objętym planowaną inwestycją, podczas gdy zróżnicowanie to jest iluzoryczne i w praktyce nie występuje; 6) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust 3 Prawa budowlanego w zw. z § 48 ust. 6 pkt 1 lit. c m.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i wadliwe przyjęcie, że ściana o wymiarach 8 x 20 m wkomponowana w ścianę budynku, odróżniająca się od pozostałej części budynku jedynie fakturą i kolorystyką stanowi dominantę architektoniczną skutkujące niezasadnym przyjęciem, iż inwestycja spełnia nakaz ustanowiony w powołanym przepisie planu; 7) art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 48 ust 6 pkt 1 lit f w zw. z § 87 ust. 2 mpzp w zw. z § 18 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. 2015 poz. 1422), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż inwestor przewidział wystarczającą ilość miejsc postojowych dla lokali usługowych, podczas gdy inwestor błędnie wyliczył ilość miejsc parkingowych, przyjmując za podstawę wyliczeń nieprawidłowe kryteria, w tym także dla osób niepełnosprawnych; 8) art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Pr. bud w zw. z § 5 ust. 6 i 7, § 8 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 i 3, § 9 ust. 6 pkt 6 i pkt 7 oraz pkt 13, § 48 ust. 6 pkt 1 lit a, b i c, d i e, f, § 87 ust. 2 m.p.z.p., polegające na wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo, iż przedstawiony w sprawie projekt budowlany narusza ww. postanowienia mpzp; 9) § 12 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych w zw. z § 236 ust. 6 Rozporządzenia technicznego w zw. z § 209 ust. 2 Rozporządzenia technicznego poprzez niewłaściwą klasyfikację stref pożarowych oraz wydanie pozwolenia na budowę pomimo niespełnienia przez inwestora wymagań dotyczących długości drogi pożarowej; 10) § 40 w zw. z § 19 Rozporządzenia technicznego poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż zastosowany przez inwestora sposób mierzenia odległości placu zabaw jest właściwy, podczas gdy inwestor winien był zastosować odmienny sposób liczenia odległości lub co najmniej w sposób rzetelny uzasadnić przyjęte przez siebie rozwiązanie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Wojewoda w odpowiedziach na skargi wniósł o oddalenie skarg, w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy ustosunkował się także do zarzutów skarg, uznając je za niezasadne. Uczestnik postępowania [...] S.A. w C. wniósł o odrzucenie względnie oddalenie skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" przy ul. [...] oraz o oddalenie skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K. i skargi D. S. i R. S.. Sprawa ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Kr 1221/19, sprawa ze skargi D. S. i R. S. pod sygnaturą II SA/Kr 1222/19, a sprawa ze skargi Mieszkaniowej [...]" przy ul. [...] w K. pod sygnaturą II SA/Kr 1226/19. Sąd postanowił połączyć te sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia – i prowadzić je dalej pod sygnaturą II SA/Kr 1221/19. Z twierdzeń stron sformułowanych w toku postępowania wynika, że inwestycja objęta zaskarżoną decyzją została już ukończona i udzielone zostało pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Zważywszy że rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie było już przedmiotem kontroli sądowej, należy zwrócić uwagę na: art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby; art. 171 p.p.s.a., który stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia; art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skarg okazały się niezasadne. Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 1994 r. –Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej jako "pr.bud.", przy czym w niniejszej sprawie miarodajne jest brzmienie jej przepisów w dniu wydania zaskarżonej decyzji) i przepisami wykonawczymi do ustawy, a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. – uzasadnienie to jest spójne i logiczne; obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pr.bud. "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2214 oraz z 2019 r. poz. 125 i 730), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji publicznej prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. Zarzuty i zastrzeżenia skarżących również były w toku postępowania administracyjnego brane pod uwagę – zostały ocenione jako niezasadne, a Sąd, dokonawszy kontroli tej oceny, nie znalazł podstaw do uznania jej za wadliwą. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postepowania sformułowanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 207/18. W ocenie Sądu, Wojewoda trafnie skonstatował – jak tego wymaga art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. – zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]. Inwestycja znajduje się w terenie oznaczonym symbolem [...] – z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami. Zasady zagospodarowania tego terenu określone zostały przede wszystkim w § 48. Ustanowiono tam w szczególności – w ust. 6 pkt 1 – nakaz: a) uwzględnienia w sposobie zagospodarowania terenu wyznaczonych na rysunku planu linii rozgraniczających stanowiących jednocześnie obowiązujące linie zabudowy, b) utrzymania zróżnicowanej wysokości zabudowy: 12 - 25m włącznie, c) zlokalizowania w południowym narożniku terenu – dominanty architektonicznej, kompozycyjnie powiązanej z terenem pasażu [...], d) ukształtowania harmonijnego zespołu współczesnej zabudowy na wysokim poziomie rozwiązań architektonicznych, z uwzględnieniem uwarunkowań zawartych w § 9 ust. 6, e) uwzględnienia w sposobie zabudowy terenu uwarunkowań wynikających z istniejącej zabudowy objętej ochroną, zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 11, ust. 2 pkt 8, f) zapewnienia na terenie, niezbędnych miejsc parkingowych w ilości przyjętej w oparciu o wskaźniki określone w § 87 ust. 2, g) lokalizacji obiektów oraz urządzeń infrastruktury technicznej i komunalnej służących obsłudze wyznaczonego terenu, h) wyposażenia budynków mieszkalnych, sytuowanych w północnej linii rozgraniczającej, w skuteczne zabezpieczenia przed ponadnormatywnym oddziaływaniem akustycznym, zgodnie z obowiązującymi przepisami odrębnymi. Ustalono również – w ust. 7 – m.in. następujące parametry: 1) wskaźnik powierzchni zainwestowanej do 70 %, 2) wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej min. 30%. Paragraf 9 ust. 6 planu, do którego odsyła § 48 ust. 6 pkt 1 lit. d, stanowi o zasadach ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w [...]", przy czym: pkt 6 stanowi o "integracji przestrzennej i funkcjonalnej tego obszaru z terenami sąsiednimi poprzez utrwalanie istniejących i tworzenie nowych powiązań komunikacyjnych, kompozycyjnych oraz widokowych"; pkt 7 stanowi o "restrukturyzacji i modernizacji zdegradowanych terenów z wymianą lub rehabilitacją zabudowy, porządkowaniem ekstensywnie wykorzystywanej przestrzeni, drogą łączenia i podziału gruntów w granicach realizowanej inwestycji, zgodnie z przepisami odrębnymi"; pkt 13 ustanawia "zakaz lokalizacji zabudowy tymczasowej oraz zabudowy niedostosowanej gabarytem i intensywnością do charakteru przestrzeni śródmiejskiej, bądź powodującej chaos przestrzenny". Z kolei § 87 ust. 2 planu, do którego odsyła § 48 ust. 6 pkt 1 lit. f, ustanawia zasady obsługi parkingowej, przy czym w OBSZARZE B: dla inwestycji o charakterze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej należy rezerwować proporcjonalną liczbę miejsc parkingowych – co najmniej 0,7 miejsca na 1 mieszkanie (pkt 2 lit. b). Dla terenów usługowo-handlowych: 25 miejsc na 100 zatrudnionych i 15 miejsc na 1000 m2 pow. użytkowej (pkt 1 lit. b). Sąd podziela stanowisko Wojewody, że przedłożony do zatwierdzenia projekt – po uwzględnieniu wprowadzonych korekt – spełnia wszystkie przytoczone wymogi. Z uwagi na zarzuty skarg należy podkreślić, że kwestia spełnienia wymogu zlokalizowania w południowym narożniku terenu dominanty architektonicznej, kompozycyjnie powiązanej z terenem pasażu [...] – została w ponownym postępowaniu w sprawie należycie wyjaśniona. Jak wskazał organ odwoławczy, inwestor uzupełnił projekt o szczegółowy opis dominanty stanowiącej zamknięcie pasażu [...], wykazujący jej kompozycyjne powiązanie z terenem tego pasażu (rys. nr 10_C_005 – Projekt dominanty oraz skweru, k-405 projektu tom 1), którego opis znajduje się w pkt 4.2.7. Zaproponowana dominanta będzie ścianą zieloną o szerokości 8m i sąsiaduje z budynkiem [...] który ma zróżnicowane wysokości od 6 do 8 m, w bezpośrednim sąsiedztwie dominanty, do głównego budynku o wysokości około 12 m w dalszej części ul. [...]. Dominanta wysokości około 20 m będzie stanowić faktyczną dominantę dla tej pierzei. Ponadto zgodnie z opisem projektu od strony południowej, w pobliżu projektowanej dominanty architektonicznej kompozycyjnie powiązanej z terenem pasażu [...] zaprojektowano ogólnodostępny plac – skwer powiązany funkcjonalnie zarówno z istniejącymi ciągami komunikacyjnymi jak i z projektowanymi lokalami usługowymi, tworzący wraz z dominantą charakterystyczny element. Zaprojektowane elementy zielone – (elewacja zielona stanowiąca dominantę i donice z roślinnością łąkową) tworzą zwieńczenie pasażu [...] – Teren Zieleni Urządzonej (zgodnie § 52 pkt 2 zawierającego nakaz formowania zieleni wysokiej w sposób podkreślający oś widokową i ściany pasażu). Południową elewację zaprojektowano prostopadle do kierunku wyznaczonego przez opisany w § 52 MPZP pasażu [...] – Teren Zieleni Urządzonej, a w centralnej jej części, na zamknięciu perspektywicznym, zaprojektowano element architektoniczny w postaci elewacji zielonej (pnącze umiejscowione na stelażu stalowym umieszczonym na "ekranie" w postaci ściany bez okien). Zważywszy że – jak trafnie zauważył Wojewoda – oprócz kompozycyjnego powiązania z terenem pasażu [...] plan nie precyzuje innych wymogów jakie powinna spełniać dominanta architektoniczna – niepodobna kwestionować przyjętego rozwiązania, ukształtowanego przy założeniu, iż funkcją odnośnej dominaty jest koncentracja uwagi obserwatora, poprzez skalę i niespotykaną w całym mieście formę i zamknięcie elementem zielonym pasażu [...], stanowiącego główny ciąg pieszy z nakazem formowania zieleni wysokiej w sposób podkreślający oś widokową. Przejęte w projekcie rozwiązania w zakresie miejsc parkingowych jawią się jako prawidłowe i zgodne z ustaleniami planu miejscowego. Zaprojektowano 182 mieszkania, 15 lokali usługowych o powierzchni użytkowej 1166,37 m2, założono zatrudnienie 30 osób w lokalach usługowych – wobec czego wymagana liczba miejsc parkingowych powinna wynosić co najmniej 154 m.p. (dla mieszkań 128 m.p., dla lokali usługowych 26 m.p.). Taką też liczbę miejsc parkingowych zapewniono. Rację ma przy tym organ odwoławczy, gdy wskazuje, że przepisy prawa, a zwłaszcza plan miejscowy, nie określają obowiązującej liczby osób zatrudnionych przypadających na lokal usługowy, ponadto plan miejscowy w § 48 pkt 2 nie narzuca funkcji usług, a jedynie wskazuje katalog możliwych ich rodzajów. Sąd podziela także zreferowane wyżej stanowisko Wojewody co do prawidłowej lokalizacji miejsc parkingowych z uwzględnieniem ich dostępności oraz co do liczby miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych, która to liczba nie została zakwestionowana w toku kontroli sądowej poprzedniej decyzji. Tym samym zarzuty skarg w tej mierze okazały się niezasadne. Dodać w tym miejscu warto – jakkolwiek jest to już kwestia zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi – że z uwagi na stosowną regułę intertemporalną, wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w zakresie szerokości miejsc parkingowych miarodajne są przepisy obowiązujące w dniu złożenia wniosku. Zrelatywizowany do tej kwestii zarzut jednej ze skarg jest zatem niezasadny. Skoro sam projektowany budynek ma zróżnicowaną wysokość w zakresie określonym w § 48 ust. 6 pkt 1 lit. b planu miejscowego, to już z tej przyczyny nie można stwierdzić naruszenia odnośnego przepisu. Poza tym, zdaniem Sądu, przez "zabudowę" należy tu rozumieć zabudowę na całym terenie [...], a nie określony budynek. Podzielić zatem należy argumentację projektanta w tej mierze obszernie zreferowaną w uzasadnieniu decyzji organu I instancji (strona 15). W toku ponownego rozpoznania sprawy należycie wyjaśniona została kwestia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej i nie ma podstaw do negowania stanowiska organu o spełnieniu tego wymogu (min. 30%). Jak wskazał organ odwoławczy, zgodnie ze wskazaniami Sądu projekt został uzupełniony o planszę szczegółowego rozliczenia powierzchni biologicznie czynnej potwierdzającą zgodność z MPZP (k-399 projektu tom 1) oraz o planszę szczegółowego rozliczenia powierzchni zainwestowanej potwierdzającej zgodność z MPZP (k-401 projektu tom 1) wykonane w skali 1:500. Ponadto wyszczególnienie powierzchni składowych stanowiących powierzchnię biologicznie czynną pełnomocnik inwestora przedłożył również do pisma z dnia 18 marca 2019 r. jako załącznik nr 2. Na etapie postępowania odwoławczego w dokumentacji projektowej została usunięta powierzchnia 3,5m2 (jako 50% powierzchni biologicznie czynnej) mylnie wliczona do powierzchni biologicznie czynnej na następujących kartach 389, 397, 399, 401 i 403. Do pisma pełnomocnika inwestora z dnia 18 marca 2019 r. zostało dołączone oświadczenie projektanta, wedle którego przedstawiony na projekcie zagospodarowania terenu obszar, na którym znajdować się będą pojedyncze urządzenia rekreacyjne, stanowi powierzchnię całkowicie nieutwardzalną spełniając tym samym warunki powierzchni biologicznie czynnej w rozumieniu § 3 pkt 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, ponadto przedstawiona w projekcie powierzchnia biologicznie czynna nie zawiera powierzchni krawężników, i murów oporowych, opaski żwirowej wokół budynku powierzchni pod koszami i latarniami oświetleniowymi. Wedle projektu budowlanego: powierzchnia działki inwestycyjnej wynosi 7008 m2, powierzchnia biologicznie czynna (niezabudowana i nieutwardzona na terenie działki budowlanej) wynosi 2106 m2, 2106/7008=0,30005. Wbrew zarzutom skarg, organ prawidłowo przyjął, że powierzchnia biologicznie czynna podlega rozliczeniu do powierzchni działek objętych pozwoleniem na budowę – terenu inwestycji zdefiniowanego w § 6 pkt 5 planu. W ocenie Sądu, nie ma podstaw do stwierdzenia, aby projekt był niezgodny z przytoczonymi wyżej ogólnymi zasadami ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w "[...] (§ 9 ust. 6 pkt 6, 7 i 13 planu) czy też z przepisami ogólnymi planu (§ 5 ust. 6 i 7) bądź podstawowymi celami planu (§ 8 pkt 1 lit. b i pkt 2 i 3 planu). Uzupełniając uwagi co do zgodności projektu budowlanego z planem miejscowym, warto dodać, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych – właśnie w odniesieniu do wykładni planu miejscowego – przyjmuje się, że: "Uregulowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze swej istoty stanowią formę ograniczenia swobody w sposobie zagospodarowania terenu. Wszelkie przepisy o charakterze ograniczającym zwłaszcza w razie użycia sformułowań niejasnych, czy nieprecyzyjnych, winny być wykładane w kierunku zawężenia, nie zaś zwiększenia skali ograniczeń" (wyrok NSA z 21 listopada 2003 r., IV SA 4044/01, CBOSA). Wojewoda prawidłowo ocenił również zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. W tym kontekście za niezasadny należy uznać zarzut skargi, jakoby inwestycja wymagała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – zarzut ten był już podnoszony w skardze na poprzednie rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie i nie został uznany za zasadny. W ocenie Sądu, nie ma podstaw do przyjęcia, że przedmiotowe zamierzenie budowlane jest przedsięwzięciem "technologicznie powiązanym" – w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – z innymi zamierzeniami budowlanymi inwestora. Nader często budynki mieszkalne wielorodzinne są wznoszone w sąsiedztwie czy też w pobliżu innych tego typu budynków, zwłaszcza w zabudowie śródmiejskiej, co samo przez się nie implikuje ich "technologicznego powiązania" ani nie implikuje konieczności traktowania ich jako jedno zamierzenie budowlane. W ocenie Sądu, nie ma podstaw do zakwestionowania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przy czym głównym punktem odniesienia są tu przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (z uwzględnieniem wspomnianej już reguły intertemporalnej). W szczególności Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania popartego precyzyjną argumentacją stanowiska Wojewody w zakresie spełnienia wymagań określonych w § 13 i § 60 rozporządzenia. Argumentacja ta została wcześniej in extenso przytoczona, toteż nie ma potrzeby czynić tego ponownie w tym miejscu. Wypada jedynie podkreślić, że organ odwoławczy – zgodnie ze wskazaniami Sądu – odniósł się do analizy sporządzonej przez dr hab. inż. arch. M. J.-K., a także rozważył uwarunkowania lokalu skarżących D. S. i R. S., podkreślając brak dowodu na okoliczność podziału mieszkania. Jak wynika z uzasadnienia skargi, skarżący wskazują nie tyle na obecny stan rzeczy (który jest miarodajny w niniejszej sprawie), ile na stan rzeczy niejako antycypowany – na stan rzeczy, który powstałby po podziale mieszkania. Notabene Wojewoda również ten drugi stan rzeczy wziął pod uwagę. Warto tym kontekście zauważyć, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, stanowiące fachowy pion administracji publicznej, władne są rozstrzygać ewentualne wątpliwości we własnym zakresie, w ramach swoich kompetencji (por. w odniesieniu do organów nadzoru budowlanego M. Wincenciak, Komentarz aktualizowany do art. 81(c) Prawa budowlanego, LEX/el. teza. 5). Tym bardziej organy te mogą samodzielnie oceniać wiarygodność przedłożonych opinii prywatnych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1191/17 oraz wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2021 r., II OSK 1750/18, CBOSA). Również w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 2017/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że: "organy administracji architektoniczno-budowlanej nie powołują biegłych dla oceny analiz przesłaniania i nasłonecznia, przedkładanych w postępowaniu o zatwierdzenie projektów budowlanych i o wydanie pozwolenia na budowę, dokonując takich ocen samodzielnie przy pomocy pracowników organu dysponujących odpowiednią wiedzą". Podkreślić też należy, że we wspomnianym wyroku Sąd jednoznacznie przesądził charakter zabudowy – nie tylko jako zabudowy śródmiejskiej, ale także jako zabudowy uzupełniającej. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego drogi pożarowej, zauważyć przede wszystkim wypada, że projekt został sprawdzony i uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń pożarowych, posiadającego stosowne uprawnienia. Niezależenie od tego – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji – Wojewoda dokonał we własnym zakresie szczegółowej analizy projektu w odnośnym zakresie, potwierdzając prawidłowość przyjętych rozwiązań w świetle § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Nie ma zatem podstaw, by stwierdzić naruszenie tego przepisu. Zdaniem Sądu, niezasadny jest również zarzut naruszenia § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zasadzający się na supozycji skarżących, jakoby zaprojektowane przejścia miały pełnić również funkcję dojazdów. Z podobnych przyczyn nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia § 207 ust. 1 pkt 4 wspomnianego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W odniesieniu do zarzutu naruszenia § 40 w zw. z § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych należy podzielić stanowisko Wojewody, że przedmiotowa inwestycja nie jest objęta hipotezą reguły wynikającej ze wspomnianego § 40, a poza tym lokalizacja urządzeń rekreacyjnych spełnia wymagania w zakresie odległości od linii rozgraniczających ulicę od miejsc postojowych i wjazdu do zamkniętego garażu sąsiedniego bloku oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; zaprojektowane urządzenia rekreacyjne posiadają wymagane nasłonecznienie. Ocena kompletności projektu budowlanego powinna być dokonywana z uwzględnieniem relewantnych przepisów prawa budowalnego, w świetle których zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Zdaniem Sądu, przedłożony przez inwestora projekt budowlany ma walor kompletności; zawiera on wszystkie elementy wskazane w odnośnych przepisach, został opracowany w czytelnej grafice. Inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu zostały dołączone oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem Sądu, nie zasługiwały również na uwzględnienie sformułowane w skargach zarzuty naruszenia prawa procesowego. W szczególności nie doszło do naruszenia przepisów statuujących zasadę prawdy materialnej oraz zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 k.p.a.), ponieważ zebrany materiał dowodowy został oceniony prawidłowo i należycie wyjaśnione zostały wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne. Organ odwoławczy, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), rozpoznał sprawę w jej całokształcie po raz drugi; uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom prawa procesowego (art. 107 § 3 k.p.a.). Zarzut wadliwego określenia kręgu stron postępowania mogłyby skutecznie podnosić jedynie podmioty, których to dotyczy – w tym sensie, że zostały pozbawione możliwości udziału w postępowaniu. Nie doszło również do naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. Jak już znaczono wyżej, zaskarżona decyzja uwzględnia ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone we wiążącym orzeczeniu Sądu (art. 153 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego (art. 84 k.p.a.) ani przeprowadzenia rozprawy (art. 89 k.p.a.). Przepisy postępowania administracyjnego nie ustanawiają też wymogu doręczania wszystkim stronom przedkładanych do akt opinii prywatnych. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skargach; dotyczy to także art. 5 ust. 1 pkt 9 pr.bud. W związku z podnoszonymi w toku postępowania zastrzeżeniami co do terminowości skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" przy ul. [...], zaznaczyć należy, że Sąd, mając na uwadze sposób doręczenia decyzji oraz brak jednoznacznych regulacji w tej mierze, rozstrzygnął odnośne wątpliwości na korzyść skarżącej, bacząc przede wszystkim na konstytucyjne prawo do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 14 września 2018 r., II OZ 869/18, CBOSA), i tym samym nie znalazł podstaw do odrzucenia skargi. Na marginesie warto dodać, że w zaistniałych uwarunkowanych procesowych rozstrzygnięcie to w istocie nie miało wpływu na zakres rozpoznania i orzekania Sądu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.