III SO/Łd 4/21

Dnia 28 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi B. M. na informację Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł. z dnia [...] roku znak: [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od etapu oceny merytorycznej projektu postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi do Sądu. e.o. B. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na informację Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od etapu oceny merytorycznej projektu o nazwie "Dostosowanie przedsiębiorstwa A. do warunków zaistniałych w wyniku wystąpienia epidemii COVID-19" oznaczonego numerem wniosku o dofinansowanie: [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż powziął informację, że jedna z osób, z którą miał bezpośredni kontakt, otrzymała pozytywny wynik testu na COVID-19. Ze względu na rodzaj kontaktu zdecydował się na poddanie się samoizolacji, do czego był zobowiązany zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, o czym całe społeczeństwo jest informowane każdego dnia w przekazach medialnych. Decyzję tą skarżący podjął w trosce o zdrowie swojej rodziny oraz innych osób, z którymi mógłby mieć kontakt. Co więcej skarżący przez pewien czas miał przeświadczenie, że występują u niego objawy chorobowe, co jednak okazało się nieprawdą. Opisywana przez skarżącego sytuacja miała miejsce po otrzymaniu przez niego rozstrzygnięcia Centrum Obsługi Przedsiębiorcy. Skarżący podniósł, iż przez cały okres izolacji nie opuszczał miejsca zamieszkania, co uniemożliwiło mu nadanie skargi w terminie wskazanym w pouczeniu. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału III z dnia 4 marca 2021r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi przez: dokonanie czynności, której nie dokonał w terminie, tj. złożenie skargi, podanie kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi oraz wskazanie numeru PESEL, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 marca 2021 r. Pismem z dnia 18 marca 2021 r. skarżący uzupełnił ww. braki formalne wniosku, wskazując, iż przyczyna uchybienia terminu ustała ostatecznie w dniu 22 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego w dniu 3 lutego 2021 r. skarżącemu doręczono informację Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Ł. o nieuwzględnieniu protestu. Informacja ta zawiera pouczenie o czternastodniowym terminie do wniesienia skargi do sądu. Termin ten upłynął w dniu 17 lutego 2021 r., zaś skarga została wniesiona w dniu 1 marca 2021 r. czyli z uchybieniem wymaganego terminu. Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a. czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W świetle postanowień zawartych w art. 86 i art. 87 p.p.s.a., uchybiony termin należy jednak przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Analizując okoliczności przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, że dochował należytej staranności i dbałości o swoje interesy, nie wykazał bowiem braku winy w uchybieniu terminu. Odnosząc się do kwestii okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu należy podkreślić, że przywrócenie terminu możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Natomiast przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt. II OZ 712/08 niepubl.). Brak winy w niedochowaniu terminu zachodzi jedynie wówczas, gdy strona natrafiła na przeszkodę, której nie dało się przy dołożeniu należytej staranności w żaden sposób usunąć przed upływem wyznaczonego terminu do dokonania czynności. Za przyczyny takie uważa się z reguły zdarzenia nieprzewidywalne, które powodują obiektywnie brak sprzyjających okoliczności do dokonania czynności, jak klęski żywiołowe, katastrofy komunikacyjne, niespodziewana choroba i inne nagłe zdarzenia, na które strona nie ma wpływu. Oznacza to, że jedyną możliwością przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez wnioskującego, że dokonanie czynności w terminie nie było możliwe, z uwagi na taką nieprzewidywalną przyczynę. Okolicznością taką nie jest w ocenie Sądu fakt poddania się samoizolacji z uwagi na pandemię COVID-19. Należy zauważyć, że skarżący powołując się na okoliczność przebywania na samoizolacji nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o skierowaniu go do odbycia 14 - dniowej kwarantanny przez lekarza, czy też na mocy decyzji państwowego powiatowego lub granicznego inspektora sanitarnego. Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu podniósł, że nałożona przez niego samoizolacja była związana z kontaktem z osobą z pozytywnym wynikiem testu na COVID-19 i późniejszym podejrzeniem u niego samego tego wirusa, ale nie wskazał żadnych dowodów świadczących o stwierdzeniu u skarżącego podejrzenia COVID-19. Skarżący nie wykazał nadto, że w celu wysłania stosownej korespondencji, nie mógł się posłużyć inną osobą np. domownikiem. Co więcej Sąd zwraca uwagę, że wobec istniejącej możliwości wnoszenia pism procesowych w formie elektronicznej, obowiązek izolacji domowej nie stanowi przeszkody do terminowego złożenia skargi. Z powyższych względów Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. e.o.