II SA/Gl 299/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2021 r. sprawy ze skargi T. M. i J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 6 listopada 2017r. J. M. działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik T. M., A. G. i K. L. wystąpił do Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu z drogi publicznej - ul. [...] w C. na nieruchomość oznaczoną jako działka nr 1 obręb [...], przeznaczonego do obsługi komunikacyjnej usług rangi ogólno-miejskiej - przedszkole, usługi medyczne, handel wielobranżowy. Prezydent Miasta C. decyzją nr [...] z dnia [...] r. odmówił zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z ul. [...] w C. (drogi kategorii krajowej) - stanowiącej pas drogowy - działka nr 2 obręb [...] na nieruchomość oznaczoną jako działka nr 1 obręb [...] zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania J. M. i T. M. od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie decyzją [...] z dnia [...]r. uchyliło zaskarżony akt w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji pismem z dnia [...]r. wezwał J. M. do uzupełnienia wniosku z uwagi na zaistniałe zmiany własności nieruchomości objętej tym wnioskiem. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] r. organ I instancji ponownie odmówił wyrażenia zgody na przedmiotowy zjazd. Po rozpatrzeniu odwołania J. M. i T. M. SKO w Częstochowie decyzją nr [...] z dnia [...]r. ponownie uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy miał na uwadze fakt, że organ I instancji, pomimo wskazań Kolegium w decyzji z dnia [...]r., nie odniósł się do podniesionego już wcześniej przez strony faktu, iż wyraził zgodę na zrealizowanie zjazdów publicznych przy ul. [...] do marketów "A" i "B" w bezpośrednim sąsiedztwie przystanków autobusowych. Organ odwoławczy podniósł również, że organ I instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie umożliwił stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Dostrzegł wreszcie konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego we wskazanym zakresie przy zapewnieniu stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Przy czym wyniki tego postępowania winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w aktach sprawy oraz w treści podjętego rozstrzygnięcia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...]r. znak [...] Prezydent Miasta C. ponownie odmówił J. M., T. M., A. G., K. L., J. D. i A. S. lokalizacji przedmiotowego zjazdu publicznego. Po rozpatrzeniu odwołania J. M. i T. M. SKO w Częstochowie decyzją nr [...] z dnia [...]r. ponownie uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jako podstawę podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji, nadal nie zważając na wskazania Kolegium dotyczące konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania przy zapewnieniu stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, nie zawiadomił o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zgłaszania swoich uwag i żądań oraz ponownie nie kierował korespondencji i zaskarżonej decyzji do ustanowionych pełnomocników stron. Kolejną decyzją nr [...] z dnia [...]r. Prezydent Miasta C. ponownie odmówił wnioskodawcom lokalizacji przedmiotowego zjazdu. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż wnioskowana lokalizacja zjazdu jest niezgodna z przytoczonymi przepisami prawa, a jego wykonanie powodowałoby nieuzasadnione zwiększenie zagrożenia w ruchu drogowym. Po rozpatrzeniu kolejnego odwołania SKO w Częstochowie decyzją nr [...] z dnia [...]r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium podniosło, iż adresatami zaskarżonej decyzji byli: J. M., T. M., A. G., K. L., J. D. i A. S. Natomiast brak całości akt sprawy uniemożliwił ocenę, dlaczego za strony postępowania uznane zostały J. D. i A. S. W księdze wieczystej nr [...] prowadzonej m.in. dla działki nr 1 jako współwłaściciele nieruchomości wpisani są bowiem: A. G., T. M., J. M. oraz W. W.. Również z wpisów w w/wym. księdze wynika, iż K. L. zmarła i akt poświadczenia dziedziczenia został sporządzony w dniu [...]r. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. odmówił J. M., T. M., A. G. oraz W. W. lokalizacji zjazdu publicznego. W uzasadnieniu organ stwierdził, że dla działki nr 1 istnieje alternatywna możliwość obsługi komunikacyjnej od strony ul. [...] poprzez zlokalizowaną na działkach nr 3, 4, 5, 6, 7 i 8 drogę wewnętrzną za zgodą jej zarządcy. Rozwiązanie takie wymaga ustanowienia drogi koniecznej na działce nr 9 z obrębu [...] (właścicielami działki są Państwo M. oraz A. G., którzy są również współwłaścicielami działki nr 1). Organ podniósł także, że proponowany zjazd dla określonej funkcji użytkowej nieruchomości znacznie obciąży i tak już wysoki ruch pojazdów w ciągu drogi krajowej oraz stworzy zagrożenie w możliwości wystąpienia wypadku lub kolizji zarówno w ruchu samochodowym jak i pieszo-rowerowym. Prezydent Miasta C. powołał się na § 78 oraz § 113 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W świetle powyższych przepisów zjazd publiczny nie może być usytuowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego. Ulica [...] jest drogą publiczną kategorii krajowej klasy G - głównej, gdzie natężenie ruchu wynosi 1339 pojazdów na godzinę w szczycie i 15650 pojazdów na dobę. Natomiast § 9 ust. 1 pkt 4 przywołanego rozporządzenia stanowi, iż należy ograniczyć liczbę zjazdów z drogi kategorii G przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie dla terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Z kolei wskazana przez strony lokalizacja zjazdu znajduje się w obszarze istniejącej i funkcjonującej zatoki autobusowej obsługiwanej przez kilka linii autobusowych, gdzie częstotliwość odjazdu i przyjazdu autobusów wynosi średnio co 6 minut w szczycie. W ocenie organu I instancji wnioskowany przez stronę zjazd publiczny dla potrzeb zabudowy wielorodzinnej i usługowo-handlowej bezpośrednio z ul. [...] spowodowałby duże utrudnienia związane z płynnością ruchu w tym rejonie. Na skutek odwołania J. M. i T. M. sprawę rozpatrywało SKO w Częstochowie, które decyzją nr [...] z dnia [...] r. ponownie uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na tę decyzję odwołujący się wnieśli sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który prawomocnym wyrokiem z dnia 19 czerwca 2020r. sygn. akt II SA/GI 553/20 uchylił decyzję organu odwoławczego wskazując, iż: " W ocenie sądu nie jest dopuszczalna sytuacja, aby organ odwoławczy podejmując rozstrzygnięcie nie dysponował całością zgromadzonego materiału dowodowego, ponieważ stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu mogą pozostawać w opozycji do zawartości zgromadzonego materiału dowodowego i przyczyniać się do zbędnego przedłużania prowadzenia postępowania. Sąd wskazał również, że organ odwoławczy, w sytuacji gdy zebrany materiał dowodowy jest kompletny, wydać rozstrzygnięcie o charakterze merytorycznym. W związku z powyższym SKO w Częstochowie przystąpiło do merytorycznego rozpatrzenia odwołania J. M. i T. M. od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. a następnie zaskarżoną obecnie decyzją utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Uznał, że zarówno ustalenia organu I instancji, jak i wywiedzione z nich skutki prawne są prawidłowe. SKO podkreśliło, że organ administracyjny wydając decyzję w sprawie zezwolenia na lokalizacje zjazdu publicznego lub jego przebudowę, kieruje się względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz kryteriami wyznaczonymi przez rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zgodnie z § 77 tego ostatniego zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych, W ocenie składu orzekającego Kolegium, organ I instancji właściwie ustalił stan faktyczny, co skutkowało odmową wydania wnioskodawcom zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z ul.[...] w C. (drogi kategorii krajowej) - stanowiącej pas drogowy - działka nr ewid. 2 obręb [...] na nieruchomość oznaczoną jako działka nr 1 obręb [...] przeznaczonego do obsługi komunikacyjnej projektowanych usług rangi ogólnomiejskiej (przedszkole, usługi medyczne, handel wielobranżowy). Planowany zjazd miałby być bowiem zlokalizowany w obszarze istniejącej i funkcjonującej zatoki autobusowej obsługiwanej przez kilka linii autobusowych, gdzie częstotliwość odjazdu i przyjazdu autobusów wynosi średnio co 6 minut w szczycie. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyli J. M. i T. M. reprezentowani przez profesjonalną pełnomocnik. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzucili SKO w Częstochowie: 1) naruszenie przepisów postępowania polegające na wywiedzeniu z materiału dowodowego wniosku z niego niepłynącego jakoby planowany zjazd miał być zlokalizowany "w obszarze" zatoki autobusowej oraz "w rejonie" tejże zatoki, przy czym organ nie wyjaśnia na czym oparł swoje ustalenia oraz w jaki sposób i na jakiej podstawie wytyczył ów obszar/rejon zatoki autobusowej oraz pominął okoliczność, że cała granica działki nr 1 biegnąca wzdłuż ul. [...] wynosi ok. 17 metrów, z czego zaledwie 3 metry znajdują się rzeczywiście w bliskim sąsiedztwie zatoki autobusowej, zaś pozostała, 14- metrowa szerokość działki, zwłaszcza przeciwległy w stosunku do rejonu zatoki autobusowej kraniec tej działki, może z powodzeniem posłużyć do zlokalizowania na nim zjazdu z ul. [...] jako fragment tej działki na tyle oddalony od istniejącej zatoki, by nie powodować nadmiernego zagęszczenia ruchu — i tym samym zagrożenia w jego bezpieczeństwie — na tym odcinku, 2) naruszenie przepisów postępowania poprzez wywiedzenie w ślad za organem ł instancji z materiału dowodowego wniosku z niego niepłynącego, jakoby dla działki nr 1 istniała alternatywna możliwość obsługi komunikacyjnej poprzez drogę wewnętrzną w postaci działek nr 3, 4, 5, 6, 7 i 10 obręb [...] pomimo iż: - droga ta jest zwężona o ok. 1 metra w stosunku działki nr 9. która sąsiaduje z działka 1 który to fakt konsekwentnie podnosi skarżący w toku niniejszego wieloletniego postępowania, a której to okoliczności w trakcie oględzin nie chce zweryfikować organ I instancji, ograniczając się jedynie do przytoczenia twierdzeń w tym zakresie J. M., które to naruszenie art. 7 k.p.a. zostało pominięte przez organ II instancji, - na działce nr 9 znajduje się kolektor deszczowy, sieć ciepłownicza, sieć kanalizacyjna, gazociąg i urządzenia sanitarne co wynika z dowodów załączonych przez skarżących do odwołania do jednego ze złożonych odwołań. Dotyczy to również różnicy poziomów pomiędzy działkami 9 a 3, - alternatywna obsługa komunikacyjna działki nr 1 wymagałaby przedłużenia i rozbudowy wewnętrznego układu drogowego kosztem części działki 9 przy jednoczesnym pominięciu, że brak jest na datę wydawania decyzji faktycznego i prawnego rzeczywistego dostępu "wnioskodawców" do tej ww. drogi wewnętrznej, a ponadto wymagałoby to zgody zarządcy oraz ustanowienia służebności drogi koniecznej na działce nr 9 oraz zlokalizowania zjazdu na działki nr 1 i 9. Nie bez znaczenia są także koszty takiego zamierzenia, 3) arbitralne przyjęcie, że wnioskowany przez strony zjazd spowodowałby duże utrudnienia związane z płynnością ruchu, zaś rejon zatoki autobusowej należy uznać za miejsce stwarzające niebezpieczeństwo w ruchu drogowym, co stanowi negatywną przesłankę wyrażenia zgody na lokalizację tego zjazdu, pomimo iż §113 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 124) nic wymienia w katalogu miejsc uznanych przez ustawodawcę za zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego rejonu zatoki autobusowej i podczas gdy organ II instancji nie podjął jakichkolwiek kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niewyjaśnionego przez organ 1 instancji, w tym pominął okoliczność znacznej długości granicy działki skarżących przylegającej do ul. [...] i związanej z tym możliwości maksymalnego odsunięcia miejsca lokalizacji zjazdu od rejonu zatoki, nie ustalił jakiego rodzaju zjazdy już istnieją na przedmiotowej drodze, nie poczynił żadnych ustaleń na okoliczność wymaganej widoczności wjazdu na drogę, rzeczywistego poziomu wykorzystania planowanego zjazdu, czym organ przekroczył dopuszczalne granice uznania administracyjnego, 4) arbitralne uznanie, iż wnioskowany przez strony zjazd znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania, pomimo, iż żaden z organów nie ustalił nawet w jakiej odległości od skrzyżowania ów zjazd byłby zlokalizowany ani nie wyjaśnił jaki zasięg ma ów obszar, na jakiej podstawie oraz na jakich dowodach został wyznaczony. 5) bezpodstawne uznanie, że wnioskowany przez strony zjazd miałby wymuszać na uczestnikach ruchu podążających ul. [...] konieczność nieoczekiwanego zredukowania prędkości wymuszonego przez pojazdy zjeżdżające z ulicy na teren nieruchomości stron, co miałoby negatywnie wpływać na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, podczas gdy uczestnicy ruchu na pasie, z którego ów zjazd miałby się znajdować, mają ograniczone możliwości rozwijania prędkości z uwagi na zatokę autobusową, 6) nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji — wbrew art. 7 k.p.a. - interesu społecznego mieszkańców miasta jako potencjalnych beneficjentów usług planowanych do realizacji na działce ewidencyjnej nr 1 oraz słusznego interesu stron niniejszego postępowania - właścicieli działki, która nie ma zapewnionego innego dostępu do drogi publicznej, 7) naruszenie art. 8 § 1 i 2 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego stron do władzy publicznej i z pogwałceniem zasad proporcjonalności i równego traktowania polegające na odmowie zgody na lokalizację zjazdu publicznego w niniejszej sprawie, podczas gdy zgodę taka wyrażono w stosunku do innych podmiotów (właścicieli nieruchomości, na których zlokalizowane są markety "A" i "B" oraz stacja paliw [...] oraz restauracja [...] przy istnieniu analogicznego stanu faktycznego (bezpośrednie sąsiedztwo przystanków autobusowych, możliwość zapewnienia alternatywnej obsługi komunikacyjnej działki przy znacznie wyższym, masowym wręcz poziomie wykorzystania tych zjazdów w porównaniu ze spodziewanym niskim wykorzystaniem wnioskowanego zjazdu, sąsiedztwo skrzyżowania i ścieżki rowerowej w przypadku "B") i tego samego stanu prawnego, co stanowi odstąpienie przez organ bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej w tym zakresie praktyki rozstrzygania w przedmiocie zgody na lokalizację zjazdu publicznego, 8) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z § 77, § 78, § 113 ust. 7 i § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w sprawie — poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i odmowę lokalizacji zjazdu publicznego we wnioskowanym miejscu w sytuacji, w której warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie nie sprzeciwiają się lokalizacji zjazdu publicznego w miejscu zaproponowanym przez wnioskodawców, a stanowiąca własność wnioskodawców działka nr 1 nie ma zapewnionego alternatywnego dostępu do drogi publicznej, 9) naruszenie § 9 ust. 1 pkt 4 wspomnianego rozporządzenia — poprzez jego błędną wykładnię polegającą na odmowie udzielenia zezwolenia na zlokalizowanie zjazdu na drogę publiczną w sytuacji, gdy działka nr 1 nie graniczy z żadną z dróg niższych klas, nie ma faktycznego ani prawnego dostępu do drogi wewnętrznej odchodzącej od ul. [...], zaś hipotetyczna możliwość zapewnienia jej takiego dostępu uzależniona jest od sprzecznej z zasadami ekonomiki i szczególnie utrudnionej technicznie rozbudowy tej drogi. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Pismem z dnia 21 stycznia 2021 r. skarżący uzupełnili argumentację skargi wskazując, że organy administracji nie przeprowadziły dowodów z fotografii przedstawiających wjazd do sklepu "A". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376) "budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2". Ustęp 4 tego artykułu przewiduje zaś przypadki, kiedy zarządca drogi może odmówić lokalizacji zjazdu. Może mieć to miejsce ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Szczegóły reguluje tu rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124. Szczególną rolę odgrywa tu jego § 77 stanowiący, że "zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych". Sytuowanie zjazdu, zgodnie z § 78 rozporządzenia powinno następować zgodnie z warunkami określonymi w § 113 ust. 7 oraz § 170 ust. 1 rozporządzenia. Pierwszy ze wspomnianych przepisów wskazuje, że wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności: 1) w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła; 2) w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę; 3) na odcinku drogi o pochyleniu niwelety większym niż 4%; 4) nie bliżej wierzchołka łuku wypukłego niż wymagana odległość widoczności na zatrzymanie; 5) na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu. Z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy należy również zwrócić uwagę na treść § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Stanowi on, że "droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (wyjątkowo klasy D), a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 800 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 500 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 600 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 400 m, przy czym na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas lub dodatkowej jezdni, o której mowa w § 8a ust. 1 pkt 2, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę". Naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Oznacza to, że organ nie może wydać decyzji o lokalizacji zjazdu z drogi, który powodowałby zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym albowiem ochrona życia i bezpieczeństwa obywateli w sytuacjach kolizyjnych przeważa nad interesem indywidualnym jednostki (por. wyrok tutejszego Sądu z dnia 7 kwietnia 2021 r. sygn. II SA/Gl 1247/21 – wszystkie orzeczenia za CBOSA). Luz decyzyjny organu w zakresie zgody na lokalizację zjazdu jest zatem pochodną przepisów w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego i oceny faktycznego usytuowania nieruchomości względem której wydawana jest owa decyzja. Przy tym sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy i rozważył wszelkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór możliwości rozstrzygnięcia w zakresie udzielenia bądź odmowy udzielenia zezwolenia. Sąd nie ocenia natomiast wydanej decyzji z punktu widzenia jej słuszności czy sprawiedliwości, bowiem ustawa nie nakłada na organ podejmujący decyzję ograniczeń przy wyborze możliwości rozstrzygnięcia (patrz w tym zakresie wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2 czerwca 2021 r. sygn. II SA/Sz 142/21). Należy jednak wyraźnie podkreślić, że w przypadku konfliktu interesów w postępowaniu w przedmiocie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu należy przyznać prymat zasadzie bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad interesem wnioskodawcy (por wyrok NSA z dnia 11 września 2020 r. sygn. I OSK 232/20). Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że rozstrzygnięcia organów administracji w sprawie są prawidłowe. Kierując się uznaniem administracyjnym przyjęły, iż lokalizacja zjazdu, zgodnie z wnioskiem może prowadzić do zagrożenia ruchu drogowego. Ulica [...] posiada klasę G kategorii droga krajowa, główna. W świetle rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. dla takich dróg należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas lub dodatkowej jezdni. Jak zaznaczyły organy, natężenie ruchu na ul. [...] wynosi 1339 pojazdów na godzinę w szczycie i 15650 pojazdów na dobę. Drugim argumentem przemawiającym przeciwko lokalizacji tam zjazdu jest to, że miałby się on znajdować w obszarze zatoki autobusowej (bardzo intensywnie wykorzystywanej). Przy czym za niezasadne Sąd uznaje zarzuty zawarte w skardze dotyczące pojęcia "rejonu" zatoki autobusowej, czy też skrzyżowania (zarzuty oznaczone jako 1, 3, 4 i 5). Nie jest istotne, czy zjazd będzie się znajdował w odległości 3, czy 15 metrów. Jego realizacja spowoduje, że będzie tam następowało wyłączanie się z ruchu ul. [...], lub jego włączanie. Wiąże się to z koniecznością wykonania określonych manewrów, w tym zmniejszeniem prędkości. Proste zasady doświadczenia życiowego wskazują, że stan taki będzie powodował zwiększenie zagrożenie w ruchu. To, w świetle § 113 ust. 7 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. uzasadnia odmowę wyrażenia zgody na lokalizacje zjazdu. Pozostałe zarzuty skargi, w ocenie składu orzekającego, również nie zasługują na uwzględnienie. Sąd ma świadomość, że dla wnioskodawców lokalizacja zjazdu z ul. [...], z przyczyn praktycznych i ekonomicznych jest najbardziej uzasadniona. Realizacja dojazdu do nieruchomości wedle wskazania organów administracji z pewnością będzie kosztowne i długotrwałe. Jednakże organy administracji, w ramach uznania musiały rozstrzygnąć powyższe okoliczności i problem bezpieczeństwa ruchu na ul. [...]. Przyjęły stanowisko zawarte w sentencji rozstrzygnięcia i je przekonująco uzasadniły. Sąd administracyjny nie może badać w tym przypadku zasadności i celowości innego rozwiązania. Nie jest trafny zarzut naruszenia w sprawie art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego mieszkańców miasta jako potencjalnych beneficjentów usług planowanych do realizacji na działce ewidencyjnej nr 1. Organy administracji w sprawie uznały za bardziej znaczący interes społeczny polegający ba zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Taka sama argumentacja może znaleźć zastosowanie w przypadku kolizji interesu osobistego skarżących z interesem publicznym związanym z bezpieczeństwem ruchu drogowego. Sąd nie jest w stanie ocenić zarzutu dotyczącego wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu z ul. [...] dla innych podmiotów oraz tego, czy doszło w ten sposób do naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a. Niniejsze postępowanie nie dotyczyło postępowania dotyczącego innych podmiotów. Niezależnie od tego uwarunkowania dotyczące zasadności lokalizowania kilku zjazdów są zależne w każdym przypadku od zróżnicowanych okoliczności. W konsekwencji nie można uznać, że organy administracji w sprawie dopuściły się naruszenia art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z § 77, § 78, § 113 ust. 7 i § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w sprawie — poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie. Prezydent Miasta C. a następnie SKO podjęli rozstrzygnięcie uznaniowe uzasadniając je w sposób przekonujący. Mając na uwadze powyższe rozważania, uznając, że skarga jest bezzasadna Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.