III SA/Gd 118/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 lipca 2021 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 14 grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. kwotę 797 ( siedemset dziewięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie , decyzją z dnia 14 lutego 2020 r. , po rozpatrzeniu wniosku A Spółki z o.o. z siedzibą w P., udzielił spółce A pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód , obejmujące wprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, pochodzących z terenu Zakładu A Spółka z o.o. dz.nr [...] , obręb [...] Ż., gm. P., do urządzeń kanalizacyjnych – punktu zlewnego na dz.nr [...], obr. [...] P., gm. P., w ilości i stężeniu zanieczyszczeń szczegółowo wskazanych w decyzji. Nałożono też na spółkę zobowiązania i wymogi dotyczące – ogólnie rzecz ujmując - kwestii związanych z prawidłowym korzystaniem z instalacji oraz ochroną środowiska przed zanieczyszczeniami. Pozwolenia wodnoprawnego udzielono na 4 lata wskazując , że nie rodzi ono praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. W uzasadnieniu wskazano , że spółka A jest właścicielem technologii wytwarzania produktów z grupy B, służących do rekultywacji składowisk odpadów komunalnych i innych terenów zdegradowanych, a także poprawy właściwości gleb. Materiały te wytwarzane są na terenie zakładu w Ż. Ścieki przemysłowe powstają podczas mycia i płukania kontenerów oraz samochodów ciężarowych transportujących odpady oraz gotowe produkty, jak również podczas mycia powierzchni związanych z procesami przetwarzania odpadów. Ścieki odprowadzane są przy pomocy rynny do studzienek kanalizacyjnych, następnie przepompowywane do naziemnego kontenera [...] , później do kontenera [...], a następnie przewożone samochodami asenizacyjnymi do punktu zlewnego na terenie oczyszczalni ścieków w P. Właścicielem urządzeń kanalizacyjnych - punktu zlewnego - jest C Spółka z o.o. w P. Wskazano także , że C sp. z o.o. w P. pismem z dnia 20 listopada 2019 r. wyraziło zgodę na wprowadzanie do punktu zlewnego ścieków przemysłowych , zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, pochodzących z terenu Zakładu A Spółka z o.o. działka nr [...] obr. [...] Ż., gm. P. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło C Spółka z o. o. z siedzibą w P. Spółka stwierdziła, że nie stawia zarzutu świadomego naruszenia prawa przez organ pierwszej instancji, jednak pismem z dnia 10 lutego 2020 r. wypowiedziała umowę zawartą ze spółką A o wywóz nieczystości płynnych i cofnęła zgodę na wprowadzanie ścieków do punktu zlewnego. Podkreśliła, że przepisy regulujące wprowadzanie ścieków do punktów zlewnych za pośrednictwem wozów asenizacyjnych nie wprowadzają obowiązku zawierania umów o takie wprowadzenie. W tej sytuacji spółka A nie dysponuje zgodą odbiorcy ścieków. Ponadto z wyjaśnień właściciela nieruchomości , na której spółka A wytwarza ścieki wynika, że spółka ta nie miała prawa do korzystania z nieruchomości w sposób powodujący powstanie ścieków opisanych we wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Spółka zajmowała się jedynie rekultywacją zamkniętego składowiska odpadów , a rekultywacja ta została zakończona przed złożeniem wniosku. W tej sytuacji na terenie nieruchomości w Ż. nie może istnieć zakład przetwarzający odpady i nie mogą powstawać ścieki związane z ich przetwarzaniem. Odnosząc się do zarzutów odwołania spółka A wskazała, że spółka C nigdy nie złożyła jej skutecznego oświadczenia o cofnięciu udzielonej zgody, o której mowa w art. 407 ust.5 ustawy Prawo wodne. Wypowiedzenie umowy i cofnięcie wyrażonej zgody to dwie odrębne czynności. Wypowiedzenie umowy o wywóz nieczystości płynnych nie zawiera żadnego oświadczenia o cofnięciu zgody na wprowadzanie ścieków do punktu zlewnego spółki C. Nie można też uznać za skuteczne oświadczenia o cofnięciu zgody złożonego w odwołaniu przez pełnomocnika spółki C, ponieważ nie dysponuje on upoważnieniem do dokonania takiej czynności. Zgoda, o której mowa w art. 407 ust.7 prawa wodnego jest oświadczeniem woli kierowanym do innej osoby , poprzez które podmiot wydający oświadczenie wyraża zgodę na wprowadzenie do urządzeń będących jego własnością ścieków przemysłowych. Zgodnie z art. 61 k.c. oświadczenie woli jest złożone z chwilą, gdy osoba, do której jest ono kierowane mogła zapoznać się z jego treścią i może być odwołane jedynie w przypadku, gdy dojdzie do adresata jednocześnie lub wcześniej niż oświadczenie. W niniejszym przypadku sytuacja taka nie zachodzi i spółce C nie przysługuje uprawnienie do cofnięcia tej zgody. Spółka A wskazała, że ma uprawnienie do korzystania z działki nr [...] wynikające z umowy dzierżawy zawartej z Gminą P. w dniu 12 września 2012 r. Spółka kwestionuje wypowiedzenie umowy dzierżawy i obecnie toczy się w tym zakresie postępowanie sądowe. Ponadto prawo do nieruchomości nie jest warunkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Nie wynika to z przepisów prawa, w szczególności dotyczących wygaśnięcia pozwolenia i odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Spółka wskazała ponadto, że ma prawo prowadzić na terenie działki [...] działalność w zakresie przetwarzania odpadów. Wynika to z decyzji Starosty z dnia 12 lutego 2013 r. Spółka C w kolejnym piśmie wskazała, że spółka A prowadzi działalność na terenie zamkniętego składowiska odpadów, które to składowisko zostało zamknięte decyzją Starosty z dnia 21 sierpnia 2012 r. Po przeprowadzeniu interwencyjnej kontroli Inspektor z Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska stwierdził, że na terenie zamkniętego składowiska nie jest możliwe prowadzenie zakładu zajmującego się przetwarzaniem odpadów. W postępowaniach tych spółka C nie uczestniczyła i nie posiadała w dacie udzielania zgody w dniu 20 listopada 2019 r. wystarczającej wiedzy, pozwalającej na ustalenie kompleksowo okoliczności wyżej opisanych, a także faktów podanych w odwołaniu. Spółka C dołączyła pismo z dnia 28 września 2020 r. skierowane do spółki A, cofające zgodę na wprowadzanie ścieków. W piśmie tym stwierdziła, że oświadczenie to jest w istocie zbędne - z uwagi na wypowiedzenie spółce A umowy z dnia 10 lutego 2020 r o wywóz nieczystości płynnych , świadomość spółki C wypowiedzenia przez Gminę P. spółce A w marcu 2020 r. umowy dzierżawy nieruchomości, na której powstają ścieki, jak też złożenie odwołania od decyzji dotyczącej udzielenia pozwolenia wodnoprawnego – albowiem cofnięcie zgody wynika z w/w oświadczeń. Spółka A podtrzymała dotychczasowe stanowisko podkreślając, że udzielona jej zgoda jest nadal aktualna, bowiem jest jednostronnym oświadczeniem woli, podlegającym reżimowi art. 61 k.c. Następnie przedłożyła decyzję Starosty z dnia 12 lutego 2013 r. oraz decyzje zmieniające. Wniosła – z uwagi na stanowisko spółki C - o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego przez Sąd Rejonowy– Spółka A wytoczyła bowiem powództwo przeciwko Gminie P. o ustalenie istnienia umowy dzierżawy. Dodatkowo wskazała, że Starosta decyzją z dnia 23 marca 2020 r. stwierdził wygaśnięcie swojej decyzji z dnia 12 lutego 2013 r. Nie jest ona ostateczna , bowiem wniesiono odwołanie, a postępowanie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym zostało zawieszone z uwagi na toczące się postępowanie przed Sądem Rejonowym, które dotyczy ustalenia istnienia umowy dzierżawy. W ocenie spółki A w/w postępowanie odwoławcze przed SKO również stanowi zagadnienie wstępne w niniejszej sprawie. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 14 grudnia 2020 r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i odmówił udzielenia pozwolenia wodnoprawnego spółce A na wprowadzanie ścieków przemysłowych pochodzących z terenu zakładu spółki do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innego podmiotu- punktu zlewnego. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania. Następnie stwierdził, że pozwolenie miało być udzielone w związku z prowadzoną przez spółkę A działalnością, polegającą na wytwarzaniu produktów z grupy B, służących do rekultywacji składowisk odpadów komunalnych i innych terenów zdegradowanych , a także poprawy właściwości gleb. Organ przytoczył treść art. 389 pkt 2 w zw. z art. 34 pkt 3 ustawy Prawo wodne , z których wynika obowiązek uzyskania przez spółkę pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych innego podmiotu ścieków przemysłowych, zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. Wskazał, że z uwagi na treść art. 407 ust. 5 ustawy Prawo wodne, w przypadku przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego, poza dokumentami wymienionymi w art. 407 ust. 2 ustawy, wymagana jest także zgoda właściciela urządzeń kanalizacyjnych. Z załączonej przez spółkę A kopii zgody z dnia 20.11.2019 r. wynika, że spółka C wyraża zgodę na wprowadzanie do punktu zlewnego zlokalizowanego w oczyszczalni ścieków w P. ścieków przemysłowych pochodzących z terenu nieruchomości w Ż., gdzie spółka ta prowadzi działalność polegającą na przetwarzaniu odpadów. W treści zgody wskazano, że została ona wydana na potrzeby złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z art. 407 ust.5 ustawy Prawo wodne. Po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji okazało się , że doszło do wypowiedzenia przez spółkę C umowy zawartej ze spółką A o wywóz nieczystości płynnych , jak również do wypowiedzenia przez Burmistrza Gminy umowy dzierżawy. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem spółki A, że wskazane dokumenty nie stanowią braku zgody na odprowadzanie ścieków, która powinna zostać wyrażona wprost. W toku postępowania wpłynęła kopia cofnięcia zgody, datowana na dzień 28.09.2020 r. Organ odwoławczy miał obowiązek okoliczność tę uwzględnić, bowiem każda zmiana, która nastąpiła do czasu zakończenia postępowania podlega ocenie przez organ II instancji i może mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy stwierdził, że bez względu na przyczyny cofnięcia zgody fakt ten ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie, bowiem zgoda taka jest jednym z wymogów formalnych przewidzianych w art. 407 ust. 5 ustawy Prawo wodne. Nie jest dopuszczalne utrzymanie w mocy decyzji stanowiącej pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych innego podmiotu ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, w przypadku braku takiej zgody. Organ stwierdził także, że toczące się postępowanie cywilnoprawne w sprawie istnienia umowy dzierżawy między spółką A a Gminą P. nie stanowi zagadnienia wstępnego , powodującego konieczność zawieszenia postępowania odwoławczego. Z uwagi na treść art. 393 ust.4 ustawy Prawo wodne nie można uzależniać wydania pozwolenia wodnoprawnego od posiadania przez wnioskodawcę prawa własności ( czy też innej formy władania) gruntu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. , który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Skarga podlegała uwzględnieniu, choć nie wszystkie jej zarzuty były zasadne. Udzielanie pozwoleń wodnoprawnych unormowane jest przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tj. Dz.U z 2020 r. , poz. 310 ze zm.), dalej także jako "ustawa". Zgodnie z art. 407 ustawy Prawo wodne: 1. Pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek. 2. Do wniosku dołącza się: 1) operat wodnoprawny z oznaczeniem daty jego wykonania, zwany dalej "operatem", wraz z opisem prowadzenia zamierzonej działalności niezawierającym określeń specjalistycznych; 2) decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli jest wymagana; 3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli są wymagane; 4) ocenę wodnoprawną, jeżeli jest wymagana; 5) wypisy z rejestru gruntów lub uproszczone wypisy z rejestru gruntów dla nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Wniosek skarżącej spółki A w niniejszej sprawie dotyczył wydania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód , czyli wprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, pochodzących z terenu zakładu spółki A w miejscowości Ż., do urządzeń kanalizacyjnych – punktu zlewnego oczyszczalni ścieków w P. ( dz.nr [...], obr. P.), w ilości i stężeniu zanieczyszczeń, szczegółowo wskazanych we wniosku. W przypadku wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego art. 407 ust. 5 ustawy stanowi ponadto, że do wniosku dołącza się zgodę właściciela tych urządzeń. W toku postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji ustalone zostało, że skarżąca spółka spełnia wszelkie wymogi do uzyskania wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego, w tym dysponuje zgodą właściciela urządzeń kanalizacyjnych , do których ścieki przemysłowe będą wprowadzane. Z tego względu skarżącej udzielono wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego. Te ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji nie były kwestionowane. Spór między stronami nastąpił już po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. W odwołaniu wniesionym przez C Spółkę z o.o. w P. wskazano, że bezpośrednio przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji doszło do cofnięcia zgody wnioskującej spółce na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych C ścieków przemysłowych. Do odwołania dołączono poświadczoną za zgodność kopię wypowiedzenia umowy wywozu nieczystości płynnych. Umowę, zawartą w dniu 1 października 2019 r. między C a skarżącą spółką, C wypowiedziało pismem z dnia 10 lutego 2020r. Ponadto C wskazało na inne okoliczności, które - zdaniem C – powodują, że przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne nie powinno być skarżącej udzielone. Dotyczyło to wypowiedzenia skarżącej, pismem z dnia 2 marca 2020 r., przez właściciela nieruchomości – Gminę P. - umowy dzierżawy nieruchomości , stanowiącej część działki nr [...], zawartej w dniu 12 września 2012 r. oraz możliwości korzystania przez skarżącą z nieruchomości w sposób powodujący powstanie ścieków. Następnie C przedłożyło pismo z dnia 28 września 2020 r. skierowane do skarżącej , zawierające cofnięcie skarżącej zgody na wprowadzanie ścieków do punktu zlewnego oczyszczalni ścieków w P. Wskazane okoliczności faktyczne także nie były kwestionowane, jednakże odmienna była ocena skutków tych okoliczności i ich wagi prawnej. W toku postępowania przed organem odwoławczym pełnomocnik skarżącej spółki wskazywał parokrotnie , że skarżąca cały czas posiada zgodę właściciela urządzeń kanalizacyjnych , do których ścieki przemysłowe będą wprowadzane, bowiem nie doszło do skutecznego cofnięcia zgody przez C . Stanowisko to szeroko uzasadnił, wskazując na treść art. 65 kodeksu cywilnego. Wskazał, że w świetle tego przepisu cofnięcie zgody jest bezskuteczne, bowiem oświadczenie woli C o wyrażeniu zgody pochodzi z dnia 20 listopada 2019 r. , a odwołanie tego oświadczenia, pochodzące z dnia 28 września 2020 r., nie doszło do skarżącej jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. W ocenie Sądu kwestia spełnienia przez skarżącą wymogu określonego przepisem art. 407 ust. 5 ustawy Prawo wodne, czyli posiadania przez skarżącą zgody właściciela urządzeń kanalizacyjnych , do których ścieki przemysłowe będą wprowadzane, ma w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie. Organ odwoławczy swoje stanowisko w tej, jakże istotnej kwestii , oparł jedynie na "przedłożeniu cofnięcia oświadczenia woli stanowiącego zgodę na wprowadzanie do punktu zlewnego oczyszczalni ścieków w P. ścieków", mając na uwadze oświadczenie C z dnia 28 września 2020 r. Organ odwoławczy nie wskazał , z jakich powodów uznał, że może oprzeć rozstrzygnięcie na w/w oświadczeniu C o odwołaniu zgody udzielonej skarżącej. Mimo szeroko umotywowanego stanowiska skarżącej spółki o bezskuteczności cofnięcia zgody przez C organ odwoławczy argumentację tę zupełnie pominął, nie dokonując żadnej analizy czy oceny złożonych skarżącej przez C oświadczeń, mimo wyraźnego stwierdzenia przez ten organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że C przedłożyło "cofnięcie oświadczenia woli". Podkreślenia wymaga, że orzecznictwo sądowoadministracyjne dopuszcza stosowanie w toku postępowania administracyjnego przepisów kodeksu cywilnego, w tym przepisu art. 61 § 1 k.c. ( np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 8 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 17/11 , z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1604/19, z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 3504/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 marca 2021 r. , sygn. akt III SA/Gd 952/20, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Stwierdzić ponadto należy, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się też do twierdzeń skarżącej spółki w omawianym zakresie , mimo że sporna kwestia, którą organ powinien rozstrzygnąć - posiadanie przez skarżącą wymaganej zgody - miała zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przypomnieć także trzeba, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie natomiast z zasadą przekonywania , unormowaną w art. 11 k.p.a., organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Z kolei w myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wymogom przytoczonych przepisów organ odwoławczy nie sprostał. Stwierdzić należy, że organ odwoławczy przyjmując, że skarżąca nie legitymuje się wymaganą zgodą właściciela urządzeń kanalizacyjnych wskazał jedynie, że brak zgody wynika z oświadczenia woli C , złożonego w toku postępowania administracyjnego. Nie przedstawił jednak jakiejkolwiek argumentacji czy toku myślowego, popartego przepisami prawa , z których wynikałyby przyczyny zajęcia przez organ takiego, a nie innego stanowiska w omawianym zakresie. Ze stanowiska organu wywnioskować można , że złożenie przez C pisma z dnia 28 września 2020 r., zawierającego oświadczenie o cofnięciu zgody, organ uznał za niespełnienie przez skarżącą wymogów stawianych stronie w sprawach dotyczących udzielania przedmiotowych pozwoleń wodnoprawnych. Jednak nie wskazując , jakimi przesłankami kierował się przy ocenie, że skarżąca nie legitymuje się wymaganą zgodą właściciela urządzeń kanalizacyjnych, w tym – co istotne - z jakich przyczyn nie podzielił stanowiska skarżącej o bezskuteczności cofnięcia zgody przez C , organ wydał decyzję, która nie jest rzetelnie i wyczerpująco umotywowana. Brak rozważań organu odnośnie charakteru i skuteczności oświadczenia C o cofnięciu zgody powoduje , że decyzja organu odwoławczego, oparta na braku posiadania przez skarżącą zgody właściciela urządzeń kanalizacyjnych, wymyka się spod kontroli Sądu. Odnosząc się do zarzutu , że organ odwoławczy naruszył art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania odwoławczego stwierdzić trzeba, że w ocenie Sądu jest on bezzasadny. Przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Co prawda skarżąca w skardze wskazała, że zagadnieniem wstępnym są postępowania toczące się przed Sądem Rejonowym i Samorządowym Kolegium Odwoławczym, jednak z oczywistych przyczyn nie można uznać , by zagadnieniami wstępnymi były toczące się postępowania. Mając na uwadze okoliczności sprawy i treść zarzutów skargi w omawianym zakresie przyjąć należało, że zagadnieniem wstępnym miałoby być ustalenie istnienia umowy dzierżawy działki nr [...] w Ż., co do którego Sąd Rejonowy prowadzi postępowanie z powództwa skarżącej przeciwko Gminie P. pod sygn. akt [...]. Kolejnym zagadnieniem wstępnym miałoby być posiadanie przez skarżącą zezwolenia Starosty na prowadzenie przez nią działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów na działce [...] w Ż. Starosta wydaną przez siebie decyzją z dnia 23 marca 2020 r. wygasił własną decyzję z dnia 12 lutego 2013 r. , udzielającą skarżącej takiego zezwolenia. Skarżąca odwołała się od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które postępowanie odwoławcze, prowadzone pod numerem [...], zawiesiło uznając, że istnienie tytułu prawnego skarżącej do nieruchomości - co ma rozstrzygnąć Sąd Rejonowy w sprawie toczącej się pod sygn. akt [...] – stanowi zagadnienie wstępne w sprawie objętej odwołaniem. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej stwierdzić należy, że przedstawione powyżej kwestie prawne nie stanowią zagadnień wstępnych , których rozstrzygnięcie przez Sąd Rejonowy i Samorządowe Kolegium Odwoławcze determinuje rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji przez organ odwoławczy. Posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości nie jest przesłanką do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. Wynika to z przywołanego wcześniej art. 407 ustawy Prawo wodne. Ponadto przepis art. 393 ust. 4 ustawy Prawo wodne stanowi, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń, a informację tej treści zamieszcza się w pozwoleniu wodnoprawnym. Oznacza to, że postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego nie rozstrzyga kwestii własności gruntu, a samo pozwolenie wodnoprawne stanowi jedynie uprawnienie do wykonania urządzeń wodnych oraz korzystania z wód w rozmiarze i w zakresie jaki został w nim określony oraz nie daje podstaw do dalej idących uprawnień do nieruchomości i urządzeń, za pomocą których realizuje się zalecenia wynikające z konkretnego pozwolenia wodnoprawnego. W tej sytuacji rozstrzygnięcie kwestii istnienia wskazanych uprawnień skarżącej przez Sąd Rejonowy oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie determinuje rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Przeszkodą w rozpatrzeniu odwołania nie jest też wypowiedzenie skarżącej spółce przez C , pismem z dnia 10 lutego 2020 r., umowy z dnia 1 października 2019 r. o wywóz nieczystości płynnych, bowiem ustawa Prawo wodne od istnienia tego rodzaju umowy nie uzależnia udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Mając na uwadze powyższe , wobec stwierdzenia naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uwzględnił skargę, uchylając zaskarżoną decyzję. Rzeczą organu odwoławczego będzie ponowne rozpatrzenie odwołania z uwzględnieniem powyższego stanowiska Sądu, w tym dokonanie oceny charakteru i skuteczności cofnięcia zgody, udzielonej skarżącej przez C. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącej kwotę składa się wpis sądowy od skargi w wysokości 300 zł, opłata za pełnomocnictwo w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 480 zł, to jest w wysokości stawki, wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 265 ).