IV SA/Wa 2490/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2015 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], mocą której zostało umorzone postępowanie odwoławcze prowadzone w wyniku wniesionego przez skarżącego J. L., reprezentowanego przez pełnomocnika r.pr. M. M., zażalenia od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], dotyczącej odmowy uchylenia decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. znak: [...], zmienionej decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. znak: [...] w sprawie udzielenia Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód oraz wykonanie urządzeń wodnych w ramach inwestycji pn.; "Budowa [...] Obwodnicy [...] w ciągu drogi krajowej [...] na odcinku [...] i w ciągu drogi krajowej nr [...] w rejonie węzła [...], Etap II – [...] od węzła [...] km [...] do węzła [...] km [...] ". Stan sprawy przestawiał się następująco. Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...], udzielił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód oraz wykonanie urządzeń wodnych w ramach inwestycji pn.: "Budowa [...] Obwodnicy [...] w ciągu drogi krajowej [...] na odcinku [...] i w ciągu drogi krajowej nr [...] w rejonie węzła [...], Etap II – [...] od węzła [...] km [...] do węzła [...] km [...] ". W uzasadnieniu podniósł, iż pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód w niniejszej sprawie dotyczy wprowadzania ścieków - wód opadowych lub roztopowych z ww. [...] Obwodnicy [...], do ziemi i wód i jednym z odbiorników ścieków - wód opadowych lub roztopowych jest rów [...] będący w zarządzie [...] Związku Spółek Wodnych, z siedzibą przy ul. [...] w [...]. W dniu 8 stycznia 2014 r. do Marszałka - za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] - wpłynął wniosek J. L., o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. ostatecznymi decyzjami Marszałka Województwa [...] znak: [...] z dnia [...].04.2009 r. zmienionej decyzją znak: [...] z dnia [...].06.2009 r. Jako uzasadnienie wniosku wskazał okoliczność, iż niedrożność rowu melioracyjnego [...], będącego odbiornikiem ścieków - wód opadowych lub roztopowych z [...] Obwodnicy [...] - powoduje zalewanie jego nieruchomości zlokalizowanej na działce nr [...], obręb [...], gmina [...]. W zakresie przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego - Organ I instancji, w toku postępowania administracyjnego ustalił, że J. L. złożył podanie z uchybieniem ustawowego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1. Odnosząc się natomiast do kwestii wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Marszałek stwierdził, że J. L. nie posiadał legitymacji do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem własnej ww decyzji z dnia [...].04.2009 r. zmienionej decyzją z dnia [...].06.2009 r., gdyż nie był on stroną w tym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze Marszałek Województwa [...], postanowieniem znak: [...] z dnia [...] marca 2014 r., odmówił wznowienia - z wniosku J. L. - postępowania administracyjnego w sprawie wydania Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział [...], przedmiotowych pozwoleń wodnoprawnych. Prezes KZGW, po rozpatrzeniu zażalenia J. L. na postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, mając na uwadze okoliczność, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez skarżącego w dniu 8 stycznia 2014 r. a zatem, zdaniem organu odwoławczego, po ustawowo przewidzianym terminie. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący, która wyrokiem tego Sądu z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie o sygn IV SA/Wa 1692/14 została oddalona. Niezależnie od powyższego, po dokonaniu analizy okoliczności wskazanych we wniosku J. L., złożonego drogą elektroniczną w dniu 8 stycznia 2014 r., jak również w piśmie wyjaśniającym z dnia 11 lutego 2014 r. Marszałek Województwa [...] uznał, iż zachodzi podstawa do wznowienia przedmiotowego postępowania z urzędu, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 ustawy kpa. W tym zakresie Marszałek, postanowieniem znak: [...] z dnia [...] marca 2014 r., wznowił postępowanie i przeprowadził postępowanie wyjaśniające dotyczące pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w zakresie wprowadzania ścieków — wód opadowych lub roztopowych do wód i do ziemi udzielonego Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad udzielonego decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Mając na uwadze charakter sprawy Organ I instancji zlecił przedsiębiorstwu B. sp. z o.o., wykonanie ekspertyzy dotyczącej funkcjonowania rowu melioracji szczegółowej [...], w kontekście możliwości odprowadzania wód i ścieków do rzeki [...]". Celem zleconej ekspertyzy było wyjaśnienie wątpliwości związanych w szczególności z oceną możliwości spełniania przez rów [...] funkcji odbiornika ścieków - wód opadowych lub roztopowych z części [...] Obwodnicy [...]. Przedmiotem ekspertyzy była także ocena zasięgu oddziaływania korzystania z wód na działkę nr [...] stanowiącą własność skarżącego, w odniesieniu do stanu docelowego inwestycji. W toku przeprowadzonej w dniu 25 kwietnia 2014 r. rozprawy administracyjnej, na której obecny był skarżący ze swoim pełnomocnikiem, stwierdzono, że w dacie wydania przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego stan rowu [...] na rozpatrywanym odcinku nie był "idealny", ale wymagał jedynie bieżącej konserwacji. Ponadto, w ocenie organu, niedrożność rowu [...], wskazywana przez skarżącego, związana była z nawiezieniem mas ziemnych na działki sąsiadujące z rowem, co spowodowało "wypchnięcie gruntu rodzimego w samym rowie", doprowadzając do jego "wypłycenia". Powyższy fakt zwiezienia gruntu pochodzącego z budowy [...] Obwodnicy [...] na działki sąsiadujące z rowem potwierdzają również inne dokumenty, w tym karty przekazania odpadów na działki: nr [...] (własność J. L.) oraz nr [...] (własność D. N.), podpisane przez właścicieli działek odpowiednio: dnia 01.08.2013 roku oraz dnia 31.07.2013 roku. Zasypany odcinek rowu został odtworzony przez wykonawcę [...] Obwodnicy [...], jednak nie na całej długości, zaś obecne rzędne jego dna uniemożliwiają przepływ wody do ostatecznego odbiornika, tj. do rzeki [...], co powoduje odpływ wody w kierunku stawu zlokalizowanego na działce skarżącego. Powyższe znalazło również potwierdzenie w sporządzonym ww opracowaniu "Ekspertyza dotycząca funkcjonowania rowu melioracji szczegółowej [...]". Skarżący wielokrotnie podnosił, że ów rów nie spełniał swojej funkcji, w tym również przed wydaniem przedmiotowego pozwolenia, co wynikało z niewłaściwego sposobu utrzymania i konserwacji urządzenia przez jego administratora, tj. [...] Związek Spółek Wodnych. Przy czym, z pisma skarżącego z dnia 20 sierpnia 2014 r. skierowanego do Prezesa KZGW wynika, iż zasypanie rowu miało miejsce w okresie 26.08-06.09.2013r. "wskutek nieprofesjonalnych działań wykonawcy [...] Obwodnicy [...]" (str. 3 pisma), co w ocenie organu dodatkowo potwierdza, iż zmiana przebiegu rowu nastąpiła już po wydaniu przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. W udzielonym pozwoleniu wodnoprawnym nie planowano działań w zakresie przebudowy powyższego rowu (do której to czynności stosuje się odpowiednio w myśl art. 9 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo wodne przepisy o wykonaniu urządzeń wodnych). Przewidywano natomiast, że zasięg oddziaływania szczególnego korzystania z wód, polegającego na odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych ograniczy się do koryta rowu [...], a na odcinku rowu [...] graniczącym z nieruchomością skarżącego planowano jedynie prace o charakterze utrzymaniowym (odmulenie). W ocenie organu II instancji, z uwagi na fakt, iż nieruchomość J. L. nie znajdowała się ani w zasięgu planowanych do wykonania urządzeń wodnych ani też w zasięgu planowanego korzystania z wód, jak również nie wystąpiły pozostałe przesłanki wymienione w art. 127 ust. 7 prawa wodnego, skarżący mógł być i nie był stroną postępowania zakończonego decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., zmienioną decyzją z dnia [...] czerwca 2015r., a co za tym idzie, również postępowania wznowieniowego wszczętego przez ten organ z urzędu, postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. Sam fakt sąsiadowania nieruchomości z działką, na której zlokalizowane jest urządzenie wodne, którym prowadzone są objęte pozwoleniem wody opadowe i roztopowe, nie determinuje, zdaniem organu odwoławczego, konieczności uznania właściciela tej nieruchomości za stronę postępowania. Organ odwoławczy był zobowiązany do oceny, czy organ I instancji w sposób właściwy określił krąg stron postępowania. W ocenie organu odwoławczego, w związku z faktem, iż w dacie wydania decyzji rów [...] miał połączenie hydrauliczne z rzeką [...], a w przypadku właściwej konserwacji byłby w stanie przyjąć planowane do odprowadzania wody opadowe i roztopowe z [...] obwodnicy [...] bez wpływu na działki sąsiednie, Marszałek Województwa [...] uznał, że J. L. nie był stroną postępowania zakończonego w 2009 roku i stąd nie miał podstawy do wystąpienia o wznowienie tego postępowania. Zatem, krąg stron w tej sytuacji jest tożsamy z kręgiem stron określonym na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Jednocześnie Marszałek wznawiając postępowanie z urzędu, celem zbadania stanu sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego, nie dopatrzył się nowych okoliczności, występujących w dacie wydania decyzji z 2009 roku, które obligowałyby organ do uznania skarżącego za stronę postępowania wodnoprawnego i tym samym do wzruszenia przedmiotowej decyzji. W związku z powyższym, po przeprowadzeniu merytorycznej oceny materiału dowodowego, organ II instancji umorzył postępowanie w sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...].10.2014 r. o sygnaturze [...]; wniósł J. L. wnosząc o jej uchylenie w całości i o zwrot kosztów postępowania według norm przewidzianych, w tym kosztów zdjęć lotniczych. Skarżący podniósł naruszenie prawa materialnego i procesowego w szczególności art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 80 k.p.a., jak również art. 28 k.p.a. w związku z art. 127 p. 7 prawa wodnego, i naruszenie prawa cywilnego. W uzasadnieniu podał, iż w decyzjach obydwu organów nie ma żadnej wzmianki o przedstawionych przez skarżącego dowodach. Organ nie odniósł się do map, czy to z zasobów archiwalnych, do map wodnych, czy do map pozyskanych z GUGiK. Nie zgromadził pełnego materiału dowodowego, chociażby dodatkowo żądając przedstawienia kompleksowego stanowiska wykonawcy map wraz z pełniejszymi danymi, zarzucając jednocześnie, iż sporządzona na okoliczności niniejszej sprawy w toku prowadzonego postępowania ekspertyza, nie odnosi się w ogóle do stanu na dzień wydania przedmiotowej decyzji, tj. do roku 2009. W odpowiedzi na skargę, Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Prezesa KZGW nie naruszyła przepisów obowiązującego prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W pierwszym rzędzie podkreślenia wymaga, iż instytucja wznowienia postępowania, będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art 16 k.p.a. Z tego też powodu instytucja ta może być stosowana tylko w przypadkach ściśle określonych w ustawie i po spełnieniu koniecznych warunków. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania można podzielić na dwie fazy. Złożenie podania o wznowienie wszczyna postępowanie wstępne, w którym organ zobowiązany jest zbadać, czy wniosek taki oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a., w art. 145a i art. 145b k.p.a., czy wniosek został złożony przez podmiot będący stroną w sprawie oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. W przypadku ustalenia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w ww. przepisach, czy też podanie nie pochodzi od strony bądź nie został zachowany termin do jego złożenia - organ administracji na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmawia wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia, jak i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (wówczas rozpoczyna się drugi etap postępowania, który można nazwać właściwym). Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia 24 czerwca 2014 r. odmawiająca uchylenia decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2009r., zmienionej decyzją własną z [...] czerwca 2009r., udzielającej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, [...], pozwoleń wodnoprawnych na szczególne korzystanie z wód oraz wykonanie urządzeń wodnych, w ramach "Budowy [...] Obwodnicy m. [...] w ciągu drogi krajowej [...] na odcinku [...] i w ciągu drogi krajowej [...] w rejonie węzła [...], Etap II - [...] od węzła [...] km [...] do węzła [...] km [...]", a także decyzja Prezesa KZGW z dnia [...] października 2014r. utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Marszałka Województwa [...] są prawidłowe. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych w przypadku, gdy wnioskodawca nie jest stroną, odmowa wznowienia postępowania może nastąpić tylko wówczas, gdy okoliczność ta jest oczywista. Natomiast jeśli istnieją wątpliwości co do tego, czy wnioskodawca jest stroną, badanie przymiotu strony następuje dopiero w drugim etapie postępowania, czyli po wznowieniu postępowania. Interes prawny w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego wynika z przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne i taką normą, z której podmiot może wywodzić określone prawa lub obowiązki jest wyłącznie art. 127 ust. 7, jako przepis szczególny w stosunku do art. 28 kpa. W przedmiotowej sprawie zastosowanie ma art. 127 ust. 7 Prawa wodnego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji tj. [...] kwietnia 2009 (zmienionej decyzją z dnia [...] czerwca 2009r.) czyli stanowiący, iż stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest ubiegający się o nie wnioskodawca, właściciel wody, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, a także właściciel urządzenia wodnego, władający powierzchnią ziemi oraz uprawniony do rybactwa znajdujący się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Mając na względzie przytoczony przepis art. 127 ust. 7 Prawa wodnego, interes prawny strony odwołującej się, w przedmiotowym przypadku, można wywodzić jedynie z władania powierzchnią ziemi, znajdującą się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód. Po analizie akt sprawy organ odwoławczy, zgadzając się z ustaleniami organu I instancji stwierdził, że w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód, zgodnie z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym, nie znajduje się żadna działka, której władającym jest skarżący, w związku z czym nie posiada on przymiotu strony w postępowaniu o wznowienie postępowania w powołanej sprawie przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. Interes prawny w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego powinien wynikać z przepisów ustawy Prawo wodne. Taką normą, z której podmiot może wywodzić określone prawa lub obowiązki jest powołany wyżej art. 127 ust. 7 ww. ustawy, który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. Obowiązujący porządek prawny nie przewiduje innej normy prawa materialnego, z którego skarżący w przedmiotowej sprawie mógłby wywodzić swoją legitymację do uczestniczenia w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. W niniejszej sprawie zasadniczą kwestią było ustalenie stanu faktycznego na analizowanym terenie w momencie wydawania kwestionowanego rozstrzygnięcia. Zasięg oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych oraz projektowanego korzystania z wód determinuje bowiem prawidłowość oceny organu wydającego pozwolenie, odnośnie kręgu zainteresowanych stron w postępowaniu, a co za tym idzie - legitymację poszczególnych osób do czynnego udziału w tym postępowaniu. Z dokumentacji dołączonej do wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, w tym z dokumentu ww "Budowa [...] Obwodnicy [...]../', z operatu wodno- prawnego wynika, że w dacie wydania decyzji odbiornik wód opadowych i roztopowych: tj. rów [...], miał połączenie hydrauliczne z rzeką [...], co umożliwiało spływ powyższych wód w sposób niemający wpływu na stan działki skarżącego. Sam fakt sąsiadowania nieruchomości z działką, na której zlokalizowane jest urządzenie wodne, którym prowadzone są objęte pozwoleniem wody opadowe i roztopowe, nie powoduje konieczności uznania właściciela tej nieruchomości za stronę postępowania. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący nie był uznany za stronę w postępowaniu zwykłym dotyczącym wydania decyzji, jak również nie wykazał, że posiada swój indywidualny interes prawny mający uzasadnienie w normie art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne, aby skutecznie dochodzić zasadności swoich roszczeń jako strona postępowania. Skarżący, w toku postępowania administracyjnego, nie podważył skutecznie prawdziwości i zasadności ustaleń zawartych w decyzjach organów obu instancji, z których jednoznacznie wynika, że brak jest oddziaływania przedmiotowej inwestycji na działkę będącą własnością J. L., albowiem nie włada on powierzchnią ziemi położonej w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonywania urządzeń wodnych. Nadto, w udzielonym pozwoleniu wodnoprawnym nie planowano działań w zakresie przebudowy rowu [...]. Również przewidywano, że zasięg oddziaływania szczególnego korzystania z wód, polegającego na odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych ograniczy się do koryta rowu [...] a na odcinku rowu [...] graniczącym z nieruchomością skarżącego planowano jedynie prace o charakterze utrzymaniowym (odmulenie). Nieruchomość skarżącego nie znajdowała się ani w zasięgu planowanych do wykonania urządzeń wodnych ani też w zasięgu planowanego korzystania z wód, w związku z czym nie był on stroną postępowania zakończonego powołaną decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Natomiast nie stwierdzono takich nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dacie wydania ww decyzji ostatecznej, które podważyć by mogły ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją. A zatem, rozpoznając niniejszą skargę, Sąd uznał, iż brak było podstaw do jej uwzględnienia, z uwagi na brak legitymacji po stronie skarżącego, Niezależnie od powyższego, dowody zgromadzone w toku postępowania administracyjnego wskazywały w sposób nie budzący wątpliwości, iż niedrożność rowu melioracji szczegółowej [...] powstała wskutek naniesienia odpadów w postaci mas ziemnych na działkach sąsiadujących z rowem, a także na działce o nr ewid. [...], na której zlokalizowany jest przedmiotowy rów i nieprawidłowego jego utrzymania. Powyższa okoliczność nie miała miejsca w dacie wydania decyzji, będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, tj. w dniu [...] kwietnia 2009 r. (zmienionej decyzją z dnia [...] czerwca 2009r.) a w późniejszym okresie, co przyznał również skarżący w piśmie z dnia 20 sierpnia 2014r; skierowanym do Prezesa KZGW, iż "zasypanie rowu miało miejsce w dniach 26 sierpnia - 6 września 2013 r.". W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, że powyższa decyzja Marszałka Województwa [...] z [...] czerwca 2014 r., a także decyzja Prezesa KZGW z dnia [...] października 2014 r. są zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.