II SA/Bd 521/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2021 r. sprawy ze sprzeciwu T. T. od decyzji Wojewody z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody na rzecz T. T. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta B. - po rozpatrzeniu wniosku T. (dalej zwanej także "inwestorem") z dnia [...] sierpnia 2020 r. - decyzją z dnia [...] października 2020 r. rn [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę telekomunikacyjnego obiektu budowlanego "[...]", składającego się z wieży o konstrukcji stalowej o wysokości 54,3 m wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] – obręb [...], usytuowanej w rejonie ulic: [...] w B.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że działka nr [...], objęta przedmiotową inwestycją, znajduje się w granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla E. w B. (przyjętego uchwałą Rady M. B. z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...], dalej powoływanego również jako "mpzp", "plan miejscowy"), na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem S.27.MN, który przeznaczony został pod jednorodzinną zabudowę mieszkaniową w układzie budynków wolnostojących lub bliźniaczych. Na terenie tym nie przewidziano zatem budowy telekomunikacyjnego obiektu budowlanego o konstrukcji stalowej o wysokości 53,4 m. W związku z tym, w ocenie Prezydenta, lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest niezgodna z ustaleniami ww. miejscowego planu i tym samym narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., dalej powoływanej jako "pb"). Organ wskazał jednocześnie, że w sprawie nie ma zastosowania art. 46 ust. 1 pkt 1a (prawidłowo: art. 46 ust. 1a) ustawy z dnia 7 maja 2012 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2410 ze zm., dalej powoływanej również jako "wrust"), bowiem ww. plan miejscowy wyznacza strefy ograniczonego użytkowania, gdzie dopuszcza się realizację sieci uzbrojenia terenu, do których w jego ocenie należy również telefonia komórkowa. Organ powołał się również na treść art. 46 ust. 2 wrust, podkreślając że w planie miejscowym osiedla E. lokalizacje inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie są umieszczone wprost oraz, że zlokalizowanie ww. inwestycji w granicach terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (np. terenu S.27.MN) – z wyłączaniem lokalizacji infrastruktury o nieznacznym oddziaływaniu - będzie sprzeczne z tym planem. Podsumowując organ stwierdził, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest sprzeczna z planem miejscowym, w związku z czym zgodnie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a pb należało w sprawie odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Od powyższej decyzji inwestor wniósł odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie: - art. 46 ust. 1 pkt 1a wrust, poprzez błędne wywiedzenie, że nie ma on zastosowania, bowiem miejscowy plan wyznacza strefy ograniczonego użytkowania, gdzie dopuszcza się realizację sieci uzbrojenia terenu, do której należy zaliczyć telefonię komórkową, co doprowadziło do nieuzasadnionego zastosowania przepisu art. 46 ust. 2 wrust; - art. 35 ust. 4 pb poprzez stwierdzenie, że planowana inwestycja "ze względów funkcjonalnych, przestrzennych i kompozycyjno-estetycznych" nie zasługuje na pozytywną ocenę. W uzasadnieniu odwołania inwestor podniósł, że planowana stacja jest zgodna z planem miejscowym. Zwrócił również uwagę na niezasadne powołanie się na art. 46 ust. 2 wrust, który odnosi się do sytuacji, gdy dany plan miejscowy nie przewiduje w ogóle (a nie jedynie wprost) lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podczas gdy w sprawie organ sam wskazał, że lokalizacja planowanej inwestycji byłaby możliwa w strefie ograniczonego użytkowania jako element uzbrojenia terenu. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że decyzja Prezydenta musi zostać uchylona, lecz ze względów innych niż wskazane w odwołaniu, tj. z uwagi na naruszenie przepisu art. 35 ust. 3 pb, poprzez zastosowanie w sprawie sankcji przewidzianej w tym przepisie tj. wydanie decyzji odmownej, bez wcześniejszego zobowiązania inwestora do usunięcia stwierdzonej niezgodności projektu budowlanego z planem miejscowym, co stanowi warunek zastosowania tejże sankcji, która nie jest zależna bezpośrednio od stwierdzonych naruszeń, lecz od niewykonania w terminie nałożonego obowiązku usunięcia ustalonych nieprawidłowości. Skoro więc w sprawie część dyspozycji normy prawnej wynikającej z art. 35 ust. 3 pb nie została zrealizowana, to tym samym – jak stwierdził Wojewoda – nie został spełniony warunek do zastosowania sankcji przewidzianej w art. 35 ust. 3 pb. Stosując ją zaś bez wcześniejszego zobowiązania inwestora do usunięcia nieprawidłowości, organ naruszył art. 35 ust. 3 pb, a w konsekwencji art. 7, art. 8 i art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej powoływanej również jako "kpa"). Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że niezasadny jest zarzut odwołania niewłaściwej interpretacji art. 46 ust. 1a wrust, bowiem przedmiotowy plan miejscowy nie ustanawia zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, ani też przyjęte w nim rozwiązania nie uniemożliwiają lokalizowania takich inwestycji. Wojewoda wskazał również, w kontekście zarzutów odwołania, że przedmiotowy plan miejscowy nie pozbawia przedsiębiorstwa telekomunikacyjnego jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowych na terenie objętym planem, gdyż dopuszcza on realizację telekomunikacyjnych obiektów budowlanych w tym stacji bazowych telefonii komórkowej np. w strefach ograniczonego użytkowania. Wyjaśnił przy tym, że w przedmiotowym planie miejscowym wyznaczono pas terenu na przebieg istniejących i projektowanych linii NN i WN wraz z ich strefami ograniczonego użytkowania. Przy czym w przypadku strefy ograniczonego użytkowania na terenie S.26a SU zapis szczegółowy dopuszcza realizację sieciowego uzbrojenia terenu – w tym również budowę infrastruktury telekomunikacyjnej - natomiast na terenie oznaczonym symbolem S.27.Mn, czyli w miejscu planowanej inwestycji, strefa ograniczonego użytkowania może być zabudowana dopiero po zlikwidowaniu linii wysokiego napięcia, przy czym zabudowa odpowiadać musi przeznaczeniu tego terenu, tj. wolnostojącej lub bliźniaczej zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej. Od powyższej decyzji inwestor wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zarzucając naruszenie: - art. 138 § 2 kpa, poprzez uchylenie decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, gdy co prawda doszło do naruszenia przepisów postępowania, to jednak konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie ma istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie, bowiem Wojewoda sam przesądził, że planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym brak jest możliwości usunięcia tego naruszenia; - art. 46 ust. 2 wrust poprzez błędne wywiedzenie, że nie ma on zastosowania, bowiem przedmiotowy plan miejscowy nie przewiduje lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W uzasadnieniu sprzeciwu inwestor wskazał w szczególności, że Wojewoda przesądzając w zaskarżonej decyzji kwestię braku zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem, nie powinien był wydawać decyzji kasatoryjnej, która niepotrzebnie przedłuży postępowanie administracyjne. Jednocześnie przedstawił argumentację na poparcie swojego stanowiska, że planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z zapisami planu miejscowego wskazując w szczególności, że w sprawie winien mieć zastosowanie art. 46 ust. 2 wrust. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Wniesiony w sprawie sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. W związku z tym, iż w następstwie wniesionego sprzeciwu kontroli Sądu poddana została wydana na postawie art. 138 § 2 kpa decyzja Wojewody z dnia [...] lutego 2021 r. znak: [...] o uchyleniu w całości decyzji Prezydenta M. B. z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zakres kontroli przez sąd administracyjny decyzji stanowiącej przedmiot sprzeciwu określony został w art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"). Przepis ten stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa, tj. decyzji uchylającej decyzję wydaną przez organ I instancji i przekazującej mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, określanej mianem decyzji kasacyjnej. Wynika z tego, że instytucja sprzeciwu służy wyłącznie skontrolowaniu, czy decyzja organu II instancji została oparta na przesłankach uprawniających do wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego, o których mowa w art. 138 § 2 kpa. Sąd administracyjny nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy objętej sprzeciwem. Decyzja organu odwoławczego wydana w oparciu o art. 138 § 2 kpa, stanowiąc typowe rozstrzygnięcie procesowe, nieprzesądzające o istocie sprawy administracyjnej, nie kształtuje bowiem stosunku materialnoprawnego, lecz stanowi przeszkodę dla ukształtowania tego stosunku wydanym wcześniej rozstrzygnięciem organu I instancji. Następstwem wydania decyzji kasacyjnej jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem I instancji. Konsekwencją powyższego jest to, że dokonując oceny prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 kpa również Sąd nie może dokonywać ocen o charakterze przesądzającym dla sposobu zakończenia sprawy. Kontroluje natomiast, czy ziściły się określone w art. 138 § 2 kpa przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej. Ocena zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem sprowadza się zatem do kontroli, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, przy czym dokonując kontroli takiego rozstrzygnięcia sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stosując art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy powinien również uwzględnić obowiązywanie przepisu art. 136 § 1 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że organ odwoławczy upoważniony został do wydania decyzji kasacyjnej jedynie wówczas, gdy w okolicznościach sprawy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, 2) konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W istocie sytuacja, w której organ odwoławczy można wydać decyzję kasacyjną ma miejsce, gdy organ I instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie w związku z czym wyłączona jest możliwość przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 kpa. Z konstrukcji art. 138 kpa wynika jednoznacznie, że uprawnienia kasacyjne organu odwoławczego mają charakter wyjątkowy, jako że zasadą powinno być orzekanie co do istoty sprawy. Kasacyjny charakter decyzji organu odwoławczego, stanowiący wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, nie może więc podlegać wykładni rozszerzającej. Przepis art. 138 kpa kształtuje bowiem postępowanie przed organem odwoławczym jako postępowanie merytoryczne. Organ odwoławczy, działając jako organ merytoryczny i stosując się do zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 kpa, powinien więc dążyć do załatwienia sprawy i wydania decyzji o istocie sprawy, stosując w razie potrzeby środki przewidziane w art. 136 kpa. W przypadku zatem, gdy organ II instancji wydaje decyzję kasacyjną, stanowiącą wyjątek od merytorycznego rozstrzygania sprawy w drugiej instancji, ma on szczególne obowiązki w zakresie treści uzasadnienia tej decyzji. Musi on przede wszystkim wykazać w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, że wystąpiły wyżej wskazane przesłanki wydania decyzji kasacyjnej i jednocześnie, że organ ten nie mógł we własnym zakresie dokonać brakujących, istotnych ustaleń. Zobligowany jest on jednocześnie wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tylko bowiem to pozwoli na realizację zasady szybkości postępowania i uniknięcie błędów poczynionych w postępowaniu przed organem I instancji, a tym samym umożliwi merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Odnosząc powyższe do przedmiotu rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że Wojewoda stosując art. 138 § 2 kpa nie wykazał w sposób prawidłowy zaistnienia przesłanek kasatoryjnych i tym samym konieczności uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu II instancji prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy brak możliwości wydania decyzji merytorycznej w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oparł w istocie na zarzucie naruszenia przez Prezydenta przepisu art. 35 ust. 3 pb – a w konsekwencji art. 7, art. 8 i art. 10 kpa - poprzez zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 35 ust. 3 pb i wydanie decyzji odmownej, bez wcześniejszego zobowiązania inwestora do usunięcia ustalonej niezgodności. W związku z tym wskazać należy na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a pb, który stanowi (zgodnie z brzmieniem właściwym dla postępowania wszczętego przed nowelizacją pb dokonaną ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustawa), że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu [...]. Przy czym stosownie do ust. 3 tego artykułu w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu analiza treści przytoczonych regulacji nie uprawnia do akceptacji stanowiska organu II instancji, stanowiącego podstawę wydania w sprawie decyzji kasacyjnej, iż decyzja odmawiająca zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę może być wydana "wyłącznie" po przeprowadzeniu wskazanego w art. 35 ust. 3 pb trybu naprawczego. Co do zasady, art. 35 ust. 3 pb odnosi się do wad materialnych przedłożonej przez inwestora dokumentacji, a więc takich, które mogą być sprawdzane i dostrzeżone na etapie analiz merytorycznych dokonywanych przez organ po wszczęciu postępowania (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II OSK 917/10; wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2792/12 - dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Gdy zatem organ stwierdzi niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepis art. 35 ust. 3 pb ma zastosowanie. Tryb ten umożliwia inwestorowi doprowadzenie do zgodności projektu z ustaleniami planu. Niemniej jednak wtedy, gdy takie doprowadzenie nie jest możliwe, z uwagi na zasadniczą sprzeczność planowych robót z planem, tak jak w niniejszej sprawie, organ jest uprawniony i zobowiązany do odmowy udzielenia pozwolenia na te roboty, na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 pb, bez wyczerpywania trybu określonego w art. 35 ust. 3 pb. Nie można bowiem od organu wymagać aby wzywał inwestora do usunięcia braku nieusuwalnego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 299/17, wyrok NSA z dnia 16 października 2020 r. sygn. akt II OSK 729/18 – dostępne jw.). W niniejszej sprawie powodem wydania decyzji odmownej przez organ I instancji było stwierdzenie, że lokalizacja planowanej inwestycji polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego obowiązującego na terenie działki inwestycyjnej nr [...]. Tym samym Prezydent stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a pb. Powyższe motywy i podstawa rozstrzygnięcia wynikają wprost z treści uzasadnienia decyzji organu I instancji. Organ II instancji wydał zaś decyzję kasacyjną, z uwagi na wydanie decyzji odmownej bez wcześniejszego zobowiązania inwestora do usunięcia nieprawidłowości w trybie art. 35 ust. 3 pb. Analiza motywów rozstrzygnięcia organu I instancji prowadzi do wniosku, że Prezydent przyjął, że w sprawie istnieje nieprawidłowość polegająca na lokalizacji inwestycji niezgodna z ustaleniami planu miejscowego i w związku z tym odmówił wnioskodawcy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Treści uzasadnienia decyzji organu II instancji oraz dokonana przez ten organ ocena zarzutów odwołania, wskazuje że także Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji o niezgodności z planem miejscowym lokalizacji inwestycja na terenie oznaczonym w planie symbolem S.27.Mn. Stanowisko natomiast o braku możliwości lokalizacji inwestycji na terenie działki inwestycyjnej ze względu na zapisy planu miejscowego, oznacza że ustalona nieprawidłowość, jako dotycząca kwestii braku możliwości lokalizacji inwestycji na działce inwestycyjnej, ma charakter nieusuwalny, a to natomiast uprawniało i jednocześnie obligowało do wydanie decyzji merytorycznej o odmowie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę na podstawę art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a pb, bez wyczerpywania trybu określonego w art. 35 ust. 3 pb. Brak było więc podstaw w takich okolicznościach do wydania decyzji kasacyjnej opartej na naruszeniu art. 35 ust. 3 pb w zw. z art. 7, art. 8 i art. 10 kpa. Sąd zważył więc, że Wojewoda nie wykazał, aby w niniejszej sprawie zaistniały łącznie przesłanki uprawniające do wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego, o których mowa w art. 138 § 2 kpa. Organ II instancji wskazał bowiem jedynie na – niemogące w okolicznościach sprawy stanowić podstawy wydania decyzji kasacyjnej - naruszenie polegające na niezastosowaniu ww. trybu naprawczego z art. 35 ust. 3 pb (nieprawidłowo przyjmując, że tryb ten ma zastosowanie niezależnie od kwestii usuwalności danej nieprawidłowości), które powiązał jednocześnie z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 i art. 10 kpa. Nie wskazał przy tym na żadne inne istotne okoliczności, które wymagałyby wyjaśnienia przez organ I instancji. W objętej sprzeciwem decyzji Wojewoda odniósł się merytorycznie do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a z przedstawionej przez niego argumentacji wynika, że w istocie podziela on stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji, w zakresie zaistnienia w sprawie nieprawidłowości polegającej na niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z planem miejscowym. Nieprawidłowość polegająca na niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z planem miejscowym ma w swej istocie charakter nieusuwalny, a stwierdzenie tego rodzaju nieprawidłowości stanowi w związku z tym – jak wykazano - podstawę do wydania decyzji odmownej. Przeprowadzenie w takiej sytuacji postępowania w trybie naprawczym z art. 35 ust. 3 pb jest bezcelowe i pozostanie bez jakiegokolwiek wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie. Nie można więc w takiej sytuacji wymagać od organu I instancji, aby wzywał inwestora do usunięcia nieprawidłowości, która jest nieusuwalna. Powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że zgodnie ze stanowiskiem inwestora, Wojewoda powinien był w sprawie wydać rozstrzygnięcie merytoryczne, a nie decyzję kasacyjną, którą w okolicznościach sprawy uznać należy za nieprawidłową i niepotrzebnie przedłużającą postępowanie administracyjne. Podkreślić należy jednocześnie, że w niniejszym postępowaniu Sąd nie ocenia merytorycznego stanowiska organu odwoławczego, bowiem ocena merytoryczna pozostaje poza ramami postępowania sądowego wywołanego sprzeciwem. Mając na uwadze powyższe, w tym przede wszystkim brak wykazania, że w sprawie zaistniały podstawy do wydania decyzji kasacyjnej, Sąd uznał decyzję Wojewody za niezgodną z art. 138 § 2 kpa. Wobec tego, na podstawie art. 151a § 1 ppsa, Sąd uwzględniając sprzeciw, uchylił decyzję Wojewody w całości. Wskazania Sądu wynikają wprost z motywów uzasadnienia wyroku Sądu. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy uwzględni zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu stanowisko Sądu, zwłaszcza w zakresie kwestii potrzeby zastosowania trybu naprawczego przewidzianego w art. 35 ust. 3 pb w sytuacji nieusuwalnej nieprawidłowości. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu.