II SA/Kr 439/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2021 r. sprawy ze skarg S. W. i M. M. na decyzję Wojewody z dnia 4 lutego 2021 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi Wojewoda decyzją z dnia 4 lutego 2021 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2020 r. poz. 256 ze zm.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. 1333 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Województwa, działającego przez Zarząd Województwa M., zastępowany przez Dyrektora Departamentu Nadzoru Właścicielskiego i Gospodarki oraz odwołań J. P.-D., Spółdzielni Mieszkaniowo-Budowlanej "[...]" w K., S. W., M. C., M. K.-K., T. R. i M. R., M. M. i S. M., B. R. i J. R. od decyzji nr [...].[...] Prezydenta Miasta K. z dnia 20 sierpnia 2020 r. znak: [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestora: Firma B dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi: wodną, kanalizacji sanitarnej, wentylacji mechanicznej, c.o., klimatyzacji, elektryczną niskoprądową. Zagospodarowanie terenu: dojazd, dojścia, tereny zielone. Przebudowa kolidujących elementów infrastruktury technicznej: likwidacja nieczynnego przyłącza wody, przewodów elektroenergetycznych oraz przebudowa przyłącza kanalizacji ogólnospławnej - działki nr: [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] [...] w K." – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Prezydent Miasta K., decyzją Nr [...].[...] z dnia 20 sierpnia 2020 r., znak [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333) oraz na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 13 maja 2020 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora Firma B w K. dla zamierzenia budowlanego "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi: wodną, kanalizacji sanitarnej, wentylacji mechanicznej, c.o., klimatyzacji, elektryczną i niskoprądową. Zagospodarowanie terenu: dojazd, dojścia, tereny zielone. Przebudowa kolidujących elementów infrastruktury technicznej: likwidacja nieczynnego przyłącza wody, przewodów elektroenergetycznych oraz przebudowa przyłącza kanalizacji ogólnospławnej - działki: [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] i [...] w K.". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał w szczególności, że: 1) inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją; 2) na terenie objętym wnioskiem obowiązuje ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z dnia 22 marca 2013 r. znak: [...]; 3) projekt budowalny jest zgodny z ww. decyzją o ustaleniu warunków zabudowy nr [...], a także wymaganiami ochrony środowiska; 4) projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 5) Zarząd Miasta K. pismem z dnia 21 października 2019 r., znak [...], uzgodnił możliwość połączenia z drogą publiczną i ustalił warunki przyłączenia do dróg lądowych dla przedmiotowej inwestycji; 6) Prezydent Miasta K. pismem z dnia 23 marca 2020 r., znak [...], zaświadczył o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu, w drodze decyzji, wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie drogi ul. [...] w granicach istniejącego pasa drogowego w zakresie budowy chodnika, na działkach nr [...] obręb [...] w K.; 7) Zarząd Dróg Miasta K. pismem z dnia 14 lutego 2020 r., znak [...] (2), uzgodnił lokalizację obiektów budowlanych projektowanych w ramach przedmiotowej inwestycji względem pasa drogowego ul. [...] zgodnie z przedłożonymi załącznikami graficznymi, w odległości nie mniejszej niż: 3,98 m mierząc w świetle od ściany zewnętrznej nadwieszenia projektowanego budynku; 2,05 m mierząc w świetle od ściany zewnętrznej kondygnacji podziemnej (garażu podziemnego) projektowanego budynku – do istniejącej krawędzi jezdni ul. [...] – drogi publicznej kategorii gminnej; 8) Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 22 listopada 2019 r., znak [...], zezwolił na usunięcie 4 szt. drzew i 30 m2 krzewów ozdobnych z terenu działki nr [...] pod warunkiem zastąpienia ww. drzew i krzewów innymi drzewami (10 szt.) i krzewami ozdobnymi (30 szt.) na terenie działki nr [...]; 9) projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; 10) projektant i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; 11) projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione; 12) obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, określony przez projektanta obejmuje nieruchomości: działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]; dodatkowo przymiot strony przysługuje właścicielom lokali mieszkalnych stanowiących odrębną własność: lokale nr [...] w budynku przy ul. [...] (dz. [...]); lokale nr [...] w budynku przy ul. [...] (dz. [...]); lokale nr [...] w budynku przy ul. [...] (dz. [...]); lokale nr [...] w budynku przy ul. [...] (dz. [...] Organ I instancji przytoczył i omówił także zgłaszane w toku postępowania przez strony uwagi i zastrzeżenia. Na skutek odwołań od powyższej decyzji Prezydenta Miasta K. Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 4 lutego 2021 r., którą utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania i stanowiska stron, a następnie odniósł się do zarzutów podnoszonych w odwołaniach. W nawiązaniu do odwołania Województwa organ odwoławczy wskazał, że planowana inwestycja w zakresie objętym przedmiotowym wnioskiem nie ingeruje w sąsiednią nieruchomość nr ew. [...]. Z projektu zagospodarowania terenu (rysunek nr [...]) wynika, że planowana inwestycja objęta przedmiotowym pozwoleniem na budowę w całości zlokalizowana jest na dz. ew. nr [...] i [...], istniejące fragmenty nieczynnych przyłączy wody i elektroenergetyczne (fragmenty znajdujące się na dz. ew. nr [...]) przewidziano do rozbiórki. Skarżący argumentując odwołanie wskazuje na lokalizację mediów, a więc elementy nie objęte niniejszym pozwoleniem. Inwestor będąc dysponentem własnej nieruchomości, decyduje o sposobie jej zagospodarowania, organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem pozwolenia na budowę sprawdza zgodność jego zamierzeń z przepisami prawa. W przypadku, kiedy jego zamierzenia ingerują w nieruchomości, do których inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bądź oddziałują na sąsiednie nieruchomości w sposób niedozwolony przepisami, organ wzywa do usunięcia uchybień projektu i po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu, odmawia udzielenia takiego pozwolenia. Z akt sprawy wynika także, że inwestor złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Pb, a inwestycja objęta wnioskiem z dnia 13 maja 2020 r., korygowanym przy piśmie z dnia 9 czerwca 2020 r. nie oddziałuje na dz. ew. nr [...] w sposób niezgodny z przepisami. Organ administracji publicznej nie ma uprawnień do oceny zamierzeń inwestora nie objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę i treścią projektu budowlanego (z PZT wynika, że sieci biegną w drodze – ul. [...] – w związku z czym połączenie z nimi nie będzie się odbywać z wykorzystaniem działki ew. nr [...]). W projekcie wskazano, że przyłącza będą realizowane w oparciu o odrębną procedurę. W związku ze sformułowanym przez J. P.-D. zarzutem naruszenia § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12 kwietnia 2002 r. organ odwoławczy wskazał, że na obszarze, na którym znajduje się teren planowanej inwestycji, nie obowiązuje plan miejscowy, a w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. teren inwestycji znajduje się w granicach obszaru śródmiejskiego. Tak więc, wymagany czas nasłonecznienia, zgodnie z § 60 ust. 3 rozporządzenia, wynosi 1,5h, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie, nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Na kartach [...] projektu budowlanego przedstawiono analizę zacieniania dla lokali mieszkalnych nr [...] przy ul. [...] wskazując, iż najmniejszy czas nasłonecznienia dla lokali oznaczonych symbolem 3A wynosi 2h 45 min., symbolem 3B - 2h 30 min. oraz symbolem 3C - 2h 45 min, co wskazuje na spełnienie warunków wynikających z § 60 ust. 3 warunków technicznych. Nie przedstawiono analizy wskazującej na inne niż wskazane przez projektanta ustalenia w zakresie nasłonecznienia lokali mieszkalnych w budynkach znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, tak więc brak wiarygodnego dowodu podważającego poprawność analizy wykonanej przez projektanta. Analiza opracowania zawartego w projekcie budowlanym nie wskazuje na wadliwe jego opracowanie. Została wykonana przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane i należącą do właściwej izby zawodowej, brak zatem podstaw do kwestionowania tego opracowania. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku pozostałych odwołań, w których zarzucono zacienianie lokali mieszkalnych przy [...] i na rogu ul. [...] (mieszkanie nr [...] i nr [...] objęte analizą okien od strony ul. [...]). Wszystkie z tych lokali zostały objęte analizą nasłonecznienia załączoną do projektu budowlanego. Odnośnie zacieniania lokalu przy ul. [...] i róg ul. [...], z akt sprawy wynika, że budynek przy ul. [...] nie sąsiaduje narożnie z budynkiem przy ul. [...], a budynek przy ul. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. T. R. oraz M. R., strony toczącego się postępowania podnoszące ww. zarzut, status stron tego postępowania uzyskali w związku z oddziaływaniem planowanej inwestycji na lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...], dla którego minimalny czas nasłonecznienia, zgodnie ze studium zacieniania (karta 75 proj. bud.), wynosi 2h 30 min. i jest zgodny z wymaganiami zawartymi w § 60 ust. 3 warunków technicznych. Tak więc, zarzut zacieniania lokalu znajdującego się poza obszarem oddziaływania, wskazanego jako narożnie sąsiadującego z budynkiem przy ul. [...], nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. W odniesieniu do zarzutu niezapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych Wojewoda podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu przedstawionym przez Prezydenta Miasta K.. Przedstawiono w niej szczegółowe warunki wynikające z decyzji o warunkach zabudowy znak: [...] z dnia 22 marca 2013 r., obecną politykę miasta w sprawie współczynników wymaganych w sprawie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych (współczynniki niższe niż w przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy), a także przedstawiono analizę spełnienia przez inwestora wymagań w zakresie ilości planowanej liczby miejsc postojowych określonej w decyzji WZ. I tak, w decyzji WZ określono, iż dla przedmiotowej inwestycji należy zapewnić 1,2 miejsca postojowego na mieszkanie oraz 20 miejsc postojowych/100 zatrudnionych. Inwestor planując 20 lokali mieszkalnych zapewnił 24 miejsca postojowe oraz 4 miejsca postojowe dla części usługowej, w której będzie zatrudnionych nie więcej niż 20 pracowników a także jedno zewnętrzne miejsce postojowe dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych. Ilości te są zgodne z warunkami podanymi w decyzji WZ. W odniesieniu do formułowanych w odwołaniach obaw dotyczących zagrożenia stabilności posadowienia w gruncie nieruchomości sąsiednich w związku z obniżeniem lustra wód gruntowych na skutek planowanej inwestycji oraz sprzeczności projektowanej głębokości posadowienia budynku z dokumentacją geologiczno-inżynierską – organ odwoławczy wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji opracowano dokumentację geologiczno-inżynierską, która została zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta K. znak: [...] z dnia 23 lipca 2013 r. W dokumentacji tej określono (karta 47 proj. bud.), że: "(...) 8. Posadowienie projektowanego obiektu powinno nastąpić na jednorodnych piaskach warstwy geotechnicznej III, miejscami po usunięciu gruntów spoistych i zastąpieniu ich podsypką piaskową zagęszczoną. (...) 10. Z uwagi na bliskość ulicy i budynków wykop powinien być poprowadzony w ściankach szczelnych. 11. Wybór rodzaju i poziomu posadowienia powinno się oprzeć na analizie współpracy podłoża z budowlą, popartej odpowiednimi obliczeniami. Zaleca się przeprowadzenia obliczeń II stanu granicznego". W pkt 5 dokumentacji określono, że nośne piaski warstwy III rozpoczynają się na głębokości 4,0-5,2 m (rzędne 199,0-199,8 m n.p.m.), a w części południowo-zachodniej zawierają na głębokości 5,7-6,2 m soczewkę słabonośnych mad organicznych. Jak wynika z dokumentacji projektowej, poziom posadowienia budynku zaprojektowano na poziomie - 4,42 m, a więc na warstwie III - piaski nośne, wskazanej dokumentacji, a szyby windowe i studzienki instalacyjne na poziomie -6,11 m. Wykonanie posadowienia na obydwu poziomach wymaga usunięcia istniejącego gruntu, co skutkuje w przypadku posadowienia szybów windowych i studzienek instalacyjnych, usunięciem słabonośnych gruntów (soczewka mad organicznych – głębokość 5,7-6,2 m - karta 46 proj. bud., pkt 5), gdyby takie znalazły się w miejscu posadowienia tych elementów oraz zastąpieniem ich do poziomu posadowienia gruntem nośnym, o czym mowa na karcie 104 projektu budowlanego: "Posadowienie płyty fundamentowej przyjęto na warstwie gruntów IIIa, IIIb (piaski średnie), zgodnie z dokumentacją geotechniczną. W przypadku występowania w poziomie posadowienia gruntów warstwy geotechnicznej nienośnej (IIa, IIb, grunty z domieszką części organicznych powyżej 2%), grunt taki należy usunąć i zastąpić piaskiem i żwirem (grunt o ciągłym uziarnieniu) zagęszczonym do Is ? 0.98 lub chudym betonem". Z materiału dowodowego wynika, że zgodnie z zaleceniami zawartymi w dokumentacji całość wykopu będzie zabezpieczona szczelnymi, stalowymi grodzicami typu Larsen. W postępowaniu przed organem I instancji, przy piśmie z dnia 20 sierpnia 2020 r. pełnomocnik inwestora sprecyzował, że: "Zakotwienie grodzic będzie do głębokości gruntów nieprzepuszczalnych, min. 12 m poniżej poziomu terenu". Na karcie 120 proj. bud., zgodnie z zaleceniami określonymi w pkt. 11 dokumentacji, załączono obliczenia oporu granicznego podłoża gruntowego dla płyt fundamentowych, stanowiące podstawę doboru rodzaju i poziomu posadowienia dla przedmiotowej inwestycji. Analiza wykonana przez organ odwoławczy wykazała, że nie ma niespójności między dokumentacją zatwierdzoną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 23 lipca 2013 r. a przedłożoną dokumentacją budowlaną. W tym kontekście Wojewoda podkreślił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma uprawnień do ingerowania w przyjęte rozwiązania projektowe. Za ich prawidłowość, w zakresie określonym w art. 20 prawa budowlanego odpowiada projektant legitymujący się uprawnieniami budowlanymi w odpowiedniej specjalności. W przedmiotowej sprawie wszystkie elementy projektu budowlanego zostały wykonane przez osoby uprawnione, a do akt sprawy dołączono kopie stosownych uprawnień. W odniesieniu do zarzutu niezgodność decyzji z uzgodnieniami Zarząd Dróg Miasta K. Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 11 prawa budowlanego budowa zjazdu z drogi gminnej (a taką jest ul. [...]) nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia. Organ administracji architektoniczno-budowlanej bada możliwość połączenia inwestycji z drogą publiczną, która w przedmiotowej sprawie została potwierdzona uzgodnieniem ZDMK z dnia 21 października 2019 r., znak: [...] Wszystkie prace inwestycyjne objęte przedmiotowym pozwoleniem na budowę (w tym i te dotyczące chodnika) zamykają się na terenie, do którego inwestor przedłożył oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane wynikające z prawa własności, co potwierdza treść KW dla przedmiotowej nieruchomości. Analiza treści KW wykazała, że teren inwestycji nie jest objęty ograniczeniami w zakresie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z tym przedmiotowe zarzuty należy uznać za nieznajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym. W odniesieniu do zarzutu, że zaprojektowane donice od strony ul. [...] nie są samodzielnym elementem, w związku z czym powinny być traktowane jako część budynku – Wojewoda wskazał, że zarzut ten jest bezpodstawny, bowiem na karcie 88 proj. bud. (PRZEKROJE POPRZECZNE - [...]) wyraźnie zaznaczono warstwę dylatacyjną oraz użyto różnych oznaczeń dla płyty żelbetowej oraz donic. W opisie warstw przekroju przez donicę (P2-3 - karta 18 proj. bud.) wskazano następujące warstwy: "Substrat dachowy do nasadzeń intensywnych, włóknina filtracyjna, folia kubełkowa, polistyren ekstradowany twardy ryflowany, hydroizolacja-membrana PVC np. w systemie SIKA lub weber.superflex 10 z siatką PH 913, płyta żelbetowa w spadku 1% (wg projektu konstrukcji)". Tak więc, z projektu wynika, że donice nie są związane z płytą żelbetową, a jedynie na niej posadowione. Bezpodstawny jest także zarzut, że inwestor nie wskazał, jakim materiałem będą wypełnione. Ponieważ na karcie nr 7 projektu budowlanego, w zestawieniu powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki wskazano, iż powierzchnia biologicznie czynna liczona w 100% (trawniki) wynosi 229 m2 tj. 17,6% terenu inwestycji, a warunkami decyzji WZ określono, że wymagana powierzchnia biologicznie czynna winna wynosić 10% terenu inwestycji, organ odwoławczy odstąpił od badania możliwości wegetacji roślinności w donicach (dodatkowa powierzchnia biologicznie czynna do wymaganej wartości 10%, którą zapewniają trawniki), uznając to zagadnienie za nie mające wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Nawiązując do zarzutu sprzeczności zaskarżonej decyzji z decyzją WZ, mającej polegać na niezachowaniu warunków decyzji WZ dotyczących dopuszczenia jednej kondygnacji podziemnej, w związku z głębokością posadowienia budynku – organ odwoławczy przytoczył § 3 pkt 16 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i wskazał, że – jak wynika z projektu budowlanego (karta 88 proj. bud.) – zaprojektowano jedną kondygnację podziemną o wysokości 3,15 m z częściowym jej przegłębieniem o 1,815 m, zawierającą się między stropem międzykondygnacyjnym parteru z częścią podziemną a dwupoziomową płytą na gruncie. Gdyby nawet przegłębienie to traktować jako poziomą część budynku, stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, jego wysokość jest mniejsza niż wskazane w rozporządzeniu 2 m i nie można go traktować jako kondygnację, o której mowa w§ 3 ust. 16 warunków technicznych. Ponieważ w odwołaniu zarzucono wadliwy tryb uzyskania zgody wodnoprawnej, Wojewoda wyjaśnił, że organem właściwym do przyjmowania zgłoszeń w zakresie wykonywania czynności, robót lub urządzeń wodnych jest Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Jak wynika z akt sprawy, na karcie 63 projektu budowlanego załączono zaświadczenie PGWWP znak: [...] z dnia 24 grudnia 2019 r. o braku sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego z dnia 21 listopada 2019 r. dla zamiaru: "Odprowadzenie wód z wykopu dla projektowanej inwestycji zlokalizowanej na działce nr [...] obr. [...]". Świadczy to zatem o tym, że organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych, na podstawie przedłożonych dokumentów nie stwierdził przesłanek wynikających z art. 423 ust. 5 pkt 1. W ocenie Wojewody, bezpodstawny jest także zarzut dotyczący sposobu zaprojektowania odprowadzenia wód opadowych. Do projektu budowlanego załączono warunki Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A. w K. znak: [...] z dnia 17 czerwca 2020 r. określające m.in. warunki dla: "Przyłącze kanalizacyjne do odprowadzenia ścieków bytowych i wód opadowych po retencji (od sieci kanalizacyjnej do studni [...])" przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej wraz z zatwierdzoną mapą projekt zagospodarowania terenu, branża sanitarna (karty 139-142 TO II proj. bud.). Na karcie 6 TOMU I projektu budowlanego wskazano sposób zagospodarowania wszystkich wód opadowych terenu inwestycji, na kartach 131, 132 TOMU II projektu budowlanego załączono rozwiązania projektowe w zakresie instalacji kanalizacji deszczowej. Oceniwszy wszystkie zarzuty odwołań jako niezasadne, Wojewoda zaznaczył, że dokonał całościowej analizy akt sprawy i zgodności planowanej inwestycji z wymogami wynikającymi z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego. Analiza ta potwierdziła ustalenia Prezydenta Miasta K. w zakresie zgodności planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa. Organ I instancji przeprowadził postępowanie w pełnym zakresie wynikającym z przepisów prawa. W swojej decyzji obszernie i wyczerpująco ustosunkował się do wszystkich istotnych zagadnień poruszanych przez strony postępowania. Planowana inwestycja jest zgodna z zapisami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, znak: [...] z dnia 22 marca 2013 r., w której określono warunki zagospodarowania terenu inwestycji, co opisano we wcześniejszej części niniejszej decyzji. Budynek usytuowano zgodnie z warunkami wynikającymi z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wykazano zapewnienie odpowiedniej liczby miejsc postojowych, przyjęte rozwiązania projektowe gwarantują brak kolidowania planowanej inwestycji z istniejącym uzbrojeniem działki. Analiza przedłożonej dokumentacji projektowej wykazała, że dla zakresu objętego wnioskiem spełniono wskaźniki i wymagania określone w decyzji WZ. Zapewniono powierzchnię biologicznie czynną 2,5-krotnie większą niż wymagana, zachowano wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu wyznaczony w WZ, zachowano wyznaczoną linię zabudowy, a zaprojektowane nadwieszenia, o których mowa w WZ, pozytywnie uzgodniono z zarządcą drogi, szerokość elewacji frontowej oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej zawierają się w zakresie wyznaczonych wielkości. Budynek jest zgodny z określoną w WZ funkcją, a inwestycja spełnia wszystkie cechy zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z analizy urbanistyczno-architektonicznej. Do projektu dołączono niezbędne uzgodnienia, oświadczenia, decyzje i opracowania, w tym decyzję Prezydenta Miasta K. znak: [...] z dnia 23 lipca 2013 r. zatwierdzającą dokumentację geologiczno-inżynierską. Projekt uzgodniono przez rzeczoznawcę do spraw higienicznosanitarnych oraz rzeczoznawcę do spraw p.poż. Projekt jest kompletny, posiada wymagane sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle tych ustaleń, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] z dnia 20 sierpnia 2020 r. Pismem z dnia 11 marca 2021 r. M. M. złożyła skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.pa. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I Instancji w sytuacji, w której winna była ona ulec uchyleniu i w to miejsce winna zostać wydana decyzja odmawiająca udzielenia pozwolenia na realizację inwestycji; 2) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 §4 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez sprzeczne z doświadczeniem życiowym ustalenie (przyjęcie za organem 1 instancji), że w budynku będzie pracować 20 osób, a cztery miejsca postojowe oraz jedno miejsce postojowe dla pojazdu osoby niepełnosprawnej stanowią wystarczającą liczbę miejsc postojowych ogólnodostępnych; 3) naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych przez jego niewłaściwą wykładnię polegająca na przyjęciu, że zarządca drogi w uzgodnieniu, o którym jest mowa w tym przepisie, określa jedynie możliwość połączenia inwestycji z drogą publiczną, podczas gdy istotą uzgodnienia jest wskazanie przez zarządcę drogi bezpiecznego sposobu połączenia z drogą publiczną; 4) naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 35 ust. 3 dp poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej bez przedłożenia (uzyskania) przez inwestora uzgodnienia zjazdu wydanego przez zarządcę drogi dla projektu, który został zatwierdzony tą decyzją, 5) naruszenie art. 33 ust. 1 pb oraz art 34 ust. 4 pb oraz w zw. z art 35 ust. 3 dp poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że projekt zjazdu z terenu inwestycji na ul. [...] nie stanowi elementu projektu zatwierdzonego decyzją organu I instancji, bowiem budowa zjazdu nie jest przedmiotem wniosku, podczas gdy zjazd ten warunkuje funkcjonowanie projektowanego obiektu i jako element planu zagospodarowania terenu winien być poddany analizie również pod kątem zgodności z uzgodnieniami dokonanymi przez zarządcę drogi – przy czym naruszenia te doprowadziły do utrzymania w mocy decyzji organu 1 instancji, zatwierdzającej projekt rozwiązań komunikacyjnych pomiędzy terenem inwestycji a ul. [...], który nie został uzgodniony z zarządcą drogi; 6) naruszenie art. 3 ust 2 pb poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że ujęte w projekcie budowlanym donice, wsparte na płycie stropowej garażu, która jednocześnie stanowi dno tych donic nie stanowią części budynku; 7) naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit.a pb - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji zatwierdzającej projekt budowlany sprzeczny z warunkami zabudowy określonymi decyzją o warunkach zabudowy z dnia z dnia 22 marca 2013 r. nr [...] w zakresie przewidzianej linii zabudowy oraz obowiązku zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc postojowych oraz – a to w zw. art. 43 ust. 1, 2 i 3 pb - przez niezachowanie wymaganej odległości projektowanego budynku od jezdni ul. [...] – przy czym naruszenia te doprowadziły do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji zlokalizowanej sprzecznie z decyzją o warunkach zabudowy – to jest z przekroczeniem linii zabudowy, zbyt blisko jedni ul. [...] i nie posiadającej odpowiedniej liczny miejsc postojowych; 8) naruszenie § 18 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zw. z art 35 ust. 1 pkt 2 pb poprzez utrzymanie w mocy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji nie zapewniającej wymagalnej liczby miejsc postojowych. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Pismem z dnia 11 marca 2021 r. skargę na tę samą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł S. W.. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 34 ust. 3 pkt. 3 lit.d oraz pkt 2 lit. d ustawy prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo braku ustalenia, czy dokumenty mające stanowić część projektu budowlanego stanowią właściwe załączniki tj. czy są zgodne z parametrami planowanej inwestycji; 2) art. 138 § 1 pkt 1. k.p.a. w zw. z 18 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo braku spełnienia przez projekt budowlany wymogu zapewnienia miejsc postojowych w ilości wystarczającej dla zapotrzebowania wynikającego z planowanej inwestycji; 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo niespełnienia przez projekt wymagań dotyczących miejsc postojowych wynikających z uzgodnienia wymaganego na gruncie art. 33 ust. 2 pkt. 1 ustawy prawo budowlane; 4) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów odwołania w ogóle lub w takim zakresie, aby możliwe było ustalenie przyczyn, dla których organ zarzutów tych nie podzielił; 5) art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, brak jego uzupełnienia w zakresie w jakim zarzuty stron wskazywały na konieczność takiego uzupełnienia (por. dokumentacja geologiczna). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewoda w odpowiedziach na skargi wniósł o oddalenie skarg, w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy ustosunkował się także do zarzutów skarg, uznając je za niezasadne. Uczestnik postępowania Firma B w K. również wniósł o oddalenie skarg. Sprawa ze skargi S. W. została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Kr [...], a sprawa ze skargi M. M. pod sygnaturą II SA/Kr [...]. Sąd postanowił połączyć te sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia – i prowadzić je dalej pod sygnaturą II SA/Kr 439/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skarg okazały się niezasadne. Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 1994 r. –Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej jako "pr.bud.", przy czym w niniejszej sprawie miarodajne jest brzmienie przepisów tej ustawy sprzed nowelizacji, która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r.) i przepisami wykonawczymi do ustawy, a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. – uzasadnienie to jest spójne i logiczne; obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pr.bud. "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2214 oraz z 2019 r. poz. 125 i 730), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji publicznej prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. Zarzuty i zastrzeżenia skarżących również były w toku postępowania administracyjnego brane pod uwagę – zostały ocenione jako niezasadne, a Sąd, dokonawszy kontroli tej oceny, nie znalazł podstaw do uznania jej za wadliwą. W ocenie Sądu, Wojewoda trafnie skonstatował – jak tego wymaga art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. – zgodność projektu budowlanego z ustaleniami relewantnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (decyzja Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia 22 marca 2013 r., znak: [...]). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Wojewoda dokonał weryfikacji linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, liczby miejsc postojowych. Wojewoda prawidłowo ocenił również zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska – podkreślając w szczególności, że przedmiotowa inwestycja nie jest zakwalifikowana do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Sądu, nie ma podstaw do zakwestionowania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przy czym głównym punktem odniesienia są tu przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania popartego precyzyjną argumentacją stanowiska Wojewody w zakresie spełnienia wymagań określonych w § 60 rozporządzenia. Ocena kompletności projektu budowlanego powinna być dokonywana z uwzględnieniem relewantnych przepisów prawa budowalnego, w świetle których zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Zdaniem Sądu, przedłożony przez inwestora projekt budowlany ma walor kompletności; zawiera on wszystkie elementy wskazane w odnośnych przepisach, został opracowany w czytelnej grafice. Inwestor uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Do projektu zostały dołączone oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zarzuty skarg Sąd uznał za niezasadne. Kwestie objęte tymi zarzutami były już roztrząsane w toku postępowania administracyjnego – Wojewoda zajął co do nich stanowisko w sposób wyczerpujący (toteż niepodobna skonstatować naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.) i prawidłowy, wobec czego nie doszło do naruszenia odnośnych przepisów prawa materialnego. Sąd zreferowaną wyżej argumentację organu odwoławczego w pełni podziela. Gdy chodzi o kwestię miejsc postojowych, to w decyzji o warunkach zabudowy określono, iż dla przedmiotowej inwestycji należy zapewnić 1,2 miejsca postojowego na mieszkanie oraz 20 miejsc postojowych/100 zatrudnionych. Inwestor planując 20 lokali mieszkalnych zapewnił 24 miejsca postojowe oraz 4 miejsca postojowe dla części usługowej, w której będzie zatrudnionych nie więcej niż 20 pracowników, a także jedno zewnętrzne miejsce postojowe dostosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych. Zdaniem Sądu, nie ma podstaw do kwestionowania tego rozwiązania supozycją, jakoby deklarowana przez inwestora liczba zatrudnionych w części usługowej miała być nieprawdziwa. Nie ma też podstaw, by twierdzić, że rozwiązanie, o którym mowa, narusza § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, "przy badaniu projektu budowlanego organ ma obowiązek kierować się przede wszystkim wymogami decyzji WZ w zakresie miejsc postojowych, jeśli zostały określone, a nie subiektywną oceną, ile tych miejsc powinno być" (wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 października 2020 r., II SA/Kr 798/20, CBOSA). Nie można również zgodzić się z poglądem, jakoby treść uzgodnienia ZDMK, z uwagi na użycie w niej liczby mnogiej, sama przez się determinowała konieczność urządzenia większej liczby miejsc postojowych ogólnodostępnych. Na marginesie warto zauważyć, że określone w decyzji o warunkach zabudowy wymogi co do miejsc postojowych są "ponadstandardowe" – znacznie wyższe niż zwykle stosowane w aktach planistycznych dla tego typu terenów. Skarżący prezentują stanowisko, że "to donice są najdalej wysuniętym, naziemnym, elementem budynku" i – niejako w konsekwencji – podnoszą zarzut naruszenia linii zabudowy oraz odległości od jezdni (zarzut niezgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy oraz uzgodnieniem dokonanym przez Zarząd Dróg Miasta K. pismem z dnia 14 lutego 2020 r.). Zadaniem Sądu, Wojewoda – wskazując w szczególności na warstwę dylatacyjną oraz użycie różnych oznaczeń dla płyty żelbetowej oraz donic – w sposób przekonujący wykazał, iż donice nie są elementem budynku; iż – wbrew twierdzeniom skargi – nie jest tak, że "strop garażu stanowi ich dno". Tam samym za niezasadny należy też uznać zarzut naruszenia linii zabudowy oraz odległości od jezdni. W tym kontekście warto zaznaczyć, że – zdaniem Sądu – nie było podstaw do negatywnej weryfikacji na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę zasadności uzgodnienia Zarządu Miasta K. z dnia 14 lutego 2020 r., mającego względem tegoż postępowania charakter uprzedni. Zasadność ta nie mieści się w pojęciu kompletności projektu budowlanego. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska Wojewody, w świetle którego zebrany materiał dowodowy pozwolił na pozytywną ocenę co do możliwości połączenia inwestycji z drogą publiczną, zaś budowa zjazdu z drogi gminnej, która nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, nie była i nie musiała być objęta treścią wniosku i tym samym nie jest przedmiotem rozstrzygnięcia. Zarzuty skarżących zrelatywizowane do tej kwestii należy zatem uznać za niezasadne. Kwestia zjazdu była – co też akcentuje uczestnik w piśmie z dnia 29 czerwca 2021 r. – przedmiotem odrębnego postępowania i odrębnej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda odniósł się do podnoszonych przez strony zastrzeżeń w odniesieniu do dokumentacji geologiczno-inżynierskiej – i, zdaniem Sądu, nie ma podstaw do kwestionowania stanowiska organu odwoławczego w tej mierze. Nie ulega wątpliwości, że dla przedmiotowej inwestycji opracowano dokumentację geologiczno-inżynierską, która została zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 23 lipca 2013 r., znak: [...] Dokumentacja ta nie podlega zatem merytorycznemu badaniu na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Z kolei za skorelowanie i zgodność projektu budowalnego z tą dokumentacją odpowiedzialność ponosi projektant (art. 20 ust. 1 pkt 1 pr.bud.) – kwestia ta pozostaje zatem poza kognicją organu administracji architektoniczno-budowalnej. "Do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Należy podkreślić, że zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. (...) Zakres badania podejmowanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w odniesieniu do projektu budowlanego nie obejmuje w szczególności kwestii warunków i sposobu posadowienia budynku, prawidłowości ustalenia kategorii geotechnicznej obiektu budowlanego oraz wpływu obiektu budowlanego na istniejący drzewostan, powierzchnię ziemi, w tym glebę, wody powierzchniowe i podziemne. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.)" (wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2008 r., II OSK 940/07, CBOSA). Organ odwoławczy odniósł się w sposób wystarczający i prawidłowy do kwestii odprowadzania wód opadowych oraz ochrony przeciwpożarowej, podkreślając przy tym, że projekt został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skargach. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.