II SA/Wa 2516/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Szmydt po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. N. na decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania funkcjonariusza Policji za inwalidę oraz ustalenia związku inwalidztwa ze służbą postanawia: odrzucić skargę. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzeczeniem z dnia [...] października 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 398 ze zm.) uchyliła orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] i wydała nowe orzeczenie. [...] RKL wskazanym wyżej orzeczeniem z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] rozpoznała u skarżącej [...], zaburzenia [...] (§ 86p.3 kol.5, kat. "C"), nadciśnienie tętnicze (§51p.1 kol.5 kat. "A"), niedoczynność tarczycy (§78p.1 kol.5 kat. "A") oraz nadwagę nieupośledzającą prawidłowości rozwoju (§1p.3 kol.5 kat. "A"). Skarżąca została uznana za zdolną do pracy, zaliczono ją do III grupy inwalidzkiej, stwierdzono że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, lecz nie powstało wskutek wypadku albo choroby pozostających w związku z pełnieniem służby. Skarżąca w odwołaniu od ww. orzeczenia, wniosła o jego uchylenie i wydanie nowego orzeczenia oraz uznanie, że czasowa niezdolność do służby z powodu choroby w okresach od [...] do [...] lipca 2019 r., od [...] do [...] sierpnia 2019 r., od [...] września 2019 r. do [...] lipca 2020 r. pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. CKL wskazanym na wstępie orzeczeniem uchyliła zaskarżone orzeczenie [...] RKL i stwierdziła, że skarżąca pozostaje zdolna do pracy, nie wymaga opieki innej osoby, została zaliczona do trzeciej grupy inwalidzkiej a jej inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, lecz nie powstało wskutek wypadku albo choroby pozostających w związku z pełnieniem służby. Inwalidztwo skarżącej istnieje od [...] lipca 2020 r. i jest czasowe. Termin następnego badania wyznaczono na lipiec 2023 r., a przed badaniem należy wykonać konsultację [...]. U skarżącej rozpoznano schorzenia podstawowe: [...] (F 48.0, § 86p.3 kol.5 kat. "C") i zaburzenia [...] (F. 43.2, §87p.2 kol.5 kat. "C") oraz schorzenia współistniejące: nadciśnienie tętnicze (§51p.1 kol.5 kat. "A"), niedoczynność tarczycy (§78p.1 kol.5 kat. "A") oraz nadwagę nieupośledzającą prawidłowości rozwoju (§1p.3 kol.5 kat. "A"). W uzasadnieniu Centralna Komisja Lekarska stwierdziła, że analiza materiału zgromadzonego w sprawie powoduje konieczność przeprowadzenia ponownej oceny stanu zdrowia skarżącej, w szczególności w zakresie badania [...] i [...]. Rozpoznane u skarżącej schorzenia czynią ją wyłącznie niezdolną do służby w Policji, skarżąca pozostaje natomiast zdolna do pracy, co uzasadnia zakwalifikowanie jej do trzeciej grupy inwalidztwa. Schorzenia pozostają związane ze służbą, lecz nie zostały ujęte w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. poz. 2035), co wyklucza stwierdzenie, że ich powstanie ma związek ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Inwalidztwo pozostaje przy tym w związku ze służbą. U. N. pismem z dnia 24 listopada 2020 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na orzeczenie organu, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuję: Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna, tj. m.in. czy podlega kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zaskarżonym Centralna Komisja Lekarska uchyliła w całości orzeczenie [...] RKL, rozstrzygające, że: skarżąca pozostaje zdolna do pracy, nie wymaga opieki innej osoby, została zaliczona do trzeciej grupy inwalidzkiej a jej inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą, lecz nie powstało wskutek wypadku albo choroby pozostających w związku z pełnieniem służby. W myśl art. 110 ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2020 r., poz. 848) zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Z treści art. 1 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, wynika natomiast, że komisje lekarskie orzekają m.in. w sprawach: zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariuszy do służby w Służbie Więziennej; ustalania: związku schorzeń ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby; stopnia uszczerbku na zdrowiu; stopnia inwalidztwa i jego związku ze służbą w Służbie Więziennej. Z przepisów tych wynika, że komisje lekarskie są organami administracji publicznej i rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazywanych orzeczeniami. Orzeczenia komisji dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Mają one byt w pełni autonomiczny i podlegają zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Druga grupa orzeczeń, to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji, wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości tego sądu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10; z 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97; postanowienie WSA w Warszawie z 21 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1116/17; postanowienie WSA w Warszawie z 19 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 108/17; publ. CBOSA). W niniejszej sprawie U. N. uczyniła przedmiotem skargi orzeczenie CKL z [...] października 2020 r. uchylające orzeczenie [...] RKL z [...] lipca 2020 r. i przekazujące do ponownego rozpoznania sprawę w przedmiocie uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę oraz ustalenia związku inwalidztwa ze służbą. Oznacza to, że skarga obejmuje materię niepodlegającą kontroli sądów administracyjnych i podlega odrzuceniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.