II GSK 2365/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 80/21 w sprawie ze skargi W.J. na decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku kwarantanny oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 lipca 2021 r. po rozpoznaniu sprawy ze skargi W.J. uchylił zaskarżoną decyzję Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O.M. z dnia [...] września 2020 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku kwarantanny oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że zaskarżoną decyzją Mazowiecki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O.M. z [...] września 2020 r. wymierzającą skarżącemu karę pieniężną w kwocie 5.000 zł za naruszenie w dniu [...] września 2020r. obowiązku kwarantanny. Jako podstawę prawną wskazano art. 5 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2019 r., poz. 59 ze zm.), art. 15zzzn ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz.374, z późn. zm.) art. 34 ust. 2 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r., poz. 1239 ze zm. - dalej: ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r.) w zw. z § 5 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 kwietnia 2020 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz.U. z 2020 r. poz.607, ze zm., dalej: rozporządzenie MZ z dnia 6 kwietnia 2020 r.), a także art. 104 § 1 i art. 108 § 1 w zw. z art. 189d ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: k.p.a.). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] września 2020 r., w wyniku kontroli przestrzegania przez W.J. (skarżącego) obowiązku kwarantanny, funkcjonariusze policji stwierdzili nieobecność adresata decyzji w miejscu wskazanym do jej odbywania. Z notatki policyjnej dokumentującej to zdarzenie wynika, iż w dniu [...] września 2020 r. około godziny 13:40 skarżący przemieszczał się chodnikiem, a następnie wszedł na teren posesji, na której znajduje się komis samochodowy. W odwołaniu od decyzji I instancji skarżący nie zaprzeczył, iż opuścił miejsce odbywania kwarantanny, podniósł jednakże, iż w dniu tym około godziny 13:40 znajdował się na działce nr 1513, wchodzącej w skład jego posesji. Zdaniem organu w sprawie doszło zatem do naruszenia obowiązku kwarantanny, co skutkowało nałożeniem, w drodze decyzji, administracyjnej kary pieniężnej na podstawie wskazanych przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję, jak i decyzję ją poprzedzającą - na podstawie art. 145 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) - za nieuzasadnione uznał przyjęcie przez organy prymatu zasady szybkości postępowania nad zasadą prawdy obiektywnej i zasadą słusznego interesu obywateli, wyrażoną w art. 7 k.p.a. Sąd zwrócił uwagę, że organ odstąpił od zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów (art. 10 § 2 k.p.a.), w sytuacji gdy w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 12 § 2 k.p.a. Wobec podniesionych w odwołaniu twierdzeń Skarżącego, iż nadal przebywał on na terenie swojej posesji, nie można było przyjąć, bez żadnych wątpliwości, iż Skarżący opuścił miejsce wyznaczone na odbywanie kwarantanny. Dodatkowo, wymierzenie kary administracyjnej ex post, a więc kilka dni po odnotowaniu zachowania uzasadniającego, zdaniem organu administracji publicznej, nałożenie kary pieniężnej, nie jest załatwieniem sprawy w stanie niecierpiącym zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego, a jedynie środkiem represyjnym. Konsekwencją powyższego było naruszenie przez organy art. 81 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji organy naruszyły również art. 77 § 1 k.p.a. Jedynym dowodem w sprawie na okoliczność naruszenia przez skarżącego zakazu kwarantanny była bowiem notatka urzędowa funkcjonariusza Policji, przekazana następnie organowi sanitarnemu. Notatka taka nie jest jednak, zdaniem tego Sądu, dowodem, który zwalnia organy od dalszego prowadzenia postępowania dowodowego i przeprowadzenia innych dowodów, w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. Nakładając karę pieniężną w określonej wysokości, organy nie poczyniły ponadto jakichkolwiek rozważań i ustaleń dotyczących warunków osobistych skarżącego. Sąd zwrócił uwagę, że art. 15zzzn ustawy z dnia 2 marca 2020 r. określa jedynie maksymalną wysokość kary (30 000 zł). Stosując art. 15zzzn tej ustawy, organ ma zatem możliwość miarkowania wysokości kary m. in. za naruszenie obowiązku kwarantanny i może wymierzyć (np. w przypadku naruszeń mniejszej wagi, ze względu na warunki osobiste sprawcy, czy inne okoliczności) karę niższą. Nakładając karę z pominięciem wytycznych z art. 189d k.p.a. naruszono reguły postępowania administracyjnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji nakazał organom rozważenie wszystkich tych okoliczności przy ustalaniu wysokości nakładanej kary pieniężnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Mazowiecki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, zaskarżając wyrok ten w całości wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy właściwemu Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od Skarżącego na rzecz Organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości prawem przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 12 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z naruszeniem prawa, pomimo że organy administracji prowadziły postępowanie zgodnie z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa, b. art. 81 k.p.a. w zw. z art. 10 § 2 k.p.a. oraz art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z poprzez bezpodstawne uznanie, że notatka służbowa funkcjonariusza Policji przekazana do PPIS nie mogła stanowić podstawy faktycznej wydania decyzji administracyjnej, gdyż stanowiła ona jedyny dowód w sprawie, a tym samym uzasadnienie decyzji oparte wyłącznie na ustaleniach funkcjonariuszy Policji oznacza, iż decyzja organu nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, c. art. 10 § 2 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 12 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż organy naruszyły zasadę czynnego udziału strony w sprawie poprzez zastosowanie tej normy, pomimo tego, iż sprawa wymagała jej załatwienia w sposób w szczególności szybki, ponieważ istniało realne niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego. 2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj.: a. art. 15zzzn ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) w zw. z art. 189d pkt 7 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się tym, że rozstrzygając o wysokości kary, organy nie rozważyły warunków osobistych skarżącego, na którego nałożona została kara administracyjna, b. art. 15zzzn ust. 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, Innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w zw. z art. 10 § 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się tym, że wbrew notatce funkcjonariuszy Policji i "stwierdzenia naruszenia obowiązku" przez skarżącego, zdaniem sądu, nie naruszył on obowiązku kwarantanny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, z przyczyn określonych ww. art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadzała się zatem do oceny czy narusza on przepisy wskazane w zarzutach postawionych Sądowi I instancji, w sposób określony w podstawach kasacyjnych i uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Niezbędnym zaś warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych, przewidzianych art. 174 p.p.s.a., jest wskazanie, które przepisy jakiego aktu prawnego zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Brak uzasadnienia sformułowanego zarzutu kasacyjnego - zgodnie z wymogiem z art. 176 p.p.s.a. - a więc i argumentacji mającej wykazywać zasadność tego zarzutu, uznaje się za istotną wadę konstrukcyjną skargi kasacyjnej. Ponieważ zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd ten nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować, konieczne jest prawidłowe ich określenie w skardze kasacyjnej i jej uzasadnieniu. Zarzut błędnej wykładni wymaga przeprowadzenia wywodu prawnego na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna. W przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu prawa materialnego, uzasadnieniem jest wyjaśnienie dlaczego przyjęty za podstawę prawną zaskarżonego wyroku przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis powinien być w sprawie zastosowany. Zgłoszenie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga zaś wykazania, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę z uwzględnieniem powyższych reguł postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podstawy, na których skargę kasacyjną oparto, nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku. Przede wszystkim za skuteczne nie mogły być uznane zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, wskazanymi w pkt 1 lit. a-c petitum skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Dla oceny skutków uchybienia tego przepisu konieczne jest odróżnienie naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w każdym stadium postępowania od jego naruszenia przez pozbawienie strony możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W piśmiennictwie zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym wiąże się z ugruntowanym w prawie europejskim i krajowym prawem do wysłuchania (por. W. Chróścielewski (red.), Z Kmieciak (red.) - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; opublikowano: WKP 2019; komentarz do art. 10 i powołane tam piśmiennictwo oraz orzecznictwo). Naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową, która może wręcz stanowić podstawę do wznowienia postępowania - jak wynika to z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ administracji prowadzący postępowanie w ramach zapewnienia prawa do czynnego udziału w postępowaniu powinien zatem zawiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie podmioty, które są stroną w sprawie (art. 61 § 4), a następnie umożliwić im aktywne uczestnictwo w postępowaniu, tj. m.in. umożliwić im dostęp do akt sprawy (art. 73 i 74) oraz zgłaszanie dowodów (art. 78), zawiadamiać o terminie i miejscu przeprowadzania dowodów (art. 79 § 1), umożliwić wypowiadanie się na temat zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji (art. 81). Co istotne, zasada czynnego udziału strony w postępowaniu obowiązuje - jak wynika to wprost z treści art. 10 1 k.p.a. - w każdym stadium postępowania. W orzecznictwie zasadnie przyjmuje się zatem, że nie można uznać za wystarczające zapewnienie stronie prawa do czynnego udziału tylko w postępowaniu odwoławczym z pominięciem jej uprawnień procesowych w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Nie można tym samym przyjąć, że wystarczającym jest zapewnienie stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, natomiast dopuszczalnym jest pomijanie jej uprawnień procesowych w postępowaniu przed organem I instancji. Pozostawałoby to w oczywistej sprzeczności z literalnym brzmieniem art. 10 § 1 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 6 grudnia 2016r., II OSK 577/15). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie ulega wątpliwości, że stronie nie zapewniono prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji. Co prawda wskazano, że - stosownie do regulacji zawartej w art. 10 § 2 k.p.a. - organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Jednakże - w ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie organu - zgodzić należy się z Sądem I instancji, że tego typu sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Zgodnie z decyzją nakazującą poddanie się obowiązkowej kwarantannie zakaz opuszczania miejsca kwarantanny obowiązywał przez 10 dni od [...] września 2020 r. Tymczasem zawiadomienie o wszczęciu postępowania z informacjami o odstąpieniu od zasady zapewnienia stronie prawa do czynnego udziału w sprawie na podstawie art. 10 § 2 k.p.a. oraz o zakończeniu postępowania dokonano pismem z [...] września 2020 r. O ile oczywiste jest, że załatwienie sprawy o nakazanie poddania się kwarantannie nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego o tyle - jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji - postępowanie w przedmiocie ukarania za naruszenie zakazu opuszczenia miejsca kwarantanny nie mieści się w tych kategoriach. Niewątpliwie też kara, aby spełniała swój cel, powinna być wymierzona szybko i powinna być nieuchronna - jak wskazał autor skargi kasacyjnej - jednak w sprawie brak powodów by uznać, że poszanowanie zasady prawa strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania niweczy ten cel. Skład orzekający - nie negując wywodów skargi kasacyjnej co do specyfiki zagrożenia powodowanego wirusem SARS-CoV-2 i szczególnie wysokiej zakaźności choroby wywoływanej tym wirusem - nie widzi podstaw prawnych do pozbawiania strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Z podanych powodów zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w związku z art. 10 § 2 k.p.a. jest niezasadny. Odnosząc się do dalej idących zarzutów naruszenia przepisów postępowania trzeba wskazać, że obowiązki organu oraz odpowiadające im uprawnienia procesowe strony, wynikające z art. 10 § 1 k.p.a. - w tym w zakresie prawa strony do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań - należy wiązać ściśle z regulacją zawartą w art. 81 k.p.a. Określona okoliczność faktyczna może bowiem zostać uznana za udowodnioną tylko wtedy, gdy strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, o ile nie zachodzi wyłączenie, o którym mowa w § 2 art. 10 k.p.a. - co na tle niniejszej sprawy było już przedmiotem rozważań. W ocenie składu orzekającego NSA w rozpatrywanym przypadku w postępowaniu odwoławczym nie doszło do konwalidowania uchybień popełnionych w toku postępowania przed organem I instancji. Sąd I instancji zasadnie uznał, że zasadzie prawdy obiektywnej uchybiono. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie organu także na etapie postępowania odwoławczego nie zachodziła sytuacja opisana w art. 12 § 2 k.p.a - sprawa w przedmiocie kary za naruszenie obowiązku kwarantanny nie należy do spraw niewymagających zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień. Stanowiska tego nie podważa regulacja zawarta w art. 15zzzn ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Przepis ten stanowi, że stwierdzenie naruszenia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 (tzn. m.in. obowiązku kwarantanny), może nastąpić w szczególności na podstawie ustaleń Policji, innych służb państwowych lub innych uprawnionych podmiotów. Skoro więc stwierdzenie naruszenia określonych obowiązków może nastąpić "w szczególności" na podstawie ustaleń wskazanych w przepisie służb - to znaczy że ustawodawca przewidział w tym zakresie otwarty katalog dowodów. Skarżący kasacyjnie organ nie wywodzi nawet, że załączona do akt notatka urzędowa Policji ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a. Nawet jednak przeciwko tego typu dokumentom możliwe jest przeprowadzenie kontrdowodu (art. 76 § 3 k.p.a.). Wnioskowany zaś przez stronę dowód na okoliczności istotne dla sprawy może być zaś uznany za niewiarygodny (na zasadzie swobodnej oceny dowodów) dopiero po jego przeprowadzeniu. Co do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego - a to art. 15zzzn ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - należy zauważyć, że w skardze kasacyjnej wskazano na błędną ich wykładnię. Jak tymczasem podkreślono na wstępie skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Zarzut błędnej wykładni przepisu prawa materialnego wymaga wywodu w czym przejawia się wadliwa interpretacja Sądu i jak prawidłowo przepis powinien być rozumiany. Sposób sformułowania omawianych podstaw kasacyjnych oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawierają argumentacji, która pozwoliłaby na rozważenie zasadności tak postawionych zarzutów. Jeżeli zaś skarżący kasacyjnie organ w istocie zmierza do podważenia stanowiska Sądu, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 15zzzn ust. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 2 marca 2020 r. - stanowiący materialnoprawną podstawę nałożenia kary pieniężnej - to trzeba przypomnieć, że ocena zasadności zastosowania prawa materialnego może być przedmiotem rozważań tylko gdy stan faktyczny ustalono prawidłowo - tzn. z poszanowaniem zasad dotyczących postępowania dowodowego. W rozpoznawanej sprawie zaś - jak wyjaśniono w poczynionych wyżej rozważaniach - zasadom tym uchybiono. Podzielić przy tym należy stanowisko Sądu I instancji że w postępowaniu w przedmiocie kary zasadne jest uwzględnienie dyrektyw z art. 189d k.p.a. Kwestie te - w zależności od ustaleń faktycznych jakie zostaną poczynione w sprawie co do naruszenia obowiązku kwarantanny - powinny być przedmiotem analizy przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Z tych wszystkich względów - według Naczelnego Sądu Administracyjnego - Sądowi I instancji w rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić, że uchylając decyzje organów obu instancji wadliwie stwierdził naruszenie w toku postępowania administracyjnego zasady praworządności (art. 6 k.p.a.) i zasad postępowania dowodowego (art. 7, 12 § 2, 75, 77 § 1, 81 k.p.a.) a w konsekwencji zasadne jest też przyjęcie (bez przesądzania wyniku sprawy), że nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku kwarantanny - na podstawie art. 15zzzn ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - było przedwczesne. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.