II SA/Kr 574/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca 2021 r. sprawy ze skargi A. R. i H. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 marca 2021 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 28 października 2020 r., znak: [...] [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333) w związku z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Inwestora: firma A dla zamierzenia budowlanego: "Budowa zespołu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z garażami podziemnymi, instalacjami wewnętrznymi wod.-kan, c,o., c.w.u., elektryczną oraz instalacją wewn. na zewnątrz: wodociągową, deszczową i gazową oraz drogą wewnętrzną na działce nr [...], [...] obr. [...] j.ew. Krowodrza przy ul. [...] poprzez istniejący zjazd z Al. 29 Listopada w Krakowie". W uzasadnieniu organ podał, że inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym decyzją. Projektowana inwestycja znajduje się na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru " Górka Narodowa - Zachód" w Krakowie, zatwierdzonego Uchwałą Nr CXIX/1283/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 25 października 2006 r. na obszarze oznaczonym w graficznym załączniku do planu, jako zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oznaczona symbolem 3MN. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ww. miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, w tym decyzję prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29 października 2019 r., Nr 338/2019, znak: [...] orzekającą o zezwoleniu na wyłączenie z produkcji rolnej działki nr [...], obr. [...] oraz części działki nr [...], obr. [...] Krowodrza, uzgodnienie Zarządu Inwestycji Miejskich w K. z dnia 31 grudnia 2019 r., znak: [...] o braku kolizji przedmiotowej inwestycji z rozbudową Al. 29 Listopada w Krakowie. Projektant dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione. Organ poszerzył obszar oddziaływania obiektu określony przez projektanta. W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do zastrzeżeń wniesionych przez strony postępowania: M. R. – D. , J. D. i P. D.. Organ wyjaśnił, że projektant zmienił projekt budowlany w zakresie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego. Wjazd z drogi dojazdowej został usytuowany w sąsiedztwie budynków, a droga dojazdowa do garaży usytuowana pod budynkami. Na balkonach i daszkach nad balkonami nie przewidziano powierzchni biologicznie czynnej. Ostatni segment licząc od granicy z działkami [...] i [...] obr. [...] został obniżony o jedną kondygnację w stosunku do pozostałych segmentów. Inwestor oświadczył, że zapewnione zostały warunki doświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku nr [...] na działkach [...] i [...] obr. [...] Krowodrza. Zasady obliczania powierzchni zabudowy określa Polska Norma PN-1SO 9836: 1997 "Właściwości użytkowe w budownictwie - Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych". Pomimo tego, że wymagania Polskiej Normy nie są przepisami prawa, ustawodawca wyraźne odsyła, w § 8 ust. 2 pkt 9 rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1935), do ich stosowania przy obliczaniu powierzchni budynków i w to w ściśle określonej wersji PN-1SO 9836: 1997. Zgodnie z pkt 5.1.2.1. wskazanej Polskiej Normy przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym. W myśl pkt 5.1.2.2. Polskiej Normy powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do powierzchni zabudowy nie wlicza się: powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu; powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego; powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy). Podobnie, nie wlicza się do tej powierzchni zabudowy balkonów bowiem należy uznać je za elementy drugorzędne. Organ podkreślił, że wyliczenie zawarte w normie jest jedynie przykładowe, przy czym trudno uznać balkon za bardziej istotną część budynku niż np. schody zewnętrzne, które zostały wymienione wprost jako elementy drugorzędne. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli: J. D., P. D., M. R.-D.. Odwołujący zarzucili, że nie mieli możliwości zapoznania się z aktami, zajęcia stanowiska w sprawie i wypowiedzenia się odnośnie do planowanej inwestycji (naruszenie zasady czynnego udziału stron postępowania). Wskazali na uchybienie polegające na niewskazaniu daty na postanowieniu o podjęciu postępowania po zawieszeniu oraz nieprawidłowe doręczanie korespondencji J. D. i M. R.-D.. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 2 marca 2021 r., znak: [...] JC, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.Dz.U. z 2020 r., poz.1333) w związku z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.), uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji: na stronie 1, w wierszu 10 (licząc od góry strony) zapis o treści: "dla Inwestora: firma A i w tym zakresie ustalił zapis" "dla Inwestora: firma A w pozostałym zakresie utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane sformułowano ramy uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej dotyczących projektu budowlanego. W zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Kontrola prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z powyższego przepisu. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane projektant złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto wszyscy projektanci w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez, izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1935); jest kompletny, opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu, został trwale zszyty. Dla działek inwestycyjnych uzyskano stosowną decyzję o zezwoleniu na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej (decyzja NR [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29 października 2019 r., znak: [...]). Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W projekcie określona została II kategoria geotechniczna obiektu, przy prostych warunkach gruntowych. Prezydent Miasta Krakowa wyznaczył krąg stron postępowania szerszy niż wyznaczony przez projektanta obszar oddziaływania, obejmujący poza działkami inwestycyjnymi (działki nr [...] [...] obr. [...] jedn. ewid. Krowodrza w Krakowie) nieruchomości o numerach: [...], [...], [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. Krowodrza w Krakowie. Dalej Wojewoda Małopolski wskazał, że usytuowanie projektowanego obiektu nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065). Na projekcie zagospodarowania terenu zwymiarowano odległości od granic działki (1,5 m od granicy z działką drogową od strony zachodniej, 3,04 m od granicy wschodniej - zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia; 4,53 m od granicy północnej, 13,11 m od granicy południowej - zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia oraz od istniejących budynków na działkach sąsiednich - 20,59 m od budynków na dz. nr [...]; 22,14 m od budynku na dz. [...]; 6,74 od budynku na nr [...] i [...] - zgodnie z § 271 rozporządzenia). Projekt zawiera analizę wzajemnego przesłaniania oraz czasu nasłonecznienia, gdzie wykazano zgodność z § 13 i § 60. Zgodnie z projektem wody opadowe planowane są do zagospodarowania na własnym terenie, bez zakłócania gospodarki wodnej na działkach sąsiednich, grunt rodzimy umożliwia naturalne wsiąkanie wód deszczowych, woda opadowa z rur spustowych będzie odprowadzana bezpośrednio na teren zielony. Na terenie objętym przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru Górka Narodowa Zachód. Działki inwestycyjne usytuowane są na terenie oznaczonym symbolem 3 MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gdzie ustalono podstawowe przeznaczenie tych terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną: wolnostojącą, bliźniaczą i szeregową (§ 11 ust. 1 mpzp) oraz częściowo na terenie 4KD(D) - tereny dróg publicznych - drogi dojazdowe. Organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja spełnia wymagania określone w ustaleniach mpzp, m.in. dotyczące: . przeznaczenia podstawowego (§ 11 ust. 1 mpzp) - zaprojektowano 4 budynki jednorodzinne w zabudowie szeregowej; . usytuowania - przy lokalizacji inwestycji uwzględniono nieprzekraczalną linię zabudowy; geometrii dachu i kierunku kalenicy budynków zlokalizowanych w jednej linii zabudowy (§11 ust. 3 pkt 1 lit. a i h mpzp) - zaprojektowano dach płaski "zielony" o kalenicy zorientowanej na wschód-zachód; . łącznej długości szeregu budynków zabudowy szeregowej nie większej niż 45,0 m (§ 11 ust. 3 pkt 1 lit. g mpzp) - zaprojektowano 4 budynki w zabudowie szeregowej o długości szeregu: 27,17 m; . wysokości nie większej niż 10 m dla budynków z dachami płaskimi mierzonej zgodnie z przepisami prawa budowlanego (§11 ust. 3 pkt 1 lit. j mpzp) - zaprojektowano budynek o wysokości 9,65 m; . wskaźnika powierzchni zabudowy, ustalonego na poziomie 0,3 dla nowej zabudowy mieszkaniowej (§ 11 ust. 3 pkt 2 lit. d mpzp) - zaprojektowana powierzchnia zabudowy: 29,80 %; . wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej o wielkości nie mniejszej niż 70 % (§ 11 ust. 3 pkt 1 lit. 1 mpzp) - zaprojektowano 637 m2 (w tym 141 m2 na dachu "zielonym" i garażu podziemnym: [...]) na 893 m2 powierzchni działek inwestycyjnych w jednostce 3 MN, co daje 71,33 % powierzchni biologicznie czynnej; . wymaganej ilości miejsc parkingowych, nie mniej niż 2 miejsca na jeden budynek jednorodzinny (§ 36 pkt 1 mpzp) - zaprojektowano 8 miejsc postojowych na 4 budynki jednorodzinne (dwulokalowe). Ponadto na rysunku planu stanowiącym załącznik nr 1 do mpzp uwzględniono elementy ustalone na podstawie przepisów odrębnych, do których należy strefa ochronna linii energetycznych średniego napięcia - usytuowana zgodnie z rysunkiem planu na działce inwestycyjnej o nr [...]. Obecnie linia elektroenergetyczna średniego napięcia 15 kV została przeniesiona i nie przebiega już przez działkę inwestycyjną. W związku z powyższym, w projekcie zawarto analizę prawną dotyczącą wykładni ustaleń mpzp w tym zakresie oraz wyniki pomiarów poziomu pola elektromagnetycznego wykonane przez certyfikowane laboratorium badawcze. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej – Al. 29 Listopada (działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. Krowodrza w Krakowie) poprzez działki nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. Krowodrza w Krakowie, których współwłaścicielem jest inwestor oraz przez działkę nr [...] obr. [...] jedn. ewid. Krowodrza w Krakowie, na której Inwestor ma ustanowioną służebność przejazdu. Przyłącza (infrastruktura techniczna) będą realizowane odrębnym trybem, co jest możliwe zgodnie z art. 29a ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na zarzut odwołujących o braku możliwości zapoznania się z aktami oraz zajęcia stanowiska w sprawie i wypowiedzenia się odnośnie do planowanej inwestycji organ II instancji podał, że w odwołaniach nie wskazano jakich konkretnie czynności procesowych nie mogli odwołujący dokonać w związku naruszeniem art. 10 K.p.a. przez organ l instancji. Odwołujący aktywnie uczestniczyli w pierwszym etapie postępowania przed organem l instancji, czego wynikiem było uwzględnienie części ich uwag przez inwestora i przeprojektowanie inwestycji m.in. w zakresie lokalizacji wjazdu z drogi dojazdowej, rezygnacji z powierzchni biologicznie czynnej na balkonach i daszkach oraz obniżenia o jedną kondygnację wysokości segmentu znajdującego się najbliżej granicy z działkami [...] i [...]. Następnie, z uwagi na długi obieg korespondencji za pośrednictwem operatora pocztowego, organ l instancji wydał decyzję przed upływem siedmiodniowego terminu, w którym strony mogły się zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym (po podjęciu zawieszonego postępowania), co skutkowało wniesieniem odwołań. W toku postępowania odwoławczego trwającego około trzech miesięcy odwołujący nie podejmowali prób zapoznania się z przedmiotem sprawy. W ocenie organu II instancji decyzja odpowiada prawu, gdyż pomimo wyżej opisanych okoliczności, strony skorzystały z prawa do wniesienia odwołania i miały wystarczająco dużo czasu, aby zapoznać się z aktami sprawy w organie. Ponadto, wbrew twierdzeniom odwołujących postępowanie zostało skutecznie podjęte (po jego uprzednim zawieszeniu) w dniu 2 października 2020 r. Jak wynika z załączonych do odwołań kserokopii postanowienia o podjęciu przedmiotowego postępowania organ l instancji wysłał do stron postanowienie nieopatrzone datą, ale egzemplarz ad acta posiada datę: 2 października 2020 r. Zatem, organ l instancji postąpił nieprawidłowo, ale nie sposób twierdzić, że postępowanie w ogóle nie zostało skutecznie podjęte i błąd ten dyskwalifikuje całe postępowanie zakończone skarżoną decyzją. Wojewoda Małopolski przyznał, że faktycznie organ l instancji błędnie doręczał korespondencję w sprawie do J. D. na adres M. R.-D., a do M. R.-D., na adres J. D.. Jednak zaznaczył, że po pierwsze źle adresowana korespondencja była odbierana przez strony w toku całego postępowania prowadzonego przez organ l instancji (począwszy od zawiadomienia z dnia 13 grudnia 2019 r.), a w aktach sprawy brak informacji pisemnej od ww. osób o błędnym adresowaniu korespondencji w sprawie mimo ich aktywnego udziału w postępowaniu; po drugie nie sposób uznać, że J. D. i M. R.-D. jako małżeństwo (małżeńska wspólność majątkowa działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. Krowodrza w K.) nie przekazywali sobie wzajemnie odbieranej korespondencji, skoro w terminie wymaganym dla ich skuteczności wnieśli odwołania od skarżonej decyzji o podobnej treści i układzie graficznym. W świetle powyższego, uchybienie to nie może stanowić samodzielnej podstawy do uchylenia decyzji do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie Wojewody Małopolskiego udzielenie pozwolenia na budowę nie ogranicza (w sposób niedopuszczalny) prawem chronionych interesów odwołujących jak np. dopływu światła dziennego czy też nasłonecznienia w pokojach mieszkalnych, możliwości korzystania z energii elektrycznej, wody czy gazu, dostępu do drogi publicznej, nie pozbawia i nie ogranicza możliwości korzystania z nieruchomości. Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Zamierzenie nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z cytowanego powyżej art. 4 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda Małopolski wyjaśnił, że organ l instancji błędnie określił w skarżonej decyzji inwestora jako spółkę cywilną. Błąd ten został zatem skorygowany. Skargę na opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł P. D., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: 1) art.35 ust. 1 pkt 1 lit. a prawa budowlanego w zw. z § 11 ust.3 lit. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Górka Narodowa - Zachód" poprzez błędne zastosowanie i uznanie że projekt budowlany inwestycji przy ul. [...] jest zgodny z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mimo że nie spełnia wymogów odnośnie powierzchni biologicznie czynnej, § 3 ust. 1 pkt 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Górka Narodowa - Zachód" w zw. z § 3 pkt 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędny brak zastosowania i błędne uznanie, że garaż podziemny wlicza się do powierzchni biologicznie czynnej mimo iż znajduje się on pod powierzchnią terenu, § 271 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędny brak zastosowania i błędne uznanie, że planowa odległość 6,74 metrów budynku na inwestycji przy ul. [...] od budynku na działce nr [...] i [...] jest prawidłowa mimo iż winna wynieść 8 metrów, II. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to: art. 10 § 1 K.p.a. poprzez błędne zastosowanie i błędne uznanie że wydanie decyzji przed upływem wyznaczonego terminu do składania zastrzeżeń i brak udostępnienia akt sprawy nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy mimo, iż wobec braku dostępu do akt skarżący nie mógł w pełni odnieść się do sprawy i przedstawiać wszystkich merytorycznych zarzutów, art. 15 K.p.a. poprzez błędny brak zastosowania i błędnie uznanie, że skarżący mógł uzyskać dostęp do akt przed organem II instancji, mimo, że należy przeprowadzić całość postępowania przed organami obu instancji, aby dwukrotnie oceniono dowody i wszystkie argumenty, art. 42 § 1 K.p.a. poprzez błędny brak zastosowania i błędnie uznanie, że organ I instancji nie naruszył zasad doręczania stronom korespondencji, mimo że nie doręczono korespondencji w mieszkaniu lub miejscu pracy stronom M. R.-D. i J. D., art. 73 § 1 i 3 K.p.a. poprzez błędny brak zastosowania i brak uznania, że organ I instancji niezasadnie nie udostępnił skarżącemu akt sprawy. W uzasadnieniu przytoczone wyżej zarzuty zostały rozwinięte. W szczególności skarżący argumentował, że Wojewoda Małopolski uznając za nieistotne naruszenie art. 10 K.p.a. przez organ I instancji pominął akcentowaną okoliczność nieudostępnienia stronom akt sprawy. Skarżący nie mógł więc w pełni odnieść się do sprawy i przedstawić wszystkich merytorycznych zarzutów. Istotne w tym kontekście jest, że w toku postępowania przed organem I instancji zmienił się zakres przedmiotowej inwestycji (w pierwotnej wersji nie były przewidziane garaże podziemne). W efekcie skarżący został pozbawiony wglądu w ostateczny kształt projektu budowlanego. Skarżący podkreślił, że decyzja organu I instancji została wydana w czasie biegu terminu na zapoznanie się z aktami i wniesienie uwag (w piątym dniu od odebrania zawiadomienia przez skarżącego). Ponadto, w ocenie skarżącego doręczanie pisma na adresy innej strony postępowania musi skutkować uznaniem, że doręczenie takie było nieskuteczne. Dalej odwołując się do definicji pojęcia "wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej" zamieszczonej w § 3 ust. 1 pkt 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Górka Narodowa - Zachód" skarżący stwierdził, że przepis ten nakazuje liczyć powierzchnię biologicznie czynną w relacji do powierzchni działki lub gruntu. Tym samym do powierzchni takiej nie można liczyć garażu podziemnego, który nie wlicza się do powierzchni działki z uwagi na fakt, że jest on poniżej terenu powierzchni działki. Skarżący przytoczył również definicję kondygnacji podziemnej zamieszczonej w § 3 pkt 17 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z wydruku treści e’maila z dnia 26 października 2020 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Zarzuty skargi organ uznał za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być zasadna. Na wstępie należy jednakże zaznaczyć, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie zatem z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy powołanego wyżej art. 15zzs4, w brzmieniu obowiązującym na chwilę wydania zarządzenia, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności należy ocenić zarzuty dotyczące samego projektu budowlanego, a następnie zarzut związany z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. Wedle obowiązującego na terenie inwestycji MPZP "Górka Narodowa-Zachód", jeśli mowa o wskaźniku powierzchni biologicznie czynnej – należy przez to rozumieć parametr wyrażony jako procentowy udział powierzchni biologicznie czynnej w rozumieniu prawa budowlanego w powierzchni objętej projektem zagospodarowania działki lub gruntu objętego inwestycją (§ 3 ust. 1 ppkt 12). Odesłanie do prawa budowlanego oznacza w tym wypadku konieczność zastosowania Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U.2019.1065 t.j. , dalej WT). Zgodnie z § 3 pkt 22 WT, jeśli mowa o terenie biologicznie czynnym - należy przez to rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Powracając do MPZP, wielkość minimalna powierzchni biologicznie czynnej wynosić ma 70 %., wobec tego zgodnie z projektem, jeśli powierzchnia całej działki wynosi 893 m2 , to 70 % daje 625,10 m2. Projektowana powierzchnia jest większa, wynosi bowiem 637 m2, w tym powierzchnia terenu – 496 m2, ˝ powierzchni dachów – 138 m2, oraz ˝ powierzchni na garażu podziemnym - 3 m2. Odnosząc się do zarzutów dotyczących powierzchni na garażu podziemnym, Sąd nie dostrzegł w projekcie, a w szczególności na mapie zagospodarowania terenu, wyraźnie zaznaczonej powierzchni 6 m2 oznaczającej teren nad garażem podziemnym, zatem jest to kwestia ( w kontekście zarzutów) nieweryfikowalna. Niemniej nie ma to o tyle znaczenia, że gdyby nawet nie liczyć owych 3 m2 terenu nad garażem, to i tak otrzymamy teren większy powierzchniowo od minimalnego ( 637 m2 minus 3 m2= 634 m2). Stąd argument dotyczący powierzchni biologicznie czynnej nie może zostać uwzględniony. Inaczej rzecz się ma z kwestią zachowania przepisów przeciwpożarowych, albowiem tutaj sytuacja jest niejasna. Należy zauważyć, że § 271 ust. 1 WT. wyznacza minimalne odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Zgodnie z § 271 ust. 9 WT, odległości, o których mowa w ust. 1, dla budynków wymienionych w § 213, bez pomieszczeń zagrożonych wybuchem, można zmniejszyć o 25%, jeżeli są zwrócone do siebie ścianami i dachami z przekryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, niemającymi otworów. Z tabeli w ust. 1 wynika, że odległość ta wynosić ma w tym przypadku 8 m, jeżeli nie zachodzi przypadek z ust. 9, bo wówczas może ulec wskazanemu zmniejszeniu. Z projektu zagospodarowania terenu /k.34 proj.bud./ wynika, że odległość projektowanej ściany bez okien od sąsiedniego budynku na działce nr [...] wynosi 6,74 m, zatem jest to prawidłowe, jeśli zachodzi sytuacja opisana w ust. 9 § 271 WT. Tymczasem organy nie ustaliły w sposób jednoznaczny, czy w ścianie zachodniej budynku są okna, a wobec tego, czy ściana wschodnia projektowanego budynku. jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Odnośnie okien, z projektu zdaje się wynikać sytuacja przeciwna. Albowiem na działce nr [...] widnieje budynek o takich samych kształtach, co na k. 40 proj. bud. Tyle tylko, że budynek na k. 40 ma 2 okna w ścianie zwróconej w stronę inwestycji. Organy nie wyjaśniły, czy budynek na działce nr [...] oraz budynek na k. 40 proj.bud. jest tym samym budynkiem. W sytuacji, gdyby tak było, oraz gdyby ściana wschodnia projektu nie była ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, warunek odległości 8 metrów nie byłby spełniony, gdyż ust. 9 nie miałby zastosowania (wobec istnienia w ścianie 2 otworów okiennych - por. także k. 42 akt adm. org. I instancji). Wobec tego należy bezwzględnie wyjaśnić, czy sąsiedni budynek ma od strony inwestycji otwory okienne, czy też nie, podobnie, czy ściana wschodnia bez okien budynku projektowanego jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. W zależności od tego, co zostanie ustalone, Wojewoda Małopolski podejmie decyzję co do dalszego toku sprawy. Poddać krytyce należy także stanowisko Wojewody w kwestii naruszenia przez organ I instancji art. 10 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przed upływem siedmiodniowego terminu, w którym strony mogły się zapoznać ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W ocenie organu, w świetle aktualnego orzecznictwa, strony nie wskazały, jakich czynności procesowych nie mogły dokonać w związku z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie naruszono równocześnie inny przepis proceduralny, a to art. 73 k.p.a.. Trzeba zatem pamiętać, że postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest szczególne o tyle, iż stronom, rzecz jasna, nie doręcza się projektu budowlanego jako np. załącznika decyzji. Strony mogą zapoznać się z projektem tylko w przypadku prawidłowego zawiadomienia przez organ I instancji, z dochowaniem przez ten organ wskazanego terminu. Sytuacja wydania decyzji przed terminem wskazanym stronom do zapoznania się z aktami czyni to uprawnienie iluzorycznym, naruszając wprost art. 73 § 1 k.p.a. Przypomnieć należy, że: "W postępowaniu administracyjnym jawność postępowania może być rozważana w dwóch aspektach: tzw. jawności wewnętrznej (względnej), tj. jawności wobec stron i uczestników postępowania na prawach strony, oraz jawności zewnętrznej, tj. jawności wobec podmiotów niebędących uczestnikami postępowania. Jawność wewnętrzna jest ściśle związana z zasadami ogólnymi czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1), budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 § 1), informowania (art. 9) oraz zasady prawdy obiektywnej, gdyż "dokładne i bezstronne ustalenie oraz właściwa ocena okoliczności faktycznych sprawy możliwe są często tylko wtedy, gdy strona zajmie wobec nich stanowisko po zaznajomieniu się z «zawartością» akt sprawy" (Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa–Poznań 1995, s. 185), a jej przejawami są w szczególności instytucje doręczeń, wezwań oraz udostępniania akt (...). Za formę realizowania prawa do informacji jako prawa człowieka uważa się w szczególności prawo wglądu do akt sprawy, w tym sprawy administracyjnej". ( tak Hanna Knysiak – Sudyka w Komentarzu do art. 73 k.p.a.). Zauważyć trzeba, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 9 lipca 2021 r. III OSK 529/21, LEX nr 3213940: " Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy i które uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji z tego powodu, to naruszenie uprawnień strony, które powoduje, że wydana została decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po przedstawieniu swojego stanowiska przez stronę. Innymi słowy, do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy". Można zatem zasadnie twierdzić, że w przypadku niniejszym, gdyby skarżący mógł zapoznać się z projektem budowlanym na etapie przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, mógłby podnieść formalnie zarzut choćby dotyczący odległości budynków, co spowodować by mogło wyjaśnienie tej kwestii wcześniej. Trzeba tutaj mocno podkreślić, że aktualna wykładnia, kładąca nacisk na obowiązek strony wykazania czynności procesowej, którą mogłaby podjąć, gdyby nie naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., nie może w efekcie prowadzić do systemowego lekceważenia przez organ sformułowanych tam obowiązków. Wykładnia ta ma bowiem przeciwdziałać formalizmowi składania odwołań w błahych sytuacjach, a nie zaniechaniu stosowania przepisów przez organ władzy publicznej. Z powyższych przyczyn, a przede wszystkim wobec niewyjaśnienia wszystkich elementów sprawy w zakresie odległości między budynkami, co narusza art. 7 i 77 k.p.a., na zas. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (DZ.U. 1028.265 t.j.). Na kwotę zasądzonych kosztów składają się wpis w kwocie 500 zł, opłata kancelaryjna 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w kwocie 480 zł. Zadaniem organu II instancji będzie wyjaśnienie wskazanej kwestii odległości, w świetle § 271 ust. 1 i 9 WT i wydanie decyzji o treści zależnej od poczynionych ustaleń.