II OSK 890/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak /spr./ po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1395/20 w sprawie ze skargi Zarządu Powiatu C. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwał I. oddala skargę kasacyjną, II. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz Powiatu C. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1395/20, w sprawie ze skargi Zarządu Powiatu C. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2020 r., znak [...]w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie pierwszym uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Mazowieckiego, a w punkcie drugim rozstrzygnął w przedmiocie kosztów postępowania. Jak ustalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Zarząd Powiatu C. uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2019 r. podjętą na podstawie art. 16a ustawy z dnia 25 października 1991 roku o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. 2018 r., poz. 1983, dalej jako: u.o.p.d.k.), powierzył z dniem 24 września 2019 r. A. L. pełnienie obowiązków Dyrektora Powiatowego Centrum Kultury i Sztuki im. [...] w C. do czasu powołania dyrektora wyłonionego w drodze konkursu, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2019 r. Następnie uchwałą z dnia [...] grudnia 2019 r. podjętą na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym (Dz. U. 2019 r., poz. 511, dalej jako: u.s.p.) oraz art. 16a u.o.p.d.k. Zarząd Powiatu C. powierzył z dniem 1 stycznia 2020 r. A. L. pełnienie obowiązków Dyrektora Powiatowego Centrum Kultury i Sztuki im. [...] w C. do czasu powołania dyrektora wyłonionego w drodze konkursu, jednak nie dłużej niż do dnia 29 lutego 2020 r. W uzasadnieniu do uchwały wskazano, że organizator nie ogłosił konkursu na to stanowisko. W dniu [...] lutego 2020 r. Zarząd Powiatu C. uchwałą nr [...] powierzył A. L. pełnienie obowiązków Dyrektora Powiatowego Centrum Kultury i Sztuki im. [...] w C. z dniem 1 marca 2020 r. do czasu powołania dyrektora wyłonionego w drodze konkursu, jednak nie dłużej niż do dnia 31 marca 2020 r. W uzasadnieniu ponownie wskazano, że organizator nie ogłosił konkursu na stanowisko dyrektora. Na podstawie art. 32 u.s.p. i art. 16a u.o.p.d.k. Zarząd Powiatu C. uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. powierzył z dniem 2 kwietnia 2020 r. A. S. pełnienie obowiązków Dyrektora Powiatowego Centrum Kultury i Sztuki im. [...]w C. na czas określony do dnia 23 września 2020 r. Z uzasadnienia wynika, że Zarząd Powiatu w dniu 9 marca 2020 r. ogłosił konkurs na stanowisko Dyrektora Powiatowego Centrum Kultury i Sztuki im. [...] w C., w wyniku którego nie wyłoniono kandydata. Wojewoda Mazowiecki rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] czerwca 2020 r., [...], na podstawie art. 79 ust. 1 oraz art. 80 ust. 1 u.s.p. stwierdził nieważność powyższych uchwał Zarządu Powiatu C., tj. uchwały nr [...] z dnia [...] września 2019 r., nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. i nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego wskazał, że ich podjęcie poprzedzała uchwała nr [...] z dnia [...] września 2019 r. w sprawie odwołania T. K. ze stanowiska Dyrektora Powiatowego Centrum Kultury i Sztuki im. [...] w C. Jednakże rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] stycznia 2020 r., [...], Wojewoda Mazowiecki stwierdził nieważność uchwały nr[...]. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone Zarządowi Powiatu C. w dniu [...] stycznia 2020 r. Następnie Zarząd Powiatu C. zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewoda Mazowiecki, powołując się na art. 80 ust. 1 u.s.p. wskazał, że stwierdzenie nieważności powyższej uchwały wstrzymało jej wykonanie z mocy prawa z dniem doręczenia Zarządowi Powiatu C. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że art. 16a u.o.p.d.k. może mieć zastosowanie jedynie w przypadku skutecznego odwołania dotychczasowego dyrektora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku wskazał, że sądy administracyjne rozstrzygają w zakresie zgodności z prawem uchwał publicznoprawnych o powierzeniu lub odwołaniu ze stanowiska, natomiast sądy pracy w odniesieniu do skutków wynikających z pracowniczej natury zatrudnienia na kierowniczym stanowisku. Unieważnienie uchwały w przedmiocie odwołania dyrektora nie wywołuje skutków w zakresie prawa pracy tj. nie prowadzi do przywrócenia na stanowisko dyrektora, a ponadto również nie wywołuje nieważności odwołania ze stanowiska. Rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego działa ex tunc, czyli tak jakby od początku jej nie było. Jednakże ta generalna zasada, doznaje ograniczenia w sytuacji, gdy uchwała ma dualistyczny charakter i pociąga za sobą nie tylko skutki w sferze prawa administracyjnego, ale także w innych sferach, w szczególności w stosunkach cywilnych, pracowniczych. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że nie było przeszkód prawnych do podjęcia uchwał, co do których zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. Sąd zauważył także, że w chwili podjęcia uchwał nr [...] z dnia [...] września 2019 r. oraz nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., poprzedzająca je uchwała nr [...]z dnia [...] września 2019 r. o odwołaniu T. K. nie podlegała wstrzymaniu, wywoływała skutki prawne. Oznacza to, że stanowisko dyrektora nie było obsadzone. Stan ten otwierał drogę do podjęcia uchwał zmierzających do wyboru dyrektora na opróżnione stanowisko. W zakresie kolejnych uchwał (nr [...] oraz nr [...]), które zapadły po wstrzymaniu uchwały nr [...] z dnia [...] września 2019 r. o odwołaniu T. K., Sąd podkreślił, że ich wyeliminowanie z obrotu prawnego abstrahowało od przyczyn stwierdzenia nieważności uchwały w przedmiocie odwołania dotychczasowego dyrektora. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Wojewoda Mazowiecki, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając orzeczenie w całości. W punkcie pierwszym skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie: a) art. 16a u.o.p.d.k. poprzez przyjęcie, że możliwe jest powierzenie pełnienia obowiązków dyrektora centrum kultury pomimo nieskutecznego odwołania z tego stanowiska poprzedniego dyrektora, z uwagi na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność tego odwołania (od początku, ex tunc), podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu powinna prowadzić do wniosku, że wobec stwierdzenia przez organ nadzoru nieważności uchwały Zarządu Powiatu w sprawie odwołania dyrektora centrum kultury, stanowisko to było obsadzone i nie zaistniała potrzeba zastosowania art. 16a u.o.p.d.k. poprzez podjęcie uchwał w sprawie powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora centrum kultury; b) art. 79 ust. 1 u.s.p. poprzez przyjęcie, że generalna zasada działania rozstrzygnięcia nadzorczego, stwierdzającego nieważność uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego, z mocą wsteczną (ex tunc), doznaje ograniczenia w sytuacji, gdy uchwała ma dualistyczny charakter i pociąga za sobą nie tylko skutki w sferze prawa administracyjnego, ale także w innych sferach, w szczególności stosunkach cywilnych i pracowniczych, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu powinna prowadzić do wniosku, że zasada działania rozstrzygnięcia nadzorczego z mocą wsteczną nie zależy od charakteru uchwały i nie doznaje w związku z tym żadnych ograniczeń, bowiem ani art. 79 ust. 1 u.s.p. ani jakikolwiek inny przepis dotyczący nadzoru nad działalnością powiatu nie przewiduje takiego ograniczenia, c) naruszenie art. 79 ust. 1 w związku z art. 80 ust. 1 u.s.p. poprzez przyjęcie, że stwierdzenie nieważności uchwały podjętej w następstwie uchwały, której nieważność stwierdzono rozstrzygnięciem nadzorczym, możliwe jest dopiero w sytuacji, gdy w dacie podjęcia następczej uchwały pierwotna uchwała podlegała wstrzymaniu, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu powinna prowadzić do wniosku, że brak stanu wstrzymania wykonania aktu pierwotnego przy wydawaniu aktów następczych nie stanowi podstawy do niepodejmowania przez wojewodę czynności nadzorczych wobec aktów następczych, w tym stwierdzenia ich nieważności, bowiem żaden przepis ustawowy nie wprowadza takiego ograniczenia. Ponadto, w punkcie drugim skargi kasacyjnej, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, poprzez naruszenie: a) art. 3 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe, nieznajdujące oparcia w aktach sprawy ustalenie stanu faktycznego poprzez: – przyjęcie przez Sąd, że w dacie podejmowania uchwał Zarządu Powiatu, będących przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2020 r., wakujące było stanowisko dyrektora centrum kultury w C., bowiem skutki orzeczenia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały o odwołaniu poprzedniego dyrektora centrum kultury nie rozciągały się na sferę jego pracowniczego zatrudnienia i nie wywołały nieważności odwołania ze stanowiska, a ponadto w dacie podjęcia uchwał nr [...] z dnia [...] września 2019 r. oraz [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. poprzedzająca je uchwała nr [...] z dnia [...] września 2019 r. o odwołaniu dyrektora nie podlegała wstrzymaniu, wywoływała skutki prawne, wobec czego również z tego powodu stanowisko dyrektora nie było obsadzone, a zatem były podstawy faktyczne i prawne do podjęcia uchwał o charakterze tymczasowym, zmierzających do wyboru dyrektora na opróżnione stanowisko zgodnie z art. 16a u.o.p.d.k., podczas gdy z akt sprawy wynika, że Wojewoda Mazowiecki rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] stycznia 2020 r. ([...]) stwierdził nieważność uchwały Zarządu Powiatu C. nr [...], odwołującej poprzedniego dyrektora centrum kultury z mocą ex tunc, co czyni owo odwołanie bezskutecznym a stanowisko dyrektora wciąż formalnie obsadzonym, natomiast fakt, że w dacie podjęcia uchwał nr [...]oraz [...]nie podlegała wstrzymaniu uchwała nr [...] pozostaje bez wpływu na możliwość stwierdzenia nieważności tychże uchwał, co potwierdza bogate orzecznictwo sądowoadministracyjne (m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1674/16) powołane w rozstrzygnięciu nadzorczym nr [...], do którego Sąd w swoich rozważaniach się nie odniósł, – przyjęcie przez Sąd sprzecznych ustaleń, polegających z jednej strony na uznaniu, iż skutki rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały o odwołaniu poprzedniego dyrektora centrum kultury nie rozciągały się na sferę jego pracowniczego zatrudnienia i nie wywołały nieważności odwołania ze stanowiska, wobec czego nie było przeszkód prawnych do podjęcia uchwał zmierzających do wyboru dyrektora na opróżnione stanowisko a organ nadzoru naruszył prawo przez dokonanie wadliwej oceny legalności tych aktów, a jednocześnie przyznaniu przez Sąd i podzieleniu w pełni poglądu wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2020 r. sygn. II SA/Wa 627/20 (oddalającym skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody dotyczące uchwały nr [...] w sprawie odwołania dyrektora centrum kultury), że podwójny charakter aktu odwołania dyrektora centrum kultury nie może pozbawić możliwości objęcia takiego aktu kontrolą sprawowaną przez sądy administracyjne pod kątem zachowania przewidzianych w przepisach publicznoprawnych wymogów dotyczących odwołania dyrektora, jako aktu o charakterze publicznoprawnym, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że Sąd w przypadku aktu o odwołaniu dyrektora centrum kultury dopuszcza badanie legalności takiego aktu przez organ nadzoru, pomimo jego dualistycznego charakteru a w przypadku uchwał powierzających pełnienie obowiązków dyrektora centrum kultury już nie, choć uchwały te mają taki sam charakter, – poczynienie przez Sąd niekonsekwentnych ustaleń, polegających z jednej strony na uznaniu, że stanowisko dyrektora centrum kultury nie było obsadzone również z tego powodu, że w dacie podjęcia uchwał nr [...] oraz nr [...] nie podlegała wstrzymaniu uchwała nr [...], więc stan ten otwierał drogę do podjęcia uchwał zmierzających do wyboru dyrektora na opróżnione stanowisko, z drugiej zaś strony na niepoczynieniu odwrotnego ustalenia w odniesieniu do uchwał nr [...] oraz [...] zapadłych już po wstrzymaniu z mocy prawa uchwały nr [...], podczas gdy ustalenie przez Sąd, że brak wstrzymania wykonania uchwały nr [...]otwierał drogę do podjęcia uchwał zmierzających do wyboru dyrektora na opróżnione stanowisko powinno konsekwentnie doprowadzić Sąd do wniosku, że skoro kolejne uchwały wydano już po wstrzymaniu wykonania uchwały nr [...]stanowisko dyrektora nie było wakujące, a wobec tego brak było podstaw do podejmowania działań zmierzających do jego obsadzenia, – przyjęcie przez Sąd założenia, że skoro odwołanie dyrektora centrum kultury jest skuteczne w sferze prawa pracy, to wobec wakującego stanowiska dyrektora centrum kultury organ nadzoru nie miał podstaw do kwestionowania uchwał w sprawie powierzenia pełnienia obowiązków dyrektora, podczas gdy jakikolwiek stan prawny w sferze prawa pracy nie może "zawieszać" konstytucyjnych i ustawowych unormowań w zakresie kompetencji organu nadzoru do oceny zgodności z prawem uchwał organu wykonawczego powiatu, właśnie z uwagi na, tak wyraźnie podkreślany przez sam Sąd, dualizm orzekania (przez sądy administracyjne w zakresie zgodności z prawem uchwał publicznoprawnych o powierzeniu lub odwołaniu ze stanowiska, a przez sądy pracy w odniesieniu do skutków wynikających z pracowniczej natury zatrudnienia na kierowniczym stanowisku pracy), – pominięcie i nieustosunkowanie się przez Sąd w swoich rozważaniach do istotnej kwestii podniesionej przez Wojewodę w odpowiedzi na skargę oraz w rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia [...] czerwca 2020 r., to jest do ukształtowanej i wieloletniej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, uznającej za zgodną z prawem praktykę stwierdzania przez organ nadzoru nieważności aktów (uchwał) wydanych w konsekwencji aktów uznanych za nieważne, również w przypadku, gdy stwierdzenie nieważności aktu następczego następuje w czasie, gdy brak jest wstrzymania wykonania aktu pierwotnego, a także nieodniesienie się przez Sąd do wszystkich argumentów prezentowanych przez Wojewodę w odpowiedzi na skargę (a co za tym idzie niedokonanie rzetelnej oceny zgodności z prawem uchwał objętych skarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym), podczas gdy obowiązek zwięzłego przedstawienia sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem, które to uchybienia spowodowały ustalenie przez Sąd stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyroku bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, podczas gdy na podstawie art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek wydać wyrok na podstawie akt sprawy, które to ustalenia mogły mieć istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia poprzez to, że skutkowały przyjęciem, iż rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 79 ust 1 u.s.p. a w konsekwencji uwzględnieniem skargi i uchyleniem rozstrzygnięcia nadzorczego, b) art. 148 p.p.s.a. w zw. z art. 79 ust. 1 u.s.p. poprzez przyjęcie, że rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane z naruszeniem prawa, a w konsekwencji uwzględnienie skargi i uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego, podczas gdy rozstrzygnięcie nadzorcze odpowiada prawu, co powinno skutkować oddaleniem skargi na to rozstrzygnięcie; c) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 79 ust. 1 u.s.p. poprzez przyjęcie, że rozstrzygnięcie nadzorcze zostało wydane z naruszeniem prawa, a w konsekwencji nieoddalenie skargi na to rozstrzygnięcie pomimo braku podstaw do jej uwzględnienia. Wobec powyższego pełnomocnik Wojewody Mazowieckiego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Jednocześnie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 184 p.p.s.a. błędne uzasadnienie orzeczenia sądu administracyjnego, tylko wtedy stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli fakt ten może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa, które nie ma wpływu na trafność i zasadność rozstrzygnięcia, powinno skutkować oddaleniem skargi kasacyjnej. Z tych względów mylne uzasadnienie prawidłowego w ostatecznym rezultacie orzeczenia nie powinno skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2761/16). W rozpoznawanej sprawie zasadnie Sąd uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Mazowieckiego, jednakże w uzasadnieniu wyroku wskazał wadliwe przyczyny takiego orzeczenia. Wyjaśnić należy, że Zarząd Powiatu C. podjął 4 uchwały w następujących datach: [...] września 2019 r., [...]grudnia 2019 r., [...] lutego 2020 r. oraz [...] marca 2020 r. Uchwały te dotyczyły powołania wymienionych w nich osób do pełnienia obowiązków Dyrektora Powiatowego Centrum Kultury i Sztuki im. [...] w C. do czasu powołania dyrektora wyłonionego w drodze konkursu. Były one następstwem podjęcia uchwały nr [...] z dnia z dnia [...] września 2019 r. w sprawie odwołania T. K ze stanowiska Dyrektora Powiatowego Centrum Kultury i Sztuki im. [...] w C. Jednakże Wojewoda Mazowiecki rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] stycznia 2020 r. stwierdził nieważność ww. uchwały nr [...]o odwołaniu ze stanowiska dotychczasowego dyrektora. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone Zarządowi Powiatu C. w dniu [...] stycznia 2020 r. W takiej sytuacji, od daty doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego znalazł zastosowanie art. 80 ust. 1 u.s.p. Zgodnie z tym przepisem: "Stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały organu powiatu wstrzymuje jej wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego". Istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny, czy zakwestionowane przez Wojewodę Mazowieckiego 4 uchwały Zarządu Powiatu C. mogły się ostać w obrocie prawnym w sytuacji stwierdzenia nieważności uchwały, której były następstwem. Dodać przy tym należy, że dwie uchwały Zarządu Powiatu C. (z dnia [...] września 2019 r. oraz [...] grudnia 2019 r.) zostały podjęte przed wydaniem rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2020 r. oraz przed doręczeniem go Zarządowi Powiatu – zatem nie miał do nich zastosowania art. 80 ust. 1 u.s.p., zaś kolejne dwie uchwały Zarządu Powiatu C. (z dnia [...] lutego 2020 r. oraz [...] marca 2020 r.) zostały podjęte po wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Mazowieckiego i doręczeniu go Zarządowi Powiatu – zatem w takiej sytuacji, od daty wydania rozstrzygnięcia nadzorczego winien mieć zastosowanie art. 80 ust. 1 u.s.p. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieprawidłowość działania Wojewody Mazowieckiego w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia [...] czerwca 2020 r. stwierdzającym nieważność ww. 4 uchwał Zarządu Powiatu C. polega przede wszystkim na wadliwym objęciu jednym rozstrzygnięciem nadzorczym wszystkich 4 uchwał, wydanych w różnych datach, co ma istotne znaczenie w odniesieniu do daty wydania rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2020 r. i doręczenia go Zarządowi Powiatu C. i zastosowania lub braku zastosowania art. 80 ust. 1 u.s.p. W dacie podjęcia uchwał z dnia [...] września 2019 r. oraz z dnia [...] grudnia 2019 r. poprzedzająca je uchwała nr [...] z dnia [...] września 2019 r. o odwołaniu dyrektora nie podlegała wstrzymaniu i wywoływała skutki prawne, wobec czego stanowisko dyrektora nie było obsadzone, co dawało podstawy do powierzenia pełnienia obowiązków. Uzasadnienie Sądu I instancji, który stwierdził, że uchwała nr [...] z dnia [...] września 2019 r. o odwołaniu T. K nie podlegała wstrzymaniu i wywoływała skutki prawne, co otworzyło drogę do podjęcia uchwał zmierzających do wyboru dyrektora na opróżnione stanowisko jest prawidłowe jedynie w zakresie uchwał Zarządu Powiatu C. z dnia [...] września 2019 r. oraz [...] grudnia 2019 r. Jednakże z uwagi na objęcie przez Wojewodę Mazowieckiego zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] czerwca 2020 r. wszystkich 4 uchwał Zarządu Powiatu C. zasadnie Sąd I instancji uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.