I OSK 2761/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędzia del. WSA Jolanta Górska Protokolant sekretarz sądowy Joanna Ołdakowska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 lipca 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 121/16 w sprawie ze skargi T. G. na czynność Prezydenta Miasta K. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zorganizowania bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu lub zwrotu kosztów dowozu dziecka do szkoły 1) oddala skargę kasacyjną; 2) odstępuje od zasądzenia od T. G. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Prezydenta Miasta K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 1 lipca 2016 r., IV SA/Gl 121/16 oddalił skargę T. G. na czynność Prezydenta Miasta K. z [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zorganizowania bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu lub zwrotu kosztów dowozu dziecka do szkoły. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że istota sprawy sprowadzała się do wykładni art. 17 ust. 3a pkt 1 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015, poz. 2156, dalej jako u.s.o.) stanowiącego, że obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 71b, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej i gimnazjum, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym – także do najbliższej szkoły ponadgimnazjalnej, nie dłużej jednak niż do ukończenia 21. roku życia, ewentualnie zwrot kosztów przejazdu ucznia, o którym mowa w pkt 1 i 2, oraz jego opiekuna do szkoły lub ośrodka, wymienionych w pkt 1 i 2, na zasadach określonych w umowie zawartej między burmistrzem, a rodzicami, jeżeli dowożenie i opiekę zapewniają rodzice. (pkt 3 u.s.o.). Artykuł 17 ust. 3a u.s.o. otrzymał obowiązującą treść w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z 15 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw z dniem 30 lipca 2007 r. (Dz.U. Nr 115, poz. 791), stanowiącej kolejny etap zmian tego przepisu, dokonywanych począwszy od jego dodania ustawą z 25 lipca 1998 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (Dz.U. Nr 117, poz. 759). Pierwotne brzmienie nakładało na gminę ogólny obowiązek zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dzieci niepełnosprawnych uczęszczających do publicznych szkół podstawowych i gimnazjów. Kolejna nowelizacja dokonana ustawą z 23 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, ustawy – Przepisy wprowadzające reformę ustroju szkolnego, ustawy – Karta Nauczyciela oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 111, poz. 1194) obowiązkiem gminy ustanawiała zapewnienie uczniom niepełnosprawnym bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, gimnazjum lub placówki wymienionej w art. 2 pkt 5 (specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego, specjalnego ośrodka wychowawczego dla dzieci i młodzieży wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania, a także ośrodka umożliwiającego dzieciom i młodzieży upośledzonym umysłowo w stopniu głębokim, realizację obowiązku szkolnego), do której uczniowie zostali skierowani przez organy wymienione w art. 71b ust. 5-5b. Następna zmiana dokonana została ustawą z 27 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 137, poz. 1304) (...), a z dniem 30 lipca 2007 r. art. 17 ust. 3a uzyskał kształt, który (jedynie z drobną stylistyczną zmianą) obowiązuje do chwili obecnej. Prześledzenie kierunku zmian wskazuje na stopniowe wprowadzenie regulacji polepszających położenie uczniów z najpoważniejszymi uszczerbkami zdrowotnymi. Początkowo gmina, w ramach realizacji zadań oświatowych zobowiązana była do zapewnienia takim uczniom bezpłatnego transportu pod opieką do najbliższej placówki. Potem ustawodawca uzupełnił to rozwiązanie wariantową możliwością dowożenia dziecka przez rodziców, refinansowaną przez gminę w zakresie kosztów przejazdu ucznia i opiekuna środkami komunikacji publicznej, nadal jednak tylko do najbliższej placówki. Zatem skoro ustawodawca w wyniku nowelizacji dokonanej ustawą z 15 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw z dniem 30 lipca 2007 r. zrezygnował z odniesienia kosztów przejazdu ucznia i opiekuna tylko do środków komunikacji publicznej, to niewątpliwie jego intencją było, by objęcie rzeczonymi kosztami również kosztów ponoszonych przez rodziców zapewniających we własnym zakresie ów dojazd. Owa modyfikacja wydaje się jak najbardziej pragmatyczną społecznie, skoro nie można wykluczyć, iż niejednokrotnie w miejscu zamieszkania rodzice niepełnosprawnego dziecka nie mają odpowiedniego, jeśli w ogóle jakiegokolwiek dostępu do środków komunikacji publicznej, co jest konsekwencją systematycznej redukcji osobowego taboru kolejowego, nie wspominając o kołowym, co stanowi okoliczność powszechnie wiadomą. Skoro ustawodawca zrezygnował także z określenia w ustawie zasad zwrotu kosztów dowożenia realizowanego przez rodziców lub opiekunów do wydatków na komunikację publiczną ucznia i opiekuna, pozostawiając ustalenie zasad rozliczenia tych kosztów umownym uzgodnieniom pomiędzy gminą, a osobami sprawującymi opiekę nad uczniem i organizującymi jego transport pod opieką do ośrodka, w którym realizuje on obowiązek szkolny, to w realiach przedmiotowej sprawy niekwestionowanym pozostaje, że opiekunom dziecka przysługuje z mocy ustawy (art. 17 ust. 3a pkt 3 u.s.o.) uprawnienie do żądania zwrotu kosztów ponoszonych w związku z zapewnieniem we własnym zakresie dowożenia i opieki niepełnosprawnego syna do placówki zapewniającej mu w pełnym zakresie realizację potrzeby kształcenia specjalnego. Dostrzec wypada, że wspominana nowelizacja u.s.o. wynika z potrzeby indywidualizacji owych kosztów odrębnie w każdym przypadku, co może nastąpić tylko w drodze wzajemnego porozumienia stron. Wreszcie wybór podmiotu realizującego transport ucznia pozostawiony został uznaniu rodziców w tym znaczeniu, że jeśli podejmą się dowozić ucznia we własnym zakresie, to gmina nie może przeciwstawić się temu rozwiązaniu – por. wyroki WSA w Warszawie z 16 stycznia 2008 r., VIII SA/Wa 614/07 i w Bydgoszczy z 5 czerwca 2008 r. II SA/Bd 211/08). M. G. jest osobą niepełnosprawną, posiada stwierdzoną niepełnosprawność sprzężoną, w tym upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim oraz niepełnosprawność ruchową, co potwierdzono orzeczeniem z [...] marca 2014 r., o potrzebie kształcenia specjalnego (Nr [...]), wydanym przez Zespół Orzekający Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w K. Stąd też w/w. znajduje się w sytuacji określonej w art. 17 ust. 3a u.s.o. Osią sporu między stronami jest interpretacja użytego w tym przepisie sformułowania "najbliższa szkoła". Sąd podzielił stanowisko wyrażone w wyroku NSA w wyroku z 18 grudnia 2014 r., I OSK 1961/14, w którym przyjęto, że na "bliskość" – o której mowa w art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. – składają się zarówno element położenia geograficznego (odległość szkoły od miejsca zamieszkania), jak też element posiadania przez daną placówkę oświatową warunków umożliwiających prawidłowe kształcenie dzieci z konkretnym rodzajem niepełnosprawności. Ten drugi element powinien być oceniany indywidualnie w świetle orzeczenia o niepełnosprawności danego dziecka. W konsekwencji wywiódł, że szkołą najbliższą, o której mowa w art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. – jest tylko szkoła pozwalająca realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka, dostosowana do zdolności psychofizycznych ucznia. Szkoła bliższa geograficznie, lecz w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie szkołą najbliższą w rozumieniu tego przepisu. Podobny sposób rozumienia terminu "najbliższa szkoła" zaprezentowano w komentarzu M. Pilicha do ustawy o systemie oświaty (lex omega 01/2014), stwierdzając że pojęcia tego nie powinno utożsamiać się z geograficzną bliskością szkoły w stosunku do miejsca zamieszkania dziecka. Jeżeli najbliższa szkoła nie może zapewnić dziecku odpowiednich metod nauki dostosowanych do stopnia jego niepełnosprawności, to uczeń oraz jego rodzice mogą mieć interes prawny w tym, aby dziecko uczęszczało do innej szkoły. Powyższy przepis obejmuje swym zakresem odbiorcę ze wszech miar wyjątkowego. Odbiorcą uprawnień opisanych w omawianej regulacji prawnej są bowiem dzieci niepełnosprawne, zarówno w zakresie ruchowym, jak też w zakresie upośledzenia umysłowego. Ocena potrzeb i możliwości takich osób powinna więc być dokonywana w sposób szczególnie wnikliwy, roztropny i delikatny, a przede wszystkim z wykorzystaniem wiedzy fachowej. Tylko bowiem opinia lekarza stosownej specjalności, wyrażona w omawianym zakresie, będzie posiadała walor bezstronnego i rzetelnego dowodu. Taką zaś opinię znajdziemy m.in. w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Jest w nim przecież opisany m.in. rodzaj niepełnosprawności (szczegółowa diagnoza), a także zalecenia dotyczące dalszego sposobu postępowania z dzieckiem (w tym także dotyczące dalszego kształcenia) wraz z uzasadnieniem. Orzeczenie to winno więc stanowić dla organu punkt odniesienia przy dokonywaniu wykładni sformułowania "najbliższa szkoła". Z przywołanego orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego M. G. wynika, że Zespół zaleca stosować wobec dziecka kształcenie specjalne z uwagi na niepełnosprawność sprzężoną (uczennica z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim oraz niepełnosprawności ruchową – afazją). Realizacja w szkole specjalnej lub w klasie integracyjnej. Wymaga podkreślenia, że zalecenie wobec dziecka kształcenia specjalnego oznacza, że realizacja zaleceń winna odbywać się przede wszystkim w szkole specjalnej. Wskazane jest: a) objęcie dziecka dodatkową pomocą w formie indywidualnych godzin rewalidacji (w formie wspomagania rozwoju najbardziej zaburzonych funkcji); b) prowadzenie indywidualnej terapii psychopedagogicznej; c) prowadzenie systematycznej, indywidualnej terapii logopedycznej; d) zapewnienie systematycznej rehabilitacji ruchowej; e) dostosowania form i metod pracy do aktualnych potrzeb i możliwości dziecka; f) rozwijanie percepcji i koordynacji wielozmysłowej; g) wzmacnianie wydłużania czasu koncentracji uwagi chłopca; h) rozwijanie motoryki małej oraz sprawności manualnej i grafomotorycznej; i) pomoc w nawiązywaniu oraz podtrzymywaniu prawidłowych relacji rówieśniczych; j) łagodne i konsekwentne zachęcanie do dokończenia rozpoczętej czynności; k) wzmacnianie pozytywne również poprzez dostrzeganie włożonego wysiłku. Z twierdzeń organu, popartych dołączonymi dokumentami w postaci statutów szkół i oświadczeń ich dyrektorów wynika, że nie tylko wymieniona pierwotnie przez organ Szkoła Podstawowa nr [...], ale trzy szkoły publiczne zapewniają pełną realizację zaleceń przewidzianych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Skarżący nie kwestionował ustaleń organu wykazujących ich bliższą odległości do miejsca zamieszkania córki skarżącego niż szkoły niepublicznej, do której ona uczęszcza oraz nie kwestionował zapewnienia przyjęcia córki skarżącego do wszystkich wymienionych placówek publicznych. Tym samym Niepubliczna Specjalna Szkoła Podstawowa "[...]" w K. nie może być uznana za szkołę najbliższą w rozumieniu art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. Interpretacja tego przepisu przez skarżącego jest zbyt daleko idąca. Powołuje się on na wyrok NSA z 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1961/14, nie dostrzegając jednak, że został on wydany na podstawie odmiennego stanu faktycznego, w którym orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wskazało rodzaj, a nawet konkretną placówkę publiczną, w której powinno odbywać się kształcenie niepełnosprawnego dziecka, a te kryteria mogła spełnić tylko dalej położona placówka. Natomiast w niniejszym przypadku rodzice dziecka nie występowali do właściwego organu o zapewnienie odpowiedniej formy kształcenia wynikającej z zaleceń orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, lecz sami wybrali niepubliczną placówkę. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł T. G., zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, ewentualnie o wydanie wyroku reformatoryjnego i uwzględnienie skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to mianowicie: a) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2016, poz. 1066, dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP przez dokonanie niepełnej kontroli sądowej – nieuwzględniającej stanu faktycznego sprawy, a z odniesieniem się wyłącznie do wykładni prawa materialnego, co godzi w konstytucyjnie zagwarantowane prawo do sądu, podczas gdy art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. nakazują sądom administracyjnym dokonywać kontroli działania organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem ex officio, ponad zarzuty i wnioski skargi; b) art. 151 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi pomimo tego, że czynność ta została oparta na błędnych ustaleniach faktycznych, polegających na przyjęciu, iż wszystkie trzy szkoły publiczne wskazane przez organ spełniają warunki "najbliższej szkoły" w rozumieniu art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o., gdy tymczasem, żadna z tych szkół nie spełnia tych warunków, a szkołą najbliższą w rozumieniu art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. jest NSSP "[...]"; c) art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 i ust. 2 Konwencji o prawach dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz.U. nr 120, poz. 526 ze zm.) przez ich niezastosowanie oraz nierozważenie słusznego interesu niepełnosprawnego dziecka, nadrzędnego we wszystkich działaniach władz administracyjnych, polegającego na najlepszym zabezpieczeniu warunków umożliwiających prawidłowe kształcenie M. G., co skutkowało bezzasadnym oddaleniem skargi; d) art. 146 § 1 p.p.s.a. przez bezzasadne nieuwzględnienie skargi w sytuacji niewykazania przez organ, że najbliższe szkoły w rozumieniu geograficznym zapewniają niepełnosprawnej M. G. odpowiednie metody pracy oraz nauki, dostosowane do jego indywidualnych potrzeb wynikających ze stopnia niepełnosprawności, potwierdzonych orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego z [...] marca 2014 r. nr [...] (dalej: orzeczenie), podczas gdy wskazane przez organ szkoły publiczne nie stwarzają warunków właściwych dla kształcenia zgodnego z potrzebami córki skarżącego; e) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na wyłącznym przytoczeniu ustaleń organu, przy jednoczesnym braku dokonania własnej oceny tych ustaleń pod względem zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym oraz prawnym, a także w kontekście zarzutów skarżącego, nieprzedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustaleń i dowodów, jakie mogłyby przemawiać za oddaleniem skargi – skutkujące całkowicie dowolną oceną, że wszystkie trzy szkoły publiczne wskazane przez organ spełniają warunek szkoły najbliższej w rozumieniu art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o.; f) art. 151 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, wobec nieuwzględnienia uchybienia organu o istotnym znaczeniu dla treści kontrolowanej czynności Prezydenta Miasta K. opisanego w pkt b) petitum skargi kasacyjnej, polegającego na niezasadnym uznaniu ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy, jako odpowiadającego art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o.; Wskazane błędy procesowe miały istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, bowiem skutkowały naruszeniem prawa materialnego, a mianowicie art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o. przez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż Sąd bezpodstawnie zaakceptował stanowisko organu przyjmując, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy przesłanki szkoły najbliższej (w rozumieniu art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o.) spełniają szkoły publiczne wskazane przez Prezydenta Miasta K., w konsekwencji czego nie istnieje obowiązek organu zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu lub zwrotu kosztów dowozu dziecka do NSSP "[...]", do której niepełnosprawna uczennica faktycznie uczęszcza. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że trzeba uznać za arbitralne i pozbawione jakiejkolwiek analizy merytorycznej stanowisko zajęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, które wyrażono następującym sformułowaniem: "Z twierdzeń organu, popartych dołączonymi dokumentami w postaci statutów szkół i oświadczeń ich dyrektorów wynika, że nie tylko wymieniona pierwotnie przez organ Szkoła Podstawowa nr [...], ale trzy szkoły publiczne zapewniają pełną realizację zaleceń przewidzianych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego" (vide s. 11-12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem w przypadku sporu pomiędzy stroną a organem, co do prawidłowości ustalonego stanu faktycznego Sąd powinien w uzasadnieniu wyroku odnieść się do argumentów prezentowanych przez stronę, jak również organ oraz wskazać dlaczego argumenty jednej ze stron uznaje za nieprawidłowe (wyr. NSA z 13 stycznia 2009 r., I FSK 1904/07). W niniejszej sprawie Sąd zaniechał merytorycznej oceny twierdzeń skarżącego, a poprzestał na uznaniu za odpowiadające rzeczywistości twierdzenia zawarte w oświadczeniach dyrektorów szkół publicznych wskazanych przez organ oraz ich statutach. Tymczasem zgodnie z § 26 ust. 1 pkt 5 Statutu Szkoły Podstawowej nr [...] z Oddziałami Integracyjnymi w K. w szkole realizowane są zajęcia rewalidacyjne – nie sprecyzowano jednak rodzaju oraz wymiaru godzinowego tych zajęć. Z § 37 ust. 1 Statutu SP nr [...] wynika, że w szkole działa zespół problemowy do spraw integracji, w którego skład wchodzą nauczyciele uczący w klasach integracyjnych oraz inni specjaliści, ale nie określono rodzaju specjalizacji posiadanych przez zatrudnioną kadrę. Zgodnie zaś z § 10 ust. [...] Statutu Szkoły Podstawowej nr [...] z Oddziałami Integracyjnymi w K. zajęcia rewalidacyjne dotyczą tylko rewalidacji mowy. Wedle § 10 ust. 14 Statutu SP nr [...] inne zajęcia socjoterapeutyczne lub inne zajęcia o charakterze terapeutycznym organizowane są dla uczniów z dysfunkcjami i zaburzeniami utrudniającymi funkcjonowanie społeczne – jednakże zakres tych zajęć nie został w żaden sposób określony. Ponadto, zgodnie z § 22 ust. 2 Statutu SP nr [...] zajęcia dydaktyczno-wyrównawcze i rewalidacji mowy uzależnione są od środków finansowych posiadanych przez szkołę, a zatem organizacja tych zajęć jest warunkowa i niepewna. Sąd I instancji nie zweryfikował również twierdzeń organu w zakresie możliwości zaspokojenia indywidualnych potrzeb córki skarżącego kasacyjnie w ZSS nr [...]. Organ wskazał, że liczba uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim w oddziale szkoły specjalnej lub oddziale specjalnym w szkole ogólnodostępnej powinna wynosić od 10 do 16 uczniów – zgodnie z § 5 ust. 3 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 21 maja 2001 r. w sprawie ramowych statutów publicznego przedszkola oraz publicznych szkół (Dz.U. 2001, Nr 61, poz. 624 ze zm.). Jednakże wedle § 5 ust. 3 pkt 8 ww. rozporządzenia liczba uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi w oddziale specjalnym powinna wynosić od 2 do 4 uczniów. M. G. jest dzieckiem upośledzonym umysłowo w stopniu lekkim z niepełnosprawnością sprzężoną w postaci afazji. Obecnie w ZSS nr [...] funkcjonują jedynie zespoły edukacyjno-terapeutyczne, do których powinni uczęszczać uczniowie z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym. Ponadto, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z 7 lutego 2012 r. w sprawie ramowych planów nauczania w szkołach publicznych (Dz.U. 2012, poz. 204 ze zm.) tygodniowy wymiar zajęć rewalidacyjnych w oddziale specjalnym wynosi po 12 godzin na oddział. W takim samym wymiarze zajęcia rewalidacyjne są realizowane w NSSP "[...]". Jednakże nie bez znaczenia jest porównanie liczebności uczniów w oddziałach specjalnych ZSS nr [...] oraz NSSP "[...]". Jeżeli zgodnie ze stanowiskiem organu w przypadku M. G. liczebność uczniów w oddziale specjalnym powinna wynosić od 10 do 16 osób, to tym samym, tygodniowy wymiar zajęć dla jednego ucznia wynosi zaledwie 1,2 godziny. Nie jest to wystarczające dla kompleksowej realizacji zaleceń zawartych w Orzeczeniu. Mniejsza liczebność uczniów w oddziale specjalnym sprzyja lepszemu przebiegowi procesu rewalidacji uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi, co potwierdzają przepisy powołanego rozporządzenia. Skoro zatem maksymalna liczba uczniów w klasie NSSP "[...]" wynosi 8 osób, to córka skarżącego w tej szkole ma dostęp do większej liczby godzin zajęć rewalidacyjnych. Analogiczne uwagi należy odnieść do pozostałych dwóch szkół publicznych, które jako szkoły z oddziałami integracyjnymi zapewniają jeszcze mniejszy wymiar zajęć rewalidacyjnych przypadających na ucznia. Wedle art. 3 ust. 1 i 2 Konwencji o prawach dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych z 20 listopada 1989 r. nakazuje Stronom w działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub ciała ustawodawcze, traktować jako sprawę nadrzędną najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka. Państwa-Strony działają na rzecz zapewnienia dziecku ochrony i opieki w takim stopniu, w jakim jest to niezbędne dla jego dobra, biorąc pod uwagę prawa i obowiązki jego rodziców, opiekunów prawnych lub innych osób prawnie za nie odpowiedzialnych, i w tym celu będą podejmowały wszelkie właściwe kroki ustawodawcze oraz administracyjne. Ocena sprawy nie została dokonana przez organ z uwzględnieniem dobra niepełnosprawnego M. G., a Sąd nie dostrzegł tego braku. Zajęte przez Sąd stanowisko znaleźć musi odbicie w uzasadnieniu wyroku, dając tym samym wyraz przeprowadzenia pełnej kontroli akt sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, by Sąd dokonał kontroli stanowiska organu ani w zakresie położenia szkół, o czym mowa powyżej, ani też w zakresie rzeczywiście realizowanych zajęć (i ich wymiana), niezbędnych dla edukacji niepełnosprawnego ucznia. W uzasadnieniu Sąd nie dokonał subsumcji stanu faktycznego. Poza lakonicznymi uwagami brak jest wskazania, jakie fakty i dowody pozwalają stwierdzić, że szkoły sugerowane przez organ zaspokajają zarówno od względem terytorialnym, jak i merytorycznym potrzeby niepełnosprawnego ucznia. Niepełne uzasadnienie wyroku budzi poważne wątpliwości co do rozpoznania istoty sprawy w wymaganym zakresie, bowiem na 8 stron uzasadnienia podstawy prawnej i jej wyjaśnienia blisko 5 stron stanowi omówienie formalnej dopuszczalności skargi, kompetencji sądu, interpretacja podstawy materialnej sprawy oraz analiza historycznych zmian przepisów. Powinnością sądu administracyjnego jest takie przedstawienie motywów wyroku, by nie budziło wątpliwości, że kontrola działalności administracji pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce – wyrok NSA z 2 lutego 2006 r., II FSK 325/05, LEX nr 177476. Ogólnikowe uzasadnienie wyroku pozbawiające stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz organu administracji kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniesiono w szczególności, że organ administracji podziela w całości interpretację przepisów prawa zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zawarto w niej również obszerną polemikę z zarzutami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach nie są trafne. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP przez dokonanie niepełnej kontroli sądowej – nieuwzględniającej stanu faktycznego sprawy, a z odniesieniem się wyłącznie do wykładni prawa materialnego jest bezzasadny. Zgodnie z tym pierwszym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd administracyjny I instancji zobowiązany jest do badania zaskarżonego aktu w granicach sprawy bez względu na podniesione zarzuty. Przepis ten można naruszyć wykraczając poza granice sprawy bądź ograniczając się wyraźnie wyłącznie do zgłoszonych przez skarżącego zarzutów. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji dopełnił tego obowiązku, ponieważ dokonał wszechstronnej kontroli legalności zaskarżonej czynności i wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie ustosunkował się również do podniesionych przez skarżącego kasacyjnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Dowodem na to jest zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzenie, że: "Skarżący nie kwestionował ustaleń organu, wykazujących ich bliższą odległości do miejsca zamieszkania córki skarżącego niż szkoły niepublicznej, do której ona uczęszcza. Nie było też kwestionowane zapewnienie przyjęcia córki skarżącego do wszystkich wymienionych placówek publicznych. Tym samym owa szkoła niepubliczna nie może być uznana za szkołę najbliższą w rozumieniu art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o." oraz "rodzice dziecka nie występowali do właściwego organu o zapewnienie odpowiedniej formy kształcenia wynikającej z zaleceń orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, lecz sami wybrali niepubliczną placówkę", które znajdują uzasadnienie w aktach sprawy (art. 133 p.p.s.a.). Należy przy tym podkreślić, że skarżący poza statutem NSSP "[...]", którego treść tylko w znikomym stopniu można odnosić do zaleceń zawartych w orzeczeniu z [...] marca 2014 r., o potrzebie kształcenia specjalnego (Nr [...]), nie przedstawia jakichkolwiek innych dowodów na okoliczność tego, że to właśnie ta szkoła w zakresie istotnym i znacząco większym stopniu może zapewnić realizację zaleceń zawartych w tym orzeczeniu niż wskazane przez organ szkoły publiczne. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem, do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Sytuacja ta nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie, ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, prawidłowo wyjaśniające przesłanki podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymagania wynikające z art. 141 § 4 p.p.s.a. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że stosownie do art. 184 p.p.s.a., błędne uzasadnienie orzeczenia sądu administracyjnego, w tym nieodpowiadające wymaganiom określonym w art. 141 § 4, tylko wtedy stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli fakt ten może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa, które nie ma wpływu na trafność i zasadność rozstrzygnięcia, powinno skutkować oddaleniem skargi kasacyjnej. Z tych względów mylne uzasadnienie prawidłowego w ostatecznym rezultacie orzeczenia nie powinno skutkować uwzględnieniem kasacji – por. wyr. SN z 5 czerwca 1998 r., II UKN 77/98 (OSNAPiUS 1999, nr 11, poz. 378). Tak więc, nawet gdyby uznać za zasadne twierdzenie skarżącego, że Sąd I instancji naruszył przywołany przepis, bo poprzestał jedynie na przytoczeniu ustaleń organu administracji, przy jednoczesnym braku dokonania własnej oceny tych ustaleń pod względem zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym oraz prawnym, co nie jest zresztą prawdą, także w kontekście zarzutów skarżącej, bo obydwie szkoły publiczne wskazane przez organ spełniają warunek szkoły najbliższej w rozumieniu art. 17 ust. 3a pkt 1 u.s.o., to i tak nie można byłoby tego zarzutu uwzględnić, bo pozostaje on bez wpływu na wynik sprawy. W konsekwencji zarzuty naruszenia art. 146 § 1 i art. 151 p.p.s.a. należało uznać za niemające uzasadnionych podstaw. Przywołane przez skarżącą kasacyjnie przepisy p.p.s.a. mają charakter wynikowy. Oznacza, że pierwszy z nich ma zastosowanie w sprawie, jeżeli skarżący wykaże, że zaskarżona czynność jest niezgodna z przepisami prawa, a zatem skargę należało uwzględnić. Drugi z nich natomiast Sąd I instancji obowiązany jest zastosować, gdy skarga podlega oddaleniu, tj. jeżeli zaskarżonemu aktowi lub czynności nie można postawić zarzutu naruszenia prawa zarówno procesowego, jak i materialnego. Mówiąc innymi słowy, sąd skargę oddali, jeżeli przeprowadzone postępowanie rozpoznawcze wykaże (brak związania granicami skargi) nieistnienie naruszenia prawa w działalności organu administracji, której skarga dotyczy, albo wyłącznie takie uchybienia przepisom obowiązującego prawa, które nie dają podstaw do uwzględnienia skargi. Skoro w rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta K. nie dopuścił się naruszenia prawa, to skargę T. G. należało oddalić. Mając na uwadze podniesione wyżej względy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. Odstępując od zasądzenia od T. G. na rzecz Prezydent Miasta K. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Sąd przyjął, że sytuacja materialna i zdrowotna rodziny skarżącej uzasadnia zastosowanie art. 207 § 2 p.p.s.a. Nie bez znaczenia jest także i to, że podmiotem, na rzecz którego należałoby zasądzić koszty jest organ administracji publicznej, który dysponuje wystarczającymi środkami na finansowanie postępowań sądowych.