I GZ 217/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Gl 227/21 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A na czynność Prezydenta Miasta Jastrzębia-Zdroju w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 31 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 227/21 odrzucił skargę A (dalej: skarżąca) na czynność Prezydenta Miasta Jastrzębia-Zdroju w sprawie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej. Odrzucając skargę na powyższą czynność, Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona czynność podlega kognicji sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Jednakże skarga, zdaniem WSA, została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Na podstawie przekazanych przez organ administracji akt Sąd ustalił, że skarżąca pismem z dnia 17 sierpnia 2020 r. została powiadomiona, że "wyrównanie stawki wynikające z dokonania aktualizacji podstawowej kwoty dotacji zostało wypłacone w miesiącu maju 2020 r., łącznie z dotacją na ten miesiąc" (k. 22). Pismo to zostało doręczone skarżącej w dniu 21 sierpnia 2020 r. (k. 23). Od tej daty zatem rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi do tutejszego Sądu. Nie jest zatem tak, jak tego chce skarżąca, że skoro wyrównanie powinno zostać przekazane szkołom do końca roku budżetowego, to skargę z dnia 14 stycznia 2021 r. należy uznać za złożoną w terminie. W ocenie Sądu skarżąca powzięła wiadomość o aktualizacji stawki dotacji i terminie jej wypłaty otrzymując 21 sierpnia 2020 r. stosowne pismo. Z tego względu skarga z 14 stycznia 2021 r. jest spóźniona. Nie zachodzą okoliczności z art. 53 § 2 zd. 2 p.p.s.a., jakoby uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej. W złożonej skardze taka argumentacja nie została przedstawiona. Jeżeli bowiem skarżąca dowiedziała się o dokonanej aktualizacji stawki dotacji i jej wypłacie i jednocześnie uznaje, że sprawa podlega kognicji sądu administracyjnego, to skargę winna złożyć z zachowaniem terminu liczonego od dnia otrzymania opisanego wyżej pisma. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj: 1. art. 58 § 1 pkt 2 w zw. zw. z art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki odrzucenia skargi, bowiem została ona wniesiona w przewidzianym przepisami terminie, tj. w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności; 2. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie przez Sąd, że w sprawie zachodzi kognicja sądów administracyjnych z uwagi na nieprawidłowe zakwalifikowanie zaskarżonej czynności jako czynności z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., co w konsekwencji spowodowało, że Sąd przystąpił do badania pozostałych przesłanek formalnych skargi, zamiast skargę odrzucić na tej podstawie. II. przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 47 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. 2020 poz. 2029 dalej u.f.z.o.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek nieprawidłowego przyjęcia, że zaskarżona czynność polegająca na wypłacie zaniżonej kwoty dotacji jest czynnością w celu ustalenia lub przekazania dotacji, a tylko takie czynności są czynnościami z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy czynność polegająca na samej wypłacie środków pieniężnych z tytułu dotacji nie podlega kognicji sądów administracyjnych. 2. art. 43 ust. 4 w zw. z art. 34 ust. 1 u.f.z.o. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wypłacenie dotacji oświatowej we wcześniejszym terminie, niż ten maksymalny wskazany w przepisie, skutkuje rozpoczęciem biegu terminu na wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, podczas gdy przepisy nie precyzują w jakim terminie winne zostać wypłacone wyrównanie z tytułu aktualizacji stawki dotacji i nie nakazują organowi wypłacania wyrównania z tytułu aktualizacji stawki dotacji w jednej transzy oraz biorąc pod uwagę charakter roczny dotacji skarżąca dopiero po upływie maksymalnego terminu, do którego dotacja powinna zostać przekazana ma możliwość weryfikacji przekazanych jej środków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż tożsama sprawa była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z 19 marca 2021 r., sygn. akt I GZ 18/21 oddalił zażalenie strony skarżącej na postanowienie Sądu I instancji w zakresie odrzucenie skargi w sprawie skargi apółki na czynność Prezydenta Miasta Szczecin w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej za czerwiec 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje argumentację zaprezentowaną ww. postanowieniu oraz w postanowieniu NSA z 14 stycznia 2021 r., sygn. akt I GZ 379/20. W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną jest określenie terminu zaskarżenia czynności Prezydenta Miasta Jastrzębie-Zdrój w postaci wypłacenia kwoty dotacji w nieprawidłowej wysokości. Zdaniem strony skarżącej, termin ten powinno się liczyć od ostatniego dnia, w którym organ miał obowiązek (wynikający z przepisu art. 34 ust. 1 u.f.z.o.) dotację wypłacić, zaś zdaniem Sądu – od dnia, w którym faktycznie dokonano wypłaty, bowiem w tym dniu skarżący dowiedział się o ustaleniu kwoty dotacji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zaistniałym sporze prawnym rację należało przyznać Sądowi I instancji. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 (a taką czynnością jest w rozpoznawanej sprawie czynność przekazania, czy też precyzyjniej – ustalenia kwoty dotacji w zaniżonej wysokości), wnosi się w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Z kolei art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zobowiązuje Sąd do odrzucenia skargi wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia. Wyjątek od tej zasady wprowadza przepis art. 53 § 2 zdanie drugie, zgodnie z którym sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę – taka sytuacja jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Tym samym za nieprzekonujące NSA uznaje argumenty skarżącej sformułowanie w zażaleniu, że zaskarżona czynność nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Zdaniem NSA, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę, stwierdzając jej wniesienie po terminie określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca pismem z 17 sierpnia 2020 r. została powiadomiona, że "wyrównanie stawki wynikające z dokonania aktualizacji podstawowej kwoty dotacji zostało wypłacone w miesiącu maju 2020 r., łącznie z dotacją na ten miesiąc". Pismo to zostało doręczone skarżącej 21 sierpnia 2020 r. Od tej daty zatem rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi do Sądu. Nie ulega zatem wątpliwości, że w tym dniu skarżąca dowiedziała się o fakcie dokonania tej czynności. Co więcej, okoliczność ta nie jest przez stronę kwestionowana. Brak jest zatem podstaw, by w rozpoznawanej sprawie przyjąć inny termin rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi. W szczególności brak jest podstaw, by twierdzić, że termin rozpoczyna się w ostatnim dniu na wypłacenie dotacji (wynikającym z art. 34 ust. 1 u.f.z.o.). Takie stanowisko, zdaniem NSA, stoi w sprzeczności z art. 53 § 2 p.p.s.a., który wyraźnie określa początek biegu terminu do wniesienia skargi na dzień, w którym strona faktycznie dowiedziała się o wydaniu aktu lub podjęciu czynności. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.