I FSK 2460/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia WSA del. Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 sierpnia 2021 r. sygn. akt I SA/Ol 471/21 w sprawie ze skargi I. [...] z siedzibą w O. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 kwietnia 2021 r. nr 0112-KDIL1-1.4012.36.2021.2.EB w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organem. 1.1. Wyrokiem z 11 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Ol 471/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił wydaną wobec I. [...] w O. interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 kwietnia 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. 1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że we wniosku o wydanie tej interpretacji Skarżący wskazał, iż jest państwową jednostką naukową działającą w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk (Dz. U. z 2019 r., poz. 1183 ze zm.) oraz na podstawie statutu. I. [...] jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz wykonuje zarówno czynności opodatkowane (usługi naukowo-badawcze, usługi wynajmu, działalność wydawnicza), jak i czynności zwolnione od podatku (usługi szkoleniowe, studia doktoranckie, wynajem na cele mieszkalne). W 2020 r. Skarżący brał udział przy realizacji projektu "[...]" przy współpracy z innymi partnerami. W ramach tego projektu, na platformie internetowej [...] miał zostać wdrożony portal [...] zaprojektowany jako ośrodek komunikacji na temat zrównoważonej i zdrowej konsumpcji żywności. Skarżący opisał szczegółowo zasady funkcjonowania tego portalu skierowanego do ogólnego konsumenta. Wskazał, że projekt jest finansowany przez Europejski Instytut Innowacji i Technologii (EIT). Jest jednym z działań podejmowanych przez [...], tj. konsorcjum składające się z ponad 50 partnerów, w tym wiodących europejskich firm spożywczych, instytucji badawczych i edukacyjnych z 13 krajów Europy. Skarżący dodał, że w ramach projektu otrzymał dofinansowanie do: wynagrodzenia pracowników realizujących projekt, kosztów materiałów promocyjnych, kosztów organizacji promocji i prowadzenia webinarium oraz prelegenta zewnętrznego webinarium, kosztów uczestnictwa w konferencji online i prezentowania w niej części wyników projektu. Skarżący samodzielnie dokonywał zakupu towarów i usług. Faktury dokumentujące zakupy zostały wystawione na I. [...] . Skarżący podkreślił, że kwota dofinansowania wyliczona została na podstawie szacowanych kosztów realizacji i poniesionego nakładu pracy na zadania. Kwota ta nie była uzależniona od ilości konsumentów, a od nakładu pracy potrzebnego do realizacji zadań wynikających z pakietów roboczych i działań mających na celu promocję rezultatów i wiedzy oraz kosztów materiałów wykorzystywanych do realizacji projektu. Liczba konsumentów nie była ograniczona, a udział konsumentów w projekcie był bezpłatny. Dofinansowanie otrzymane przez I. [...] mogło być przeznaczone wyłącznie na realizację projektu. Niezrealizowanie projektu prowadzące do nieosiągnięcia jego celu skutkuje rozwiązaniem umowy i koniecznością zwrotu 100% dofinansowania. W związku z powyższym Skarżący zadał pytania: 1) czy w świetle art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106 ze zm., dalej: "u.p.t.u.") otrzymane dofinansowanie na pokrycie kosztów projektu stanowi wynagrodzenie podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, 2) czy stosownie do treści art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Skarżącemu będzie przysługiwało prawo do całkowitego odliczenia podatku od towarów i usług nabytych w związku z realizacją projektu. Jego zdaniem na oba postawione pytania należy odpowiedzieć przecząco. 1.3. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe. W jego opinii otrzymane dofinansowanie na pokrycie kosztów projektu jest dotacją bezpośrednio wpływającą na wartość świadczonych usług i zwiększającą podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 w zw. z art. 29a ust. 6 u.p.t.u., a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zauważył, że otrzymane środki nie zostały przeznaczone na ogólną działalność I [...], lecz były wykorzystywane tylko i wyłącznie na realizację określonych zadań, tj. wykonanie usług polegających na udostępnieniu wiedzy jak największej liczbie konsumentów. Ponadto dofinansowanie mogło być przeznaczone wyłącznie na realizację projektu, nie mogło być więc przeznaczone na inną działalność prowadzoną przez I [...]. Zdaniem Dyrektora powyższe okoliczności wskazują na cenotwórczy charakter otrzymanej dotacji. W rezultacie stanął na stanowisku, że w przypadku, gdy Skarżący wykorzystywał nabywane w ramach realizacji projektu towary i usługi do czynności podlegających opodatkowaniu i niekorzystających ze zwolnienia od podatku, wówczas przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z realizacją projektu. 2. Skarga do Sądu I instancji. 2.1. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Wniósł o uchylenie interpretacji w całości i zwrot kosztów postępowania, zarzucając naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h, art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm. – dalej: "O.p."), 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 29a ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 i w zw. z art. 8 ust. 1 u.p.t.u. 2.2. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w sprawie. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że skarga jest zasadna. Jego zdaniem otrzymanego przez Skarżącego dofinansowania, które jest przeznaczone na pokrycie wydatków (kosztów) związanych z realizacją projektu, a w jego ramach na wykonanie określonych usług, za które uczestnik projektu nie ponosi żadnych kosztów, nie można uznać za mające bezpośredni wpływ na cenę usług świadczonych w ramach tego projektu. Dofinansowanie to ma charakter kosztowy (ogólny) i służy pokryciu kosztów realizacji projektu. Nie ma zatem bezpośredniego wpływu na cenę konkretnych usług wykonywanych przy tej realizacji. W ocenie Sądu I instancji nie ma więc uzasadnienia stanowisko, jakoby przedmiotowa dotacja zwiększała obrót w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Sąd ten zwrócił też uwagę na wskazany przez Skarżącego cel dofinansowania, jakim jest pokrycie kosztów wynagrodzenia pracowników i podróży służbowych oraz kosztów naliczonych ryczałtowo, nie zaś dopłata do usługi szkoleniowej. W rezultacie Sąd I instancji stwierdził, że Skarżącemu nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków na zakup towarów i usług niezbędnych do wykonania zadań wynikających z projektu. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. Dyrektor zaskarżył powyższy wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.", zarzucił mu naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 29a ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 u.p.t.u. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że otrzymane dofinansowanie ma charakter kosztowy i służy pokryciu kosztów realizacji projektu, nie ma zatem bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług, podczas gdy w niniejszej sprawie otrzymane dofinansowanie jest związane z wartością danego świadczenia w sposób zindywidualizowany i policzalny, a więc i jego ceną, gdyż możliwe jest zidentyfikowanie ekonomicznej i bezpośredniej zależności pomiędzy dotacją a wykonanymi usługami. Niewątpliwie cena, za jaką I [...] świadczył usługi w ramach projektu (0 zł) zależy od kwoty dofinansowania. Wskazuje to więc na bezpośredni wpływ dotacji na finalną cenę usługi wykonywanej na rzecz uczestników projektu. W konsekwencji Sąd I instancji powinien uznać, że otrzymane dofinansowanie na pokrycie kosztów projektu jest dotacją bezpośrednio wpływającą na wartość świadczonych usług i zwiększającą podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 w zw. z art. 29a ust. 6 u.p.t.u., a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.; 2) art. 86 ust. 1 u.p.t.u. przez brak zastosowania wynikających z niego norm w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym, wskutek błędnego uznania, że Skarżącemu nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków na zakup towarów i usług niezbędnych do wykonania zadań wynikających z projektu. Na tej podstawie Dyrektor wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniósł także o rozpoznanie sprawy na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania. 5. Odpowiedź na skargę kasacyjną. 5.1. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie udzielono. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 6.1. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w stanie faktycznym zakreślonym przez Skarżącego we wniosku, otrzymane przez niego dofinansowanie w ramach realizowanego projektu stanowi podstawę opodatkowania w myśl art. 29a ust. 1 u.p.t.u. 6.2. Decydujące w sprawie jest rozstrzygnięcie charakteru powyższego dofinansowania, tj. czy ma ono charakter dotacji tzw. kosztowej, jak uznał Sąd I instancji, czy też – jak dowodzi organ – sporne dofinansowanie ma bezpośredni wpływ na cenę świadczonych przez Skarżącego usług, a zatem rzutuje również na podstawę opodatkowania. Zgodnie z przywołanym wyżej art. 29a ust. 1 u.p.t.u., podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Przepis ten stanowi implementację art. 73 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1), zgodnie z którym, w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia. Z treści art. 29a ust. 1 u.p.t.u. wynika, że do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wlicza się tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które mają bezpośredni wpływ na kwotę należną (cenę) z tytułu dostawy lub świadczenia usługi. Elementem zasadniczym wpływającym na objęcie uzyskanej przez podatnika dotacji definicją podstawy opodatkowania jest stwierdzenie, że dotacja udzielana jest w celu sfinansowania, czy też dofinansowania, dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług. Oznacza to, że podstawa opodatkowania obejmuje dotacje o charakterze przedmiotowym, a nie te, które mają charakter podmiotowy. Z orzecznictwa TSUE wynika, że do podstawy opodatkowania podatkiem VAT zalicza się, w przypadkach które określa art. 73 dyrektywy 2006/112/WE, m.in. przyznane podatnikom subwencje bezpośrednio związane z ceną dostawy lub świadczenia. Przepis ten zmierza do obciążenia podatkiem VAT całej wartości towarów lub usług, a przez to do uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek przyznania subwencji. TSUE wskazywał wielokrotnie, że aby subwencja była uznana za bezpośrednio związaną z ceną danej transakcji, powinna ona być przyznawana konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by dostarczał on określony towar lub wykonywał określoną usługę. Jedynie w tym przypadku subwencja może być uznana za świadczenie wzajemne względem dostawy towaru lub świadczonej usługi, a w związku z tym podlegać opodatkowaniu (np. pkt 28 wyroku w sprawie C-144/02). Ponadto, subwencje związane bezpośrednio z ceną interpretuje się jako obejmujące jedynie subwencje, które stanowią całość lub część wynagrodzenia za dostawę towarów lub świadczenie usług i które są płacone przez stronę trzecią sprzedawcy lub dostawcy (zob. np. pkt 18 wyroku w sprawie C-184/00). Niezbędne jest, by cena, którą ma zapłacić nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w stosunku odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi, która stanowiłaby zatem element determinujący cenę, jakiej ten ostatni żąda (zob. pkt 29 wyroku w sprawie C-144/02). W sprawie C-353/00 TSUE wyraził pogląd, że niezależnie od tego, czy dofinansowanie spełnia warunek bezpośredniego związku z ceną, czy też nie spełnia takiego warunku, zwiększać będzie podstawę opodatkowania, jeśli osoba trzecia (także organ władzy publicznej) wpłaca pewną kwotę pieniędzy na poczet usług świadczonych na rzecz osoby fizycznej. Kryterium decydującym o uznaniu dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem stwierdzenie, czy dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dotacje niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Nie ma przy tym znaczenia od kogo dostawca towaru lub świadczący usługę otrzymuje zapłatę – czy od nabywcy czy od osoby trzeciej. Ważne jest, aby było to wynagrodzenie za daną konkretną usługę lub za daną konkretną dostawę. W sytuacji zatem, gdy podatnik dla konkretnej dostawy towarów lub konkretnego świadczenia usług otrzymuje od innego podmiotu dofinansowanie, np. w postaci dotacji stanowiącej dopłatę do ceny towaru lub usługi – tego rodzaju dofinansowanie stanowi uzupełniający element podstawy opodatkowania z tytułu tej dostawy lub świadczenia. Natomiast dotacje mające na celu dofinansowanie ogólnych kosztów działalności, niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a więc nieuzależnione od ilości i wartości dostarczanych towarów lub świadczonych usług, nie stanowią zapłaty w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.p.t.u., a tym samym nie wpływają na podstawę opodatkowania danej czynności. 6.3. W świetle powyższego stwierdzić należy, że nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 29a ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 u.p.t.u., gdyż Sąd I instancji nie dopuścił się błędu przyjmując, że sporne w tej sprawie dofinansowanie miało charakter ogólny i nie miało bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług, a tym samym nie miało wpływu na podstawę opodatkowania. 6.4. We wniosku o interpretację i w jego uzupełnieniu Skarżący jednoznacznie stwierdził, że otrzymane dofinansowanie będzie przeznaczone na pokrycie kosztów materiałowych związanych z organizacją, realizacją i uczestnictwem w imprezach online. W ramach projektu Skarżący otrzymał dofinansowanie do wynagrodzenia pracowników realizujących projekt, kosztów materiałów promocyjnych, kosztów organizacji promocji i prowadzenia webinarium oraz prelegenta zewnętrznego webinarium, kosztów uczestnictwa w konferencji online i prezentowania w niej części wyników projektu. Kwota dofinansowania wyliczona została na podstawie szacowanych kosztów realizacji i poniesionego nakładu pracy na zadania. Budżet projektu był oceniany pod kątem uzasadnienia kosztów i ich wysokości. Kwota dofinansowania w projekcie stanowi 100% kwoty zaakceptowanego budżetu. Kwota dofinansowania nie była uzależniona od ilości konsumentów, ich liczba nie była ograniczona, a udział w projekcie był bezpłatny. Istotne jest także to, że we wniosku podkreślono, że dofinansowanie otrzymane przez Skarżącego mogło być przeznaczone wyłącznie na realizację projektu. Rozliczenie środków finansowych następuje po zakończeniu projektu poprzez złożenie sprawozdania finansowego z poniesionych kosztów, które podlega weryfikacji i akceptacji. Niezrealizowanie projektu prowadzące do nieosiągnięcia jego celu, skutkuje rozwiązaniem umowy i koniecznością zwrotu 100% dofinansowania. Z powyższego opisu wynika zatem, że w przypadku takim, jak w rozpoznanej sprawie mamy do czynienia z dotacją niedającą się powiązać z konkretnymi czynnościami Skarżącego na rzecz poszczególnych uczestników projektu, podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika bowiem, że otrzymana dotacja pokrywająca koszty poniesione na realizację projektu, nie ma związku ze sprzedażą, nie jest przyznawana jako dopłata do ceny usług, a przeznaczona jest na pokrycie kosztów poniesionych w ramach realizowanego projektu. Oznacza to, że w opisanej sytuacji występuje dofinansowanie (dotacja) o charakterze zakupowym, a nie dofinansowanie (dotacja) mające na celu sfinansowanie ceny sprzedaży. Otrzymana dotacja nie ma zatem wpływu na cenę świadczonych usług, co oznacza, że nie stanowi podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.p.t.u., a tym samym nie podlega opodatkowaniu jako czynność niewymieniona w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się bowiem – o czym była już mowa wyżej - tylko o takie dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) dofinansowanie ogólne, na pokrycie kosztów realizacji projektu, nie podlega opodatkowaniu. W zaskarżonej interpretacji organ pominął całkowicie zawarte we wniosku stwierdzenie, że dofinansowanie nie będzie stanowić dopłaty do ceny, gdyż w całości dotyczy ono zwrotu kosztów poniesionych przez Skarżącego na realizację projektu. Kwota dofinansowania stanowi 100% kwoty wyliczonego wcześniej i zaakceptowanego budżetu. Rozliczenie środków finansowych następuje po zakończeniu projektu poprzez złożenie sprawozdania finansowego z poniesionych kosztów, które podlega weryfikacji i akceptacji. Skoro z wniosku o interpretację (opisu stanu faktycznego) nie wynika, aby sporne dofinansowanie stanowiło element bezwzględnego i bezpośredniego związku dotacji z ceną jednostkową poszczególnych usług na rzecz konkretnych uczestników projektu (nie wynika w ogóle, aby została ustalona jakakolwiek cena, na którą bezpośrednio wpływa przyznana dotacja), a wskazano w nim wprost, że dotacja wypłacana jest z tytułu zwrotu kosztów poniesionych na realizację projektu, to nieuprawnione jest wywodzenie przez organ opodatkowania takiej dotacji z tego, że otrzymane środki były wykorzystywane tylko i wyłącznie na realizację określonych zadań, tj. wykonanie usług polegających na udostępnieniu wiedzy jak największej liczbie konsumentów, nie zaś na ogólną działalność I. [...]. Chybione jest więc upatrywanie w tym cenotwórczego charakteru otrzymanej dotacji. Oznaczałoby to, że Skarżący miałby dokonywać przypisania zindywidualizowanych kosztów usług sfinansowanych z dotacji na rzecz poszczególnych uczestników projektu, czego w żadnym przypadku nie można utożsamiać z dotacją do ceny jednostkowej poszczególnych usług na rzecz konkretnych uczestników projektu. Z interpretacji organu w istocie wynika, że Skarżący nie powinien opodatkowywać w ramach podstawy opodatkowania cen jednostkowych poszczególnych usług na rzecz konkretnych uczestników projektu, lecz całościowo środki finansowe pozyskane w ramach dotacji na sfinansowanie kosztów nabytych towarów i usług w celu realizacji zadań wynikających z projektu, co pozostaje w całkowitej sprzeczności z istotą art. 29a ust. 1 u.p.t.u. 6.5. Bezzasadność zarzutu naruszenia art. 29a ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 u.p.t.u., czyni także chybionym zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 u.p.t.u. W sytuacji bowiem gdy Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że sporna dotacja przeznaczona na realizację projektu ma charakter kosztowy, tzn. przeznaczona jest na pokrycie kosztów realizacji projektu, a nabywane na potrzeby realizacji projektu towary i usługi nie będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, to tym samym nie zostanie spełniona podstawowa przesłanka warunkująca prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, o którym mowa w art. 86 ust. 1 u.p.t.u., co oznacza, że trafnie Sąd I instancji uznał, że Skarżącemu nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia z tytułu wydatków na zakup towarów i usług niezbędnych do wykonania zadań wynikających z projektu. 6.6. Mając na uwadze powyższe, skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono, gdyż odpowiedzi na skargę kasacyjną nie udzielono. Skargę tę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.).