I SA/Wr 116/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie: sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant: specjalista Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania: oddala skargę w całości. | Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej również jako: organ interpretacyjny, organ podatkowy) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] 2017 r. (Nr [...]) odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku "A" sp. z o. o. we W. (dalej: skarżąca spółka, strona skarżąca) z dnia [...] 2017 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez podmiot niezarejestrowany. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej zaistniałego stanu faktycznego, podano, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest budowa nieruchomości komercyjnych oraz ich wynajem dla podmiotów gospodarczych. W ramach wskazanej działalności w latach 2004 – 2016 spółka współpracowała z firmą "B" J. Z., który to podmiot świadczył na rzecz skarżącej spółki szereg usług, w tym usługi przeglądów technicznych obiektów budowlanych i infrastruktury, usługi nadzoru inwestorskiego i nadzorów branżowych, usługi demontażu i montażu żaluzji w obiektach budowlanych. Wskazane usługi były świadczone w ramach prowadzonej przez J. Z. działalności gospodarczej na podstawie zawieranych ze skarżącą spółką umów. Wynagrodzenie za wykonanie usług było przekazywane na podstawie faktur VAT, za pośrednictwem przelewu bankowego na konto wskazane w fakturze, wystawca faktury oświadczał iż umowa będzie wykonywana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i że jest on płatnikiem VAT. Wartość wynagrodzenia ustalana była w dwustronnych umowach w oparciu o negocjacje oraz na podstawie informacji uzyskanych od innych podmiotów działających na rynku. Sporadycznie zlecano prace i ustalano wynagrodzenie bez zawierania umowy. Fakt rzeczywistego i rzetelnego wykonania zleconych prac potwierdza dokumentacja budowlana i projektowa oraz całość czynności koniecznych wykonanych zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Z uwagi na powzięcie przez skarżącą spółkę informacji, że firma "B" w okresie współpracy pomiędzy podmiotami nie była zarejestrowana jako podatnik VAT (stale), skarżąca poddała w wątpliwość czy ewentualny brak dokonania przez kontrahenta rejestracji jako podatnika podatku VAT w okresie współpracy ze spółką (czego spółka nie ma pewności i czego nie może zweryfikować w sposób pewny) ma wpływ na jej prawo do odliczenia VAT wynikającego z faktur VAT wystawionych przez ten podmiot. Wyjaśniła spółka, że w okresie współpracy i nadal kontrahent jest podmiotem istniejącym, widocznym w CEIDG a z zawartych umów wynika, że podmiot ten działał w charakterze podatnika VAT. Ponadto faktury VAT odzwierciedlały rzeczywiście wykonane usługi mające związek z czynnościami opodatkowanymi VAT, faktury zaś wystawione były z podatkiem VAT. Dalej uzupełniono, iż w okresie współpracy spółka nie miała podstaw przypuszczać, aby transakcje te miały służyć obejściu prawa przez firmę "B" W chwili rozpoczęcia współpracy kontrahent udostępnił stronie dokumenty potwierdzające uprawnienia do świadczenia usług będących przedmiotem współpracy. Na gruncie tak przedstawionego stanu faktycznego, sformułowano następujące pytanie: "czy spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego w odpowiednich deklaracjach VAT z faktur wystawionych przez firmę "B" w okresie współpracy ze spółką, tj. w okresie od 2004 r. do końca 2016 r., w sytuacji gdyby podmiot ten w całym okresie lub też w pewnych okresach nie był zarejestrowany jako podatnik VAT, a mimo wszystko oświadczał w zawartych umowach, że jest płatnikiem podatku VAT, zachowywał się jak podatnik VAT czynny, świadczył usługi przedmiotowo opodatkowane VAT w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a dokumentacja budowlana potwierdzała, iż zafakturowane usługi zostały niewątpliwie wykonane na rzecz spółki?". Strona skarżąca zajęła stanowisko, iż w opisanym stanie faktycznym przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku naliczonego w odpowiednich deklaracjach VAT nawet gdyby okazało się, że kontrahent w całym okresie lub w pewnych okresach nie był zarejestrowany jako podatnik VAT. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] 2017 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie sformułowanego przez spółkę pytania. Uzasadniając podjęte rozstrzygniecie organ interpretacyjny wyjaśnił, iż dokonując interpretacji indywidualnej organ przedstawia jedynie swój pogląd dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), nie rozstrzyga zaś o zindywidualizowanych obowiązkach podatkowych strony. Tymczasem w przedmiotowej sprawie ocena prawidłowości postępowania wnioskodawcy, ocena czy w sprawie nie wystąpiły okoliczności z których wnioskodawca mógłby domniemywać, że działania kontrahenta miały na celu obejście prawa oraz ocena stosowanych przez wnioskodawcę procedur w kwestii sprawdzenia czy kontrahent dokonujący na jego rzecz świadczenia jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym oraz czy wnioskodawca dołożył wszelkich starań aby tego się dowiedzieć, może być dokonana wyłącznie przez właściwy organ podatkowy lub organ kontroli celno – skarbowej, na podstawie zebranego w danej sprawie całokształtu materiału dowodowego. Badanie zaś okoliczności konkretnych transakcji wykracza poza zakres uprawnień organu w postępowaniu interpretacyjnym. Stanowisko to obligowało organ podatkowy do odmowy wszczęcia postępowania, co też uczyniono w oparciu o art. 165a § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej: O.p.). W zażaleniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie wskazanym we wniosku. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, iż postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację nie może więc zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania. Nie można ponadto w drodze interpretacji dokonać oceny, czy z okoliczności które miały miejsce strona mogła domniemywać, że transakcje stanowią nadużycie podatkowe w celu uzyskania korzyści majątkowej przez kontrahenta oraz stosowanego przez stronę sposobu postępowania w celu weryfikacji kontrahenta. Żaden przepis prawny nie wskazuje bowiem z jaką częstotliwością należy sprawdzać status podatkowy kontrahenta oraz nie określa jaka powinna być procedura sprawdzania kontrahenta. Z tych też względów, udzielenie odpowiedzi na wątpliwości podatnika wymagałoby od organu interpretacyjnego przeprowadzenia postępowania podatkowego, do czego organ ten – w ramach wydawania interpretacji indywidualnych – nie jest upoważniony. W skardze do sądu administracyjnego spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zobowiązanie organu do wydania interpretacji indywidualnej w zakresie zagadnienia przedstawionego we wniosku, jak również o zasadzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 165a § 1 w zw. z art. 121 § 1, art. 124 i art. 125 § 1 O.p. oraz art. 14b § 1 O.p. w zw. z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm., dalej: ustawa o VAT) poprzez niezasadne wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania interpretacyjnego pomimo braku przesłanek za tym przemawiających wskutek nieprawidłowego uznania, iż wniosek strony skarżącej wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w trybie art. 14b § 1 O.p., bowiem udzielenie odpowiedzi na wątpliwości strony skarżącej wymagałoby od organu przeprowadzenia postępowania dowodowego, do którego nie jest on upoważniony, co zarazem stanowi rażące naruszenie przepisów w zakresie interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz przepisów procesowych, w tym w szczególności zasady zaufania do działania organów podatkowych oraz zasady szybkości postępowania, zwłaszcza gdy organ wydaje interpretacje indywidualne w innych wszczętych postępowaniach o zbliżonym stanie faktycznym. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze, organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.). W sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie wydane przez ten organ w pierwszej instancji, którym to rozstrzygnięciem odmówiono stronie skarżącej wszczęcia – na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. – postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Zdaniem strony skarżącej postanowienie to wydane zostało z naruszeniem prawa, gdyż wbrew stanowisku organu podatkowego interpretacja indywidualna nie miałaby dotyczyć oceny zachowania należytej staranności skarżącej przy weryfikacji jej kontrahenta czy też oceny sposobu postępowania w celu weryfikacji kontrahenta lecz odpowiedzi na pytanie czy w świetle art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a ustawy o VAT przysługuje jej prawo do odliczenia VAT z faktur wystawionych przez firmę "B", które dokumentują rzeczywiste wykonane usługi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nawet gdyby okazało się, iż w którymś momencie współpracy podmiot ten nie byłby zarejestrowany dla VAT. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał natomiast, iż odpowiedź na zadane przez spółkę pytanie wymagałaby od organu interpretacyjnego przeprowadzenia postępowania podatkowego, co wykracza poza ramy postępowania o udzielenie interpretacji indywidualnej z zakresu przepisów prawa podatkowego. Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, iż istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy zasadna była odmowa wydania interpretacji indywidualnej w oparciu o art. 165a O.p. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę na przedstawione powyżej pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, a organ interpretacyjny nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa. Przepis art. 165a w § 1 O.p. stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie do spraw dotyczących interpretacji indywidualnych, zgodnie z art. 14h O.p. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że inne przyczyny, o których mowa w art. 165a § 1 O.p., to w szczególności brak w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia żądania danej treści w trybie postępowania podatkowego. Udzielenie odpowiedzi na przedstawione zagadnienie wymaga uprzedniego wyjaśnienia charakteru indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, jak też specyfiki postępowania, w którym interpretacje te są wydawane. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej na wniosek zainteresowanego wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Specyfika postępowania interpretacyjnego przejawia się w tym, że indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego jest wydawana wyłącznie na wniosek podmiotu zainteresowanego, zgodnie zaś z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ interpretacyjny wydając interpretację dokonuje wykładni przepisów prawa podatkowego na potrzeby przedstawionego przez zainteresowanego stanu faktycznego lub też zdarzenia przyszłego. Zgodnie z art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, ze względu na brak elementu władczej konkretyzacji praw i obowiązków adresata tego aktu, nie stanowi formy działania administracji publicznej, w której rozstrzyga się o prawach i obowiązkach jednostki. Nie dotyka ona uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz tylko o nich się wypowiada (uchwała NSA z 7.07.2014 r., sygn. akt II FPS 1/14, wszystkie powołane: orzeczenia.nsa.gov.pl). W drodze wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego nie dochodzi do powstania, zniesienia czy też zmodyfikowania istniejącego uprawnienia lub obowiązku. Specyfika interpretacji przepisów prawa podatkowego przejawia się w tym, że nie wywołują one bezpośrednio dla ich adresatów żadnych skutków prawnych. Z zastosowaniem się jednak do takich interpretacji prawodawca powiązał określone skutki. Zgodnie z postanowieniami art. 14k O.p. zastosowanie się do interpretacji indywidualnej (przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną) nie może szkodzić wnioskodawcy. Podkreślenia wymaga, że wyrażona w tym przepisie funkcja ochronna interpretacji aktualizuje się jedynie w sytuacji, gdy adresat tejże interpretacji się do niej zastosuje. Innymi słowy funkcja ochronna interpretacji indywidualnej realizowana jest pod warunkiem zastosowania się podmiotu, który taką interpretację pozyskał do stanowiska w niej wyrażonego. Najdalej idącym skutkiem zastosowania się do uzyskanej interpretacji jest uregulowane w art. 14m § 1 O.p. zwolnienie z obowiązku zapłaty podatku w zakresie wynikającym ze zdarzenia będącego przedmiotem interpretacji. Kierując się powyższymi rozważaniami należy uznać, że indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego nie stanowi indywidualnego aktu administracyjnego, a jedynie informacje, co do określonej możliwości pojmowania materialnego prawa podatkowego oraz związanej z tym wykładni tego prawa. Występując z wnioskiem o wydanie interpretacji zainteresowany zwraca się do organu podatkowego z pytaniem o informację, co do sposobu wykładni, rozumienia prawa w przedstawionej we wniosku sytuacji. W postępowaniu o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, ze względu na brak możliwości ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, nie stosuje się przepisów prawa materialnego regulujących określony podatek, a jedynie ocenia się zgodność z prawem dokonanej przez zainteresowanego wykładni przepisów prawa podatkowego. W takim przypadku przepis prawa materialnego jest przez organ podatkowy jedynie interpretowany, a nie stosowany (uchwała NSA z 25.06.2012 r. sygn. akt I FPS 4/12). Istotą wykładni jest ustalenie (wyjaśnienie) znaczenia określonego przepisu prawnego, nasuwającego z różnych względów wątpliwości w sferze stosowania prawa. Wykładnia ani nic nie dodaje, ani nic nie ujmuje z treści przepisu, a jedynie wyjaśnia jego treść i znaczenie. Celem wykładni nie jest tworzenie nowych norm prawa czy ich modyfikacja, lecz ustalenie treści norm sformułowanych w analizowanych przepisach. Należy zauważyć, że wyrażone we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji prawa podatkowego stanowisko strony skarżącej zmierza do uzyskania indywidualnej interpretacji stwierdzającej, czy z faktur wystawionych przez firmę "B" w latach 2004 – 2016 będzie spółce przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w sytuacji gdy faktury te wystawił podmiot niebędący zarejestrowanym podatnikiem VAT. Zamiar uzyskania od organu podatkowego urzędowego aktu stwierdzającego możliwość odliczenia podatku naliczonego z faktur opisanych we wniosku przez stronę skarżącą nie może – w ocenie Sądu – zostać zrealizowany w ramach postępowania w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W tym zakresie należy podzielić pogląd prezentowany w zaskarżonym postanowieniu. Z treści art. 14b § 1 O.p. wynika bowiem jasno, że przedmiotem wykładni mogą być jedynie przepisy prawa podatkowego określone w art. 3 pkt 2 O.p., czyli: przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. W myśl art. 3 pkt 1 O.p. termin "ustawy podatkowe", odnosi się do ustaw dotyczących podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określających podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujących prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Zdaniem Sądu urzędowa wykładnia przepisów dotyczyć może jedynie prawa podatkowego materialnego. Dalej należy wskazać, że w myśl art. 14k § 1 O.p. zastosowanie się do interpretacji indywidualnej nie może szkodzić temu, kto się do niej zastosował. Nie można więc zasadnie mówić o możliwości zastosowania się podatnika do przepisów regulujących postępowanie podatkowe, których adresatem i podmiotem uprawnionym do stosowania są organy podatkowe. W art. 14k § 3, art. 14l, art. 14m § 2, 3 i 4, art. 14n i art. 14p O.p., stanowiących wyjaśnienie i wykonanie zasady nieszkodzenia w związku z zastosowaniem się do interpretacji, określone zostały skutki ochronne w zakresie materialnego prawa podatkowego. Zakres, sposób i realizacja tej ochrony pozwalają wnioskować o związaniu ich z zastosowaniem się do interpretacji materialnego, a nie procesowego prawa podatkowego. Z powołanych przepisów nie wynika jakakolwiek ochrona natury procesowej. Gdyby przedmiotem interpretacji urzędowych mogły być także przepisy procesowe ustawodawca przewidziałby odpowiadającą im sferę ochrony prawnej. Słusznie wskazał organ, że spór jaki zaistniał w rozpoznawanej sprawie, sprowadza się w istocie rzeczy do rozstrzygnięcia, czy problem będący przedmiotem pytania wnioskodawcy dotyczący ustalenia czy skarżącej przysługuje prawo obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy VAT, w przypadku nabycia usług w ramach opisanej współpracy pomiędzy skarżącą spółką a firmą "B", jest zagadnieniem, które nie jest związane z zastosowaniem przepisów prawa podatkowego materialnego, lecz dotyczącym oceny stanu wiedzy wnioskodawcy. Wątpliwości wnioskodawcy nie powstały bowiem w związku z zastosowaniem przepisów prawa podatkowego, tj. rozumieniem treści art. 86 ust. 1 ustawy VAT, lecz ustaleniem, czy w sprawie nie wystąpiły okoliczności z których wnioskodawca mógłby domniemywać, że działania podmiotu od którego dostał fakturę miały na celu uzyskania korzyści majątkowej bądź też obejście prawa. Te okoliczności mogą być ustalone przez organ tylko w drodze postępowania podatkowego w odniesieniu do indywidualnych transakcji zawieranych przez skarżącą spółkę z kontrahentem. Ponadto, co słusznie podkreślił organ interpretacyjny, żaden przepis prawny nie wskazuje z jaką częstotliwością należy sprawdzać status podatkowy kontrahenta oraz nie określa procedury sprawdzania kontrahenta, stąd też nie istnieją przepisy prawa materialnego mogące być, w problemie stanowiącym istotę wniosku, przedmiotem ewentualnej analizy organu interpretacyjnego. Zatem prawidłowo wskazał organ, że udzielenie odpowiedzi na pytania wnioskodawcy wymagałoby przeprowadzenia postępowania dowodowego i ustalenia stanu faktycznego poszczególnych transakcji, co wykracza poza zakres uprawnień organu w postępowaniu interpretacyjnym. Wobec powyższego organ, w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w trybie przewidzianym przepisem art. 14b § 1 O. p., nie jest właściwy do oceny stanu wiedzy podatnika na temat sytuacji jego kontrahenta. Oceny takiej może dokonać wyłącznie odpowiedni organ podatkowy w toku kontroli podatkowej (skarbowej) po zebraniu w sprawie całokształtu materiału dowodowego. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi wskazać należy, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ interpretacyjny zasad postępowania podatkowego, a to zasady zaufania do działania organów podatkowych oraz zasady szybkości postępowania. W niniejszej sprawie organ podatkowy zbadał sprawę skarżącej, a następnie stwierdził i prawidłowo uzasadnił przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Sam zaś fakt wydania rozstrzygnięcia o odmiennej treści, niż oczekiwana przez stronę skarżącą nie oznacza naruszenia zasady zaufania, wyrażonej w treści art. 121 § 1 O.p. Za chybiony uznać należy ponadto zarzut naruszenia wynikającej z art. 125 § 1 O.p. zasady szybkości postępowania, gdyż postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wydane zostało w ustawowym trzymiesięcznym terminie zainicjowanym w dniu otrzymania wniosku, a czynności procesowe zmierzające do jego wydania organ podatkowy podejmował bez zbędnej zwłoki. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje ponadto powoływany przez skarżącą fakt wydania przez organ interpretacyjny interpretacji podatkowych w sprawach o zbliżonych stanach faktycznych, gdyż każda interpretacja indywidualna wydana zostaje w oparciu o opisany przez wnioskodawcę stan faktyczny, który determinuje charakter rozstrzygnięcia organu interpretacyjnego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.