II OSK 2610/21

Dnia 8 grudnia 2021 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 13 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Op 379/21 w sprawie ze sprzeciwu H.W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zaskarżonym wyrokiem z 13 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Op 379/21 oddalił sprzeciw H.W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2021 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. H. W., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę kasacyjną od powołanego wyroku. Zaskarżając orzeczenie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151a § 1 w zw. z art. 64e ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 138 § 2 i art. 136 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie sprzeciwu, pomimo, że organ administracji na gruncie przedmiotowej sprawy w sposób nieuprawniony zastosował art. 138 § 2 K.p.a., uchylając oraz przekazując do ponownego rozpatrzenia sprawę w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, podczas gdy mógł po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wydać merytoryczną decyzję w sprawie. Podnosząc powyższy zarzut, H. W. wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, ewentualnie, w razie uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona 2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprzeciwu poprzez uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2021 r. znak: [...], a także 3. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 182 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej powoływana również jako "P.p.s.a.") skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 182 § 3 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Uwzględniwszy przywołane regulacje, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym. Zgodnie z art. 193 zd. 2 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzut postawiony wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 151a § 1 zd. 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Stosownie natomiast do treści art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W świetle art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm. – stan prawny na dzień wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji; dalej powoływana jako u.p.z.p.), wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie, w tym przesłanki tzw. "dobrego sąsiedztwa" (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Zgodnie z tą zasadą ustalenie warunków zabudowy jest możliwe, jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm. - stan prawny na dzień wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji; dalej powoływane jako rozporządzenie). Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Dokonywana w postępowaniu przed właściwym organem administracji analiza urbanistyczna obejmuje ustalenia w zakresie: 1) linii zabudowy (§ 4 rozporządzenia), 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu (§ 5 rozporządzenia), 3) szerokości elewacji frontowej (§ 6 rozporządzenia, 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (§ 7 rozporządzenia), 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości głównej kalenicy i układu połaci dachowych, a także kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) (§ 8 rozporządzenia). Przedmiotem opisu i oceny urbanisty (architekta) jest zatem stan zagospodarowania stwierdzony na podstawie zarówno dokumentacji, jak również badań terenowych. Zamierzona funkcja oraz parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych, linia zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu determinują zakres postępowania wszczętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a w konsekwencji przesądzają o tym, w jakim zakresie właściwy organ administracji wyda władcze i jednostronne rozstrzygnięcie w postaci decyzji administracyjnej w przedmiocie warunków zabudowy. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi być zatem poprzedzone wnikliwą, pełną i wyczerpującą analizą funkcji oraz cech zabudowy, której wyniki znajdują odzwierciedlenie w samej analizie i dokumentach stanowiących podstawę jej przygotowania. Tylko pełna analiza umożliwia należyte skonkretyzowanie wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza urbanistyczna sporządzona w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Opola z [...] grudnia 2020 r. znak: [...] nie pozawalała na określenie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej przez H. W. w zakresie wymaganym przez § 8 rozporządzenia, zgodnie z którym geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Treść powołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że jednym ze wskaźników branych pod uwagę podczas ustalenia wymagań nowej zabudowy pod względem geometrii dachu jest kąt nachylenia. Dla rzetelnej weryfikacji sposobu ustalenia geometrii dachu planowanego obiektu konieczne jest natomiast wykazanie, do których konkretnie zabudowań nawiązuje analiza przy ustalaniu przedmiotowego parametru i dlaczego. W części graficznej analizy sporządzonej na potrzeby postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Opola (karta nr 136 akt postępowania administracyjnego) zabrakło jakichkolwiek danych o kątach nachylenia dachów budynków mieszkalnych zlokalizowanych w obszarze analizowanym. W części tekstowej (karta nr 138 akt postępowania administracyjnego) wskazano natomiast, że "[...] większość budynków mieszkalnych pokryta jest stromymi dachami dwuspadowymi lub wielospadowymi, czasami z naczółkami, o kącie nachylenia połaci min. 30o [...]". W rozstrzygnięciu decyzji (karta nr 146 akt postępowania administracyjnego) ustalono zaś "(...) dach wielospadowy, kąt nachylenia głównych połaci dachowych od 30o do 45o (...)". Poza wynikami analizy, które stanowią załącznik do decyzji organu pierwszej instancji, w aktach sprawy, nie ma dokumentów, które zawierałyby jakiekolwiek bardziej precyzyjne dane o kątach nachylenia dachów budynków mieszkalnych na obszarze analizowanym, co musi prowadzić do wniosku, że Prezydent Miasta Opola, rozstrzygając o wniosku H. W. nie dysponował takimi – niezbędnymi do wydania prawidłowej decyzji – informacjami. Nie ma zatem wątpliwości co do tego, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., natomiast zakres sprawy niewyjaśniony przez organ pierwszej instancji jest istotny dla jej rozstrzygnięcia, zaś uzupełnienie analizy urbanistycznej w tym zakresie w postępowaniu odwoławczym skutkowałoby naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (na str. 4 decyzji z [...] kwietnia 2021 r.) celnie dostrzegło opisany brak analizy urbanistycznej i już tylko z tego względu zasadne było wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Analiza urbanistyczna sporządzona w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Opola z [...] grudnia 2020 r. znak: [...] nie pozawalała także na określenie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej przez H. W. w zakresie wymaganym przez § 7 rozporządzenia. Zgodnie z § 7 rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust. 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4). Na podstawie części graficznej analizy urbanistycznej można stwierdzić, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na działkach sąsiednich względem działki, na której zaplanowano inwestycję (nr ew. 845/167), przebiega tworząc uskok. W części tekstowej wskazano "[...] wysokość elewacji frontowej mieści się w przedziale 2,5 – 7,5 m, średnio 4,5 m dla wszystkich budynków mieszkalnych w obszarze analizy [...]". Podanej średniej nie da się jednak ustalić na podstawie danych zawartych w części graficznej analizy, bowiem nie wskazano tam wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych każdego z budynków mieszkalnych znajdujących się na obszarze analizowanym. Pominięto mianowicie działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...]. W przypadku działki o nr ew. [...] podano natomiast wielkość "3,5-6,5", nie wskazując przy tym wysokości kalenicy dachu, co pozwala co najwyżej przypuszczać, że wielkość 3,5 dotyczy wysokości elewacji, a 6,5 wysokości kalenicy. Z kolei dla działek o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] podano wysokości elewacji frontowej (He) 6,5 m, które są większe niż podane dla tych działek wysokości kalenicy (Hk) - 2,5 m. Również w tym przypadku można tylko się domyślać (na co zresztą trafnie zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na str. 3 decyzji z [...] kwietnia 2021 r.), że doszło do pomyłki poprzez podanie wysokości kalenicy w miejsce wysokości elewacji frontowej i na odwrót. W analizie dopuszczono ponadto "[...] w celu umożliwienia zastosowania większej różnorodności form projektowanych budynków (...) częściowe zwiększenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, o ile podwyższenie to nie przekroczy ½ wysokości połaci dachowej, zaś jego szerokość nie przekroczy ½ szerokości dolnej krawędzi tej połaci [...]". Dalej stwierdzono zaś tylko, że "[...] taka ewentualna modyfikacja nie wpłynie na ogólny kształt i gabaryty zabudowy, pozwoli natomiast na większą swobodę przy projektowaniu budynków [...]". W rozstrzygnięciu decyzji ustalono natomiast, że "(...) dla dachu stromego dopuszcza się miejscowe zwiększenie ww. (do 4,5 m – przyp. Naczelnego Sądu Administracyjnego) wysokości (tj. wysokości do okapu głównej połaci dachowej) pod warunkiem, że szerokość podwyższenia nie przekroczy ½ szerokości połaci dachowej (...)". Jakkolwiek powołany wyżej § 7 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza inne (niż przedłużenie krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy lub średnia wielkość występującą na obszarze analizowanym) wyznaczenie wysokości górnej elewacji frontowej, to musi to wynikać z analizy, a co za tym idzie – musi znaleźć odzwierciedlenie w stanowiących załącznik do decyzji wynikach analizy, tak by można było zweryfikować, czy odstąpienie od reguł określonych w § 7 ust. 1 – ust. 3 rozporządzenia, jest dopuszczalne. Uzasadnienia dla określenia wysokości górnej krawędzi pewnej części elewacji frontowej w inny sposób niż wynikający z § 7 ust. 3 rozporządzenia z pewnością nie stanowi samo w sobie stwierdzenie, że odstępstwo umożliwi zastosowanie większej różnorodności form projektowanych budynków, czy też konstatacja, że zapewnieni to większą swobodę przy projektowaniu budynków. Potrzeba zastosowania owych bardziej różnorodnych form projektowych nie została bowiem w żaden sposób potwierdzona sporządzoną w postępowaniu analizą. O ile można by zaakceptować przeprowadzenie w toku postępowania odwoławczego dodatkowych dowodów w celu ustalenia, czy wysokości kalenicy (Hk) i elewacji frontowej (He) podane dla działek o numerach ewidencyjnych [...], [...] i [...] i dla działki nr ew. [...] są skutkiem omyłki osoby, która sporządziła analizę, a nawet zlecić ustalenie tych parametrów dla działek o numerach ew. [...] i [...], to wszystkie opisane wyżej braki analizy, dotyczące ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7 rozporządzenia), w zestawieniu z brakami dotyczącymi geometrii dachu (§ 8 rozporządzenia), czynią ten dokument dowodem pozbawionym wiarygodności. Uzupełnienie przez organ odwoławczy postępowania dowodowego w zakresie, w jakim analiza urbanistyczna nie odpowiada wymogom stawianym jej przez wskazane przepisy rozporządzenia, musiałoby polegać na ponownym jej przeprowadzeniu w tej części. Taki zakres postępowania dowodowego przekroczyłby natomiast możliwości, jakie daje art. 136 K.p.a. Nie można też zaakceptować zawartego w rozstrzygnięciu decyzji sformułowania "(...) dla dachu stromego dopuszcza się miejscowe zwiększenie ww. wysokości (...)". Jest ono niezrozumiałe. Nie wiadomo, w jakiej sytuacji (co oznacza sformułowanie "dla dachu stromego") dopuszczalne jest zwiększenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Należy wreszcie zauważyć, że chociaż w wynikach analizy stwierdzono, że podwyższenie nie może przekroczyć ½ wysokości połaci dachowej, to takiego ograniczenia zabrakło w samej decyzji. Sformułowanie rozstrzygnięcia w taki sposób jest niedopuszczalne. W przypadku spełnienia (niejasno określonego w decyzji) warunku odstąpienia od zasady wynikającej z § 7 ust. 3 rozporządzenia, inwestor byłby ograniczony jedynie wysokością głównej kalenicy dachu, a nie wysokością górnej krawędzi elewacji frontowej. Odnosząc się natomiast do argumentacji Sądu pierwszej instancji i wnoszącej skargę kasacyjną dotyczącej sposobu określenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i wysokości kalenicy, należy zauważyć, że ani przepisy u.p.z.p., ani przepisy rozporządzenia, nie rozstrzygają o tym, w jaki sposób w decyzji o warunkach zabudowy należy określać parametry planowanej inwestycji. Jakkolwiek więc należy założyć, że w pewnych sytuacjach podanie konkretnych wielkości parametrów lub wskaźników zabudowy, bądź ich przedziału (tzw. widełek) będzie konieczne, to określenie jedynie maksymalnych wielkości nie może stanowić samoistnej podstawy do uznania wadliwości decyzji. Co do zasady należy je bowiem uznać za wystarczające w celu ochrony osób trzecich przed naruszeniem ich interesów. Jak natomiast już wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącym decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, zagrożeniem dla osób trzecich może być projektowanie w sąsiedztwie zabudowy zbyt intensywnej, zbyt szerokiej, zbyt wysokiej, a nie zbyt mało intensywnej, za wąskiej, za niskiej (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 29 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 50/17, z 21 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 2806/16, z 7 września 2018 r. sygn. akt II OSK 1419/18, z 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 1380/16, z 10 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 691/14, z 21 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 3038/13, z 28 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1134/11 – niepublikowane; dostępne: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy też zaznaczyć, że skonkretyzowanie parametrów dotyczących planowanej inwestycji następuje na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, oczywiście z uwzględnieniem określonych w decyzji o warunkach zabudowy maksymalnych wielkości, a także m.in. przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), które określają chociażby minimalną wysokość pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 72 powołanego rozporządzenia). W okolicznościach sprawy zakończonej decyzją zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji, określenie wskaźnika powierzchni zabudowy oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i wysokości kalenicy poprzez podanie wielkości maksymalnych z pewnością nie stanowiło naruszenia przepisów prawa, które samo przez się mogłoby uzasadniać uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Nie można też zgodzić się z Sądem pierwszej instancji co do tego, że wniosek skarżącej nie zawierał wszystkich elementów wymaganych przez art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i lit. c u.p.z.p., wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać (b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, jak również (c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Mocą art. 64 ust. 1 u.p.z.p. powołane przepisy stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. W pkt 5 wniosku o ustalenie warunków zabudowy H. W. określiła gabaryty projektowanej zabudowy, w tym jej wysokość (lit. c) i geometrię dachu (lit. i). Po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] "pierwszej" decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. (z [...] czerwca 2020 r.) złożyła ponadto do akt sprawy pismo z [...] września 2020 r. z załącznikami stanowiącymi rzut parteru, rzut piętra, plan zagospodarowania terenu, przekrój budynku i rzuty elewacji, a także wizualizację budynku. Dostarczone przez inwestorkę dokumenty rysunki (plany, rzuty) stanowią część dokumentacji wymaganej w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze, należy przypomnieć, że skonkretyzowanie parametrów planowanej budowy stanowi kolejny etap procesu inwestycyjnego, który prowadzony jest przez organy administracji techniczno-budowlanej. Decyzja ustalająca warunki zabudowy potwierdza natomiast jedynie, że planowana inwestycja nie narusza ładu przestrzennego i wprowadza ogólne warunki, które należy spełnić aby zamierzenie inwestycyjne zostało zrealizowane. To m.in. w jej granicach, określonych na podstawie prawidłowo sporządzonej analizy urbanistycznej, musi "zmieścić się" przyszły projekt budowlany. Podawanie we wniosku o ustalenie warunków szczegółowych parametrów technicznych planowanej inwestycji nie jest zatem wymagane. W części obejmującej (1) stwierdzenie niedopuszczalności określenia wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i wysokości kalenicy poprzez podanie wielkości maksymalnych oraz (2) stwierdzenie, że wniosek inwestorki zawierał braki w zakresie elementów wymaganych przez art. 52 ust. 2 u.p.z.p., które to braki nie mogły zostać uzupełnione na etapie postępowania odwoławczego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku należało uznać za błędne. Pozostało to jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem z wyżej przedstawionych względów wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. było prawidłowe. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.