II FZ 73/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B.sp. z o.o. w Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Wr 428/20 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. w Z. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z 10 marca 2021 r., I SA/Wr 428/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę B. sp. z o.o. w Z. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 maja 2020 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi "przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Strony skarżącej". W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik oświadczył, że zgodnie z danymi zawartymi w pełnym odpisie KRS pełnomocnictwo, którego uwierzytelniony odpis przedłożono wraz ze skargą, zostało udzielone zgodnie z zasadami reprezentacji przez osobę wchodzącą w skład zarządu Strony skarżącej w dacie udzielenia tego pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo nie straciło mocy po zmianie zarządu i nie zostało wypowiedziane. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie można było jednak w rozpatrywanej sprawie uznać, aby pełnomocnictwo bez daty umocowania uprawniało do wniesienia skargi w imieniu mocodawcy. Mając powyższe na względzie, na podstawie 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), Sąd odrzucił skargę. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący zarzucił: 1. naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 37 § 1 P.p.s.a. poprzez nieuzasadnione odrzucenie skargi ze względu na nieuzupełnienie przez Skarżącą braków formalnych i błędne uznanie, że Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych w stopniu pozwalającym na kontynuowanie postępowania zapoczątkowanego skargą w przypadku, gdy Skarżąca przedstawiła pełnomocnictwo oraz odpis z rejestru potwierdzający upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa zgodnie z żądaniem Sądu; 2. naruszenie art. 37 § 1 P.p.s.a. poprzez nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, że pełnomocnictwo składane w formie pisemnej musi zawierać datę udzielenia umocowania; 3. naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 poprzez nieprawidłowe odrzucenie skargi ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych skargi w sytuacji, gdy podstawą odrzucenia są braki formalne, co do uzupełnienia których Skarżąca nie był wzywana, a wezwanie do uzupełnienia braków nie było wystarczająco precyzyjne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu na etapie postępowania zażaleniowego w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności odrzucenia skargi z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego skargi w postaci pełnomocnictwa. Zgodnie z art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, a na podstawie art. 46 § 3 P.p.s.a. - do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Niezłożenie wraz ze skargą pełnomocnictwa jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu, a konsekwencją nieuzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi jest jej odrzucenie, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, tj. postanowienia z dnia 10 marca 2021 r. odrzucającego skargę Skarżącej, właśnie z powodu nieuzupełnienia braków skargi w wyznaczonym terminie. Warunkiem zastosowania tego przepisu jest jednak prawidłowe doręczenie stronie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wezwanie do uzupełnienia braków pisma powinno być tak jasne i niedwuznaczne, aby u strony, do której zostało skierowane, nie powstała wątpliwość co do przedmiotu wezwania i rygorów grożących w razie niezastosowania się do jego treści. Dlatego też, gdy wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma budzi wątpliwości co do treści, nie można z tego wyprowadzać skutków niekorzystnych dla strony. Innymi słowy, niezachowanie któregokolwiek z tych wymagań pozbawia wezwanie sankcji (por. postanowienie SN z dnia 9 czerwca 1999 r., III RN 6/99, OSNP 2000, Nr 9, poz. 343; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2015 r., I GSK 781/15). Należy zgodzić się ze Skarżącą, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zostało sformułowane w sposób uniemożliwiający zastosowanie sankcji odrzucenia skargi w rozpatrywanej sprawie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 24 sierpnia 2020 r. Strona została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: "złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej", "bowiem załączone do skargi pełnomocnictwo zostało udzielone przez osobę, która – jak wynika z załączonego do skargi odpisu KRS - nie wchodzi w skład zarządu skarżącej spółki." (k. 31 akt). Z treści wezwania Sądu wynika zatem, że wątpliwości wobec dokumentów wykazujących umocowanie dotyczyły pełnienia funkcji w zarządzie Skarżącej spółki przez sygnatariusza dokumentu pełnomocnictwa. W odpowiedzi na wezwanie wniesionej w terminie Strona nadesłała pełny odpis KRS Skarżącej, wyjaśniając, że przedłożone wraz ze skargą pełnomocnictwo zostało udzielone zgodnie z zasadami reprezentacji przez osobę wchodzącą w skład zarządu w dacie udzielenia pełnomocnictwa, a pełnomocnictwo nie zostało wypowiedziane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że przez pojęcie pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym rozumieć należy całościowo komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę (zob. m.in. wyroki NSA: z 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04; z 22 kwietnia 2005 r., sygn. akt I FSK 1675/04; z 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FSK 581/05). W świetle powyższego i treści wezwania można uznać, że Strona skarżąca prawidłowo zastosowała się do wezwania do uzupełnienia braków skargi mając na celu wykazanie pełnienia przez sygnatariusza pełnomocnictwa funkcji w zarządzie spółki poprzez przedstawienie pełnego odpisu KRS. Należy podkreślić, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi nie wskazywało na braki w zakresie daty pełnomocnictwa i obowiązku uzupełnienia dokumentów pełnomocnictwa także w tym zakresie. Z uwagi na powyższe należy ocenić, że odrzucenie skargi przez Sąd pierwszej instancji było przedwczesne. W wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych nie wskazano na konieczność usunięcia drugiego braku polegającego na nieopatrzeniu datą pełnomocnictwa udzielonego przez prezesa zarządu. W rozpatrywanej sprawie wytknięcie skarżącej Spółce nieumieszczenia na pełnomocnictwie daty nie uprawniało zatem Sądu pierwszej instancji do odrzucenia skargi, w sytuacji gdy w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych nie wskazano na konieczność usunięcia drugiego braku polegającego na nieopatrzeniu datą pełnomocnictwa udzielonego przez prezesa zarządu. Na marginesie NSA zauważa, że na etapie postępowania zażaleniowego pełnomocnik Spółki przedłożył dokumenty mające wykazywać jego umocowanie, w tym dokument pełnomocnictwa opatrzony datą 25 listopada 2015 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z tego powodu na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.