II SA/Kr 631/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na uchwałę Rady Gminy Tokarnia z dnia 31 grudnia 2019 r. nr XIV/93/2019 w sprawie uchwalenia zmiany punktowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Tokarnia - Obszar A postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu T. K. wniesiony wpis od skargi w kwocie 300 (trzysta) złotych. T. K. zaskarżył uchwałę Rady Gminy Tokarnia z dnia 31 grudnia 2019 r. nr XIV/93/2019 w sprawie uchwalenia zmiany punktowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Tokarnia - Obszar A, " w części tj. w następującym zakresie § 1 i § 2 pkt 2 Uchwały zmieniającym przeznaczenia " działki nr [...] z oznaczenia 200KPJ (ogólnodostępne ciągi pieszo - jezdne) na 262MN (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) i 230ZN (tereny zieleni nieurządzonej) "bez podstaw prawnych i bez uzasadnienia". Jego zdaniem "Brak jest podstaw do pozbawienia części działki ewid. nr [...] przylegającej do działki ewid. nr [...] charakteru publicznego - ogólnodostępnego ciągu pieszo-jezdnego ze względu na jej stan prawny, charakter oraz sposób użytkowania". Skarżący wskazuje, że mieszkańcy wsi nie mogli korzystać ze szlaku po podwórku rodziny K. , skoro działki ewid. nr [...], [...], [...], [...] stanowią jego własność. Potwierdza to, jego zdaniem fakt, że przejazd do pól od drogi publicznej dz. ewid. [...] odbywał się po szlaku drogowym po wyodrębnionej geodezyjnie działce ewid. nr [...]. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z a. akt sprawy o zasiedzenie prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Myślenicach Wydział I Cywilny pod sygn. akt I Ns 35/12, zakończonej postanowieniem z dnia 15 września 2017 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2019 r., sygn. akt II Ca 417/14, w tym z zalegających w nich: b. zdjęć lotniczych z lat 1963,1973,1977,1980,1983, wraz z opinią biegłego dr inż. A. B.. c. dokumentacji geodezyjnej sporządzonej przez biegłego d. prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Myślenicach wydział I Cywilny z dnia 17 stycznia 2017 r. sygn. akt I C 299/12 oddalającego powództwo M. M. przeciwko T. K. i L. K. o ochronę własności rzekomo działki [...], a w rzeczywistości nieruchomości stanowiącej północną część działki [...] W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Tokarnia wskazał, że odstąpienie w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego od wskazania działki nr [...] jako drogi wynikało z uwag złożonych przez właścicieli poszczególnych działek sąsiadujących, na których to działkach planowana była droga. Bez zgody poszczególnych właścicieli droga biegnąca przez działkę nr [...] nie mogła zostać poszerzona, co uniemożliwiało oznaczenie tej drogi, jako [...] W planie nie zakazuje się utrzymania dojazdów już istniejących, realizowanych poprzez drogi publiczne, a wręcz dopuszcza się obsługę działek budowlanych poprzez istniejące drogi. Rezygnacja z wydzielania przedmiotowego ciągu pieszo - jezdnego skutkuje, zatem wyłącznie odstąpieniem od jego poszerzania i dopuszczeniem jego przedłużenia lub bocznych dojazdów realizowanych od niego według zapotrzebowania inwestycyjnego osób zainteresowanych. Zgodnie z obecnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego aktualnie każdy, kto potrzebuje dojazdu do swojej nieruchomości może go wykonać, przy czym o ile nie jest on oparty na drodze publicznej, będzie on realizowany na zasadach odpowiednich dla dróg wewnętrznych lub innych umocowanych prawnie dojazdów, np. służebności drogowej. Podkreślono również, że skarżący w żadnym razie nie wykazał, że zaskarżone przez niego postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszają jego bezpośrednio, zindywidualizowany, obiektywny i realny interes prawny. Skarżący ma od wielu lat ustalony dojazd do swojej posesji, a zmiana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie ingeruje w żaden sposób w zakres posiadania oraz w prawo własności przysługujące skarżącemu. Organ zwrócił też uwagę, że nie są prawdziwe stwierdzenia skarżącego, iż działka nr [...] przylega do działki nr [...]. Pomiędzy tymi działkami znajdują się bowiem działki nr [...] oraz [...]. Zarządzeniem z dnia 16 lipca 2021 r. (k. 53) skarżący został wezwany między innymi do wykazania, na jaką okoliczność wnioskowane są dowody z akt Sądu Rejonowego w Myślenicach sygn. I Ns 35/12 i I C 299/12 – pod rygorem oddalenia tych wniosków dowodowych oraz o wykazanie prawa własności skarżącego do działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] – pod rygorem przyjęcia, że nie został należycie wykazany interes prawny do wniesienia skargi i jej odrzucenia. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący wskazał w piśmie z 5 sierpnia 2021 roku, że wnioskowane przez niego dowody z akt spraw Sądu Rejonowego w Myślenicach Wydział I Cywilny prowadzonych pod sygn. akt I Ns 35/12 i I C 299/12 zostały zgłoszone na okoliczności podnoszone w skardze, a w szczególności: 1. faktu istnienia drogi stanowiącej w terenie działkę ewid. nr [...] bezpośrednio przylegającej do działki ewid. nr [...] przez okres kilkudziesięciu lat na przełomie wieku XX i XXI, 2. kształtu i powierzchni działki ewid. [...] w tym okresie, 3. publicznego charakteru działki ewid. nr [...] - ogólnodostępnego ciągu pieszo-jezdnego, z którego korzystał nie tylko skarżący, jego poprzednicy prawni, rodzina, ale także inni mieszkańcy osiedla [...] we wsi Tokarnia, 4. faktu, że przejazd do pól od drogi publicznej dz. ewid. [...] odbywa się od kilkudziesięciu lat po przylegającym do niej bezpośrednio szlaku drogowym po wyodrębnionej geodezyjnie działce ewid. nr [...], 5. zakwestionowania twierdzeń Rady Gminy Tokarnia, że mieszkańcy wsi korzystali ze szlaku prowadzącego po podwórku rodziny K. podczas gdy działki ewid. nr [...] [...], [...], [...] stanowią własność T. K., z czego trzy ostatnie zostały nabyte w drodze zasiedzenia orzeczeniem Sądu we wskazanej sprawie, Ponadto na powyższe okoliczności wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy prowadzonej przez tutejszy Sąd pod sygn. akt III SA/Kr 375/21. Na okoliczność przysługującego skarżącemu prawa własności działek ewid. nr [...], [...], [...], [...], a tym samym interesu prawnego do wniesienia skargi, skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z księgi wieczystej nr [...] i [...], których wydruki elektroniczne przedłożył. Interes prawny we wniesieniu przedmiotowej skargi skarżący posiada także z uwagi na fakt, że część działki [...], której przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostało zmienione zaskarżoną uchwałą, wykorzystuje, jako drogę dojazdową do pól. Dalej T. K. wskazał, że Gmina Tokarnia utrzymywała drogę [...] - utwardzała ją i pomagała mieszkańcom w jej utwardzeniu, wykonywała przepust przy zjeździcie z działki [...] Również Gmina Tokarnia kwestionowała prawidłowość wykonania opracowania geodezyjnego inż. U. Zielińskiej, również wadliwie poprawionego przez inż. M. Z. . Stan ten nie uległ zmianie pomimo dokonania wadliwej aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w oparciu o operat kwestionowany w postępowaniu prowadzonym przez WSA w Krakowie pod sygn. akt III SA/Kr 375/21. Zmiana ta skutkowała formalnym "wchłonięciem" części działki [...] (powstałej z parcel gruntowych nr [...]/ [...] przylegającej do działki [...] do działki [...] Działki ewid. nr [...], [...], [...] stanowią własność skarżącego, jednakże stanowią w terenie podwórko wykorzystywane wyłącznie przez skarżącego i na potrzeby prowadzonego gospodarstwa rolnego. Co istotne, zostały nabyte przez niego w drodze zasiedzenia, natomiast gdyby wykorzystywane były jako szlak drogowy przez innych mieszkańców, nie mógłby nabyć ich prawa własności jako posiadacz samoistny. W toku postępowania o zasiedzenie - które to akta zostały objęte wnioskiem dowodowym - zostały przez Sąd poczynione ustalenia, mające istotne znaczenie dla niniejszej sprawy. Działki ewid. nr [...] i [...] nie zostały nabyte przez skarżącego w drodze zasiedzenia, jednakże z innych powodów, niż podnosi to organ. Ich kształt i położenie względem pozostałych nieruchomości wskazuje jednoznacznie, że nie jest możliwe realizowanie przejazdu i przechodu po tych działkach, co ewidentnie przeczy, aby miały one mieć charakter publicznego szlaku drogowego. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej określanej, jako p.p.s.a. - sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Skarżący nie wykazał, aby jego interes prawny został zaskarżoną uchwałą naruszony w taki sposób, który dawałby mu legitymację do wniesienia skargi w zakresie zmiany przeznaczenia działki nr [...]. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Ocena ta zaś dotyczy charakteru naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego występuje wówczas, gdy jest ono konsekwencją naruszenia obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego lub procesowego). Przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09) . Musi to być nadto interes indywidualny, bezpośredni i realny ( wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05), wynikający z normy obowiązującego prawa, naruszony aktem prawa miejscowego. Istotne by był wykazany przez skarżącego, gdyż dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania skargi ( wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09). Skarżący porusza liczne wątki, dotyczące między innymi toczących się przed Sądem Rejonowym w Myślenicach postępowań cywilnych (na okoliczność kształtu, powierzchni i funkcji działki nr [...]), rzekomo bezprawnego przyłączenia części działki [...] (powstałej z parcel gruntowych nr [...]/ [...] przylegającej do działki [...] do działki [...], co ma być przedmiotem toczącej się sprawy sygn. III SA/Kr 375/21, braku podstaw do uznania działek należących do skarżącego za szlak drogowy. Żadna ze wskazanych okoliczności nie daje podstaw do przypisania skarżącemu, jako właścicielowi działek nr [...], [...], [...], [...] (co zostało potwierdzone wydrukami z ksiąg wieczystych) interesu prawnego do zaskarżenia planu miejscowego w zakresie, w jakim zmienia przeznaczenie działki nr [...]. Wskazywane przez niego dowody na okoliczność przeznaczenia i przebiegu granic działki nr [...] są bez znaczenia dla oceny interesu prawnego skarżącego w niniejszej sprawie. Konfiguracja działek stanowiących własność T. K. oraz działki objętej skargą została wskazana w mapach dołączonych do pisma organu z 29 lipca 2021 r., a dodatkowo można się z nimi zapoznać na stronie internetowej gminy Tokarnia https://tokarnia.e-mapa.net/. Nie budzi wątpliwości, że – jak słusznie wskazuje organ – działka nr [...] nie przylega do działki nr [...]. Z kolei kwestie dotyczące granic między działkami nr [...] również nie dotyczą interesu prawnego skarżącego w zakresie skarżonego planu miejscowego. Skarżący swój interes do zaskarżenia uchwały wywodzi również z faktu, że część działki [...], której przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostało zmienione zaskarżoną uchwałą wykorzystuje, jako drogę dojazdową do pól. Jak jednak wynika z odpowiedzi na skargę zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma wpływu na takie korzystanie z działki nr [...]. Brak jest jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia, że po wejściu w życie zaskarżonej uchwały dojazd skarżącego do pól jest w jakikolwiek sposób utrudniony bądź uniemożliwiony. W tym zakresie można jedynie dopatrywać się interesu faktycznego po stronie T. K., a ustawa wymaga by skarżący legitymował się naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia do skutecznego wniesienia skargi na uchwałę. Z powyższych względów należało uznać, że interes prawny lub uprawnienie T. K. nie zostały zaskarżoną uchwałą naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego i odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.