I FSK 203/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca), Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Maja Chodacka, , po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Rz 851/19 w sprawie ze skarg P. P. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. z dnia 9 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji, w postępowaniu wznowieniowym, w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2018 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok sądu I instancji. 1.1. Wyrokiem z 14 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Rz 851/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi P. P. (dalej skarżący) na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. z 9 września 2019 r. odmawiające uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 r. i za lipiec 2008 r. 2. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. 2.1. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku ustalił, że Dyrektor Izby Skarbowej w R. decyzjami z 18 sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. (dalej organ pierwszej instancji) z 18 lipca 2013 r. w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 r. oraz za lipiec 2008 r. 2.2. Postanowieniem z 22 sierpnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w R. (dalej także organ odwoławczy, organ drugiej instancji), po rozpoznaniu wniosku skarżącego, na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. dalej Ordynacja podatkowa) wznowił postępowanie podatkowe w sprawach zakończonych powyższymi decyzjami ostatecznymi z 18 sierpnia 2014 r. Następnie, decyzjami z 15 oraz z 18 lutego 2019 r. odmówił uchylenia ostatecznych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w R. z 18 sierpnia 2014 r., dotyczących podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 r. i lipiec 2008 r., wobec niestwierdzenia istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. 2.3. Od powyższych decyzji skarżący wniósł odwołania, po rozpatrzeniu których Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w R., powołanymi na wstępie decyzjami z dnia 9 września 2019 r., utrzymał w mocy decyzje z 18 i 15 lutego 2019r. 2.4. Skarżący wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, domagając się ich uchylenia i przekazania spraw do ponownego rozpoznania organowi oraz zasądzenia kosztów postępowania. 2.5. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie: 1. art. 127 Ordynacji podatkowej, przez brak rzeczywistego rozpoznania meritum sprawy przez organy dwóch instancji; 2. art. 194 § Ordynacji podatkowej, przez obalenie mocy dowodowej dokumentu urzędowego (decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M.), bez przeprowadzenia postępowania dotyczącego treści dokumentu. 2.6. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarządzeniem z 17 czerwca 2020 r., powołując się na art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm. dalej ustawa o COVID-19), skierował sprawy do rozpoznania 14 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym Odpis zarządzenia doręczono organowi odwoławczemu 25 czerwca 2020 r. Natomiast w dniu 25 czerwca 2020 r. wysłano pełnomocnikowi skarżącego drogą elektroniczną, na wskazane przez niego konto ePUAP odpis zarządzenia z 17 czerwca 2020 r. Ponieważ dokument nie został odebrany przez adresata w okresie 14 dni od wysłania Urzędowego Potwierdzenia Doręczenia, zgodnie z art. 46 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) uznano go za doręczony z dniem 9 lipca 2020 r. (k. 120 akt sądowych). 2.7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania i wyrokowania na posiedzeniu niejawnym oddalił skargi. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji przyjął, że organ podatkowy, analizując dowody złożone przez skarżącego wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania, słusznie odrzucił ich znaczną część z uwagi na niespełnienie wymogu "nowości" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Ocena ta dotyczyła protokołów przesłuchania R. R. oraz jego ojca i brata, dokumentacji medycznej oraz protokołu kontroli doraźnej. Sąd pierwszej instancji odnosząc się natomiast do pozostałych wskazanych przez skarżącego dowodów, przyjął, że organ odwoławczy zestawiając je z dowodami zgromadzonymi w sprawie głównej, prawidłowo przeprowadził ich wszechstronną analizę na podstawie całości dostępnych dowodów i przyjął, że dowody te nie mają charakteru "istotności". 2.8. Sądu pierwszej instancji, przechodząc do omówieniu drugiej, wskazanej przez skarżącego podstawy wznowienia zaznaczył, że art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, stanowiąc o fałszowaniu dowodów odnosi się do popełnienia przestępstwa sfałszowania dowodu lub innego przestępstwa, co wynika wprost z brzmienia § 2 tego przepisu, które dla jego wykazania – co do zasady – wymaga orzeczenia właściwego sądu. Ponadto pojęcie "fałszywy", w rozumieniu przepisów art. 240 § 1 pkt 1 i art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej, nie może być utożsamiane z odmienną oceną materiału dowodowego forsowaną przez skarżącego. 2.9. Końcowo Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na to, że wbrew zarzutom skarżącego nie włączono do akt streszczenia czy omówienia dowodów zebranych w sprawie karnej, lecz konkretne protokoły zeznań czy wyjaśnień, pomijając te fragmenty, które nie dotyczyły skarżącego, lecz zawierały informacje dotyczące innych podmiotów, których interes publiczny jest chroniony przez prawo. Takie postępowanie nie pozostawało w sprzeczności z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 16 października 2019 r. C-189/18. Skarżący nie wskazał natomiast na żaden konkretny dowód z akt sprawy karnej, pominięty przez organy podatkowe, a który mógłby wskazywać na inny przebieg zdarzeń faktycznych aniżeli przyjęty przez organy w sprawie głównej. 3. Skarga kasacyjna. 3.1. Od powyższego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. 3.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 3.2.1. art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm. zwana ustawa o COVID-19), przez przekazanie sprawy na posiedzenie niejawne, pomimo braku przesłanek ku temu, a ponadto poinformowanie o tym skarżącego w sposób uniemożliwiający jego udział w postępowaniu, a w konsekwencji nieważność postępowania ze względu na pozbawienie strony możliwości obrony swoich praw, 3.2.2. naruszenie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 127 Ordynacji podatkowej oraz art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 47 karty praw podstawowych. 3.3. Skarżący ponadto wniósł o rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny zarządzenia z 22 czerwca 2020 r. o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, albowiem doprowadziło ono do pozbawienia strony możliwości uczestnictwa w rozprawie, a jednocześnie wydane zostało niezgodnie z art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy o COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. 3.4. W skardze kasacyjnej skarżący zrzekł się przeprowadzenia rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 3.4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 3.5. Organ odwoławczy po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4.1. Na wstępie należy odnotować, że stosownie do art. 182 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy". Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący wnosząc skargę kasacyjną zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna, po doręczeniu odpisu tej skargi, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym. 4.2. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach wyznaczonych zarzutami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 w związku z art. 174 pkt 2 oraz art. 176 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) stwierdził, że skarga kasacyjna jest pozbawiona uzasadnionych podstaw. 4.3. Nie dawał podstaw o uchylenia zaskarżonego wyroku podniesiony w pkt 3.2.1. skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy o COVID-19 i związany z nim zarzut nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji, ze względu na pozbawienie skarżącego możliwości obrony swoich praw. Przy ocenie tego zarzutu należało mieć na uwadze to, że przyjęta w art. 10 i art. 90 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasada jawności posiedzeń sądowych i rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych na rozprawie znajduje swoje ograniczenia, gdy przewiduje to "przepis szczególny". Takim przepisem szczególnym był art. 15zzs4 ust. 2 ustawy o COVID-19, który w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego wyroku stanowił, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzały rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Charakter szczególny miał także art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19, zgodnie z którym przewodniczący mógł zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzekał w składzie trzech sędziów. 4.4. Przy wykładni oraz ocenie zastosowania obu wskazanych wyżej przepisów należało mieć na uwadze, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy COVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19. Nie budziło przy tym wątpliwości to, że w stanie faktycznym istniejącym w dacie wydania zaskarżonego wyroku, zarządzony stan pandemii i związane z nim zagrożenie dla życia i zdrowia, uzasadniały stosowanie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości (analogicznie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3743/21, dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Prawo do publicznej rozprawy nie ma bowiem charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Przepis art. 45 ust. 1 Konstytucji stanowi natomiast o tym, że "Każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd". Wbrew zatem zarzutom skargi kasacyjnej przewidziana w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19 możliwość rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym i konstytucyjna zasada rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, dawała podstawy do wydania przez Przewodniczącego Wydziału zarządzenia o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Chybiony był przy tym zarzut, że z uwagi na rozpoznanie przez Sąd pierwszej instancji sprawy na posiedzeniu niejawnym skarżący został pozbawiony możliwości obrony swych praw. Standard ochrony praw strony został zachowany w rozpoznawanej sprawie, bowiem pełnomocnik skarżącego został prawidłowo zawiadomiony o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miał możliwość pisemnego zajęcia stanowiska w sprawie przed terminem posiedzenia. Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z 17 czerwca 2020 r. o wyznaczeniu posiedzenia niejawnego na dzień 14 lipca 2020 r., wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego (k. 120 akt sądowych). To, że dokument nie został odebrany i że pełnomocnik skarżącego nie skorzystał z możliwości zajęcia stanowiska co do zasadności rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, nie mogło obecnie stanowić podstawy do skutecznego podnoszenia zarzutu naruszenia jego praw oraz podważania zasadności wydania przez Przewodniczącego Wydziału I zarządzenia z 17 czerwca 2020 r. o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne. W podsumowaniu tej części uzasadnienia, stwierdzić należy, że możliwe było rozpoznanie złożonej skargi na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19, albowiem przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zasadnie zatem, w świetle wyżej powołanych przepisów, sprawa została skierowana i rozpoznana przez Sąd pierwszej instancji na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić przy tym także należy, że powołane wyżej przepisy nie uzależniały możliwości skierowania przez przewodniczącego sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym od zgody strony. 4.5. Nie dawał podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku podniesiony w pkt 3.2.2. skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej powiązany z art. 127 i art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu tego zarzutu argumentowano, że Sąd pierwszej instancji "(...) całkowicie wypaczył treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie C-189/17", gdyż "(...) faktycznie Trybunał wskazał, że organ może być związany ustaleniami faktycznymi i kwalifikacjami prawnymi z innych postępowań, ale wprowadził jednocześnie szereg dodatkowych wymogów dla takiego ustalenia" (str. 2 – 3 uzasadnienia skargi kasacyjnej). W kontekście tak uzasadnionego zarzutu należy odnotować, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyrokach z 26 lutego 2013 r., nr C-617/10, EU:C:2013:105, (...) i z 6 marca 2014 r., nr C-206/13, EU:C:2014:126, wyjaśnił, że "(...) chociaż Karta praw podstawowych jako prawo pierwotne jest częścią porządku prawnego Unii Europejskiej, zarzut naruszenia jej postanowień może być podnoszony tylko wtedy, gdy w sprawie mają lub powinny mieć zastosowanie inne niż Karta przepisy prawa Unii Europejskiej". Z przywołanych wyżej wyroków można w związku z tym wyprowadzić zasadę, że zarzut naruszenia przepisów Karty praw podstawowych nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Takie stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i podziela je także Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną wniesioną w obecnie rozpoznawanej sprawie (por. wyroki z: 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 367/20, 4 lutego 2021 r., sygn. akt I FSK 1750/20 – dostępne CBOSA). 4.6. W powołanych wyżej wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę natomiast na to, że postanowienia Karty, w tym art. 47, mogą mieć znaczenie w procesie interpretacji i stosowania prawa, przy uwzględnieniu powinności sądów dokonywania wykładni prawa wewnętrznego w zgodzie z prawem unijnym. W skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej powiązano z naruszeniem art. 127 i art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie wykazano jednak skutecznie, aby przyjęta przez Sąd pierwszej instancji wykładnia i stosowanie tych przepisów pozostawała w sprzeczności z normami prawa unijnego. W zarzutach skargi kasacyjnej pominięto także, że poddane kontroli sądowej postępowanie miało charakter nadzwyczajny. Na obecnym etapie przedmiotem postępowania było bowiem rozpatrzenie wniosku o wznowienie postępowania, co oznaczało, że ocenie podlegały nie kwestie merytoryczne, lecz to czy istniały postawy do uchylenia ostatecznych decyzji z uwagi na przesłanki przewidziane w art. 240 § 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej. Przypomnieć należy w tym miejscu, że wniosek o wznowienie postępowań zakończonych decyzjami ostatecznymi Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie został złożony na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej, z uwagi na ujawnienie nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzje administracyjne, a świadczących o tym, że dowody stanowiące podstawę wydania tych decyzji są dowodami fałszywymi. Jednakże – co należy podkreślić w sposób szczególny – w skardze kasacyjnej brak było odpowiednio sformułowanego zarzutu kwestionującego ocenę zastosowania w niniejszej sprawie przepisów art. 240 § 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej. Tym samym, mając na uwadze przyjętą w art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasadę rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej, nie było podstaw do podważenia stanowiska przyjętego przez Sąd pierwszej, który oddalił skargę na decyzje odmawiające uchylenia ostatecznych decyzji z 2008 r. i ustalenia, że wskazane wyżej przepisy nie zostały naruszone. Przypomnieć trzeba w tym miejscu, że wnoszona do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i to od sformułowanych w niej zarzutów zależy jej skuteczność. Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko w granicach, jakie wyznaczają jej zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie nie może zastępować autora skargi kasacyjnej i wyznaczać zakresu wypowiedzi, jaką powinna być objęta skarga kasacyjna. 4.7. Chybiony był podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 127 Ordynacji podatkowej polegający na tym, że "(...) Sąd nie dostrzegł faktu, iż organ w sposób merytoryczny do wniosku o wznowienie postepowania odniósł się dopiero działając jako organ drugiej instancji" gdyż "(...) decyzja pierwszoinstancyjna w żaden sposób nie odnosiła się do zgromadzonego materiału dowodowego". W skardze kasacyjnej nie wykazano w żaden sposób, że tak uzasadnione naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji nie zmienił ustaleń odnoszących się do braku istnienia podstaw do wznowienia postępowania. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wyrażone w zaskarżonym wyroku stanowisko sądu pierwszej instancji o braku podstaw do wydania w niniejszej sprawie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej (str. 16 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). 4.8. Analogiczna ocena dotyczyła podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, który oparto na "(...) wybiórczym przyjmowaniu materiału dowodowego wyłącznie na niekorzyść Podatnika". Pomijając wspomniany już brak w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów normujących wznowienie postępowania, nie podważono w jej uzasadnieniu w żaden sposób tego co przyjął Sąd pierwszej instancji, a mianowicie, że "(...) Skarżący nie wskazał na żaden konkretny dowód z akt sprawy karnej, pominięty przez organy podatkowe, a który mógłby wskazywać na inny przebieg zdarzeń faktycznych aniżeli przyjęty przez organy w sprawie głównej" (str. 16 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). 4.9. Z podanych wyżej względów i na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o obciążeniu skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego obejmującymi wynagrodzenie pełnomocnika organu odwoławczego za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną wynika z treści art. 204 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ----------------------- 3