I GZ 233/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2330/20 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 26 stycznia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2330/20 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2020 r., w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie nadaje się do wykonania. Przedmiotem wniosku o wstrzymanie jest bowiem decyzja organu odmawiająca zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek – a tego rodzaju decyzja nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania, bowiem w wyniku wydania takiego rodzaju aktu administracyjnego na stronie nie ciąży żaden obowiązek nadający się do dobrowolnego wykonania bądź kwalifikujący się do egzekucji. Wobec powyższego w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, co z kolei oznacza, że wniosek o wstrzymanie jej wykonalności nie może zostać uwzględniony. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wskazując na trudną sytuację finansową spowodowaną wybuchem pandemii COVID-19. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni aprobuje stanowisko WSA, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2015 r. o sygn. akt II GZ 306/15). W rozpoznawanej sprawie do Sądu I instancji zaskarżona została decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] października 2020 r., w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Taka decyzja, ze względu na zakres i charakter prawny, nie nadaje się do wykonania. Akt administracyjny, który będzie podlegał ocenie sądu administracyjnego pod kątem legalności, nie nakłada na stronę powinności określonego zachowania się, jak również nie przyznaje jej żadnego uprawnienia. Wobec tego, zaskarżone postanowienie organu nie podlega wykonaniu w trybie egzekucyjnym, a zatem Sąd I instancji prawidłowo nie uwzględnił wniosku skarżącego o wstrzymanie jego wykonalności (por. postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt I GZ 169/19, postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt I GZ 100/19). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji