II GSK 970/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1424/20 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania eksploatacji urządzania technicznego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Ministra Infrastruktury kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez [...] z siedzibą w [...] (dalej: "Skarżąca", "Strona" lub "Spółka") jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 grudnia 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1424/20. Wyrokiem tym została oddalona skarga Spółki na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] maja 2020 r. [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w sprawie wstrzymania eksploatacji urządzenia technicznego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: [...] sierpnia 2017r. w miejscowości [...], zostało przeprowadzone przez inspektora Transportowego Dozoru Technicznego (zwanego dalej "inspektorem TDT") doraźne kontrolne badanie techniczne urządzenia technicznego - zbiornika cysterny drogowej produkcji [...]-[...] – [...] zlokalizowanego na pojeździe o nr rej. [...], nr VIN: [...], eksploatowanego przez Spółkę. Inspektor TDT ustalił, zgodnie z informacjami zawartymi na tabliczce znamionowej cysterny, że najwyższe ciśnienie dopuszczalne "PS" wynosi 2,0 bary a pojemność to 33 m3. Stwierdził, że pojazd jest eksploatowany niezgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. bez decyzji dopuszczającej do eksploatacji wydanej przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego, którym jest Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego (dalej: "Dyrektor TDT").. Dyrektor TDT decyzją z [...] sierpnia 2017r. wstrzymał eksploatację cysterny i nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Po uchyleniu tej decyzji przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa Dyrektor TDT kolejną decyzją z [...] czerwca 2018 wstrzymał eksploatację cysterny oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. I ta druga decyzja została uchylona przez Organ odwoławczy decyzją z [...] kwietnia 2019 r. Organ odwoławczy nakazał wyjaśnić, czy cysterna jest urządzeniem technicznym podlegającym pod dozór techniczny w związku w § 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. poz. 1468, dalej: "rozporządzenie DT"). Dyrektor TDT wzywał Stronę do przesłania dokumentacji technicznej cysterny. [...] sierpnia 2019 r. Inspektor TDT udał się do siedziby strony w celu wykonania badania cysterny. Na miejscu otrzymał informację, iż cysterna realizuje aktualnie transport poza granicami kraju, w związku z czym nie ma możliwości przedstawienia jej do badań. Ponadto przedstawiciel Spółki przekazał inspektorowi TDT kopię listu przewożonego towaru z dnia [...] sierpnia 2017 r. Dyrektor TDT decyzją z [...] września 2019r. wstrzymał eksploatację cysterny, nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Cysterna została zarejestrowana w ewidencji TDT pod nr [...], a po przeprowadzonych w dniu [...] października 2019 r. badaniach technicznych, Dyrektor TDT wydał decyzję nr [...] dopuszczającą cysternę do eksploatacji. Decyzją z dnia [...] maja 2020r. Minister Infrastruktury działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., dalej: "kpa") oraz art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. z 2019 r. poz. 667, ze zm., dalej: "ustawa o dozorze technicznym" lub "udt" ), uchylił decyzję Dyrektora TDT z [...] września 2019 r. w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Minister uznał, że przesłanki o których mowa w przepisie § 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia, zostały spełnione przez sporną cysternę, co oznacza to, że cysterna stanowi urządzenie techniczne, które z mocy samego prawa podlega dozorowi technicznemu, a co za tym idzie, może być eksploatowana wyłącznie na podstawie decyzji właściwego organu jednostki dozoru technicznego, tj. Dyrektora TDT, zezwalającej na jej eksploatację - zgodnie z art. 14 ust. 1 udt. Zatem eksploatacja cysterny bez takiej decyzji jest naruszeniem przepisów o dozorze technicznym, tj. art. 14 ust. 1 udt, co stanowi przesłankę do wydania decyzji wstrzymującej eksploatację tego urządzenia technicznego, o której mowa w art. 18 ust. 1 udt. Jako podstawę prawną do wstrzymania eksploatacji Cysterny, Dyrektor TDT wskazał w zaskarżonej decyzji również art. 18 ust. 2 udt. Niezależnie jednak od oceny słuszności wstrzymania eksploatacji cysterny, Minister zauważył, że istotną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest okoliczność dokonania rejestracji i oddania pod dozór techniczny cysterny w zakresie i na warunkach uzgodnionych z TDT, w konsekwencji czego, po przeprowadzeniu badań doraźnych eksploatacyjnych, Dyrektor TDT dopuścił ją do eksploatacji wydając w dniu [...] października 2019 r. decyzję zezwalającą na eksploatację cysterny. Wydanie ww. decyzji z dnia [...] października 2019 r. skutkuje tym, że w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje Dyrektora TDT rozstrzygające tą samą sprawę: jedna z nich (zaskarżona decyzja) wstrzymuje eksploatację cysterny, zaś druga (z dnia [...] października 2019 r.) zezwala na eksploatację cysterny, przy czym zaskarżona decyzja nie jest decyzją ostateczną. Z uwagi na to, że niedopuszczalne jest wydanie decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a okoliczności sprawy wskazują, że stwierdzona przez Dyrektora TDT wada prawna cysterny została już usunięta, co potwierdził organ ten wydając decyzje dopuszczającą cysternę do eksploatacji, rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji, tj. wstrzymanie eksploatacji cysterny, oprócz tego, że stało się bezzasadne, to nie może być utrzymane w mocy również z przyczyn formalnych. Dlatego Minister uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, z uwagi na to, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania eksploatacji cysterny stało się bezprzedmiotowe. [...] Sp. J. z siedzibą w [...] wniosła do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 8 § 1 i 2 oraz art. 11 kpa poprzez nieuzasadnione odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej we wcześniejszej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2019 r. w zakresie znaczenia okoliczności ciśnienia pod jakim znajdował się towar przewożony w cysternie w dniu kontroli; - art. 7a § 1 kpa poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść strony wątpliwości, czy § 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia DT, w zakresie w jakim ustanawia on przesłankę znajdowania się cieczy lub gazu w urządzeniu technicznym pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego, dotyczy - jak twierdzi strona i co wynika z literalnej wykładni przepisu - faktycznego ciśnienia pod jakim znajdował się towar przewożony w cysternie w dniu kontroli, czy też - jak twierdzi organ - możliwości przewozu pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego;  - art. 7, 77 80 kpa poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, które umożliwiłoby ustalenie istotnej okoliczności w sprawie, tj. czy w momencie kontroli w Cysternie znajdował się towar pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 4 pkt 1 lit. a) w zw. z. art. 14 ust. 1 i art. 18 ust. 1 i 2 ustawy dozorze technicznym, poprzez ich zastosowanie do urządzenia technicznego, w którym nie znajdowała się ciecz ani gaz pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego, a w związku z tym urządzenie nie wymagało decyzji zezwalającej na eksploatację oraz nie można było wydać decyzji wstrzymującej eksploatację, - art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym w zw. z § 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia DT poprzez przyjęcie, iż ustalenie okoliczności, czy przewożona substancja znajdowała się pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego, nie jest niezbędne w przedmiocie niniejszego postępowania. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2019 poz. 2325, dalej:"ppsa."). Uzasadniając wyrok Sąd I instancji wskazał na treść § 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia DT. Z przepisu tego wywiódł, że dla uznania zbiornika (cysterny) za urządzenie techniczne, musi ono spełniać łącznie następujące warunki: 1) musi być urządzeniem ciśnieniowym, w którym znajdują się ciecze lub gazy pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego; 2) musi służyć do przewozu materiału niezaliczonego jako niebezpieczny; 3) musi być pod ciśnieniem napełniany lub opróżniany, lub materiał, o którym mowa w pkt 2, przewożony w nim pod ciśnieniem; 4) iloczyn nadciśnienia i pojemności zbiornika musi być większy niż 50 barów x dm3; 5) nadciśnienie musi być wyższe niż 0,5 bara. WSA uznał, że prawidłowe były ustalenia, że cysterna jest urządzeniem ciśnieniowym. Świadczą o tym informacje na tabliczce znamionowej cysterny, w tym obecność znaku CE wraz z numerem jednostki notyfikowanej [...], przez co należy rozumieć, iż cysterna spełnia zasadnicze wymagania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/68/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do udostępniania na rynku urządzeń ciśnieniowych, wprowadzonej do ustawodawstwa krajowego rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 lipca 2016 r. w sprawie wymagań dla urządzeń ciśnieniowych i zespołów urządzeń ciśnieniowych (Dz. U z 2019 r. poz. 211) oraz § 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu. Innym potwierdzeniem cech cysterny jest zgromadzona dokumentacja cysterny, w tym: instrukcja obsługi zbiornika ciśnieniowego [...], protokół z badania z dnia [...] października 2019 r. Cysterna posiada również armaturę pozwalającą na ciśnieniowe napełnianie lub opróżnianie zbiornika. WSA stwierdził, że w Minister Infrastruktury zasadnie uznał, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje okoliczność czy w dniu kontroli przewożona substancja była pod ciśnieniem. Decydujące znaczenie ma przeznaczenie użytkowanej cysterny, która została wyprodukowana z przeznaczeniem do wykonywania operacji ciśnieniowych jak i bez ciśnieniowych. Sąd I instancji uznał, że wobec oddania cysterny pod dozór techniczny w zakresie i na warunkach uzgodnionych z TDT, zasadne było orzeczenie przez Organ odwoławczy o uchyleniu decyzji i umorzeniu postępowania. "[...] Spółkę Jawną zaskarżyła omówiony wyrok w całości skargą kasacyjną. Zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 4 pkt 1 lit. a) oraz art. 5 ust. 2 ustawy o dozorze technicznym w zw. z § 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów technicznych urządzeń podlegających dozorowi technicznemu poprzez ich błędną wykładnię, sprowadzającą się do uznania, iż decydujące znaczenie do zaliczenia danego urządzenia (zbiornika) jako urządzenia technicznego podlegającego pod dozór ma przeznaczenie określone w dokumentacji technicznej do wykonywania operacji ciśnieniowych, a nie faktyczne użytkowanie urządzenia do operacji bezciśnieniowych, - art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż urządzenie (zbiornik) faktycznie użytkowany do operacji bezciśnieniowych wymaga decyzji - pozwolenia na eksploatację, 2) naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 141 § 4 ppsa poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, tj. w sposób powierzchowny, skrótowy, z brakami w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej orzeczenia w stopniu pozbawiającym stronę możliwości skutecznego zakwestionowania stanowiska sądu - tak w odniesieniu do wykładni, jak też zastosowania konkretnych przepisów prawa; - art. 151 ppsa w zw. z art. 8 § 1 i 2 i art. 11 kpa oraz art. 7a § 1 kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi na wadliwą decyzję organu drugiej instancji, która jako wydana z naruszeniem wskazanych przepisów kpa powinna zostać uchylona; - art. 151 ppsa. w zw. z art. 7, 77 i 80 kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi na wadliwą decyzję organu drugiej instancji, która jako wydana z naruszeniem wskazanych przepisów kpa powinna zostać uchylona. Podnosząc te zarzuty Skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; 2) zasądzenie od Ministra Infrastruktury na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Infrastruktury reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Nie żądał przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, że z uwagi na stanowisko stron zrzekających się przeprowadzenia rozprawy, rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 ppsa. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. W skardze postawiono zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Istota sporu sprowadza się do tego, czy przedmiotowa cysterna podlegała obowiązkowemu dozorowi technicznemu bez względu na rodzaj przewożonego ładunku – jak uznają organy administracji, czy też takiemu dozorowi w tej sytuacji nie podlegała – jak uważa Skarżąca. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w pierwszej kolejności należało się odnieść do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Art. 4 pkt 1 lit. a) ustawy o dozorze technicznym definiuje jako urządzenia techniczne m.in. urządzenia, które mogą stwarzać zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska wskutek rozprężenia cieczy lub gazów znajdujących się pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego. Z kolei art. 5 ust. 1 udt stanowi, że dozorowi technicznemu podlegają urządzenia techniczne (zdefiniowane jak w art. 4 ust. 1 udt) w toku ich projektowania, wytwarzania, w tym wytwarzania materiałów i elementów, naprawy i modernizacji, obrotu oraz eksploatacji. Z art. 5 ust. 1 udt wynika więc konieczność poddania stałemu dozorowi technicznemu urządzeń technicznych od ich projektowania aż po cały proces eksploatacji. Poddanie obowiązkowi dozoru technicznego nie jest więc uzależnione od faktycznego wykorzystywania urządzenia, ale od możliwości jego wykorzystania w sposób tworzący opisane zagrożenia.. Wprawdzie art. 5 ust. 2 udt upoważnia Radę Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu, lecz nie wynika z tego uprawnienie do zawężenia ustawowej definicji urządzenia technicznego, ani tym bardziej do zróżnicowania obowiązku poddania dozorowi technicznemu w zależności od tego, czy w określonym czasie urządzenie jest eksploatowane w sposób mogący stwarzać zagrożenie. Literalne brzmienie § 1 pkt. 1) lit. g rozporządzenia w sprawie rodzajów technicznych urządzeń podlegających dozorowi technicznemu może sugerować, że dotyczy to tylko urządzeń, w których znajdują się ciecze lub gazy pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego. Jednak takie odczytanie tego przepisu prowadziłoby do wykładni niezgodnej z normami ustawowymi wynikającymi w szczególności a art. 5 ust. 1 w zw. z art. 43 pk 1 udt. Musiałoby prowadzić do nielogicznego wniosku, że to nie urządzenie zdolne do wykorzystania w sposób potencjalnie tworzący zagrożenia należy poddawać dozorowi stałemu technicznemu, lecz czynność wykorzystania takiego urządzenia w sposób potencjalnie tworzący zagrożenie. Zatem organy administracji i Sąd i instancji dokonały prawidłowej wykładni art. 5 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 1, w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dozorze technicznym uznając, że przedmiotowa cysterna jako urządzenie wymienione a § 1 pkt 1) lit g) rozporządzenia w sprawie rodzajów technicznych urządzeń podlegających dozorowi technicznemu podlegała stałemu dozorowi technicznemu, a więc jej eksploatacja była dopuszczalna zgodnie z art. 14 ust. 1 udt tylko na podstawie decyzji zezwalającej na ich eksploatację, wydanej przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego. Uznała to również sama Skarżąca, występując skutecznie o uzyskanie takiej decyzji. Tym samym podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego należało uznać za nieuzasadnione. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przepisów postepowania dotyczący art. art. 141 § 4 ppsa. Przepis ten określa elementy uzasadnienia wyroku. Stanowi on, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie przyjmuje się, że zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08, LEX nr 513044). Ponadto naruszenie art. 141 § 4 ppsa musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 ppsa jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny, w ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu, jest zobowiązany jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w tym przepisie. Zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił stan faktyczny sprawy przyjęty za podstawę wyroku, a także podał i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Nie jest naruszeniem art. 141 § 4 ppsa – jak chce autor skargi kasacyjnej – "pozbawienie strony możliwości skutecznego zakwestionowania stanowiska sądu". Nie jest tak zwłaszcza wtedy, gdy stanowisko Sadu I instancji jest prawidłowe i zyskuje akceptację sądu rozpoznającego skargę kasacyjna od takiego wyroku. Nie zasługiwały również zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 ppsa w powiązaniu z art. 8 § 1 i 2 kpa, art. 11 kpa oraz art. 7a § 1 kpa. , art. 7, art. 77 i art. 80 kpa. Stawiane w skardze na decyzje administracyjną zarzuty naruszenia przepisów postepowania mogą być tylko wtedy skuteczne, jeżeli wskazywane naruszenia procedury mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa). To samo przenosi się na etap skargi kasacyjnej, gdzie zarzuty naruszenia przepisów postępowania mogą być tylko wtedy skuteczne, jeśli naruszenia przepisów postepowania miały istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Nie doszło do naruszenia art. 7a kpa przez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści przepisów prawa na korzyść strony, gdyż jak wyżej wskazano wykładnia będących podstawa rozstrzygnięć przepisów prawa (wymienionych wyżej) była prawidłowa i nie pozostawiała wątpliwości co do treści prawidłowo wywiedzionych norm prawnych, co mogłoby uzasadniać zastosowanie art. 7a kpa. Nie stanowiło naruszenia wynikającego z art. 8 § 1 kpa obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej to, że decyzje organów i wyrok Sądu I instancji nie były zgodne z oczekiwaniami Skarżącej i przyjęły odmienną niż Skarżąca, ale prawidłową wykładnię przepisów prawa materialnego. Podobnie fakt nieprzekonania Skarżącej co do przyjętego stanowiska przez organy, nie stanowił o naruszeniu art. 11 kpa, zwłaszcza w sytuacji, gdy przynajmniej częściowo zgodziła się ona z organami uzyskując decyzję dopuszczającą cysternę do eksploatacji przez organ nadzoru technicznego przed wydaniem decyzji organu odwoławczego w sprawie niniejszej. Nietrafne są zarzuty naruszenia art. 151 ppsa w powiązaniu z art. 7, art. 77 i art. 80 kpa. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zarzut naruszenia art. 77 kpa nie może być rozważany z tych przyczyn, art. 77 zawiera kilka jednostek redakcyjnych (paragrafów), a więc przepisów o różnej treści normatywnej, a autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował, do którego z nich odnosi swe zarzuty. W pozostałym zakresie zarzuty te dotyczą ustaleń nie mających znaczenia dla oceny prawidłowości wyroku Sądu I instancji. Dotyczą one prawidłowości ustaleń co do tego, czy cysterna była wykorzystywana wyłącznie do operacji bezciśnieniowych. Jak wyżej wskazano, cysterna podlegała obowiązkowemu dozorowi ze względu na posiadane przez nią cechy techniczne pozwalające na wykorzystywanie do przewozów stwarzających potencjalne zagrożenia, a nie ze względu na to, w jaki sposób była wykorzystywana. Zatem ustalenia co do sposobu wykorzystywania nie miały wpływu na wynik sprawy. Biorąc to wszystko pod uwagę należało skargę kasacyjna oddalić jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego jak w pkt 2 sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa i art. 205 § 2 ppsa w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust.1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. poz. 1804 ze zm.). NSA, zasądzając na rzecz organu kwotę 360 zł, uwzględnił to, że pełnomocnik organu, który niw występował przed Sądem I instancji, sporządził w terminie odpowiedź na skargę kasacyjną.