II GSK 644/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 289/20 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia [..] listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 289/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], którą to decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w sprawie cofnięcia J.M. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii B. W skardze kasacyjnej wniesionej w imieniu J.M., zaskarżano ten wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, gdyż uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na przebieg sprawy, a w szczególności: a) art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej: k.p.a.) przez jego niewłaściwe zastosowanie, b) art. 8 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, c) art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. niewłaściwe zastosowanie, d) art. 9 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie orzeczenia i na podstawie art. 185 (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów procesu i zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, a nadto zawarto oświadczenie o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., który stanowi, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie przypomnieć należy, że art. 174 p.p.s.a. przewiduje dwie podstawy kasacyjne: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Obowiązkiem strony jest wskazanie, który z przepisów został naruszony i przyporządkowanie go do odpowiedniej podstawy kasacyjnej. W przypadku naruszenia przepisów postępowania niezbędne jest przy tym wskazanie wpływu, jaki mogło ono mieć na wynik sprawy. Wynikające z art. 183 § 1 p.p.s.a. związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (por. np. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 909/14 - orzeczenie dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl) nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (por. np. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1253/13 - orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonane wyżej wskazanie wymogów procesowych dotyczących prawidłowego skonstruowania zarzutów skargi kasacyjnej, jak również granic orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny, jest w rozpoznawanej sprawie celowe, a to wobec skonstruowania zarzutów skargi kasacyjnej w sposób wadliwy. W skardze kasacyjnej wskazano jako naruszone przez Sąd pierwszej instancji wyłącznie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, mianowicie: art. 107 § 3 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, art. 8 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 9 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Należy w związku z tym zauważyć, że powyższe przepisy normują postępowanie przed organem administracji, natomiast sąd nie stosuje tych przepisów, a więc nie może dopuścić się ich naruszenia. Sąd oceniając zastosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego przez organ administracji stosuje przepisy ustawy p.p.s.a, nie zaś przepisy k.p.a. W istocie zatem domyślać się można, że zarzut naruszenia wskazanych przepisów k.p.a. miał dotyczyć naruszenia przez Sąd pierwszej instancji nie powołanego w skardze kasacyjnej 151 p.p.s.a., który stosował Sąd oddalając skargę, podczas gdy zdaniem autora skargi kasacyjnej, organ naruszył wskazane przepisy k.p.a., a w związku z tym Sąd winien uchylić wyrok stosując art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., który to przepis jednak również w skardze kasacyjnej nie został powołany. Należy ponadto zauważyć, że stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podstawy kasacyjne powinny być uzasadnione. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do powołania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Podkreślenia wymaga, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., rozumieć należy bowiem istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie wskazano na czym miało polegać naruszenie powołanych w niej przepisów procedury administracyjnej (art. 107 § 3 k.p.a., art. 8 k.p.a. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i art. 9 k.p.a.), ani też w ogóle nie podjęto próby wykazania, że dane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności w treści skargi kasacyjnej nie wskazano jakich konkretnie elementów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. nie zawierało uzasadnienie skarżonej decyzji i jak braki uzasadnienia decyzji mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nie wskazano na czym konkretnie miało polegać naruszenie zasad zaufania do władzy publicznej, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 ust.1 k.p.a.), naruszenie utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw (art. 8 ust. 2 k.p.a.), czy też zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.). Jeżeli zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. to w uzasadnieniu skarżonego wyroku Sąd wyjaśnił, że przewidziany w tym przepisie obowiązek wyłączenia pracownika od rozpoznawania sprawy nie dotyczy sytuacji, w której uprzednio brał udział, a po uchyleniu decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznawał tę sprawę. Do tego stanowiska Sądu w skardze kasacyjnej w ogóle się nie odniesiono. Wobec tak sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej i faktycznego braku ich uzasadnienia, nie ma w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstaw aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania powołanych w skardze kasacyjnej, a tym bardziej, aby skutkiem zarzucanego ich naruszenia, był istotny – w przedstawionym wyżej rozumieniu tego pojęcia – wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.