II SAB/Gd 92/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2021 r. sprawy ze skargi S. H. na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Powiatowego Lekarza Weterynarii do rozpoznania wniosku skarżącej S. H. z dnia 15 czerwca 2021 r. w zakresie pkt 2, w terminie 1 miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność, której dopuścił się Powiatowy Lekarz Weterynarii nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Powiatowego Lekarza Weterynarii na rzecz skarżącej S. H. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. S.H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Pismem z dnia 15 czerwca 2021 r. (data wpływu do organu - 16 czerwca 2021 r.) S.H. zwróciła się do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii o udostępnienie, w trybie dostępu do informacji publicznej następujących informacji: 1) wysokości wynagrodzenia Powiatowego Lekarza Weterynarii i Głównego Księgowego, 2) skanu listy obecności Powiatowego Lekarza Weterynarii oraz Głównego Księgowego za ostatni miesiąc, 3) kierunku studiów ukończonych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii oraz Głównego Księgowego wraz z nazwą szkoły wyższej, 4) ilości nagród i premii przyznanych Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii oraz Głównemu Księgowemu w okresie od grudnia 2020 r. do marca 2021 r. W piśmie z dnia 24 czerwca 2021 r., zatytułowanym "Informacja odpowiedź na wniosek o informację publiczną" organ przedstawił następujące informacje: Ad. 1) wysokość wynagrodzenia za ostatni miesiąc Powiatowego Lekarza Weterynarii i Głównego Księgowego – 5.890 zł i 4.260 zł, Ad. 2) informacje zawarte w listach obecności stanowią dane osobowe szczególnych kategorii, które podlegają wyjątkowej ochronie i nie są ogólnodostępne, Ad. 3) kierunki ukończonych studiów przez Powiatowego Lekarza Weterynarii: - [...], kierunek medycyna weterynaryjna, - [...], specjalizacja Higiena zwierząt rzeźnych i mięsa, Główny Księgowy: - [...], kierunek zarządzanie finansami, - Akademia [...], kierunek towaroznawstwo, specjalność organizacja przedsięwzięć handlowych, - [...] Szkoła Wyższa specjalizacja Rachunkowość budżetowa i kontrola zarządcza w jednostkach samorządu terytorialnego. Ad. 4) brak nagród i premii przyznanych Powiatowego Lekarza Weterynarii i Głównemu Księgowemu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku S.H. zarzuciła organowi nierozpoznanie jej wniosku z dnia 15 czerwca 2021 r. w zakresie pkt 2 dotyczącego udostępnienia skanu listy obecności Powiatowego Lekarza Weterynarii i Głównego Księgowego. W tym zakresie skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez przyjęcie, że wnioskowane informacje nie są informacją publiczną oraz wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia 15 czerwca 2021 r. w zakresie punktu 2 i stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności. Powołując się na orzecznictwo sądowe skarżąca wskazała, że zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej objęte są również informacje dotyczące listy obecności w pracy osób pełniących funkcje publiczne. Wskazała przy tym, że dnia 29 czerwca 2021 r. upłynął 14-dniowy termin wskazany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Organ mimo upływu terminu nie uzupełnił odpowiedzi, co skutkuje powstaniem stanu bezczynności. W związku z tym, że organ w piśmie z dnia 24 czerwca 2021 r. wyraził swoje stanowisko i nie uzupełnił odpowiedzi, skarżąca uznała, że zaprezentowane przez organ stanowisko jest ostateczne i dalsze oczekiwanie na odpowiedź jest bezcelowe, mimo iż na dzień składania skargi stan bezczynności jest niewielki. W ocenie skarżącej, jeżeli organ uważa, że wskazane dane podlegają ochronie, powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i wskazując, że skarżąca w sposób niebudzący wątpliwości została powiadomiona o odmowie udostępnienia części żądanych informacji właśnie ze względu na ich szczególną ochronę. Skoro więc wola organu została przekazana stronie i zostało zachowane minimum elementów decyzji administracyjnej, tj. oznaczenie organu, adresata decyzji, rozstrzygnięcie i podpis osoby uprawnionej do jej wydania, to niezależnie od niezachowania pełnej formy jest to decyzja administracyjna, a skoro tak, to skarga na bezczynność jest chybiona. Wskazano ponadto, że stronie przysługują środki ochrony prawnej w postaci możliwości wniesienia odwołania od odmowy przekazania listy obecności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., w przypadku gdy sąd uwzględni skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Natomiast w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 2). W niniejszej sprawie skarżąca zwalcza bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w rozpoznaniu jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 15 czerwca 2021 r. poprzez udostępnienie skanu listy obecności Powiatowego Lekarza Weterynarii i Głównego Księgowego za ostatni miesiąc. W zakresie pozostałych żądań wniosku, skarżąca nie kwestionowała, że organ zadość uczynił jej żądaniom udostępniając informacje zgodnie z wnioskiem. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym stosownie do ust. 3 tego przepisu ograniczenie wskazanego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Szczegółową regulację dotyczącą udostępniania informacji publicznej zawiera ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176), zwana dalej u.d.i.p. Ustawa ta reguluje przedmiotowy i podmiotowy zakres dostępu do informacji publicznych. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 306) powiatowy lekarz weterynarii jest organem Inspekcji Weterynaryjnej jako kierownik powiatowej inspekcji weterynaryjnej wchodzącej w skład niezespolonej administracji rządowej. Stosownie do art. 15 ust. 1 tej ustawy w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań Inspekcji, organem pierwszej instancji jest powiatowy lekarz weterynarii, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Kompetencje powiatowego lekarza weterynarii wynikają zaś m.in. z ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 638) oraz z ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1421). Bezspornie zatem powiatowy lekarz weterynarii jako organ władzy publicznej jest obowiązany do udostępniania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w u.d.i.p. W orzecznictwie przyjmuje się, że jest nią każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wskazując m.in., że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.), o zasadach ich funkcjonowania, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.). Z przepisów u.d.i.p. wynika, że wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno – technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy, albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznej, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub, że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016 r., s. 314 – 315). W konsekwencji, w określonych przypadkach na organie spoczywa obowiązek zawiadomienia wnioskodawcy o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej, co jest uzasadnione w szczególności w następujących sytuacjach: 1) informacja objęta żądaniem wniosku nie stanowi informacji publicznej, 2) podmiot, do którego wniosek został złożony, nie posiada objętej jego żądaniem informacji publicznej, 3) zasady i tryb udostępniania informacji publicznej zostały odmiennie określone w innych ustawach w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., 4) informacja publiczna została zamieszczona w BIP lub w centralnym repozytorium (zob. H. Knysiak-Molczyk, Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, Warszawa 2013, s. 239). Na gruncie u.d.i.p. o bezczynności można mówić, jeżeli wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie i terminach określonych w u.d.i.p. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że przedmiotem wniosku skarżącej z dnia 15 czerwca 2021 r. był objęty skargą pkt 2 tego wniosku dotyczący skanu listy obecności Powiatowego Lekarza Weterynarii oraz Głównego Księgowego za ostatni miesiąc. Kontroli sądowej podlega zaś sposób, w jaki organ załatwił wniosek przesyłając w dniu 24 czerwca 2021 r. w formie pisma odpowiedź, że informacje zawarte w listach obecności stanowią dane osobowe szczególnych kategorii, które podlegają wyjątkowej ochronie i nie są ogólnodostępne. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Powiatowy Lekarz Weterynarii dopuścił się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej w zakresie udostępnienia list obecności Powiatowego Lekarza Weterynarii oraz Głównego Księgowego, a na taką ocenę wpływ miał zarówno charakter żądanej informacji, jak i sposób ustosunkowania się organu do wniosku skarżącej w tym zakresie. Informacja w postaci list obecności Powiatowego Lekarza Weterynarii oraz Głównego Księgowego tego organu niewątpliwie stanowi informację publiczną i winna podlegać udostępnieniu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie ulega bowiem wątpliwości, że lista obecności pracownika organu administracji publicznej stanowi informację publiczną, gdyż dotyczy organizacji pracy w tym organie oraz służy weryfikacji sposobu, w jaki pracownik wywiązuje się ze swoich obowiązków w tym zakresie. Ujawnianie takich danych uzasadnione jest wymogiem bezwzględnej transparentności zasad funkcjonowania i organizacji pracy w organach administracji (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. II SA/Sz 1173/17; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. II SA/Gd 7/17, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznanie przez organ, że żądana informacja stanowi informację publiczną nie powoduje automatycznego jej udostępnienia, ale wymaga zweryfikowania przesłanek ograniczających dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., a celem postępowania o udostępnienie informacji dotyczących osób fizycznych jest wyjaśnienie, czy osoby te pełnią funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Wówczas bowiem ograniczenia dostępności informacji nie mają zastosowania. Zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i odmowa udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy musi przybrać formę decyzji administracyjnej, stosowanie do regulacji art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W niniejszej sprawie, wbrew sugestiom organu, odpowiedzi udzielonej na wniosek skarżącej odnośnie żądania zawartego w pkt 2 wniosku nie można uznać za zgodne z u.d.i.p. załatwienie sprawy, które zwalniałoby organ z zarzutu bezczynności w tym zakresie. Nie sposób podzielić stanowiska organu, że odmowa udostępnienia list obecności nastąpiła w formie decyzji administracyjnej, od której skarżąca mogła złożyć odwołanie. Lektura pisma organu z dnia 24 czerwca 2021 r., zatytułowanego "Informacja - odpowiedź na wniosek o informację publiczną", przeczy stanowisku organu i prowadzi do wniosku, że stanowi ono w istocie czynność materialno-techniczną obejmującą udostępnienie informacji w zakresie pkt 1, 3 i 4 wniosku, a pisemne wyjaśnienia w zakresie pkt 2 wniosku. Pismo to pomimo zaopatrzenia w datę, wskazanie organu i adresata – skarżącej oraz podpis osoby działającej w imieniu organu, nie zawiera zasadniczego elementu konstytuującego decyzję, a mianowicie dającego się wyodrębnić konkretnego rozstrzygnięcia o przedmiocie żądania z pkt 2 wniosku. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (zob. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1163/81, LEX nr 10683). Rozstrzygnięcie (sentencja) powinno być precyzyjne, bez niedomówień i wątpliwości interpretacyjnych, a jego treści nie można domniemywać z całokształtu treści pisma bądź z jego uzasadnienia. W ocenie Sądu, treść odpowiedzi organu na żądanie pkt 2 wniosku nie stanowi rozstrzygnięcia będącego elementem składowym decyzji administracyjnej, a tym samym nie konstytuuje odmowy udostępnienia żądanych informacji w formie decyzji. Odpowiedź ta bowiem pozbawiona jest charakteru zindywidualizowanego, odnoszącego się do konkretnego wnioskodawcy, a opiera się o argument braku ogólnodostępności danych. W istocie, informacje zawarte w odpowiedzi organu odnośnie list obecności nie stanowią rozstrzygnięcia o żądaniu skarżącej, a raczej ogólne uwagi odnośnie charakteru danych objętych wnioskiem. W odpowiedzi tej nie sprecyzowano ani wyraźnego rozstrzygnięcia żądania (takiego jak "odmawia" udostępnienia), ani jego uzasadnienia. Nie zawarto w niej również pouczenia o prawie zaskarżenia, co w przypadku uznania odpowiedzi za decyzję odmowną pozbawiłoby skarżącą gwarancji procesowych przysługujących stronie. To wszystko powoduje, że pisemna odpowiedź organu na wniosek skarżącej, przybrała w odniesieniu do wszystkich żądań wniosku, charakter czynności materialno – technicznej udostępnienia danych żądanych w pkt 1, 3 i 4 wniosku, a ogólną informację odnośnie pkt 2 wniosku. O ile odpowiedź na zapytania z pkt 1, 3 i 4 wniosku należało zaakceptować jako zgodną z wymogami u.d.i.p., o tyle odpowiedź na żądanie pkt 2 takich standardów nie spełniła. Odmowa udostępnienia informacji mających charakter publiczny winna nastąpić w formie decyzji administracyjnej, spełniającej wymogi art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wypracowana w orzecznictwie przychylna kwalifikacja pisma niespełniającego wszystkich wymogów decyzji przewidzianych w k.p.a. jako decyzji administracyjnej nie może doprowadzić do uszczuplenia gwarancji procesowych strony, do czego doszłoby w niniejszej sprawie z powodu braku pouczenia skarżącej o prawie do zaskarżenia. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Powiatowego Lekarza Weterynarii do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 15 czerwca 2021 r. w zakresie pkt 2 tego wniosku (pkt 1 sentencji wyroku). W oparciu o art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność, której dopuścił się Powiatowy Lekarz Weterynarii w niniejszej sprawie, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku). Wskazać należy, że ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa pozostawiając dokonanie kwalifikacji bezczynności lub przewlekłości uznaniu sądu orzekającego, a uznanie to cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy i opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Taka kwalifikacja będzie więc zasadna, gdy stan bezczynności czy przewlekłości jest oczywisty i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie, rażące naruszenie prawa musi posiadać dodatkowe cechy w stosunku do "normalnego" naruszenia prawa i wyraźnie odróżniać się wśród innych naruszeń prawa stanowiąc przypadek wyjątkowy na ich tle (zob. wyrok NSA z dnia 18 marca 2021 r., III OSK 495/21, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, zgodnie z którym orzeczenie o kwalifikowanej (rażącej) formie bezczynności powinno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. Tymczasem dokonując oceny, czy z takim przypadkiem naruszenia prawa mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie Sąd doszedł do wniosku, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, że nie można przypisać organowi celowej bezczynności (złej woli). Wskazać bowiem należy, że zachowując ustawowy 14-dniowy termin organ ustosunkował się do wniosku skarżącej w zakresie każdego z czterech punktów tego wniosku i udostępnił informacje żądane w punktach 1, 3 i 4. Natomiast nieudzielenie informacji wnioskowanej w pkt 2 wiązało się z mylnym przekonaniem organu o charakterze żądanych danych. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w punkcie 3 sentencji wyroku zasądzając od Powiatowego Lekarza Weterynarii na rzecz skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz 480 złotych wynagrodzenia radcy prawnego, ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, do czego Sąd był uprawniony na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.