I SA/Kr 820/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 15 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. P. B. Sp. z o.o. w K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] z dnia 27 kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za grudzień 2020 r. i styczeń 2021 r. uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia 27 kwietnia 2021 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 8 marca 2021 r. nr [...] odmawiającą I. P. B. Sp. z o.o. w K. prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od dnia 1 grudnia 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021 r. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Jak wynika z zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy, w dniu 26 lutego 2021 r. I. P. B. Sp. z o.o. w K. złożyła wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania składek w związku z przeciwdziałaniem skutkom wywołanym COVID-19 dla płatników składek prowadzących 30 listopada 2020 r. działalność w branżach określonych w rozporządzeniu. We wniosku Spółka wskazała, że przeważającą działalnością prowadzoną przez nią na 30 listopada 2020 r. jest według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) działalność oznaczona kodem 56.10.A. Decyzją z dnia 8 marca 2021 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] odmówił prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od dnia 1 grudnia 2020 r. do dnia 31 stycznia 2021 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ w pierwszej kolejności przytoczył treść § 10 ust. 1 i § 11 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. z 2021 r. poz. 152). Organ wskazał, że według rejestru KRS i GUS (REGON) Spółka nie określiła rodzaju przeważającej działalności według PKD. Organ stwierdził, że uzyskano dodatkowe dane z GUS, z których wynika, że na dzień 30 listopada 2020 r. kod PKD-56.10.A. nie był przeważającym rodzajem działalności Spółki. Ponadto ustalono, że w dokumentach ZUS IWA za rok 2019 i 2020 jako przeważający rodzaj działalności podano kod PKD 47.11.Z. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy I. P. B. Sp. z o.o. w K. zarzuciła ZUS [...] błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez arbitralne uznanie iż sam przeważający kod PKD wskazuje na prowadzoną działalność, gdzie w rzeczywistości wnioskodawca prowadzi li tylko działalność polegająca na prowadzeniu restauracji - kod PKD [...] oraz stoiska handlowego w formie "wyspy" sprzedającej w Galerii Handlowej gotowe zestawy sushi. Do wniosku Spółka dołączyła fakturę za najem za listopad, grudzień 2020 r. oraz styczeń 2021 r. (restauracja), fakturę za najem za listopad, grudzień 2020 r. (stoisko), zestawienie sprzedaży restauracji i stoiska – wydruk z kasy fiskalnej za listopad 2019 r., listopad 2020 r., grudzień 2020 r. i styczeń 2021 r., odpis z KRS-u z dnia 15 grudnia 2020 r. i z dnia 3 lutego 2021 r. oraz rejestr REGON. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia 27 kwietnia 2021 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 8 marca 2021 r. Uzasadniając swoją decyzję organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, przytoczył treść § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. i stwierdził, że kod PKD 56.10.A przeważającej działalności podany przez Spółkę na wniosku nie jest zgodny z rejestrem REGON według stanu na 30 listopada 2020 r. Na dzień 30 listopada 2020 r. przeważającym kodem PKD działalności Spółki był bowiem kod 47.11.Z, który nie uprawnia do zwolnienia. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] z dnia 27 kwietnia 2021 r. I. P. B. Sp. z o.o. w K. pismem z dnia 26 maja 2021 r. wniosła na nią skargę, domagając się jej uchylenia i przyznania jej zwolnienia ze składek za grudzień 2020 r. i styczeń 2021 r. lub przesłanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez arbitralne uznanie, iż sam przeważający kod PKD wskazuje na prowadzoną działalność, gdzie w rzeczywistości wnioskodawca prowadzi li tylko działalność polegająca na prowadzeniu restauracji - kod PKD 56.10.A oraz stoiska handlowego w formie "wyspy" sprzedającej w Galerii Handlowej gotowe zestawy sushi, co stanowi naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego wszechstronnego rozpatrzenia sprawy oraz nie wzięcia pod uwagę dowodów przedstawionych przez stronę to jest naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. prawdy obiektywnej, braku jakiegokolwiek odniesienia się do dowodów przedstawionych przez skarżącego w szczególności dowodów księgowych wskazujących na faktyczną działalność skarżącego. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm., zwanej dalej ustawą o COVID) w zw. z § 1 pkt 1 i 2 zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2020 r. nr 61/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Wskazane zarządzenie Prezesa WSA w Krakowie zostało wydane w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta na prawach powiatu Kraków, będącego siedzibą tut. Sądu, obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1758 ze zm.). Na mocy ww. przepisów zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dniem 17 października 2020 r. odwołano rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. Zgodnie z ww. art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę i odpowiedź na nią. Odnośnie kwestii możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej z jednoczesnym bezpośrednim przekazem dźwięku i obrazu zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 3 marca 2020 r. wyjaśnić należy, że przeprowadzenie takiej rozprawy nie jest możliwe, gdyż tut. Sąd nie dysponuje odpowiednim zapleczem technicznym umożliwiającymi przeprowadzenie rozprawy w formie "on line". Odnosząc się zaś do kwestii kognicji Sądu wskazać należy, że zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Stosownie jednak do art. 13 § 3 p.p.s.a., Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może w drodze rozporządzenia przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości. W myśl przywołanego przepisu, na mocy § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1773 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi, rozpoznanie spraw z zakresu działania Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczących zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo ustawy o COVID-19, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Przedmiotowa zaś sprawa dotyczy zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek wymienionych w art. 31zo ustawy o COVID-19, na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. z 2021 r. poz. 152). Z uwagi na powyższe oraz fakt, iż skarżąca Spółka ma swoją siedzibę na obszarze właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, uzasadniona jest zatem właściwość tut. Sądu w niniejszej sprawie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w powyżej zakreślonych granicach Sąd uznał, że skarga jest zasadna. Poddając kontroli zaskarżoną decyzję wskazać należy na uchybienie proceduralne organu rozpoznającego sprawę, które skutkowało tym, że uzasadnienie rozstrzygnięcia sprawy - tak w zakresie uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego - musiałby przejąć sąd administracyjny. Tymczasem, zasadą postępowania administracyjnego jest, że sąd administracyjny nie ma kognicji do merytorycznego rozpatrywania sprawy administracyjnej i formułowania uzasadnienia rozstrzygnięcia a tylko do kontroli prawidłowości działań organu na podstawie kryterium legalności. Jedną z podstawowych zasad, którymi powinien kierować się organ prowadząc postępowanie administracyjne jest zasada prawdy obiektywnej ujęta w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), która wskazuje, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i zobowiązuje organy administracji publicznej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie o zwolnienie z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne wymaga od organu – stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. – wyczerpującego zebrania i oceny materiału dowodowego w celu dokładnego ustalenia, czy strona wnioskująca o takie zwolnienie spełnia ustawowe wymogi do przyznania jej takiego prawa. Dopiero wówczas organ jest uprawniony do wyboru określonego rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia z obowiązku opłacania składek. Zarówno poczynione ustalenia w sprawie oraz ich analiza z punktu widzenia przesłanek zwolnienia, jak i motywy wyboru rozstrzygnięcia powinny przy tym znajdować pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji spełnia szczególnie istotną rolę, gdyż pozwala na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności, czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, materiałów dowodowych, czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Prawidłowe uzasadnienie decyzji wiąże się ponadto z realizacją zasady przekonywania, sformułowanej w art. 11 k.p.a. Wyjaśnianie stronom zasadności przesłanek, którymi kieruje się organ przy załatwieniu sprawy ma bowiem ograniczyć konieczność stosowania środków przymusu przy jej wykonaniu. Co więcej, w zgodzie z art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, i bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W ocenie Sądu, analiza zaskarżonej decyzji ZUS z dnia 27 kwietnia 2021 r. wskazuje, że nie zawiera ona niezbędnych elementów wymaganych przepisami art. 107 § 3 k.p.a. Organ poprzestał bowiem na powołaniu przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie, skrótowym przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania i stwierdzeniu, że podany przez skarżącą Spółkę kod PKD 56.10.A nie jest zgodny z rejestrem REGON według stanu na 30 listopada 2020 r. Organ w żaden jednak sposób nie odniósł się do argumentów strony skarżącej podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, że jej przeważająca działalność polega na prowadzeniu w G. K. restauracji pod nazwą "L. oraz stoiska handlowego w formie wyspy sprzedającego gotowe zestawy sushi pod nazwą "M. ". Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, uzasadnienie przedmiotowej decyzji nie może się ostać w takim kształcie, bowiem sporządzenie uzasadnienia jest nie tylko wymogiem formalnym - wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne, gdyż przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego wpływa na kontrolę rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Brak rozważań organu co do tego, czy o zwolnieniu z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne decyduje kod PKD przeważającej działalności prowadzonej przez płatnika, ujawniony w określonej dacie w rejestrze REGON, czy też nadrzędne znaczenie w tym zakresie ma kod PKD określający działalność, jaką w rzeczywistości wykonywał wówczas ten podmiot stanowi w ocenie Sądu o istotnym naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., co w konsekwencji uzasadnia przyjęcie, że organ co najmniej przedwcześnie orzekł o odmowie umorzenia składek na ubezpieczenie społeczne rolników. W przypadku bowiem gdy, tak jak w zaistniałym stanie faktycznym, występuje sprzeczność kodu PKD podanego przez skarżącą Spółkę w złożonym wniosku, a kodem PKD widniejącym w bazie REGON, organ winien przed wydaniem decyzji, zbadać okoliczności podnoszone przez wnioskodawcę i ustalić kod prowadzonej działalności na podstawie rzeczywistego stanu faktycznego. Brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowi jednocześnie naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji, poza wskazaniem i wyjaśnieniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ma zawierać także uzasadnienie faktyczne, a zatem być dla strony, ale również dla sądu, źródłem informacji o sposobie rozumowania organu podejmującego decyzję i przyjętych przez niego założeniach, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Organ zobowiązany więc jest nie tylko do wskazania faktów i okoliczności, które uznał za udowodnione, ale również wskazania na podstawie jakich dowodów oparł swoje ustalenia, a także wskazania przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 września 2019 r. sygn. akt I SA/Bk 377/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie wydanej decyzji powinno umożliwić organowi nadzoru oraz sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia, co ma istotne znaczenie zwłaszcza przy ocenie prawidłowości decyzji o charakterze uznaniowym. Decyzja w tym przedmiocie winna być więc poprzedzona wszechstronnym rozważeniem indywidualnych okoliczności sprawy istotnych z punktu widzenia przesłanek zwolnienia z opłacania składek na ubezpieczenia społeczne. Zauważyć również należy, że przedmiotem skargi jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] wydana na podstawie art. 127 § 3 k.p.a., a zatem w trybie ponownego rozpoznania sprawy. Przepis ten, będący wyrazem ustanowionej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania, stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś do wniosku tego mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Wydając decyzję w trybie ponownego rozpatrzenia sprawy organ drugiej instancji powinien mieć na względzie treść art. 140 k.p.a., który stanowi, że w sprawach nieuregulowanych przepisami art. 136-139 k.p.a., zawierającymi normy postępowania odwoławczego, odpowiednie zastosowanie do tego postępowania mają przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. W konsekwencji uznać należało, że rozpoznając sprawę w drugiej instancji w trybie ponownego jej rozpatrzenia ZUS [...] miał obowiązek rozpoznać ją na nowo co do istoty. Z akt sprawy nie wynika, aby takie postępowanie zostało przez ZUS przeprowadzone zgodnie z powyższymi wymogami. W zaskarżonej decyzji ogólnikowo stwierdzono, że podany przez skarżącą Spółkę kod PKD 56.10.A nie jest zgodny z rejestrem REGON według stanu na 30 listopada 2020 r. Organ w żaden jednak sposób nie odniósł się do kwestii prowadzenia przez stronę skarżącą restauracji oraz stoiska handlowego oferującego gotowe zestawy sushi, na potwierdzenie czego Spółka przedłożyła fakturę za najem za listopad, grudzień 2020 r. oraz styczeń 2021 r. (restauracja), fakturę za najem za listopad, grudzień 2020 r. (stoisko), zestawienie sprzedaży restauracji i stoiska – wydruk z kasy fiskalnej za listopad 2019 r., listopad 2020 r., grudzień 2020 r. i styczeń 2021 r., odpis z KRS-u z dnia 15 grudnia 2020 r. i z dnia 3 lutego 2021 r. oraz rejestr REGON. Treść zaskarżonej decyzji wskazuje zatem, że ZUS [...], działając jako organ II instancji, nie dokonał należytego i wnikliwego zbadania stanu faktycznego sprawy, ani też nie odniósł się do podnoszonych przez Spółkę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumentów. Z tych względów należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w stopniu, który miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę (art. 153 p.p.s.a.) organ powinien uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Należy ponownie dokonać wnikliwej analizy całego materiału dowodowego a następnie wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie uwzględnienia wniosku skarżącej Spółki bądź odmowy. Dopiero bowiem przeprowadzona ocena rzeczywiście prowadzonej przez stronę skarżącą działalności pozwoli na jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy i stworzy podstawy do wydania słusznej decyzji merytorycznej. Następnie organ zgodnie z wymogami art. 107 § 1 i 3 k.p.a. uzasadni podjętą decyzję. Z uwagi na stwierdzone naruszenie przez organ ww. przepisów postępowania, orzekający w niniejszej sprawie Sąd odstąpił od rozpatrzenia prawidłowości odmowy zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne uznając, że byłoby to przedwczesne. Dopiero bowiem po przesądzeniu o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, ustaleń faktycznych, możliwa jest ocena procesu subsumcji stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie, przepisy prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.