I FSK 1615/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 16 września 2021 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Łd 115/19 w sprawie ze skargi B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 12 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za marzec, lipiec, wrzesień, październik i listopad 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w L. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3) w wyroku Sądu I instancji prostuje oznaczenie strony wnoszącej skargę w ten sposób, że w miejsce "B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L." wpisuje "B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w L.". 1. Wyrokiem z 7 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 115/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę B. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. (dalej skarżąca, spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 12 grudnia 2018 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za III, VII, IX, X, XI 2009 r. (ww. wyrok oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu opublikowane zostały w bazie internetowej NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). 2. W skardze kasacyjnej spółka wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej i jej uwzględnienie poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, podnosząc zarzuty naruszenia: I. przepisów postępowania, tj.: 1. art. 247 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, dalej o.p.) w zw. z art. 211 o.p., art. 133 § 1 o.p., art. 93a § 2 pkt1 lit. b o.p., art. 93a § 1 o.p. i art. 102 § 3 o.p. poprzez uznanie, że na dzień wydania decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi w dniu 30 stycznia 2015 r., sygn. [...] stroną postępowania podatkowego była spółka B. [...] sp. z o.o, podczas gdy na podstawie art. 102 § 3 o.p. w zw. z art. 93a § 2 pkt 1 lit. b o.p. , stroną postępowania podatkowego była spółka B. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k., która powstała na skutek przekształcenia spółki B. [...] sp. z o.o., co potwierdza również postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1804/15 od dnia 19 grudnia 2014 r.; 2. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez dokonanie nowej oceny prawnej sprawy odmiennej od oceny prawnej wyrażonej w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1804/15 w przedmiocie braku tożsamości podmiotowej spółki B. [...] sp. z o.o. i spółki B. [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k.; 3. art. 170 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nie wzięcie pod uwagę stanowiska zawartego w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1804/15, zgodnie, z którym skarżąca jest inną jednostką niż B. [...] sp. z o.o., a co za tym idzie B. [...] sp. z o.o. nie mogła być adresatem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 30 stycznia 2015 r., sygn. [...] wydanej w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia marca 2014 r., sygn. [...], określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec, lipiec, wrzesień, październik i listopad 2009 r.; . 4. art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych, w sytuacji gdy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1804/15 oraz wyrok Sądu pierwszej instancji w istocie pozbawiły spółkę prawa do kontroli sądowoadministracyjnej niekorzystnego dla spółki rozstrzygnięcia organów podatkowych, co również stanowi naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej; 5. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w zakresie podnoszonego przez stronę skarżącą związania organów podatkowych oraz Sądu pierwszej instancji postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1804/15; 6. art. 138 p.p.s.a. poprzez błędne oznaczenie w wyroku nazwy skarżącej jako B. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. 2.1. W odpowiedzi na skargę kasacyjna organ wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. 3. Pismem z 16 marca 2021 r. pełnomocnik spółki wniósł o rozpoznanie sprawy poza kolejnością wpływu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na posiedzeniu jawnym (art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku ustalił, że skarga kasacyjna, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, że przedmiotem zaskarżenia poddanym kontroli Sądu pierwszej instancji była decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, a mianowicie decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 12 grudnia 2018 r., którą utrzymana została w mocy decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 31 sierpnia 2018 r., odmawiająca stwierdzenia nieważności własnej decyzji ostatecznej z 30 stycznia 2015 r., którą to utrzymana została w mocy decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 21 marca 2014 r. określającą spółce zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za III, VII, IX, X, XI 2009 r. 4.1. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny, czy określenie w decyzji z 30 stycznia 2015 r. poprzedniej formy prawnej skarżącej tj. – B. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L.., zamiast B. [...] Sp. z o.o. sp. K. z siedzibą w L. - powinno skutkować nieważnością tej decyzji. 4.2. Na marginesie zaznaczyć jedynie należy, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że w toku postępowania administracyjnego prowadzonego wobec skarżącej, w dniu 19 grudnia 2014 r. dokonano przekształcenia spółki w inną formę prawną tj. w spółkę komandytową. Przekształcenie nastąpiło przed wydaniem decyzji organu z 30 stycznia 2015 r. W zw. z powyższym przekształceniem spółka została wykreślona z rejestru KRS 26 stycznia 2015 r. Wpis uprawomocnił się 7 lutego 2015 r., natomiast Monitor Sądowy nr 21/2015 (4652), w którym zostało ogłoszone umieszczenie w KRS nieprawomocnego wpisu dotyczącego wykreślenia skarżącej z rejestru podmiotów, został opublikowany 2 lutego 2015 r. W dacie wydania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 30 stycznia 2015 r. organ podatkowy nie mógł zapoznać się z jego treścią w zw. z czym skierował sporną decyzję do spółki z oznaczeniem poprzedniej formy prawnej. 4.3. Przed przejściem do merytorycznego rozpoznania sprawy przypomnieć należy, że wszczęte w wyniku wniosku z 29 maja 2018 r. postępowanie administracyjne toczyło się w trybie nadzwyczajnym określonym w art. 247 § 1 o.p. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ogranicza się do zbadania, czy kwestionowane ostateczne rozstrzygniecie jest dotknięte jedną z kwalifikowanych wad, wymienionych enumeratywnie w art. 247 § 1 o.p., uzasadniających stwierdzenie nieważności, czy też wady te nie występują. Instytucja ta służy eliminowaniu z obrotu prawnego decyzji ostatecznych, dotkniętych najpoważniejszymi wadami. Uruchomienie tego trybu postępowania nie może być traktowane jako instrument ponownego rozpatrzenia merytorycznego sprawy po wyczerpaniu drogi administracyjnej w postępowaniu odwoławczym. Stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej nie służy bowiem załatwieniu sprawy podatkowej, a jego podstawowym celem nie jest orzekanie o obowiązkach i prawach strony, wynikających z podatkowego prawa materialnego. Tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji, stanowiącym odstępstwo od zasady trwałości, określonej w art. 128 o.p. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Na uwagę zasługuje fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji to nadzwyczajny środek kontroli decyzji ostatecznej, który stosowany jest tylko w razie wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa i jest związany z samą decyzją, a wobec podstawowej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wykładnia tego przepisu powinna być dokonywana ściśle. Niedopuszczalne jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów określających zastosowanie tego nadzwyczajnego środka. Stosownie natomiast do treści art. 247 § 1 pkt 5 o.p., organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Kierowania decyzji w rozumieniu przywołanego przepisu nie należy utożsamiać z faktycznym doręczeniem, ale przypisaniem określonemu podmiotowi przez organ określonych praw i obowiązków (por. wyroki NSA z 26 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1551/12; z 20 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 998/15). Stroną postępowania podatkowego, zgodnie z art. 133 o.p. jest m.in. podatnik, którego interesu prawnego dotyczy działanie organu podatkowego. 4.4. Z uwagi na istotę sporu przypomnienia wymaga również, że zgodnie z art. 93a § 1 pkt 1 o.p. osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku przekształcenia innej osoby prawnej wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki przekształcanej osoby lub spółki. W art. 551 § 1 Kodeksu spółek handlowych ustawodawca stwierdził, że "Spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa, spółka komandytowo-akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, spółka akcyjna (spółka przekształcana) może być przekształcona w inną spółkę handlową (spółkę przekształconą)." Z art. 553 § 1 tej ustawy wynika natomiast, że spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Okolicznością niesporną w tej sprawie jest, że spółka komandytowa powstała w wyniku przekształcenia spółki z o.o. 4.5. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie Sąd pierwszej instancji wskazał, odnosząc się do poglądów wyrażanych w judykaturze oraz orzecznictwie, że istotą przekształcenia (transformacji) jest zmiana formy prawnej, w której funkcjonuje dany podmiot. Podmiot przekształcany nie jest traktowany jako podmiot likwidowany, gdyż prowadzona przez niego działalność, przy wykorzystaniu tego samego majątku, będzie kontynuowana w innej formie prawnej przez tenże podmiot. W związku z tym na gruncie prawa prywatnego sformułowano pogląd, zgodnie z którym w wyniku przekształcenia następuje kontynuacja, a nie następstwo prawne, bowiem tylko sam podmiot podlega zmianie, a nie zamianie na inny podmiot. Ponownie, tak, jak uczynił to Sąd pierwszej instancji, odwołać należy się do uchwały SN z 29 listopada 2017 r. III CZP 68/17 (OSNC 2018/6/60, LEX nr 2405318), w której to uchwale Sąd Najwyższy stwierdził, że "normatywna konstrukcja przekształcenia spółek handlowych (tzw. przekształcenie sensu stricto) opiera się na realizacji zasady kontynuacji (ciągłości). Z zasady tej, wyrażonej w art. 553 § 1-3 k.s.h., eksponującej sferę podmiotową przekształcenia wynika, że spółka poddana procesowi przekształcenia jest tym samym podmiotem, a na skutek przekształcenia zmienia się tylko forma prawna prowadzonej działalności. Przekształcenie oznacza zatem zmianę typu spółki przy zachowaniu tożsamości podmiotowej w zakresie praw i obowiązków. W konsekwencji w przypadku przekształcenia nie dochodzi do sukcesji praw i obowiązków. W wypowiedziach przedstawicieli doktryny podkreśla się, że zarówno przed, jak i po przekształceniu mamy do czynienia z tym samym podmiotem, który w wyniku przekształcenia zmienia jedynie formę prawną ("szatę prawną") na inny ustawowy typ spółki. Tym założeniom konstrukcyjnym nie przeczy przyjęte w ustawie rozróżnienie terminologiczne pomiędzy "spółką przekształcaną" a "spółką przekształconą", służy bowiem ono jedynie zasygnalizowaniu zmiany formy prawnej spółki przed i po przekształceniu, nie zaś akcentowaniu odrębności podmiotowo-organizacyjnej pomiędzy spółkami uczestniczącymi w procesie transformacyjnym. Tożsamość podmiotowa spółek oznacza, że spółka przekształcona nie wstępuje w prawa i obowiązki o charakterze cywilnoprawnym przysługujące spółce przekształcanej, lecz z dniem przekształcenia spółce przekształconej przysługują wszelkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej (art. 553 § 1 k.s.h.). Innymi słowy, mimo przeprowadzonego przekształcenia nadal w odniesieniu do tych praw i obowiązków chodzi o tę samą spółkę. Wyrażona w art. 553 § 1 k.s.h. zasada kontynuacji obejmuje zarówno prawa i obowiązki prywatnoprawne (art. 553 § 1 k.s.h.), jak i publicznoprawne (art. 553 § 2 k.s.h.)." Podobnie w wyroku SN z 13 września 2017 r. (sygn. akt IV CSK 603/16, LEX nr 2390748) stwierdzono, że przekształcenie podmiotowe spółki handlowej stanowi kontynuację dotychczasowej spółki, tylko w nowej formie prawnej, co oznacza, że jest to nadal ta sama, choć nie taka sama spółka. Staje się ona jako spółka przekształcona podmiotem wszystkich praw i obowiązków spółki przekształcanej, o charakterze cywilnoprawnym i organizacyjnym (art. 551 § 1 i art. 553 k.s.h.). Jest to podobne, ale nie tożsame z sukcesją uniwersalną, która jako skutek występuje w razie łączenia lub podziału spółek handlowych, bo w wypadku przekształcenia nie ma sukcesora (jak w przypadku nabycia spadku) i przeniesienia praw na inną osobę ale wynika to ze zmiany organizacyjno-prawnej struktury spółki przy zachowaniu tożsamości podmiotu i jest to neutralne dla praw i obowiązków, których podmiotem spółka ta cały czas pozostaje. 4.6. W zw. z powyższym wskazać należy, że między spółką przekształcaną, a spółką przekształconą zachodzi tożsamość podmiotowa, a nie następstwo prawne. Osoba prawna zawiązana w wyniku przekształcenia innej osoby prawnej wstępuje w zw. z tym we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki tejże (co potwierdzają również przywołane powyżej przepisy k.s.h.), a co za tym idzie, spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Problematyka ta była również przedmiotem rozważań sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z 17 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 1121/12; wyrok NSA z 26 lutego 2010 r., sygn. akt I FSK 150/90). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie podziela stanowisko wyrażone w powyższych orzeczeniach i przedstawioną w nich argumentację. 4.7. Niezależnie od powyższego należy zwrócić uwagę na stan faktyczny rozpatrywanej sprawy, a w szczególności moment wydania zaskarżonej decyzji. Jeszcze raz wskazać należy, że momentem przekształcenia spółki z o.o. w spółkę komandytową był dzień 19 grudnia 2014 r., w którym dokonano wpisu spółki przekształconej do Krajowego Rejestru Sądowego. W zw. z powyższym przekształceniem spółka została wykreślona z rejestru KRS dopiero 26 stycznia 2015 r., a wpis o wykreśleniu uprawomocnił się dopiero 7 lutego 2015 r. Natomiast Monitor Sądowy nr 21/2015 (4652), w którym zostało ogłoszone umieszczenie w KRS nieprawomocnego wpisu dotyczącego wykreślenia skarżącej z rejestru podmiotów, został opublikowany 2 lutego 2015 r. W dacie wydania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 30 stycznia 2015 r. organ podatkowy nie mógł więc zapoznać się z jego treścią w zw. z czym skierował sporną decyzję do spółki z oznaczeniem poprzedniej formy prawnej. Tym samym uznać należy, że w przedmiotowej sprawie nie może być mowy o błędzie organu dotyczącym adresata decyzji z 30 stycznia 2015 r. Jak wskazano powyżej, organ w dacie wydania spornej decyzji nie miał świadomości, że spółka uległa przekształceniu i zmieniła się jej forma prawna, gdyż informacje na ten temat był w stanie uzyskać dopiero w dniu 2 lutego 2015 r. tj. po opublikowaniu w Monitorze Sądowym zgłoszenia do KRS dotyczącego wykreślenia skarżącej z rejestru przedsiębiorców. Nie można w tym zakresie mówić więc o błędzie organu, tym samym nie można uznać, że jego działanie wypełnia przesłankę z art. 247 § 1 pkt 5 o.p. Jak już wyżej wskazano, spółka po przekształceniu zachowała tożsamość podmiotową ze spółką przed przekształceniem. Skoro w wyniku przekształcenia formy prawnej spółki mamy do czynienia z kontynuacją, to nie można zgodzić się z twierdzeniem, że wskazanie jako adresata w decyzji organu odwoławczego poprzedniej formy prawnej skarżącej skutkować powinno nieważnością tej decyzji. Nie sposób zatem mówić o naruszeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przepisów prawa procesowego, tj. art. 247 § 1 pkt 5 o.p. w zw. z art. 211 o.p., art. 133 § 1 o.p., art. 93a § 2 pkt 1 lit. b o.p., art. 93a § 1 o.p. i art. 102 § 3 o.p., a co za tym idzie także art. 138 p.p.s.a. 4.8. Niezasadne są również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 153 p.p.s.a i art. 170 p.p.s.a. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna jak i wskazania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2017 r, sygn. akt I FSK 1850/15 odrzucało skargę kasacyjną skarżącej gdyż z uwagi na brak zdolności sądowej strony (związany z przekształceniem spółki, która została wykreślona z rejestru KRS 26 stycznia 2015 r., a wpis o wykreśleniu uprawomocnił się 7 lutego 2015 r.) utraciła ona osobowość prawną jeszcze przed wniesieniem skargi do Sądu pierwszej instancji w marcu 2015 r. W zw. z powyższym NSA w przytoczonym postanowieniu wskazał, że już w momencie wnoszenia skargi na Sądu pierwszej instancji istniały przesłanki, aby na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. skargę tą odrzucić. W przywoływanym postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jedynie, że w chwili wniesienia skargi do Sądu pierwszej instancji, a później także skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka w oznaczonej formie prawnej (sp. z o.o.) nie istniała w obrocie prawnym. Postanowienie to nie dokonywało wiążącej dla organów wykładni przepisów prawa, jak sugeruje to skarżąca. W szczególności orzeczenie to nie mogło mieć wpływu na zbadanie sprawy w trybie postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej (art. 247 § 1 o.p.) W sytuacji takiej jak w rozpatrywanej sprawie, istotne było również to, że w dniu wydania i doręczenia decyzji organ nie miał informacji o przekształceniu spółki. 4.9. Wbrew twierdzeniom skarżącej Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznał także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji zawiera odniesienie do związania organów podatkowych oraz Sądu pierwszej instancji postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1804/15, które występuje w uzasadnieniu faktycznym sprawy i chociaż jest ono jedynie zdawkowe i nie odnosi się w sposób szczegółowy do części wskazanych w tym zarzucie zagadnień to niemniej jednak pojawia się w treści uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ewentualna wadliwość uzasadnienia tego wyroku w tym zakresie nie miała wpływu na wynik niniejszej sprawy. 5. Podsumowując powyższe należy uznać, że podniesione przez skarżącą zarzuty kasacyjne okazały się nieusprawiedliwione, a w konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. 5.1. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 156 § 3 p.p.s.a. postanowił z urzędu sprostować oczywistą omyłkę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 115/19 poprzez zmianę w treści sentencji, w ten sposób, że w miejsce nazwy skarżącej "B. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L." wpisać nazwę "B. [...] sp. z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w L.". W ocenie rozpatrującego sprawę składu orzekającego nie ulega wątpliwości, że zaistniały błąd był w istocie oczywista omyłką. 5.2. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Roman Wiatrowski Ryszard Pęk Janusz Zubrzycki sędzia NSA sędzia NSA sędzia NSA