I OSK 342/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Zygmunt Zgierski sędzia del. WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz po rozpoznaniu w dniu 1 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 września 2021 r. sygn. akt II SAB/Wr 52/21 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą we W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie nierozpatrzenia stanowiska co do wyników weryfikacji zawartych w protokole 1. uchyla zaskarżony wyrok w pkt 1 i w tym zakresie umarza postępowanie, 2. oddala skargę kasacyjną w pozostałym zakresie, 3. odstępuje od zasądzenia od [...] Sp. z o.o. z siedzibą we W. na rzecz Prezydenta W. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z 21 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. we W. (Skarżąca) na bezczynność Prezydenta W. (Prezydent) w przedmiocie nierozpatrzenia stanowiska, co do wyników weryfikacji : zobowiązał Prezydenta do rozpatrzenia stanowiska Skarżącej co do wyników weryfikacji zawartych w protokole z weryfikacji z 20 lipca 2020 r. w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt 1 wyroku); stwierdził, że Prezydent dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 wyroku); dalej idącą skargę oddalił (punk 3 wyroku) oraz zasądził od Prezydenta na rzecz Skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy : Skarżąca pismem z 21 czerwca 2021 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Prezydenta przy weryfikacji wyników prac geodezyjnych polegającą na nierozpatrzeniu jej stanowiska, co do wyników weryfikacji zawartych w protokole z 20 lipca 2020 r. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia jej stanowiska, czyli przyjęcia wyników prac geodezyjnych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego lub zwrócenia przekazanych przez nią zbiorów danych lub innych materiałów wraz z protokołem zawierającym opis stwierdzonych uchybień i nieprawidłowości albo wydania decyzji o odmowie przyjęcia wyników prac geodezyjnych; rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; uznanie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; nałożenie na organ grzywny w wysokości 1000 zł; zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że pismem z 26 czerwca 2020 r. zawiadomiła organ o wykonaniu prac geodezyjnych. W dniu 20 lipca 2020 r. organ sporządził protokół weryfikacji wyników prac geodezyjnych, a w protokole stwierdził: braki w przekazanej przez Skarżącą dokumentacji pod względem kompletności przekazywania rezultatów wykonanych prac geodezyjnych oraz nieprawidłowości w przekazanej dokumentacji pod względem niezgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii. Pismem z 21 września 2020 r. Skarżąca ustosunkowała się do wyników weryfikacji dokonując korekty wskazanych przez organ braków w przekazanej dokumentacji pod względem kompletności. Co do wskazanych przez organ nieprawidłowości w przekazanej dokumentacji pod względem niezgodności z przepisami prawa, dokonała poprawy części uwag organu. W odniesieniu do pozostałej części, wskazała na bezzasadność. Pismo przesłane zostało do organu drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP. Dnia 20 maja 2021 r. Skarżąca wniosła do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej jako: "Inspektor") ponaglenie. Pismem z 9 czerwca 2021 r. Inspektor stwierdził brak podstaw prawnych do wniesienia ponaglenia w sprawie w rozumieniu art. 37 k.p.a. wyjaśniając, że taki środek zaskarżenia ma zastosowanie jedynie w sprawie administracyjnej i nie ma możliwości zastosowania go w przypadku czynności materialno-technicznej, jaką jest weryfikacja zbiorów danych lub innych materiałów stanowiących wyniki prac geodezyjnych. Inspektor wskazał ponadto, że organ przesłał 13 października 2020 r. na adres e-mail Skarżącej kopię protokołu ponownej weryfikacji z 9 października 2020 r. Jednocześnie Inspektor przyznał, że przesłania tego pisma przez organ I instancji nie można uznać za doręczenie w myśl przepisów k.p.a. Uzasadniając konieczność wniesienia skargi Skarżąca wskazała, że przedmiotowa sprawa jest sprawą administracyjną i podlega przepisom k.p.a. Procesowa skuteczność ustosunkowania się przez wykonawcę do negatywnego wyniku weryfikacji jest zależna od przedstawienia stanowiska w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez wykonawcę stosownego protokołu w tym zakresie. Złożenie przez wykonawcę we wskazanym terminie ustosunkowania się do protokołu weryfikacji prowadzi do wszczęcia postępowania administracyjnego. Na tle orzeczeń sądów administracyjnych wyprowadzono wniosek o skuteczności wywiedzionej skargi ze względu na poprzedzenie jej ponagleniem. W dalszej kolejności zwrócono uwagę na regulacje wynikające z art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. dotyczące terminów załatwiania spraw. Na tle przedmiotowej sprawy Skarżąca zarzuciła organowi bezczynność w prowadzonym postępowaniu. Zdaniem Skarżącej przesłanie przez organ na jej adres e-mail wiadomości z 13 października 2020 r. zawierającej kopię protokołu z 9 października 2020 r. nie może zostać uznane za próbę załatwienia sprawy w rozumieniu przepisów k.p.a. Skarżąca przywołała stanowisko Inspektora, zgodnie z którym z uwagi na znaczenie czynności doręczeń dla skutków prawnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zapewnić prawidłowość, sprawność i efektywność doręczenia. Jeśli organ administracji publicznej dokonuje doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego, zobligowany jest do zastosowania procedury określonej w art. 46 § 4 k.p.a. Tymczasem Skarżąca nie występowała o doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej a organ nie występował o wyrażenie zgody na taką formę doręczania pism. W ocenie Skarżącej całokształt okoliczności w sprawie wskazuje na bezczynność organu. Świadczy o tym przede wszystkim brak terminowości organu. Co znamienne, sprawa będąca przedmiotem skargi jest sprawą standardową, jej stan faktyczny nie jest skomplikowany i nie ma w niej konieczności prowadzenia postępowania dowodowego. Jej zakończenie sprowadza się do uznania bądź nieuznania stanowiska Skarżącej i podjęcia stosownych działań. Nie jest zatem wykluczone uznanie jej za spełniającą przesłanki art. 35 § 2 k.p.a. Organ znacznie przekroczył wyznaczony przez k.p.a. miesięczny termin na załatwienie sprawy. Od daty ustosunkowania się przez spółkę pismem z 21 września 2020 r. do wyników weryfikacji z 20 lipca 2020 r. minęło ponad 250 dni. Taki czas prowadzenia sprawy jest niewątpliwie dłuższy niż jest to niezbędne do jej załatwienia. W końcowej części skargi uzasadniano rażące naruszenie prawa przez organ oraz zasadność wymierzenia organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę Prezydent wniósł o jej oddalenie, podnosząc zarzut dopuszczenia się przez Skarżącą nadużycia prawa podmiotowego. Podkreślił również, że zgodnie z obowiązującymi przepisami zobligowany był do przesyłania protokołów weryfikacji drogą elektroniczną. Wskazując z kolei na wybiórcze korzystanie przez Skarżącą z uprawnień, organ zauważył, że w ramach innych prac geodezyjnych zgłoszonych przez Skarżącą, komunikował się poprzez wykorzystanie poczty elektronicznej a Skarżąca nie kwestionowała takiego sposobu komunikacji. Organ podkreślił jednocześnie, że stanowisko Skarżącej z 26 września 2020 r. co do wyników weryfikacji zostało dokonane z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 12b ust. 7 u.p.g.i.k. Jednak ze względu na konieczność wprowadzenia systemu informatycznego PZGiK na przełomie lipca i sierpnia oraz zasadę rozstrzygania spraw na korzyść strony, organ zdecydował się na ponowną weryfikację uzupełnionych wyników pracy geodezyjnej. W dniu 9 października 2020 r., po przeprowadzeniu ponownej weryfikacji, sporządzono protokół weryfikacji negatywnej, który wobec braku kwestionowania przez Skarżącą sposobu doręczania wcześniejszego protokołu weryfikacji z 20 lipca 2020 r. został wysłany drogą elektroniczną. Skarżąca nie kontaktowała się z organem od 26 września 2020 r. do 20 maja 2021 r. kiedy wniosła ponaglenie w sprawie bezczynności. Wobec stanowiska Inspektora uznającego argument dotyczący nieprawidłowego sposobu doręczania przez organ pism, 11 czerwca 2021 r. przesłano Skarżącej poprzez platformę ePUAP, protokół weryfikacji negatywnej z 9 października 2020 r. z elektronicznym operatem technicznym. Dokumentacja ta odebrana została przez Skarżącą 25 czerwca 2021 r. W efekcie organ stwierdził, że żądanie zawarte w skardze dotyczące zobowiązania organu do rozpatrzenia stanowiska Skarżącej jest bezpodstawne. Z treści odpowiedzi na skargę wynika również, że złożenie przez Skarżącą ponaglenia po 236 dniach od przekazania wyników prac do organu w celu weryfikacji oraz brak zainteresowania przez ten czas aktualnością i jakością PZGiK, stanowi świadome zaniedbanie Skarżącej, które wydłuża zaskarżoną bezczynność. Prezydent wyjaśnił również, że 9 lipca 2021 r. wpłynęło do organu stanowisko Skarżącej, w którym odniesiono się do protokołu z 9 października 2020 r. W dniu 12 lipca 2021 r. organ przystąpił do weryfikacji wyników wskazanej pracy geodezyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wyjaśnił, że przedmiotem kontroli sądowej była bezczynność Prezydenta związana z weryfikacją wyników prac geodezyjnych. Istota sporu dotyczyła nierozpatrzenia przez organ stanowiska Skarżącej, co do wyników weryfikacji zawartych w protokole weryfikacji zbiorów danych z 20 lipca 2020 r. Sąd podkreślił, że Skarżąca przed wniesieniem skargi, wyczerpała przysługujące środki zaskarżenia, gdyż zgodnie z art. 52 § 2b p.p.s.a., wniosła ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Sąd wyjaśnił następnie, że procedura weryfikacji prac geodezyjnych uregulowana została w art. 12b ust. 1 i nast. u.p.g.i.k. (w brzmieniu obowiązującym przed zmianą dokonaną na podstawie ustawy z 16 kwietnia 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz niektórych innych ustaw). Zgodnie z tym ustępem organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, do którego przekazane zostały zbiory danych lub inne materiały stanowiące wyniki prac geodezyjnych lub prac kartograficznych, niezwłocznie weryfikuje je pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii, w szczególności dotyczącymi: 1) wykonywania pomiarów, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. a, oraz opracowywania wyników tych pomiarów; 2) kompletności przekazywanych wyników wykonanych prac geodezyjnych lub prac kartograficznych. Na podstawie art. 12b ust. 3 u.p.g.i.k. wyniki weryfikacji utrwala się w protokole, zaś ust. 4 stanowi, że podstawę do przyjęcia zbiorów danych lub innych materiałów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowi pozytywny wynik weryfikacji. Sąd przywołał również brzmienie dalszych ustępów art. 12b u.p.g.i.k. zgodnie z którymi: W przypadku negatywnego wyniku weryfikacji właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej zwraca wykonawcy prac geodezyjnych lub prac kartograficznych przekazane przez niego zbiory danych lub inne materiały wraz z protokołem zawierającym opis stwierdzonych uchybień i nieprawidłowości (ust. 6); W przypadku negatywnego wyniku weryfikacji wykonawca prac geodezyjnych lub prac kartograficznych ma prawo, w terminie 14 dni od dnia otrzymania protokołu, ustosunkować się na piśmie do wyników weryfikacji (ust. 7); Jeżeli organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej nie uwzględni stanowiska wykonawcy prac geodezyjnych lub prac kartograficznych wydaje decyzję administracyjną o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych lub innych materiałów sporządzonych przez tego wykonawcę (ust. 8). Sąd wyjaśnił, że przypomnienie treści art. 12b u.p.g.i.k. miało na celu wskazanie, że w początkowej fazie czynność weryfikacji prac geodezyjnych ma charakter materialno-techniczny (kończy się protokołem). Zgodnie z treścią art. 12b ust. 1 u.p.g.i.k., co do zasady, organ winien dokonać weryfikacji "niezwłocznie". Po jej dokonaniu albo przyjąć zgłoszoną pracę geodezyjną do zasobu, albo w trybie określonym w powołanych przepisach wydać decyzję odmawiającą przyjęcia do PZGiK wyników zgłoszonych prac geodezyjnych. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie weryfikacja prac geodezyjnych zakończyła się na etapie czynności materialno-technicznych. Skarżąca 3 lipca 2020 r. złożyła za pośrednictwem platformy ePUAP zawiadomienie o wykonaniu zgłoszonych prac geodezyjnych wraz z operatem technicznym. Praca ta 20 lipca 2020 r. została zweryfikowana negatywnie, a uwagi organ zamieścił w protokole z weryfikacji zbiorów danych oraz innych materiałów przekazanych do PZGiK. Protokół z weryfikacji został przesłany 21 lipca 2020 r. na wskazany przez Skarżącą adres poczty elektronicznej jednakże bez możliwości wytworzenia urzędowego poświadczenie jego odbioru. Skarżąca po zapoznaniu się z protokołem weryfikacji, 21 września 2020 r. ustosunkowała się za pośrednictwem platformy ePUAP do wyników weryfikacji oraz przesłała częściowo uzupełnione i poprawione wyniki prac geodezyjnych. Po zapoznaniu się ze stanowiskiem wykonawcy oraz poprawionym operatem technicznym, a także po stwierdzeniu, że treść protokołu z weryfikacji z 20 lipca 2020 r. nie została w pełni zrozumiana przez wykonawcę, organ przeprowadził 28 września 2020 r. ponowną weryfikację (nr 2). Powtórnie zgłoszona praca została wówczas zweryfikowana pozytywnie pod względem kompletności przekazanych rezultatów wykonanych prac geodezyjnych oraz negatywnie pod względem zgodności z przepisami prawa. Tak jak poprzednio, protokół z weryfikacji przesłano 13 października 20202 r. na adres poczty elektronicznej Skarżącej w sposób uniemożliwiający urzędowe poświadczenie jego doręczenia. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał za uzasadniony zarzut bezczynności organu w rozpatrzeniu stanowiska Skarżącej co do wyników weryfikacji zawartych w sporządzonym 20 lipca 2020 r. protokole weryfikacji. Wątpliwości Sądu nie budziło to, że określona w ustawie procedura weryfikacji prac geodezyjnych przewiduje zasadniczo jednokrotną weryfikację przedłożonych dokumentów i jednokrotne ustosunkowanie się przez wykonawcę do wyników tej weryfikacji (por. wyrok NSA z 22 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 434/17). Prezydent nie mógł nie tylko po raz kolejny dokonać weryfikacji tej samej pracy geodezyjnej ale przede wszystkim nie mógł zwlekać z wydaniem stosownej decyzji do czasu ustosunkowania się przez wykonawcę do ponownej oceny. W przypadku, gdy wykonawca prac w ustawowym terminie - określonym w art. 12b ust. 7 u.p.g.i.k. - ustosunkował się na piśmie do wyników weryfikacji (w badanej sprawy ze względu na brak dowodu potwierdzającego datę otrzymania protokołu należało przyjąć, że wykonawca ustosunkował się w terminie do wyników weryfikacji), zaś Prezydent stanowiska tego nie uwzględnił, to po stronie organu powstał obowiązek wydania decyzji administracyjnej o odmowie przyjęcia do PZGiK przedłożonych przez wykonawcę zbiorów danych lub innych materiałów. Takie stanowisko podyktowane jest właściwą interpretacją przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w szczególności uwzględnia ono to, że z woli ustawodawcy organ tylko raz może dokonać weryfikacji przedłożonych danych, a po ustosunkowaniu się wykonawcy do protokołu, jeżeli złożone materiały nadal zawierają błędy – obowiązany jest wydać decyzję negatywną w zakresie przyjęcia danych do PZGiK. Brak jest w ustawie podstaw do tego, aby nadać organowi uprawnienie wielokrotnej weryfikacji aż do czasu, kiedy przedkładane dane i inne materiały będą spełniać wszystkie wymogi umożliwiające przyjęcie ich do zasobu. Brak wymaganego przez ustawodawcę sposobu procedowania narusza przywołane przepisy art. 12b ust. 6 i 8 u.p.g.i.k. Stwierdzona bezczynność organu polegała zatem w ocenie Sądu na braku podjęcia przez organ ściśle określonych czynności, wynikających z przepisów ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne. Innymi słowy zaistniała bezczynność przejawia się w tym, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, organ pozostał w zwłoce. Nieprawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne doprowadziło do bezczynności. Opisane działania organu godziły w zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), co z kolei prowadzić musi do podważenia zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Sąd wskazał, że elementy składające się na skomplikowany charakter sprawy nie uwalniają organu od powinności zakończenia jej w ustawowym terminie. Mając powyższe na uwadze, wobec stwierdzenia zasadności skargi, działając na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., w pkt 1 wydanego wyroku Sąd zobowiązał Prezydenta do rozpatrzenia stanowiska Skarżącej do wyników weryfikacji zawartych w protokole z weryfikacji z 20 lipca 2020 r. w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy wyjaśniając, że w tym terminie obowiązkiem organu będzie przyjęcie wyników prac geodezyjnych do PZGiK albo wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji o odmowie przyjęcia wyników prac geodezyjnych. W tym ostatnim przypadku elementy składające się na skomplikowany charakter sprawy nie uwalniają organu od powinności zakończenia w ten sposób wszczętego postępowania w terminach przewidzianych w k.p.a. Oceniając w świetle art. 149 § 1a p.p.s.a. stopień naruszenia prawa w związku z zaistniałą bezczynnością, Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 2 wyroku. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z 21.06.2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. W badanym przypadku Sąd nie ujawnił okoliczności uzasadniających stanowisko, że stan bezczynności powstał na skutek rażących zaniedbań odnośnie obowiązku terminowego załatwiania spraw administracyjnych. Poza tym spór w sprawie powstał na tle rozbieżnie interpretowanych w praktyce przepisów, warunkujących rozpatrzenie przedmiotowego wniosku. Nie bez znaczenia pozostają w tym przypadku również podejmowane przez stronę działania, które polegały na kilkukrotnym zgłoszeniu wykonania tej samej pracy geodezyjnej (zawiadomienia z 29 lipca 2020 r. i 26 września 2020 r.), co dodatkowo mogło przyczynić się do skomplikowania sprawy. Dlatego Sąd uznał, że stwierdzonej bezczynności nie można przypisać rażącego charakteru. Ponadto trzeba mieć na względzie, że pomimo braku stosowania w sprawie procedury doręczeń szczegółowo opisanej w art. 39¹ § 1 i art. 46 § 4 k.p.a., organ każdorazowo udzielał odpowiedzi na pisma Skarżącej. Rezultatem dokonanej przez Sąd oceny był brak orzeczenia w wyroku o grzywnie. Skoro bowiem zaistniała bezczynność nie miała kwalifikowanego charakteru, w ocenie Sądu, zbędne i niecelowe było orzekanie, na wniosek Skarżącej o wymierzeniu organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. (punkt 3 sentencji wyroku). Prezydent zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości zarzucając mu na podstawie art, 174 pkt 1 p.p.s.a, naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwą wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie, tj.: art. 12b ust. 6 i 7 i 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne poprzez niewłaściwą wykładnię przepisu sprowadzającą się do stwierdzenia, iż nie budzi wątpliwości sądu, iż procedura weryfikacji prac geodezyjnych przewiduje zasadniczo jednokrotna weryfikację przedłożonych dokumentów i jednokrotne ustosunkowanie się przez wykonawcę do wyników tej weryfikacji, podczas gdy przepis nie wskazuje zakazu ponownej weryfikacji, ani nie zawiera informacji, iż weryfikacja ma być jednokrotna, co w świetle dyspozycji art. 7a k.p.a. stanowi przesłankę, do rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony i jest zgodne z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w podobnej sprawie stwierdził, iż dostrzeżenie w toku postępowania - juz po sporządzeniu protokołu weryfikacyjnego i jego przedstawieniu wykonawcy - dalszych wadliwości zgłoszonej pracy, nakłada na organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej obowiązek ponowienia weryfikacji, a więc sporządzenia kolejnego protokołu weryfikacyjnego obejmującego wcześniej niedostrzeżone wadliwości. Konsekwencją tego jest umożliwienie wykonawcy prac odniesienia się do nowych wyników procedury weryfikacyjnej. Taki sposób procedowania wniosku o przyjęcie do zasobu wykonanych prac geodezyjnych lub kartograficznych umożliwia zarówno osiągnięcie celów stawianych organom Służby Geodezyjnej i Kartograficznej w zakresie prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jak i zachowanie, gwarantowanych art. 12b ust 6 i 7 Prawo geodezyjne i kartograficzne uprawnień procesowych wykonawcy prac geodezyjnych łub kartograficznych. Organ na tle weryfikacji ponownie złożonej pracy geodezyjnej dostrzegł w toku postępowania dalsze wadliwości pracy i kierując się klauzulami generalnymi stypizowanymi w art. 7a oraz 8 k.p.a., ponownie rozpoznał złożoną pracę, co w świetle wykładni celowościowej art. 12b ust, 6 i 7 nie może stanowić uchybienia, art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie, iż ochrona interesu strony obejmowała wydanie szybkiej decyzji administracyjnej, bez możliwości ponownej obrony swych praw na skutek ponownej weryfikacji poprawionego operatu, podczas gdy organ mając na uwadze w/w wyrok NSA z 24 stycznia 2018r. (sygn. 1 OSK 425/16) oraz stosując zasadę rozstrzygania spraw na korzyść strony, 9 października 2020 r. sporządził protokół weryfikacji. Ze względu na fakt, że Skarżąca nie kwestionowała sposobu doręczenia wcześniejszego protokołu weryfikacji z 20 lipca 2020 r. w dniu 13 października 2020r. Preyzdnt przesłał Wykonawcy prac, pocztą elektroniczną na adres wskazany w zgłoszeniu pracy geodezyjnej oraz w zawiadomieniu o wykonaniu tych prac, w/w protokół weryfikacji, aby umożliwić odniesienie się do nowych wyników weryfikacji, 3) art 8 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnie i zastosowanie w sposób niezgodny z jego założeniami ustawowymi poprzez przyjęcie, iż szybkość postępowania z pominięciem możliwości skorzystania z ponownej weryfikacji stanowi naruszenie zasady zaufania obywatela do Państwa, podczas gdy w niniejszej sprawie obiektywnie należy stwierdzić, iż organ umożliwiając Stronie skarżącej ponowne wypowiedzenie się co do poprawionego operatu kierował się właśnie prawami Skarżącego, a nie łamał. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Prezydent zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - p.p.s.a. poprzez dopuszczenie do rozpoznania sprawy pomimo, iż była ona procedowana w terminach zgodnych z przepisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jak i następnie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i nie były wyczerpane środki zaskarżenia, gdyż w momencie składania skargi Skarżąca posiadała ponownie przesłany protokół weryfikacji prac, który został wysłany 11 czerwca 2021 r. za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, do którego miała prawo wydać stanowisko, co uczyniła 9 lipca 2021 r. Tym samym nie doszło do wyczerpania środków zaskarżenia w przedmiotowej sprawie, co stanowi uchybienie natury formalnej do procedowania bezczynności organu, z ostrożności procesowej: art. 122 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nie wyznaczenie rozprawy w niniejszej sprawie, w celu dopytania organu czy decyzja została wydana, zwłaszcza, iż jak sam przyznał WSA we Wrocławiu, organ na bieżąco odpowiadał Skarżącej, a w trakcie procedowania skargi, WSA we Wrocławiu miał wiedzę, iż toczy się postępowania administracyjne w przedmiotowej sprawie i organ podejmuje czynności. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 176 p.p.s.a, Prezydent wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy merytorycznie, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Odpowiedź na skargą kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania są niezasadne. Przywołany przez Prezydenta jako wzorzec kontroli art. 52 § 2 p.p.s.a. stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W ocenie Prezydenta, skoro Skarżącej doręczono 11 czerwca 2021 r. protokół weryfikacji z 9 października 2020 r., to miała ona otwarty termin do wniesienia środka zaskarżenia, co do tego protokołu, w konsekwencji jej skarga była niedopuszczalna. Jak wynika z przedłożonych przez organ akt sprawy, protokół weryfikacji z 9 października 2020 r. został przesłany Skarżącej za pośrednictwem platformy e-puap 11 czerwca 2021 r., odebrany zaś przez Skarżącą 25 czerwca 2021 r., co pośrednio przyznaje sam Prezydent wskazując, że termin na ustosunkowanie się do powyższego protokołu upływał 9 lipca 2021 r. Skarga na bezczynność organu wniesiona została 21 czerwca 2021 r. zatem już po wysłaniu Skarżącej protokołu z 9 października 2020 r. w trybie określonym w art. 46 § 4 k.p.a. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, jak słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, była bezczynność organu w rozpoznaniu uwag wniesionych przez Skarżącą do protokołu z 20 lipca 2020 r. Argumentacja Prezydenta przywołana na poparcie zarzutu naruszenia art. 52 § 2 p.p.s.a. sprowadza się do stwierdzenia, że Skarżąca mogła kwestionować stanowisko wyrażone w protokole z 9 października 2020 r., co oznacza niedopuszczalność skargi. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. II OPS 5/19 wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a a więc zakresie stwierdzenia czy organ pozostawał w bezczynności. Skoro w niniejszej sprawie przed złożeniem skargi nie doszło do ostatecznego zakończenia postępowania, co więcej, skoro nie rozpoczął jeszcze biegu termin do złożenia przez Skarżącą ewentualnych uwag do protokołu z 9 października 2020 r. skarga była dopuszczalna. Nie ulega również wątpliwości, że Skarżąca wniosła stosowne ponaglenie na bezczynność organu (pismo z 20 maja 2021 r.) W konsekwencji zarzut naruszenia art. 52 § 2 p.p.s.a. uznać należało za niezasadny. Oczywiście niezasadny był również zarzut naruszenia art. 122 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wyznaczenia rozprawy. Zgodnie z przywołanym przez Prezydenta przepisem, sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie Przepis ten stanowi swego rodzaju zabezpieczenie przed rozpoznaniem w postępowaniu uproszczonym sprawy, która wymaga rozprawy. Jednakże jest to jednak uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek i przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy, według sądu, zachodzi taka konieczność. Ustawodawca nie wskazał, jakimi kryteriami ma się kierwać sąd pierwszej instancji kierując sprawę podlegającą rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym do rozpoznania na rozprawie. W niniejszej sprawie Prezydent nie wnosił w odpowiedzi na skargę o skierowanie spawy do rozpoznania na rozprawie. Sąd kasacyjny zwraca również uwagę, że to w interesie organu, który miał wiedzę o wniesieniu przez Skarżącą skargi na bezczynność było niezwłoczne poinformowanie Sądu o wydaniu decyzji. Okoliczność, że organ nie poinformował Sądu o wydaniu decyzji nie stanowi uzasadnienia dla przyjęcia, że Sąd naruszył art. 122 p.p.s.a. Przechodząc do ustosunkowania się do zarzutów naruszenia prawa materialnego Sąd kasacyjny wskazuje w tym miejscu, że sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że zastosowanie w sprawie znajdują przepisy ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 16 kwietnia 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 782), to jest w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania zgłoszenia prac czyli 3 lipca 2020 r., a zatem w brzmieniu opublikowanym w Dz. U. z 2020 r. poz. 276 z późn. zm. (dalej “p.g.k."). Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że ustosunkowanie się przez wykonawcę prac do protokołu sporządzonego przez właściwy organ w trybie art. 12b ust. 6 p.g.k. rodzi po stronie organu - w razie niepodzieleni stanowiska wykonawcy - obowiązek wydania decyzji negatywnej, o której mowa w art. 12b ust. 8 p.g.k. Prezydent, przywołując pogląd wyrażony w wyroku NSA z 24 stycznia 2018 r. I OSK 425/16 podnosił, że po złożeniu przez wykonawcę prac uwag w trybie art. 12b ust. 7 p.g.k. organ w razie ponownej negatywnej weryfikacji złożonych prac może ponownie zastosować tryb, o którym mowa w art. 12b ust. 6 p.g.k. to jest zwrócić wykonawcy przekazane przez niego zbiory danych lub inne materiały wraz z protokołem zawierającym opis stwierdzonych uchybień i nieprawidłowości. Sąd pierwszej instancji przyjmując przedstawioną przez siebie wykładnię wyjaśniał, że brak jest w ustawie podstaw do tego, by nadać organowi uprawnienie wielokrotnej weryfikacji aż do czasu, kiedy przedkładane prace będą spełniać wszystkie wymogi przyjęcia ich do zasobu. Odnosząc się do tego argumentu wyjaśnić należy, że rzeczywiście, zgodnie z art. 12b ust 8 p.g.k. jeżeli organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej nie uwzględnia stanowiska wykonawcy prac geodezyjnych lub prac kartograficznych, wydaje decyzję administracyjną o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu danych lub innych materiałów wniesionych przez tego wykonawcę. Brzmienie przywołanego przepisu zdaje się sugerować, że nieuwzględnienie stanowiska wykonawcy, zgłoszonego po otrzymaniu protokołu wymaga wydania decyzji o odmowie przyjęcia prac do zasobu zaś ponowna weryfikacja prac i skierowanie do wykonawcy kolejnego protokołu jest wyłączone. Odnosząc się do tego argumentu Sąd kasacyjny wskazuje, że w przywołanym przez Prezydenta wyroku NSA z 24 stycznia 2018 r. I OSK 425/16 wyjaśniono jednak, że wskazany w art. 12b ust. 6-8 p.g.k. schemat działania organów Służby Geodezyjnej i Kartograficznej rodzi przeświadczenie o konieczności współdziałania wyspecjalizowanego organu administracji i wykonawcy prac geodezyjnych lub kartograficznych, a więc podmiotu posiadającego także wiadomości specjalne, tak aby niewadliwa dokumentacja mogła być przyjęta do zasobu. Istotnym elementem tegoż współdziałania jest przede wszystkim umożliwienie wykonawcy prac wyeliminowania wad z przedłożonej dokumentacji. Cel ten winien być osiągnięty z jednej strony poprzez dokonanie przez organ precyzyjnej weryfikacji zgłoszonych do zasobu zbiorów danych lub innych materiałów stanowiących wyniki prac geodezyjnych lub kartograficznych, z drugiej zaś poprzez zapewnienie wykonawcy tych prac możliwości nie tylko ustosunkowania się do wskazanych przez organ geodezyjny nieprawidłowości, ale i usunięcia ich, tak by niewadliwa dokumentacja mogła być przyjęta do zasobów geodezyjnych. Analizując następnie charakter prawny czynności weryfikacji zgłoszonych do zbiorów danych lub innych materiałów NSA podkreślił w cytowanym wyroku, że treść sporządzonego przez organ protokołu weryfikacji zakreśla pole sporu pomiędzy organem, a wykonawcą pracy. Istnienie owego obszaru kontrowersji co do legalności wykonanej pracy uniemożliwia, na tym etapie postępowania, przyjęcie tej pracy do zasobu. Tym samym treść protokołu weryfikacji ma dla wykonawcy prac przede wszystkim charakter gwarancyjny, bowiem tylko w zakresie dostrzeżonych przez organ nieprawidłowości, uzewnętrznionych w protokole – wykonawca robót geodezyjnych lub kartograficznych ma prawo ustosunkować się do wyników weryfikacji. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że nie jest możliwe wydanie przez organy decyzji odmawiającej przyjęcia do zasobu zgłoszonych prac z powołaniem się na okoliczności, które nie były podniesione w protokole z przeprowadzonej weryfikacji. Z przytoczonych wyżej rozważań, które Sąd kasacyjny rozpoznający sprawę w pełni podziela i przyjmuje za własne wynika zatem, że z uwagi na charakter postępowania w sprawie przyjęcia prac do zasobu, w tym z uwagi na gwarancyjny charakter protokołu sporządzonego przez właściwe organy możliwa jest sytuacja, w której po zgłoszeniu przez wykonawcę prac uwag w trybie art. 12b ust. 7 p.g.k. zaistnieje konieczność sporządzenia przez organ kolejnego protokołu zawierającego opis stwierdzonych uchybień i nieprawidłowości. Konieczność taka może zaistnieć jeżeli okaże się, że przedłożone przez wykonawcę uwagi do pierwotnego protokołu weryfikacji dotknięte są nowymi uchybieniami. Pogląd przedstawiony w wyroku NSA z 24 stycznia 2018 r. został następnie zaakceptowany w wyrokach z 26 września 2018 r. I OSK 2421/16, 16 lipca 2020 r. I OSK 2982/19, 11 lutego 2022 r. I OSK 883/21, 12 maja 2022 r. I OSK 1815/21. Sąd kasacyjny obecnie rozpoznający sprawę dostrzega, że cytowane wyroki dotyczyły sporządzenia kolejnego protokołu na etapie postępowania odwoławczego. Jednak w ocenie składu rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną w pełni dopuszczalne i prawidłowe jest zastosowanie przedstawionej wyżej wykładni art. 12b ust. 8 p.g.k. również do postępowania przed organem pierwszej instancji. Sąd kasacyjny wyjaśnia w tym miejscu, że nie podziela pojawiającego się w orzecznictwie i piśmiennictwie poglądu, iż dopuszczenie możliwości sporządzenie kolejnego protokołu weryfikacji może prowadzić do uchylania się przez organy od zajęcia merytorycznego stanowiska. Postępowaniu takiemu przeciwdziałać można poprzez wykorzystanie instytucji służących zwalczaniu przewlekłości postępowania przewidzianych w k.p.a. oraz p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy przedstawionych Sądowi, organ ustosunkował się do zgłoszonych przez Skarżącą uwag do protokołu z 20 lipca 2020 r. sporządzając 9 października 2020 r. kolejny protokół. Porównanie treści obu protokołów wskazuje, że w ocenie organu stanowisko Skarżącej przedstawione w piśmie z 26 września 2020 r. było dotknięte nowymi nieprawidłowościami. Zatem zarzuty objęte punktami I.1-3 petium skargi kasacyjnej uznać należało za zasadne. Jednak zaakceptowanie przedstawionej przez Prezydenta wykładni art. 12b ust. 6-8 p.g.k. nie mogło doprowadzić do przyjęcia stanowiska, że organ nie dopuścił się bezczynności. Jak wynika z akt sprawy, Prezydent przekazał Skarżącej kolejny protokół za pośrednictwem maila a więc przy wykorzystaniu środka komunikacji uniemożliwiającego ustalenie, czy i kiedy dany dokument odebrany został przez adresata. Sąd kasacyjny zwraca w tym miejscu uwagę, że Prezydent przyjmując możliwość prowadzenia korespondencji ze stroną przy wykorzystaniu adresu mailowego sam przyznawał, że tego typu postępowanie wyłącza możliwość ustalenia daty doręczenia danego pisma. Świadczą o tym twierdzenia organu dotyczące uznania stanowiska zgłoszonego przez Skarżącą 26 września 2020 r. za stanowisko, o którym mowa w art. 12b ust. 7 p.g.k., to jest za uwagi wykonawcy zgłoszone w terminie 14 dni od daty doręczenia protokołu. Sąd kasacyjny dostrzega wynikający z art. 15zzzia ust. 2 pkt 2 ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm., dalej "ustawa z 2 marca 2020 r.") obowiązek informowania wykonawcy prac geodezyjnych o wyniku ich weryfikacji za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Jednak poinformowanie to winno być dokonane w sposób uwzględniający uregulowania art. 46 § 4 w związku z art. 39 1 § 1 k.p.a. Oznacza to, że doręczenie powinno być dokonane nie na adres mailowy Skarżącej, nawet jeżeli był on wskazany w formularzu zgłoszenia prac, ale na jej adres elektroniczny Sąd kasacyjny przypomina w tym miejscu, że adres elektroniczny nie jest tożsamy z adresem mailowym. Sąd kasacyjny zwraca uwagę, że Skarżąca kierowała do organu zgłoszenia właśnie za pośrednictwem plaformy e-puap, to jest w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu. Organ dysponował zatem adresem elektronicznym Skarżącej, na który zresztą 11 czerwca 2021 r. wysłał protokół z 9 października 2020 r. Sąd kasacyjny zwraca również uwagę, że Skarżąca zarówno w ponagleniu z 20 maja 2021 r. jak i w skardze wniesionej do Sądu pierwszej instancji powoływała się na fakt nieustosunkowania się do uwag zgłoszonych przez nią 26 września 2020 r. Z akt sprawy przedstawionych przez organ wynika, że 13 października 2020 r. wysłał on na adres mailowy [...] maila o treści " Dzień dobry, w załączeniu protokół weryfikacji wynik negatywny o numerze jak w tytule. Kopię załączonego protokołu weryfikacji, podpisanego przez wykonawcę wraz z datą otrzymania protokołu oraz podpisane elektronicznie poprawione dokumenty proszę przesłać za pomocą środków komunikacji elektronicznej" z załącznikiem zatytułowanym [...] Nie jest jednak możliwe ustalenie czy i kiedy mail ten został odebrany przez Skarżącą. W konsekwencji przyjąć należało, że organ pozostawał w bezczynności do 11 czerwca 2021 r., to jest do daty wysłania do Skarżącej protokołu z 9 października 2020 r. za pośrednictwem portalu e-puap. Przyjęcie przedstawionej wyżej przez Sąd kasacyjny wykładni art. 12b ust. 8 p.g.k. oznacza również, że wobec prawidłowego skierowania do Skarżącej protokołu weryfikacji, co umożliwiało jej podjęcie dalszych czynności w sprawie, które doprowadziły do wydania decyzji z 1 września 2021 r., nie było podstaw do zobowiązywania organu do rozpatrzenia stanowiska Skarżącej, co do wyników weryfikacji zawartych w protokole weryfikacji z 20 lipca 2020 r. W konsekwencji, konieczne było uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji w punkcie 1, to jest w punkcie zobowiązującym organ do owego ustosunkowania się i umorzenie postępowania w tym zakresie jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 189 p.p.s.a w związku z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W pozostałym zakresie skarga kasacyjna organu podlegała oddaleniu. Skoro organ zaniechał prawidłowego doręczenia dokumentów w postępowaniu, to jest doręczenia za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej w sposób, o którym mowa była w obowiązującym do 5 października 2021 r. art. 46 § 4 k.p.a., uznać należało, że dopiero w dniu wystosowania protokołu z 9 października 2020 r. za pośrednictwem platformy e-puap doszło do skutecznego zrealizowania obowiązku, o którym mowa w art. 12b ust 7 p.g.k. Sąd kasacyjny wyjaśnia również w tym miejscu, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości domniemywania, jakie przepisy w ocenie skarżącego kasacyjnie zostały przez Sąd pierwszej instancji naruszone. W niniejszej sprawie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Prezydent dążył do wykazania, że prawidłowo i terminowo wykonał ciążące na nim obowiązki wynikające z art. 12b ust. 8 p.g.k. Jednak formułując zarzuty skargi kasacyjnej Prezydent nie przywołał żadnych przepisów regulujących tryb doręczeń. Dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołał się na art. 12b ust. 3a p.g.k, art. 15zzzia ustawy z 2 marca 2020 r. oraz ogólnie na przepisy k.p.a. wyjaśniając, że doręczenia dokonywanie za pośrednictwem maila uznał za "kanał komunikacyjny" między organem a Skarżącą. Sąd kasacyjny przypomina, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna, a w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2021 r. I OSK 249/21 i powołane tam orzecznictwo). W niniejszej sprawie Prezydent nie wskazał konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które w jego ocenie pozwalałyby na przyjęcie tezy, że doręczenie za pośrednictwem maila było prawidłowe, bowiem wskazania takiego nie stanowi przywołanie art. 15zzzia ustawy z 2 marca 2020 r., który zawierał w dacie dokonywania zgłoszeń 5 ustępów o różnej treści normatywnej.Za wskazanie takie nie można również uznać ogólnego powołania się na przepisy k.p.a.. Również powołanie się w uzasadnieniu skarg kasacyjnej na art. 12b ust. 3a p.g.k. nie mogło odnieść skutku, przepis ten nie znajdował bowiem w niniejszej sprawie zastosowania z uwagi na przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy p.g.k. w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 16 kwietnia 2020 r.. Powołany przez Prezydenta art. 12b ust. 3a p.g.k. został dodany właśnie nowelizacją z 16 kwietnia 2020 r. Sąd kasacyjny zwraca uwagę, że stanowisko Sądu pierwszej instancji, co do zastosowania przepisów prawa materialnego w określonym brzmieniu nie zostało zakwestionowane przez Prezydenta w skardze kasacyjnej. Z tej samej przyczyny zarzuty objęte punktem I 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej również uchylały się spod kontroli kasacyjnej. Podsumowując, uznając że skarga kasacyjna ma częściowo usprawiedliwione podstawy Naczelny Sąd Administracyjny uchylił na podstawie art. 189 p.p.s.a. zaskarżony wyrok w punkcie 1 i w tym zakresie umorzył postępowanie, oddalając na podstawie art. 184 p.p.s.a skargę kasacyjną w pozostałym zakresie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.