II OSK 372/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 22 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2796/19 w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2796/19, po rozpoznaniu skargi J. R. (dalej jako skarżący lub cudzoziemiec) na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej P.p.s.a.) w zw. z art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody M. z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] oraz orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych w sprawie. Skarżący wnioskiem z [...] marca 2018 wystąpił do Wojewody M. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Do wniosku załączono m. in. kserokopię paszportu, pełnomocnictwo dla A. H., informację starosty, umowę najmu oraz umowę zlecenia. Wojewoda ustalił, że w dniu złożenia wniosku cudzoziemiec przebywał terytorium RP na podstawie wizy typu C wielokrotnego wjazdu ważnej 15 dni w okresie od 21.02.2018 r. do 07.03.2018 r., wydanej przez Urząd Konsularny W. w M.. cudzoziemiec ubiegał się i uzyskał niniejszą wizę w celu turystycznym. Jako planowane daty wjazdu i wyjazdu wskazał 21.02.2018 r. i 07.03.2018 r., a jako miejsce docelowe W. Cudzoziemiec na tejże wizie przekroczył granicę strefy Schengen na W. w dniu 1.03.2018 r. Według organu cel pobytu cudzoziemca budził wątpliwości bowiem cudzoziemiec wjechał na terytorium strefy Schengen w ściśle określonym celu na określony czas. Zgodnie ze złożoną deklaracją nie zgłaszał zamiaru podjęcia pracy na terytorium RP. Organ nadmienił, że cudzoziemiec nie jest uprawniony do samodzielnej zmiany deklarowanego celu pobytu. Na podstawie tych ustaleń dostrzegł, że skarżący nie przebywa w Polsce na podstawie wizy wydanej w celu wykonywania pracy, a zatem cudzoziemiec nie wykazał spełnienia przesłanki dysponowania źródłem stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania. Rozpoznając odwołanie skarżącego decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...] Szef Urzędu utrzymał w mocy decyzję Wojewody z [...] lipca 2018 r. Ponownie analizując cały zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy Szef Urzędu podkreślił, że skarżący przekroczył granicę strefy Schengen 1 marca 2018 r., a zgodnie z podaną informacją we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie, już następnego dnia wjechał na terytorium Polski. Organ zaznaczył, iż wizyta obejmująca więcej niż jedno miejsce docelowe wymaga złożenia wniosku o wydanie wizy jednolitej w państwie, którego terytorium stanowi główne miejsce docelowe wizyty lub wizyt pod względem długości lub celu pobytu. Organ wywiódł z okoliczności faktycznych sprawy, że cudzoziemiec w chwili wjazdu na terytorium państw obszaru Schengen miał zamiar podjęcia pracy w Polsce, co stanowi o niezgodności rzeczywistego celu pobytu z deklarowanym we wniosku. Za istotną okoliczność organ odwoławczy uznał, że skarżący podjął działania bezpośrednio zmierzające do uzyskania możliwości zatrudnienia w Polsce, a zatem do zmiany celu pobytu. Zdaniem Szefa Urzędu, takie postępowanie Cudzoziemca stanowiło próbę obejścia prawa. Organ odwoławczy nadmienił, że przesłanki udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy zostały określone w art. 98 ust.1 ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. 2018 poz. 2094 ze zm.). Skarżący musi spełnić wymogi określone ze względu na deklarowany cel pobytu, a okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, mają uzasadniać jego pobyt na terytorium RP przez okres dłuższy niż trzy miesiące. Szef Urzędu uznał, że w tym stanie faktycznym zobowiązany był do wydania decyzji odmownej, skoro okoliczność będąca podstawą ubiegania się o zezwolenie na pobyt czasowy nie uzasadniała zamieszkiwania cudzoziemca na terytorium RP przez okres dłuższy niż trzy miesiące. W związku z niewykazaniem przez skarżącego celu uzasadniającego jego pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż trzy miesiące Organ odwoławczy odstąpił od dalszego badania, czy cudzoziemiec spełnia wymogi wymienione wart. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż ustalenia te nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego czy materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy i uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia decyzji obu instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym w szczególności niewyjaśnienie powodu pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz okoliczności zmiany celu pobytu na terytorium Unii Europejskiej; b) art. 8 § 2 K.p.a. poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydawanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych; c) art. 10 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przepisów postępowania w postaci niezapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; d) art. 107 § 2 i 3 K.p.a. poprzez dowolność w wydawaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach; e) art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji Wojewody M.. W zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego wskazano na naruszenie art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 roku poprzez ich błędną interpretację, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy pomimo spełnienia wszystkich przesłanek do jego udzielenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Organ podkreślił, że decyzja została wydana na podstawie prawidłowych i pełnych ustaleń faktycznych. W jego ocenie pomimo tego, że obecnie obowiązujący art. 100 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach nie zawiera odpowiednika art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573, ze zm.), to w myśl obecnie obowiązujących przepisów nie jest dopuszczalna sytuacja, w której cudzoziemiec uzyskuje wizę, aby wjechać do Polski w określonym w niej celu, jednak jego wjazd następuje już z zupełnie innych przyczyn niż podane podczas ubiegania się o jej wydanie. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Sąd I instancji mając na uwadze wskazany w decyzjach organów przedmiot zaskarżenia uznał, że skarga złożona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja Szefa Urzędu została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisów prawa procesowego, mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie dopełnił obowiązków wynikających z treści art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a., ponieważ nie przeprowadził czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy i nie dokonał wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W efekcie organ nie rozpoznał sprawy w zakresie, który należał do jego kompetencji poprzez zaniechanie dokonania czynności zmierzających do ustalenia, czy cudzoziemiec spełnił przesłanki umożliwiające udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy i wykonywanie pracy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Sąd stwierdził, że Wojewoda skoncentrował się na zagadnieniu niemieszczącym się w przedmiocie postępowania o udzielenie tego zezwolenia pobytowego, tj. kontroli legalności pobytu cudzoziemca na terytorium Polski. Kwestia ta pozostawała natomiast poza zakresem właściwości organu I instancji, którą to okoliczność organ odwoławczy pominął w swoich rozważaniach, podzielając i w praktyce przyjmując za własne rozważania poczynione w decyzji I instancji, mimo że nie było podstaw prawnych do ich akceptacji. Zdaniem Sądu I instancji, do zaistnienia takiego stanu rzeczy przyczyniła się nieprawidłowa wykładnia przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. W jej wyniku organy obu instancji nieprawidłowo zastosowały ten przepis i nie ustaliły stanu faktycznego sprawy w stopniu wystarczającym do jej rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe uchybienia Sąd uznał, że co najmniej przedwczesne było rozstrzygnięcie o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, z uwagi na zaistnienie przesłanki obligującej do wydania decyzji odmownej. Zdaniem Sądu, argumentacja organów nie miała oparcia we wskazanym przepisie, jak również w innych przepisach ustawy o cudzoziemcach, regulujących problematykę udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Nie można było wobec tego przyjąć, że posiadana przez cudzoziemca wiza wydana w celu turystycznym, nie upoważniała do świadczenia przez niego pracy w Polsce, a tym samym cudzoziemiec nie wykazał, aby dysponował źródłem stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie jego koszów utrzymania. Sąd zauważył, że niewątpliwie podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, choć w swej decyzji organ wskazał także na art. 114 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, mając na uwadze, że przedmiotem sprawy było udzielenie Cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. W myśl z art. 100 ust. 1 pkt 1 cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż trzy miesiące. Z kolei art. 114 ust. 1 pkt 1 tej ustawy określa szczegółowe warunki udzielania zezwolenia na pobyt czasowy, gdy celem pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy. Według Sądu I instancji z przyjętej przez organy konstrukcji podstawy prawnej wydanych rozstrzygnięć można było wyprowadzić wniosek, że odmowa udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia była konsekwencją niespełnienia przez niego wymogów określonych w przepisach związanych z deklarowanym przez niego celem pobytu (w przypadku zezwolenia na pobyt czasowy chodzi o warunki wymienione w art. 114 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy). sąd zauważył jednak, że z zaskarżonej decyzji organu odwoławczego wynika, że nie analizował on i nie oceniał spełnienia wymogów pod kątem deklarowanego przez cudzoziemca we wniosku celu pobytu czasowego, tj. wykonywania pracy, uznając, że i tak istnieje negatywna przesłanka uniemożliwiająca wydanie decyzji pozytywnej. Organ odwoławczy uznał, że okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż trzy miesiące. Sąd wskazał, że oceny takiej organ odwoławczy dokonał po ustaleniu, że deklarowany przez niego cel wjazdu (cel turystyczny) na terytorium Polski i tym samym do strefy Schengen, który stanowił podstawę do uzyskania przez cudzoziemca wizy, był inny niż ujawniony przy wystąpieniu z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, a więc nie mógłby legalnie świadczyć pracy w Polsce, a zatem nie dysponowałby koniecznym i wystarczającym źródłem utrzymania. Sąd zauważył, że - w ocenie organu odwoławczego - okoliczności sprawy świadczyły nadto że cudzoziemiec od początku miał zamiar realizowania innego celu pobytu w Polsce niż deklarowany przy wjeździe i tym celem było podjęcie pracy. Sąd zwrócił uwagę, że Szef Urzędu bez dalszych pogłębionych ustaleń i rozważań zaakceptował argumentację, że posiadana przez cudzoziemca wiza wydana w celu turystycznym, nie upoważniała go do świadczenia pracy w Polsce, a wobec tego cudzoziemiec nie dysponował źródłem stabilnego i regularnego dochodu, wystarczającego na pokrycie jej koszów utrzymania. Sąd uznał, że taka argumentacja nie była uprawniona. Sąd wyjaśnił, że treść art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy – wbrew stanowisku Organów, nie daje podstaw do dokonywania wykładni zakładającej potrzebę i obowiązek uwzględniania deklarowanego celu wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski, przy ocenie okoliczności uzasadniających jego pobyt przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Co bardzo istotne, nie upoważnia też organu do przypisania sobie kompetencji, które zgodnie z obowiązującymi przepisami należą do organów właściwych do prowadzenia postępowania w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Sąd zwrócił uwagę, że ze stanowiska zarówno wyrażonego w odpowiedzi na skargę, jak i przytoczonego wcześniej przez organy obu instancji w uzasadnieniach ich decyzji wynika, że dokonując wykładni tego przepisu, odwołano się do treści art. 57 ust. 1 pkt 3 nieobowiązującej już ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, z którego to przepisu wynikało wprost, że odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony następowała, jeżeli okoliczności sprawy wskazywały, że cel wjazdu lub pobyt cudzoziemca na terytorium RP jest lub będzie inny niż deklarowany. Tymczasem treść art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach z 2013 r., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie odnosi się do celu deklarowanego przez cudzoziemca na potrzeby wjazdu na terytorium Polski. Sąd podkreślił, że okoliczności, o których mowa w tym przepisie odnoszą się wyłącznie do tych, które uzasadniają pobyt cudzoziemca, dłuższy niż trzy miesiące i mają związek jedynie z celem deklarowanym we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że wydanie wizy, a więc pozwolenia na wjazd na terytorium RP obwarowane jest określonymi wymogami, w tym organom państwa musi być znany cel pobytu cudzoziemca, a konsekwencją podania nieprawdy może być odmowa wydania wizy, jej cofnięcie, a także zobowiązanie cudzoziemca do powrotu. Zauważył przy tym, że wskazane konsekwencje są jednak wynikiem działań podejmowanych przez właściwe organy w toku odrębnych od postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postępowań administracyjnych. W szczególności jeżeli okaże się, że cudzoziemiec przebywa na terytorium Polski w celu innym niż przez niego zadeklarowany dla potrzeb wjazdu, właściwy organ ma obowiązek prowadzenia postępowania w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Podstawę prawną takiego działania stanowi art. 302 ust. 1 pkt 15 ustawy o cudzoziemcach, który przewiduje obowiązek wydania decyzji zobowiązującej cudzoziemca do powrotu, gdy cel i warunki pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są niezgodne z deklarowanymi, chyba że przepisy prawa dopuszczają ich zmianę. Poza tym organem właściwym do prowadzenia tego postępowania – w myśl art. 310 cyt. ustawy – jest komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej, jako organ I instancji, a Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców upoważniony jest do oceny tych przesłanek dopiero w postępowaniu odwoławczym. Sąd I instancji stwierdził, że z tych właśnie względów zarówno organ odwoławczy, jak również działający w I instancji organ wojewódzki nie mogły w postępowaniu dotyczącym udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy przeprowadzać oceny okoliczności, będących przedmiotem badania w toku innego postępowania administracyjnego. Organy te nie mogły zatem przypisywać sobie kompetencji, do których art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie daje im upoważnienia. Podobnie, nie mogły też odmówić udzielenia zezwolenia ze względu na okoliczności nieprzewidziane w tym przepisie. Sąd wskazał, że organ odwoławczy, podobnie jak i organ I instancji przyznały, że odmowa udzielenia zezwolenia została w istocie oparta na kryteriach pozaprawnych. Wskazano, że na skutek liberalizacji przepisów migracyjnych, mającej służyć uproszczeniu procesu legalizowania pobytu cudzoziemców w Polsce, obserwuje się nasilony trend migracyjny oraz sytuację, w której przepisy mające na celu łatwiejsze uzupełnienie niedoborów kadrowych na rynku pracy przez cudzoziemców, są wykorzystywane w innym celu, a nie leży to w interesie Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Sądu I instancji ten stan rzeczy i negatywne zjawiska wynikające z liberalizacji przepisów migracyjnych, nie uprawniały jednak organów administracji do podejmowania rozstrzygnięć, które – w ich ocenie – leżałyby wprawdzie w interesie Rzeczypospolitej Polskiej, lecz nie miałyby należytego oparcia w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Sąd zauważył, że niewątpliwie w interesie kraju, który zgodnie z Konstytucją RP stanowi demokratyczne państwo prawne, jest działanie jego organów na podstawie i w granicach prawa. W jego ocenie w rozpatrywanej sprawie, organy administracji nie wskazały na żaden przepis ustawy o cudzoziemcach, który pozwalałby im w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na badanie innego celu, niż określony w art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, tj. celu pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o dane zezwolenie i uzasadniają pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż trzy miesiące. Takiego przepisu ustawa ta nie zawiera, a odwołanie się do tego, że deklarowany cel wjazdu na terytorium Polski (turystyczny) i tym samym do strefy Schengen, który stanowił podstawę do uzyskania przez cudzoziemca wizy C, był inny niż ujawniony przy wystąpieniu z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, a więc nie mógłby legalnie świadczyć pracy w Polsce, a zatem nie dysponowałby koniecznym i wystarczającym źródłem utrzymania – nie mógł zostać zaaprobowany. Sąd stanął na stanowisku, że nie można było odmówić owego zezwolenia ze względu na okoliczności nieprzewidziane w tym przepisie. Wywodzenie zatem przesłanki odmowy udzielenia tego zezwolenia z oceny zgodności celu wjazdu zadeklarowanego na potrzeby uzyskania wizy przez cudzoziemca pozbawione jest podstaw prawnych, skutkując oceną, iż Organy wydały zapadłe w sprawie decyzje z naruszeniem zasady legalizmu, wyrażonej w art. 6 K.p.a. Zdaniem Sądu, wyrażoną przez niego w tej sprawie ocenę wzmacnia dodatkowo okoliczność, że na skutek dostrzeżenia przez ustawodawcę problemu tzw. turystyki pobytowej, wynikającej z okoliczności, na jakie powoływały się organy obu instancji w swych decyzjach - ustawą z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 577) znowelizowano dotychczasową treść art. 116 ustawy o cudzoziemcach, poprzez dodanie ust. 5 i 6. W świetle obecnego brzmienia tego przepisu, obowiązującego od 27 kwietnia 2019 roku, poza przypadkami, o których mowa w art. 99, odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, gdy w dniu składania wniosku o udzielenie mu tego zezwolenia: przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1 (wiza turystyczna) lub 2 (wiza wydana w celu odwiedzin u rodziny lub przyjaciół), lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu turystycznym lub w celu odwiedzin u rodziny lub przyjaciół, na podstawie wizy wydanej przez inne państwo obszaru Schengen. Fakt wprowadzenia tą nowelizacją przepisu ograniczającego możliwość wszczęcia postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w okolicznościach stanowiących przedmiot odmowy wydania takiego zezwolenia, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, według Sądu I instancji jednoznacznie świadczy o tym, iż dotychczasowa regulacja nie zawierała w tym zakresie żadnych ograniczeń prawnych. Jakkolwiek w dacie wydawania kwestionowanej decyzji przepis ten już obowiązywał i pozwalał organom właściwym w sprawach udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na uzależnienie wydania decyzji pozytywnej od oceny celu, ze względu na który cudzoziemiec uzyskał dokument wjazdowy, to jednak nie znajdował zastosowania do spraw wszczętych przed jego wejściem w życie, tak jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie. Zaistniała luka prawna nie stwarzała jednocześnie – w ocenie Sądu – dla organów uprawnienia do wyprowadzania podstaw decyzji odmownej z nieobowiązującego stanu prawnego, czy też z nieodnoszącego się do nich stanu prawnego (wcześniejsze wszczęcie), a także do przyznania sobie kompetencji do dokonywania ocen w tym zakresie, które przynależą organom prowadzącym inne postępowania, a mianowicie w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, a więc znajdowały zastosowanie na gruncie zupełnie innych postępowań administracyjnych. Sąd uznał, że w tym stanie rzeczy organ odwoławczy, jak również organ I instancji nie mogły zaniechać dokonania w sprawie ustaleń faktycznych w zakresie przesłanek uzasadniających ocenę, czy cudzoziemiec spełniła wymogi ustawowe do udzielenia aplikowanego zezwolenia, abstrahując od celu podanego w wizie wjazdowej jako przesłanki uniemożliwiającej świadczenie pracy. Ograniczenie byłoby zatem możliwe, gdyby organy wykazały, że w sprawie dotyczącej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy znane były takie okoliczności, które nie uzasadniałyby potrzeby pobytu cudzoziemca przez okres dłuższy niż trzy miesiące w związku z deklarowanym przez niego celem, jakim jest wykonywanie pracy na terytorium RP, czego w tej sprawie nie uczyniono. W tym kontekście, Sąd przyjął, że stan sprawy nie został zbadany i wyjaśniony w sposób niebudzący wątpliwości i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, co stwarzało konieczność uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu I instancji. W zaleceniach odnośnie do ponownie prowadzonego postępowania Sąd nakazał uwzględnić przedstawioną ocenę prawną i przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem zasad postępowania, podejmując działania wynikające z przyznanych organowi kompetencji w dążeniu do wyjaśnienia przesłanek istotnych dla oceny zasadności wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy przez cudzoziemca. Sąd powołując się na swoją wiedzę z urzędu, wskazał, że w innych sprawach o podobnym do rozpatrywanej stanie faktycznym organ odwoławczy uchylał decyzje organu odwoławczego, z powołaniem się m. in. na okoliczność, że aktualne ustawodawstwo nie wskazuje jednoznacznie na możliwość odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy w przypadku, gdy cudzoziemiec wjechał i przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie dokumentu pobytowego wydanego przez inne państwo obszaru Schengen, poddając w wątpliwość cel tego pobytu. Tego rodzaju decyzja została wydana przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców m. in. w badanej przez tutejszy Sąd sprawie pod sygnaturą IV SAB/Wa 280/19. Wobec tego Sąd uznał, że w zbliżonym stanie faktycznym i prawnym organy wydawały diametralnie różne rozstrzygnięcia, nie wyjaśniając powodów, które uzasadniałyby tę rozbieżność stanowisk, a to czyniło zasadnym zarzut naruszenia w sprawie art. 8 K.p.a. i wyrażonej w nim zasady budzenia zaufania obywateli do organów władzy publicznej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r., poz. 2094, z późn. zm., dalej: "ustawa o cudzoziemcach") polegające na błędnym przypisaniu Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców błędu w wykładni ww. art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, podczas gdy wykładnia wskazanego przepisu prawa materialnego była prawidłowa, a skargi składane w podobnych sprawach były już w przeszłości oddalane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Dalej zarzucono naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego oraz postępowania administracyjnego poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art.7, 77 § 1, 80 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a., polegające na: • nieuzasadnionym przypisaniu Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców naruszenia wskazanych powyżej przepisów postępowania administracyjnego, tj. art.7, 77 § 1, 80 K.p.a., do czego miało dojść skutkiem niedokonania czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy i zaniechania dokonania wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, podczas gdy z uwagi na konieczność zastosowania w sprawie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach dalsze prowadzenie czynności wyjaśniających w sprawie nie było konieczne, • nieuzasadnionym przypisaniu Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców naruszenia zasady budzenia zaufania obywateli do organów władzy publicznej określonej w art. 8 K.p.a., pomimo tego, że sprawy administracyjne rozstrzygane przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmiennie niż w przypadku zaskarżonej decyzji, różniły się w sposób istotny określonymi elementami stanu faktycznego. Zarzucając z kolei naruszenie prawa materialnego wskazano na naruszenie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że: - treść art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie daje podstaw do dokonywania takiej wykładni, która zakłada potrzebę i obowiązek uwzględniania deklarowanego celu wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski przy ocenie okoliczności uzasadniających jego pobyt przez okres dłuższy niż trzy miesiące, - organ odwoławczy w postępowaniu dotyczącym udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy nie mógł oceniać okoliczności, które mogą stanowić przedmiot innego postępowania administracyjnego i przypisywać sobie kompetencji, do których art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie daje upoważnienia, podczas gdy przepisy ww. regulacji nie powinny być wykładane w oderwaniu od innych przepisów regulujących zasady wjazdu i pobytu cudzoziemców w Polsce, a deklarowany cel pobytu, o którym mowa w art. 98 i art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach to cel zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, akceptowany przez ustawodawcę. Na podstawie tak postawionych zarzutów skarżący kasacyjnie Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. zrzekł się przeprowadzenia rozprawy przed NSA. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona argumentacja, która zdaniem skarżącego kasacyjnie organu, potwierdzała zasadność podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. , poz. 2325 zm.) dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. NSA rozpatrywał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstwie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), uznając, że ze względu na intensyfikację rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zdaniem NSA, zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego i postępowania administracyjnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art.7, 77 § 1, 80 K.p.a. w okolicznościach niniejszej sprawy zależy od oceny prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji wykładni przepisu prawa materialnego tj. art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r. , poz. 2206 ze zm.). Dopiero gdy ustalone zostanie, że zastosowana przez Sąd wykładnia tego przepisu była prawidłowa będzie można uznać czy organy prowadząc postępowanie dopełniły swoich obowiązków wynikających z art. 7 art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. i ustaliły stan faktyczny w sprawie na podstawie zebranego w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, który pozwolił na uznanie za udowodnione okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Przechodząc zatem do oceny czy dokonana przez Sąd I instancji wykładnia art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach była właściwa Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, co następuje. Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania ([...] marca 2018 r.), udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy odmawia się cudzoziemcowi, gdy nie spełnia on wymogów udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na deklarowany cel pobytu lub okoliczności, które są podstawą ubiegania się o to zezwolenie, nie uzasadniają jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż trzy miesiące. Jak wynika z powyższego zapisu do przesłanek hipotezy art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie należy cel deklarowany przez cudzoziemca na potrzeby wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd I instancji słusznie dowodził, że treść art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie uprawnia do dokonywania takiej jego wykładni, która zakłada potrzebę i obowiązek uwzględnienia deklarowanego celu wjazdu cudzoziemca na terytorium Polski przy ocenie okoliczności uzasadniających jego pobyt przez okres dłuższy, niż trzy miesiące, ani też nie upoważnia organu do przypisywania sobie kompetencji, które zgodnie z obowiązującymi przepisami należą do organów właściwych do prowadzenia postępowania w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Dokonane przez Sąd zestawienie ww. przepisu z nieobowiązującym już art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, słusznie doprowadziło Sąd pierwszej instancji do konstatacji, że treść art. 100 ust. 1 pkt 1 obecnie obowiązującej ustawy o cudzoziemcach jest jasna i w żaden sposób nie odnosi się do celu deklarowanego przez cudzoziemca na potrzeby wjazdu na terytorium Polski. Sąd I instancji zasadnie uznał, że okoliczności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 odnoszą się wyłącznie do tych, które uzasadniają pobyt cudzoziemca, dłuższy, niż trzy miesiące i mają związek jedynie z celem deklarowanym we wniosku o udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Zdaniem NSA, argumentacja skargi kasacyjnej zmierzająca do wykazania prawidłowości zastosowanej przez organy administracji wykładni art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach m.in. na podstawie art. 25 ust. 1, art. 60 ust. 1 tej ustawy jest pozbawiona podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach rozstrzygających skargi na odmowy udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1, oceniając dopuszczalność zmiany celu pobytu na etapie składania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wskazywał niejednokrotnie, że należy dokonać interpretacji przepisów dotyczących tego zezwolenia, zawartych w innych przepisach ustawy o cudzoziemcach. Z art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, obowiązującego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji wynikał obowiązek odmowy wszczęcia postępowania o udzielenie zgody na pobyt w przypadku złożenia wniosku w okresie przebywania na terenie Polski na podstawie wizy Schengen wydanej w celu przyjazdu ze względów humanitarnych z uwagi na interes państwa lub zobowiązania międzynarodowe. Był to jedyny rodzaj wizy, który uniemożliwiał wszczęcie postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Należy podkreślić, że przepisy dotyczące udzielania zgody na pobyt czasowy i pracę nie zawierały unormowania, które zakazywałoby zmiany celu pobytu (innego niż ten wynikający z art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach) na cel zarobkowy. Potwierdzeniem tego jest treść art. 116 ustawy o cudzoziemcach w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania przez organy administracyjne, który nie przewidywał jako przesłanki odmowy wszczęcia postępowania okoliczności, że w dniu składania wniosku cudzoziemiec przebywał na terytorium Polski na podstawie wizy wydanej w celu turystycznym, odwiedzin u rodziny czy też załatwienia spraw służbowych. Słusznie zauważył Sąd I instancji, że potwierdzeniem jego stanowiska w sprawie jest wprowadzenie ustawą z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 597) unormowań zawartych w art. 116 ust. 5 i 6 ustawy o cudzoziemcach. Przepisy nowelizujące art. 116 ustawy o cudzoziemcach weszły w życie 27 kwietnia 2019 r., a zatem po wydaniu w rozpoznawanej sprawie zaskarżonej decyzji. Nowe przesłanki wyłączające dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy mają zastosowanie wyłącznie do spraw wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej. Zgodnie bowiem z art. 12 ustawy z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw, do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej stosuje się przepisy dotychczasowe. Potwierdzeniem prawidłowości wykładni art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, jest uzasadnienie do projektu zmiany art. 116 ustawy o cudzoziemcach. Analiza tego uzasadnienia prowadzi do wniosku, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji przepisy ustawy o cudzoziemcach nie wyłączały możliwości zmiany celu pobytu. Ustawodawca dostrzegł, że wobec niewprowadzenia takiego zakazu dochodziło do licznych nadużyć ze strony cudzoziemców, co uzasadniało zmianę przepisów. Biorąc powyższe pod uwagę w projekcie ustawy nowelizującej zaproponowano zmianę w ustawie o cudzoziemcach poprzez dodanie w art. 116 nowej podstawy odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wiążącą się z tym, że cudzoziemiec przebywa w Polsce na podstawie wizy Schengen lub wizy krajowej wydanej w celu turystycznym oraz w celu odwiedzin u rodziny lub przyjaciół (art. 60 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach) - druk sejmowy nr 3072. Zdaniem NSA, wykładnia art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach dokonana przez Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie jest prawidłowa. Skoro ustawodawca nie wprowadził zakazu zmiany celu pobytu na cel związany z wykonywaniem pracy, należało uznać, że przepisy dopuszczały możliwość takiej zmiany (patrz: wyrok NSA z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 4050/19; wyrok NSA z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II NSA 4050/19; wyrok NSA z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt II OSK 116/20; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2086/20). W świetle powyższego za nieuzasadnione uznać należy oba zarzuty sformułowane w podstawie materialnej kasacji, nawiązujące do naruszenia art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 8 K.p.a. poprzez nieuzasadnione przypisanie Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców naruszenia zasady budzenia zaufania obywateli do organów władzy publicznej, pomimo tego, że sprawy administracyjne rozstrzygane przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmiennie, niż w przypadku zaskarżonej decyzji, różniły się w sposób istotny określonymi elementami stanu faktycznego, NSA stwierdza, że zarzut ten jest słuszny bowiem w sprawie wskazanej przez Sąd pierwszej instancji sygn. akt IV SAB/Wa 280/19 stan faktyczny był zgoła odmienny od tego w rozpatrywanej sprawie. Chodziło tam o przyjazd na terytorium Polski na podstawie wizy Schengen wystawionej przez państwo z obszaru Schengen, która z istoty swej uprawnia do pobytu na terytorium innego państwa obszaru Schengen przez okres do 90 dni w ciągu każdego 180 dniowego okresu. Podzielić należy stanowisko organu, że uprawnienie do przemieszczania się po innych państwach obszaru Schengen ma wówczas charakter generalny, niezwiązany z określonym celem przemieszczania się. Cudzoziemiec uzyskując dokument pobytowy w jednym państwie członkowskim nie musi dawać wyrazu temu, czy z pochodnego uprawnienia wynikającego z posiadania tego dokumentu skorzysta czy też nie, a jeżeli miałby skorzystać – to w jakim celu. Sytuacja ta jest odmienna od tej w rozpoznawanej sprawie gdzie Cudzoziemiec miał jedynie wizę turystyczną i samodzielnie zmienił cel pobytu z turystycznego na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy. W sprawie powołanej przez Sąd I instancji nie dochodzi zatem do sytuacji, w której to od treści oświadczenia dotyczącego celu pobytu, w jakim cudzoziemiec chciałby określone uprawnienie nabyć, uzależnione jest nadanie tego uprawnienia. Wobec powyższego nie można Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców skutecznie zarzucić, że naruszył zasady budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej gdyż odmienne rozstrzygnięcie w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wa 280/19 (decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2019 r. uchylającą zaskarżoną decyzję w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji tj. decyzję Wojewody M., którą odmówiono Cudzoziemcowi udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy) zapadło w odmiennym stanie faktycznym. Zdaniem NSA, uwzględnienie tego zarzutu skargi kasacyjnej nie stanowi jednak o konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku bowiem stwierdzone naruszenie przepisów postępowania art. 8 K.p.a. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Fakt, że organ nie dopuścił się naruszenia art. 8 K.p.a. nie ma wpływu na ocenę istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy prawidłowej wykładni art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Wobec przedstawionej powyżej oceny NSA, którą uznano za prawidłową wykładnię art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach zastosowaną przez Sąd pierwszej instancji za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że organy, z uwagi na przyjętą konstrukcję prawną wydanych rozstrzygnięć, nie analizowały i nie oceniały spełnienia wymogów dla deklarowanego przez cudzoziemca we wniosku celu pobytu czasowego, tj. wykonywania pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie uznał, że organ odwoławczy nie mógł zaniechać dokonania w sprawie ustaleń faktycznych w zakresie przesłanek uzasadniających ocenę, czy cudzoziemiec spełnia ustawowe wymogi do udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z art. 114 ustawy o cudzoziemcach. W konsekwencji, Sąd prawidłowo wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną i przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem zasad postępowania, podejmując działania wynikające z przyznanych mu kompetencji w dążeniu do wyjaśnienia przesłanek istotnych dla oceny zasadności wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i wykonywanie pracy przez cudzoziemca. Przedstawione powyżej stanowisko materialnoprawne przesądza także o bezpodstawności zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Skoro wykładnia zastosowana przez organy obu instancji nie miała prawnego uzasadnienia, to uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wydanych na podstawie takiej wykładni było uzasadnione i odpowiadało art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak sentencji.